Διακόσια χρόνια φαγούρα

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

«Συμμετείχα στις πορείες, γιατί εύχομαι ν’ αλλάξουν τα πράγματα το συντομότερο» Ν.Μαραντζίδης

Πριν από δύο χρόνια γιορτάσαμε με πανηγυρισμούς τα διακόσια χρόνια από την έναρξη της επανάστασης του 21. Μερικοί εξυπνάκηδες άρχισαν πάλι να λένε πως γιορτάζουμε την έναρξη κι όχι την λήξη, τη νίκη. Όμως εμείς επιμένουμε να θυμόμαστε και να γιορτάζουμε το γεγονός πως μερικοί ανυπότακτοι «κουρελήδες» είπανε «φτάνει πιά» κι ορθώσανε το ανάστημα τους ζητώντας ελευθερία.

 Φέτος όμως συμπληρώνονται διακόσια χρόνια επίσης από μιαν άλλη επέτειο. Αυτηνής δεν της πρέπουνε γιορτές. Δεν πρέπει όμως και να την ξεχνάμε. Πρέπει να σκύβουμε και να την μελετάμε μήπως κι αποκτήσουμε φώτιση.

 Συμπληρώνονται διακόσια χρόνια από το 1823, την μαύρη εκείνη χρονιά που ξεκινήσανε οι εμφύλιοι σπαραγμοί. Και το αβυσσαλέο μίσος που κυριάρχησε συνεχίστηκε και δυστυχώς συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Αυτή την χρονιά, το 1823, δημιουργήθηκαν οι πρώτες «παρατάξεις» που εξελίχθηκαν σε κόμματα. Κόμματα που πολεμούσαν μέχρις εξοντώσεως των αντιπάλων μόνο και μόνο για την εξουσία. Κόμματα που καλλιεργούσαν τον Διχασμό και οδηγούσαν σε εθνικές καταστροφές μόνο και μόνο για να αποκτήσουν και να διατηρήσουν την εξουσία.

 Η Διχόνοια που κρατάει ένα σκήπτρο η δολερή. Το σκήπτρο δεν σημαίνει απλώς εξουσία. Σημαίνει απόλυτη εξουσία. Χωρίς έλεγχο. Χωρίς αντιπάλους. Αυτοί πρέπει να εξοντωθούν.

Στίγμα: O Μητσοτάκης κατηγορεί τον Ελευθέριο Βενιζέλο ως … υπεύθυνο για τον εθνικό διχασμό!

Είναι απίστευτο αυτό που είπε στη Βουλή ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ακόμη πιο απίστευτο ότι κανείς δεν του απάντησε, ούτε τα ντουβάρια σείσθηκαν.

Κατά τη συζήτηση για την κύρωση των συμφωνιών για οριοθέτηση Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών με την Ιταλία και την Αίγυπτο είπε επι λέξει.

–«Bρήκα ενδιαφέρουσα την αναφορά στον Ελευθέριο Βενιζέλο. Καλό είναι όλοι μας να διαβάζουμε περισσότερη Ιστορία και ίσως και η δική μου σχέση με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, η οποία δεν είναι απλά σχέση συντοπίτη αλλά είναι και συγγενική σχέση, να μου επιτρέπει και να μου δίνει το δικαίωμα να τον βλέπω πιο κριτικά. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δυστυχώς μια από τις αρνητικές παρακαταθήκες που συνοδεύει και θα συνοδεύει πάντα τον Ελευθέριο Βενιζέλο ήταν και ο εθνικός διχασμός και ο ρόλος τον οποίο και αυτός έπαιξε στο να διχαστεί η χώρα με ένα τρόπο πρωτόγνωρο και να μην μπορέσουμε να γεφυρώσουμε αυτές τις πληγές για πολλές, πολλές δεκαετίες».

Ποιον σε έπος φύγεν έρκος οδόντων. Ο  Πρωθυπουργός χρεώνει στον Βενιζέλο και όχι  στον ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ τον διχασμό και προσάπτει στον εθνάρχη κατηγορίες που ουδείς άλλος τόλμησε.

