(Αφιερωμένο σε όλους τους αριστερούς αγωνιστές που βλέπουν την έξοδο από το ευρώ και τη μοναχική πορεία της Ελλάδας μέσα στη ζούγκλα των καπιταλιστικών ανταγωνισμών, ως τη λύση των οικονομικών προβλημάτων της χώρας)
Τον Ιανουάριο του 1990, ο Νέλσον Μαντέλα έστειλε από τη φυλακή ένα σημείωμα στους συντρόφους του:
«Η εθνικοποίηση των ορυχείων, των τραπεζών και των μονοπωλιακών βιομηχανιών είναι η πολιτική του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου και η αλλαγή ή τροποποίηση των απόψεων μας είναι αδιανόητη...» («Το ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ, η άνοδος του καπιταλισμού της καταστροφής», Ναόμι Κλέιν, σελ. 266).
Μετά από 27 χρόνια φυλάκισης και λίγες μόνο μέρες πριν αποφυλακιστεί, ο Μαντέλα διαβεβαίωνε ότι τίποτε δεν είχε αλλάξει, δεν είχε συμβιβαστεί.
Για τριάντα πέντε χρόνια το αίτημα της εθνικοποίησης των ορυχείων, των τραπεζών και των μονοπωλιακών βιομηχανιών, αποτέλεσε πυρήνα των αιτημάτων του Χάρτη της Ελευθερίας των αγωνιστών του Αφρικάνικου Εθνικού Κογκρέσου.
