Πρόκειται για χονδροειδές ψέμα η δήθεν φιλελεύθερη εκδοχή του κατεστημένου της Ουάσιγκτον να χρεώνει τον Μπολσονάρου στον Τραμπ και στον τραμπισμό.
Του Θέμη Τζήμα
Η εισβολή υποστηρικτών του Μπολσονάρου στο Κογκρέσο και στο Ανώτατο Δικαστήριο της Βραζιλίας, μετά την άρνηση του πρώην προέδρου να δεχτεί την ήττα του από τον Λούλα και τη φυγή του (πού αλλού;) στις ΗΠΑ προφανώς και δεν έχει να κάνει απλώς και μόνο με κάποιο, έστω ακροδεξιό και αντιδραστικό, αυθόρμητο, λαϊκό κίνημα. Μπορεί ο Μπολσονάρου να μην ήταν ο πλέον ευπαρουσίαστος εκλεκτός του βαθέος κράτους των ΗΠΑ, όπως Γκουαϊδό, οι νεοναζί της Ουκρανίας, η Τιχανόφσκαγια της Λευκορωσίας και η συριακή «αντιπολίτευση», ωστόσο έκανε τη δουλειά του έξοχα.
Έπληξε την ομάδα BRICS όσο μπορούσε. Πούλησε σε ξένα συμφέροντα όσο μεγαλύτερο μέρος της βραζιλιάνικης δημόσιας περιουσίας μπορούσε. Αποψίλωσε τον Αμαζόνιο όσο πρόλαβε. Λειτούργησε όσο ήταν εφικτό ως βραχίονας της νέας εκδοχής «Επιχείρησης Κόνδωρ» των ΗΠΑ, προκειμένου να υπονομεύσει αριστερές και κεντροαριστερές ηγεσίες στη Νότια Αμερική. Ενίσχυσε τους ολιγάρχες της χώρας του και έπληξε τους φτωχούς μέχρι του σημείου το 58,2% των πολιτών της χώρας του να ζει σε καθεστώς διατροφικής επισφάλειας, ενώ ταυτοχρόνως συρρικνώθηκε και το ΑΕΠ.
Βεβαίως, η δήθεν φιλελεύθερη εκδοχή του κατεστημένου της Ουάσιγκτον προτιμά να χρεώνει τον Μπολσονάρου στον Τραμπ και στον τραμπισμό. Πρόκειται για χονδροειδές ψέμα, πρώτον γιατί ο τραμπισμός αποτελεί επίσης τμήμα του κατεστημένου των ΗΠΑ και δεύτερον, διότι ο Μπολσονάρου αποτελεί τυπική επιλογή ιδιόρρυθμου μεν (με ό,τι και αν σημαίνει πλέον αυτό) σταθερού δε, τοποτηρητή των συμφερόντων των ΗΠΑ και της ολιγαρχίας στη χώρα του. Είναι χαρακτηριστικό πως δεν ένιωθε οποιονδήποτε λόγο να κρύψει ότι επιδίωκε την «Ουκρανοποίηση» της Βραζιλίας (υπό την έννοια της διακυβέρνησης της τελευταίας μέσα από μια επιθετική, νεοναζιστικού τύπου ακροδεξιά, με πλήρη στράτευση σε αυτό το πλαίσιο όλων των κρατικών λειτουργιών), όπως και τον θαυμασμό του για το Ισραήλ.