Αν ο Ελευθέριος Βενιζέλος άκουγε Κυριάκο και Αλέξη στη Βουλή για τα εθνικά...

Του Βασίλη Ασημακόπουλου

«Και υπάρχει το εξής ιστορικό και πολιτικό ερώτημα που θα μας κρίνει τα επόμενα χρόνια. Γιατί η Ελλάδα δεν ήταν έτοιμη το Νοέμβριο του ’94, έτοιμη διπλωματικά, πολιτικά, οικονομικά, αμυντικά, ώστε να εξασκήσει το δικαίωμά της για την εφαρμογή των 12 μιλίων στο Αιγαίο; Γιατί; Αυτό είναι ένα μεγάλο ερώτημα» Μιχάλης Χαραλαμπίδης, 4ο συνέδριο ΠΑΣΟΚ, Ιούνιος 1996.

Η εξωτερική πολιτική και η πολιτική άμυνας μιας χώρας, με τα χαρακτηριστικά της Ελλάδας, χώρα κυρίαρχη-κυριαρχούμενη, κρίνονται στη μέση και τη μακρά ιστορική διάρκεια, σύμφωνα με την ορολογία του Φερνάντ Μπρωντέλ, τον οποίο μνημόνευσε και ο πρωθυπουργός στη Βουλή. Είναι δε συνάρτηση πολλών παραγόντων, πολιτικών, γεωπολιτικών, οικονομικών, κοινωνικών, διανοητικών.

Τα κενά και οι επιλογές των τελευταίων 25-30 χρόνων εκδηλώνονται στη συγκυρία ανόδου του τουρκικού επεκτατισμού, σε συνθήκες επιδιωκόμενης μετάβασής του από περιφερειακή σε ηγεμονική ιμπεριαλιστική δύναμη. Η υπερεπέκταση της τουρκο-οθωμανικής επιρροής από τις χώρες της Κεντρικής Ασίας μέχρι την Αφρική και τον Ατλαντικό, ως οιονεί εκπρόσωπος του μουσουλμανικού κόσμου, αντανακλά μια δυναμική τάση του τουρκικού κοινωνικού σχηματισμού που επιχειρεί την υπέρβαση της εσωτερικής του κρίσης. Η κίνηση ανάμεσα στην υπερεπέκταση και την οπισθοχώρηση, προκαλεί διαρκή νεύρωση στις τουρκικές κρατικές ελίτ, επιφέροντας γεωπολιτικούς αναπροσανατολισμούς.

Η αγωνία πειραματόζωου πριν από το εργαστήριο: Επαναπροσεγγίζονται αλλά τους θέλουν απέναντι, όχι μαζί τους

Σκίτσο Κυριάκου Παναγιώτου Γκούμα  

Του Κώστα Βενιζέλου 

Θα είχε πλάκα εάν δεν αφορούσαν το μέλλον της Κύπρου. Θα είχε πλάκα εάν οι συζητήσεις στη δημόσια σφαίρα αφορούσαν μόνο καβγαδάκια πολιτικού και κομματικού ανταγωνισμού, που ενίοτε παραπέμπουν σε «παιδική χαρά». Στην ατζέντα, η διχοτόμηση της ΑΟΖ, η διχοτόμηση της Κύπρου, τα δύο κράτη, η ξεπερασμένη διζωνική, που πλασάρεται σε πειραματόζωα που θα πρέπει να μάθουν να ζουν σε ρατσιστικό, αντιδημοκρατικό μοντέλο. Σε σχέση με τα… εργαστήρια, προφανώς και φαίνεται πως μας πήραν χαμπάρι. Κατάλαβαν πως τα τραβάει ο οργανισμός μας, εξ ου και δοκιμάστηκε και το πείραμα του κουρέματος καταθέσεων για να… σωθούν οι τράπεζες.

Στην πρώτη περίπτωση, η διαιώνιση του εθνικισμού, του διαχωρισμού, της ήττας έγινε σημαία. Στη δεύτερη, δεν υπήρξε αντίδραση. Το πειραματόζωο δεν αντέδρασε καθόλου, αποδέχθηκε τη… μοίρα του. Αφέθηκε σε καρναβαλίστικες φιέστες της γενικότερης αφασίας.

