Το ΚΚΕ, στο πλαίσιο της πρόσφατης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψής του για το Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ – περίοδος 1918-1949 προχώρησε στην «κομματική αποκατάσταση» του Άρη Βελουχιώτη, μετά την «πολιτική αποκατάστασή» του στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη στις 16 Ιούλη του 2011. Τι εκφράζει αυτή η απόφαση;
Η τότε απόφαση, 66 χρόνια μετά το θάνατό του, θεωρούσε ότι ο Άρης «είχε δίκιο ως προς την εκτίμηση που έκανε για τη συμφωνία της Βάρκιζας». Ωστόσο, συνέχιζε η απόφαση, αυτή η ορθή διαφωνία του «δεν δικαιώνει τη στάση του απέναντι στη συλλογική θέση του Κόμματος και την παραβίαση από αυτόν της κομματικής πειθαρχίας», ενώ «η στάση αυτή, που αποτέλεσε ρήξη με τη θεμελιώδη αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, δεν καθιστά δυνατή τη μετά θάνατο αποκατάσταση της κομματικής του ιδιότητας».
Το ΚΚΕ σήμερα -73 χρόνια μετά το θάνατο του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ- θεωρεί ότι «η συλλογική λειτουργία των καθοδηγητικών οργάνων (ΠΓ και ΚΕ) ήταν ανεπαρκής» κατά τη διάρκεια της κατοχής καθώς και μετά την απελευθέρωση, το Δεκέμβρη και τη συμφωνία της Βάρκιζας, οπότε «δίχως να δικαιώνεται η απειθαρχία του», «η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ αποφασίζει να αποκατασταθεί ολόπλευρα ο Άρης Βελουχιώτης». Το πρώτο ερώτημα που προκύπτει είναι αν χρειάζεται αποκατάσταση αυτός που πρωτοστάτησε στην ένοπλη πάλη του λαού μας απέναντι στην τριπλή κατοχή από τον Φλεβάρη του 1942, αυτός που έγινε ψυχή και σύμβολο του αντάρτικου στη Ρούμελη και σ’ όλη τη χώρα, αυτός που αρνήθηκε να παραδώσει τα όπλα μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, αυτός που καταδιώχθηκε ανελέητα από το μεταβαρκιζιανό κράτος των δοσίλογων της Δεξιάς και αυτοκτόνησε για να μην πέσει στα χέρια του εχθρού στις 15 Ιουνίου 1945;
