Για τον Ευτύχη Μπιτσάκη

Του Σταύρου Μαυρουδέα

«Έφυγε» στις 19/8/2025 ο Ευτύχης Μπιτσάκης, ένας εξαίρετος άνθρωπος, επιστήμονας, πανεπιστημιακός αλλά πάνω από όλα κομμουνιστής.

Το αξιοζήλευτο πολιτικό και επιστημονικό βιογραφικό του δεν χρήζει παρουσίασης καθώς είναι ευρέως γνωστό. Όμως αξίζει να τονισθεί η προσωπική διάσταση του Ευτύχη.

Υπήρξε ένας υποδειγματικός επιστήμονας και δάσκαλος. Με εξαιρετικές σπουδές στο εξωτερικό που όμως γύρισε για να τις προσφέρει στην πατρίδα του. Με πλούσια θεωρητική δραστηριότητα αλλά ταυτόχρονα παραμένοντας ένας εκπληκτικός δάσκαλος που κατόρθωνε με απλότητα αλλά και ακρίβεια να παρουσιάζει σύνθετες έννοιες και θεωρίες – κάτι που σπανίζει ολοένα και περισσότερο σήμερα στους ακαδημαϊκούς κύκλους. Επιπλέον, ο Ευτύχης ξεχώριζε γιατί κατόρθωσε να ξεπεράσει κατά πολύ τα θεωρητικά όρια της γενιάς του. Με μία νεανικότητα που ξεπερνούσε ακόμη και τους κατά πολύ νεότερους του, συμμετείχε ενεργά και δημιουργικά σε θεωρητικές προβληματικές πολύ νεότερες του.

Σε προσωπικό επίπεδο ο Ευτύχης ήταν πάντα ένα υπόδειγμα, ιδιαίτερα σε καιρούς που πολλαπλασιάζονταν οι «μικροί άνθρωποι» με τους μεγάλους εγωισμούς. Απλός και προσηνής. Κοσμοπολίτης χωρίς να ξεχνά ποτέ τις εθνικές και τοπικές ρίζες του, τις οποίες τόνιζε πάντα με αφοπλιστική ευθύτητα και ίσως κάποια συγκαλυμμένη ειρωνεία απέναντι στις τωρινές ορδές κενόδοξων «φραγκολεβαντίνων». Με υποδειγματική εργατικότητα και αυτοπειθαρχία.

H έκθεση του Γραφείου Αξιολόγησης του ΔΝΤ υπόδειγμα πολλαπλής θεσμικής υποκρισίας

Του Σταύρου Μαυρουδέα
Τμήμα Οικονομικών, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

Πρόσφατα το Ανεξάρτητο Γραφείο Αξιολόγησης (IEO) του ΔΝΤ κατόρθωσε, μετά πολλών βασάνων, να εκπονήσει την έκθεση αξιολόγησης των προγραμμάτων οικονομικής προσαρμογής (ΠΟΠ) που εφάρμοσε ή εφαρμόζει ακόμη (στην περίπτωση της Ελλάδας) η τρόικα ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ σε χώρες της ευρωζώνης (ΕΖ).
Για την ακρίβεια, όσον αφορά την Ελλάδα, το ΙΕΟ εξετάζει μόνο το 1ο ΠΟΠ που επισήμως έχει θεωρηθεί ως αποτυχημένο, διακόπηκε πριν ολοκληρωθεί για να συνεχισθεί αμέσως με το 2ο ΠΟΠ και σήμερα με το 3ο που συνομολόγησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Συνεπώς αξιολογεί το περιεχόμενο και τις διαδικασίες εκπόνησης και εφαρμογής ενός προγράμματος που ρητά έπεσε έξω. Βέβαια, επί της ουσίας, το 2ο και το 3ο ΠΟΠ αποτελούν συνέχεια (με μη ουσιώδεις αναπροσαρμογές) της στρατηγικής και των μέτρων του 1ου. Και μόνον αυτό – δηλαδή να αξιολογείς ένα ρητά αποτυχημένο πρόγραμμα το οποίο συνεχίζεται μερικά τροποποιημένο και αφήνοντας στην άκρη την εξίσου αποτυχημένη εξέλιξη των διαδόχων του – αποτελεί καταφανή γελοιότητα.