Εθνικοί Διχασμοί και εργολαβικά πάθη

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Την «Διχόνοια που κρατάει ένα σκήπτρο η δολερή» προσπαθεί να ξορκίσει ο Εθνικός μας Ποιητής, καλώντας τους Έλληνες να σταματήσουν τον ολέθριο εμφύλιο του 1824, που στοίχισε χιλιάδες νεκρούς αγωνιστές, άφησε πίσω του χήρες και ορφανά και το όνειρο της Εθνικής Παλιγγενεσίας συντρίμμια.

 Την Διχόνοια καταράστηκε ο Θοδωρής Κολοκοτρώνης στον μνημειώδη λόγο του προς τους μαθητές στην Πνύκα, καλώντας αυτούς, το άλας της γης, να μείνουν μονοιασμένοι για την Ελλάδα, την ίδια ώρα που οι χωροφύλακες υποτακτικοί των Βαυαρών ετοιμαζόντουσαν να τον ξανασυλλάβουν για «ανταρσία».

 Με το στίγμα του Διχασμού στο μέτωπο μεγαλώσανε γενιές και γενιές, που μαθαίνανε από τους δασκάλους τους πως ο Διχασμός είναι η κατάρα της Φυλής μας, μια αρρώστια που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά και δεν αφήνει το έθνος να ορθοποδήσει.

 Την κατάρα αυτή της φυλής μας ανέλαβε να μας θυμίσει για μιαν ακόμη φορά ο κ. Ανδρέας Δρυμιώτης στην «Καθημερινή» της 15/12/19.

Γιατί ο διχασμός είναι συστατικό στοιχείο του Ελληνισμού

Του Γιώργου Κοντογιώργη

Η διχόνοια και η εσωτερική συχνά αιματηρή σύγκρουση αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί την σταθερά του ελληνικού κόσμου από τις καταβολές του μέχρι τις ημέρες μας. Μια απλή ματιά την ιστορία αποκαλύπτει ότι οι περίοδοι των διχασμών της ελληνικής κοινωνίας είναι βαθύτερες και μακρύτερες από ό,τι εκείνες της συνοχής της. Υπό μια άλλη έννοια, το γεγονός αυτό δύναται να συνεκτιμηθεί ως ένα θεμελιώδες τεκμήριο της ελληνικής ιστορικής συνέχειας, το οποίο, όσο και αν μεταλλάχθηκε καθοδόν, ποτέ δεν έπαψε να προβάλει ως το διακριτικό γνώρισμα του εσωτερικού βίου των Ελλήνων αλλά και ως ιδιώνυμο στοιχείο της σχέσης του με τους «άλλους». 

Πώς εξηγείται ακριβώς η ιδιαιτερότητα αυτή του ελληνικού κόσμου; Χωρίς αμφιβολία οφείλεται πρωτογενώς στον τρόπο της ιστορικής του συγκρότησης. Ο ελληνισμός δομήθηκε εξαρχής ως κοσμοσύστημα με ανθρωποκεντρικό πρόσημο, δηλαδή σε πολεοτικές κοινωνίες εν ελευθερία, όχι ως ενιαία πολιτειακή οντότητα. Αποτέλεσε κυριολεκτικά ένα έθνος κοσμοσύστημα, όχι ένα έθνος κράτος. Το πολιτικό πρόταγμα του έθνους, στο πλαίσιο αυτό, ανέλαβαν να εκφράσουν οι πόλεις, κατά τον τρόπο της συνέργειας, και όχι μια ενιαία κρατική οντότητα. Μέχρι το τέλος της τουρκοκρατίας, η θεμελιώδης κοινωνία των Ελλήνων, που σηματοδοτούσε την πολιτειακή τους ελευθερία, ήταν η πόλις / το κοινό, όχι ένα εδαφικά εκτεταμένο κράτος. 

