Ο ΣΥΡΙΖΑ υποσχέθηκε στο λαό το τέλος της επικυριαρχίας της τρόικας (ΔΝΤ-ΕΚΤ-ΕΕ) και της υποτέλειας σε μια δανειακή σύμβαση με αποικιοκρατικούς όρους, το τέλος του μνημονίου και το τέλος τη λιτότητας. Όμως, οι εξαγγελίες του αυτές συνοδεύονταν από την πολιτική θέση του ΣΥΡΙΖΑ για παραμονή στο ευρώ και την ΕΕ. Στην πράξη αποδείχθηκε ότι οι δύο αυτές πολιτικές είναι ασύμβατες, διότι είτε θα πραγματοποιηθεί το τέλος της αποικιοκρατικής δανειακής σύμβασης, του μνημονίου και της λιτότητας με έξοδο από ευρώ και ΕΕ είτε η χώρα θα παραμείνει εντός ευρώ και ΕΕ και κατά συνέπεια θα παραμείνει υπό το καθεστώς δανειακής υποτέλειας, μνημονίου και λιτότητας.
Συνεπώς, δύο δρόμοι ανοίγονται για το ΣΥΡΙΖΑ: είτε ριζοσπαστικό φιλολαϊκό πρόγραμμα και ρήξη με την ΕΕ του Κεφαλαίου (στο σημείο αυτό να θυμηθούμε ότι ΣΥΡΙΖΑ σημαίνει Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς) είτε συμβιβασμός και απαρέγκλιτη συνέχεια των αστικών μεταρρυθμίσεων που απαιτούν το ΔΝΤ και η ΕΕ, μεταρρυθμίσεις που σχετίζονται με την περαιτέρω υποτίμηση της εργασιακής δύναμης, τη φορολογική αφαίμαξη του λαού, την προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων και το ξεπούλημα του δημοσίου πλούτου, τον αστικό εκσυγχρονισμό και εξορθολογισμό του κράτους, της διοίκησης και του φορολογικού συστήματος κ.ά., δηλαδή τα πάντα προς όφελος του κεφαλαίου και όχι του λαού.