Για την επονείδιστη συμφωνία στο Eurogroup της 20/2/2015

Με την κοινή δήλωση του Eurogroup της 20/22/01 η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ υποκύπτει στις απαιτήσεις του ευρω-ιερατείου

Του Σταύρου Μαυρουδέα

Η κοινή δήλωση του Eurogroup της 20/22/01, η συνέντευξης των εκπροσώπων του Eurogroup ης τρόικας των δανειστών αλλά ακόμη και τα υπολανθάνοντα πίσω από την συνέντευξη Βαρουφάκη και το non-paper του Μαξίμου δείχνουν ξεκάθαρα ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ υποκύπτει στις απαιτήσεις του ιερατείου της ΕΕ για ουσιαστική παράταση του Μνημονίου. Η υποχώρηση αυτή ανοίγει τον δρόμο για ακόμη μεγαλύτερες υποχωρήσεις στο άμεσο μέλλον.

Τα ουσιαστικά σημεία της κοινής δήλωσης του Eurogroup – που συνυπέγραψε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ είναι τα ακόλουθα.

Πρώτον, το Eurogroup δέχεται την αίτηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ για παράταση της Κύριας Συμφωνίας για Οικονομική Βοήθεια (Master Financial Assistance Facility Agreement (MFFA)) που συνοδεύεται από μία σειρά υποχρεώσεων (which is underpinned by a set of commitments). Ο σκοπός της παράτασης είναι η ολοκλήρωση της αξιολόγησης (review) με βάση τις δεσμεύσεις της τρέχουσας συμφωνίας (on the basis of the conditions in the current arrangement). Δηλαδή η ολοκλήρωση της αξιολόγησης από τους δανειστές που εκκρεμούσε από πριν τις εκλογές. Οι πινελιές που μπαίνουν είναι, πρώτον, ότι αυτή η αξιολόγηση δεν θα γίνει τυπικά από την τρόικα (δηλαδή την συγκεκριμένη υπηρεσιακή ομάδα) αλλά από τα μέλη της (δηλαδή την ΕΕ αλλά και το ΔΝΤ και την ΕΚΤ). Αυτή η πινελιά έχει μόνον αισθητικό χαρακτήρα – εκτός και αν κανείς είναι αφελής και πιστεύει ότι οι υπάλληλοι που συμμετείχαν στην τρόικα έκαναν του κεφαλιού τους σε σχέση με τους πολιτικούς προϊσταμένους τους. Η δεύτερη πινελιά είναι ότι η αξιολόγηση θα γίνει κάνοντας χρήση της δεδομένης (στην τρέχουσα συμφωνία) ευελιξίας (best use of the given flexibility).

Για ένα αριστερό πρόγραμμα εξόδου από την κρίση

Των Δημήτρη Σαραφιανού, Δημήτρη Μητρόπουλου, Σταύρου Μαυρουδέα*

Η χώρα διανύει την έκτη χρονιά κρίσης με δραματικές επιπτώσεις σε όλες τις πτυχές τηςκοινωνικής ζωής και, παρά τα κυβερνητικά φληναφήματα, δεν διαφαίνεται προοπτική εξόδου. Η μνημονιακή στρατηγική, που επέβαλε στη χώρα η ελληνική αστική τάξη κατ’ εντολή της ΕΕ, συνεχίζει να παραπαίει καθώς ούτε καν το πρόβλημα του χρέους δεν μπορεί να επιλύσει και ταυτόχρονα οι όποιες «επιτυχίες» της είναι τεχνητές και με τεράστιο κοινωνικό κόστος: «ευημερούν» λίγο κάποιοι αριθμοί με κόστος την αυξανόμενη δυστυχία της μεγάλης εργαζόμενης κοινωνικής πλειονότητας.

Και όμως η Μνημονιακή στρατηγική παρουσιάζεται σαν μονόδρομος ενώ, παρά τους μεγάλους κοινωνικούς αγώνες της προηγούμενης περιόδου, όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς αδυνατούν να προβάλλουν μία πειστική εναλλακτική πρόταση. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχεται την καταστροφική ευρωπαϊκή «Μεγάλη Ιδέα» του συστήματος και ευελπιστεί σε κάποια συναινετική τροποποίηση των πιο βάρβαρων πλευρών της. Το ΚΚΕ ακολουθεί μία σεκταριστική πολιτική που υπονομεύει τους μαζικούς αγώνες και ανάγει τα πάντα σε μία χιλιαστική καρικατούρα σοσιαλισμού. Η εκτός των τειχών αριστερά, κατατρυχόμενη από ιδεοληπτικές διαιρέσεις, δεν κατορθώνει να συγκροτήσει το αναγκαίο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο που θα ενοποιεί τις αντιστάσεις στη βάση ενός ρεαλιστικού προγράμματος διεξόδου από την κρίση. Αυτή η έλλειψη μίας πειστικής αριστερής εναλλακτικής πρότασης βαραίνει δραματικά στις συνειδήσεις των εργαζομένων και οδηγεί στη σημερινή κινηματική άπνοια.