Γιατί είναι ιδεοληψία ο διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας

Του Κώστα Γρίβα

Η πρόσφατη συμφωνία Αρχιεπισκόπου-Πρωθυπουργού αναφορικά με τους «διακριτούς ρόλους» Κράτους-Εκκλησίας και οι αντιδράσεις που προέκυψαν εν συνεχεία, έφεραν ξανά στο προσκήνιο το θέμα του περιβόητου «διαχωρισμού Κράτους και Εκκλησίας». Ο εν λόγω στόχος επιδιώκεται από τις ελληνικές ελίτ εδώ και πολύ καιρό, αποτελώντας ένα είδος ιερού δισκοπότηρου για τον «εκσυγχρονισμό» και «εξευρωπαϊσμό» της χώρας.

Εδώ ακριβώς εντοπίζεται το πρόβλημα. Ότι δηλαδή δεν στοχεύει να επιλύσει κάποια υπαρκτή δυσλειτουργία της ελληνικής κοινωνίας, αλλά γιατί «αυτό είναι το σωστό». Και είναι το σωστό γιατί «έτσι έκαναν οι Ευρωπαίοι». Άρα, έτσι πρέπει να κάνουμε και εμείς. Τελεία και παύλα. Στην πραγματικότητα, όμως, ο διαχωρισμός εκκλησιαστικής και πολιτικής εξουσίας προέκυψε για συγκεκριμένους λόγους στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίοι δεν ισχύουν στην περίπτωση της Ελλάδας.

Συγκεκριμένα, τα καθολικά ευρωπαϊκά κράτη όφειλαν να διαχωρίσουν την πολιτική εξουσία από αυτήν του Πάπα, γιατί μόνο έτσι θα γίνονταν Κράτη, δεδομένης της πολιτικής ισχύος του Βατικανού. Η καθολική Ισπανία δεν θα μπορούσε να προωθεί τις εθνικές της στρατηγικές έναντι της ανταγωνιστικής (αλλά επίσης καθολικής) Γαλλίας και το αντίστροφο, αν και στις δύο χώρες η πολιτική εξουσία ήταν συνδεδεμένη με τη θρησκευτική εξουσία, δηλαδή με τον Πάπα.

Πολλή η μικρότητα, μεγάλο το κακό

Του Στάθη

Μιλάει ο Τσίπρας με το στόμα του κ. Πολάκη; Μιλάει! Μιλάει ο κ. Μητσοτάκης με το στόμα του Αδώνιδος; Μιλάει! Οργανώνουν και οι δύο την πόλωση. Δεν έχει σημασία ποιος ήρξατο χειρών αδίκων, εφόσον ο άλλος κόπτεται να τον υπερφαλαγγίσει. Ούτε έχει σημασία το ότι η πόλωση βοηθά περισσότερο τη συσπείρωση των σπαχήδων του ΣΥΡΙΖΑ, εφόσον ο κ. Μητσοτάκης εξακολουθεί να παραμένει το μπισκοτάκι στονπρωινό καφέ του Τσίπρα. Σημασία έχει ότι η πόλωση πετάει την μπάλα στα μνήματα, μάλιστα κατά μια μακάβρια κυριολεξία, διότι αυτή η πόλωση αρύεται την ισχύ της από τον εμφυλιοπολεμικό λόγο και ό,τι άλλο ακόμα έχει διχάσει τους Ελληνες.

Και μπορεί ένας διχασμός στην ώρα του να είναι αναπόδραστος ή αναγκαίος, ή αναγκαστικός, ή ακόμα και εύλογος, αλλά η νεκρανάστασή του, η επίκληση της ρητορικής του εκτός χρόνου, δεν είναι παρά ένας λόγος κούφιος και μια πρακτική επικίνδυνη. Η πόλωση που προκύπτει από μια τέτοια τακτική παράγει έναν συνεχή αποπροσανατολισμό από τα σοβαρά και τα επείγοντα, έναν άγονο αντιπερισπασμό και έναν θανάσιμο αντικατοπτρισμό εν σχέσει με τη φύση και τη θέση των προβλημάτων στην πραγματικότητα.

Το τέλος…

Το κουαρτέτο, οι αγρότες και το προσφυγικό σφίγγουν σαν τανάλια μια κυβέρνηση που παραπαίει

Του Γιώργου Καραμπελιά 

Δεν χρειάζεσαι να είσαι μετεωρολόγος για να δεις κατά πού φυσάει ο άνεμος (Μπομπ Ντίλαν), ούτε να έχεις το προ-ορατικό χάρισμα του… Μίκη Θεοδωράκη για να διακρίνεις πως η κυβέρνηση πνέει τα λοίσθια.

Φωτογραφία: Από την “κηδεία της κυβέρνησης” που πραγματοποίησαν διαδηλωτές αγρότες στο Ρέθυμνο

Ο διχασμός

Όπως είχαμε διαπιστώσει ήδη από πέρσι τον Φεβρουάριο, αυτή η κυβέρνηση χαρακτηρίζεται από μια βασική αδυναμία: Δεν μπορεί να κυβερνήσει, ενώ είναι ικανότατη στην παραγωγή παρόλας και παραμυθιών, εξ ου και η ανάγκη να αναβαπτίζεται διαρκώς στην κολυμβήθρα των εκλογικών «αναμετρήσεων». Και δεν μπορεί να κυβερνήσει για δύο λόγους. Ο πρώτος, προφανής διά γυμνού οφθαλμού – πρόκειται για ένα συνονθύλευμα ανικάνων, μπαρόβιων και εραστών των τσιπουράδικων. Ο δεύτερος και κυριότερος, διότι διχάζεται ανάμεσα σε μια φαντασιακή, δήθεν αριστερή ιδεοληψία (ευρωπαϊστικού χαρακτήρα όμως, δηλαδή της φαντασίωσης ότι οι ίδιοι είναι «αριστεροί», σε μια χώρα που βρέχεται από τη Βόρεια Θάλασσα ή τον Ατλαντικό και δεν γειτονεύει με την Τουρκία και τα Σκόπια) και την υλική και ταξική της πραγματικότητα – φλαμπουράρηδων, τσακαλώτων και άλλων εκπροσώπων των ανώτερων παρασιτικών μεσοστρωμάτων, που επιτάσσει τον συμβιβασμό και την υποταγή.

Ποντάρουν σε καταστάσεις εθνικού διχασμού

Με φανατισμό, ύβρεις και απροκάλυπτες διχαστικές εκκλήσεις το πολιτικο-μιντιακό σύστημα κλιμακώνει από χθες την πολιτική ένταση.

«ΠΟΛΕΜΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ» έγραψε κάποιος στο νέο «event» στο facebook για την αυριανή συγκέντρωση των «Μένουμε Ευρώπη» στο Σύνταγμα. Δεν ήταν ο μόνος. Στο ίδιο μήκος κύματος είχε κινηθεί ο αρχιφιλελεύθερος Θ. Τζήμερος σε ανάρτησή του στο ίδιο μέσο δικτύωσης, όπου κατέληγε ως εξής: «Γι’ αυτό δεν πρόκειται να αφήσουμε τους εγκληματίες να χρεοκοπήσουν οριστικά τη χώρα. ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ! Θα περιμένουμε μέχρι την Παρασκευή 8:30 το πρωί, που θα καταθέσουν την τελευταία τους πρόταση. Αν μάθουμε ότι είναι ακόμα μια απάτη, κατεβαίνουμε στον δρόμο, (θα ειδοποιηθείτε για το πού και ποια ώρα) μπαίνουμε στο Μαξίμου, στα Υπουργεία της Εθνικής Μειοδοσίας και τους πετάμε έξω με τις κλωτσιές.» Αργά σήμερα το μεσημέρι ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Εφετών, Ισίδωρος Ντογιάκος, διέταξε διενέργεια κατεπείγουσας προκαταρκτικής έρευνας για όσα έγραφε χθες στο Facebook ο Θ. Τζήμερος, αλλά είναι σαφές πως, πέρα από το …γελοίον του πράγματος, η κατάσταση έχει αρχίσει να ξεφεύγει.