«Δυσλεξία Ενηλίκων Ψηφοφόρων»

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

(αφιερωμένο στην 3η Δεκεμβρίου, παγκόσμια ημέρα ΑμεΑ)

Συχνά η επιστήμη βρίσκεται μπροστά σε δύσκολα και δυσεπίλυτα θέματα. Στις μέρες μας, και πιο σωστά τα τελευταία χρόνια, ανιχνεύεται μια νέα διαταραχή που φυσικά δεν περιλαμβάνεται στις καταγραφές του γνωστού DSM (Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών).

Την αναγνωρίζουμε μόνο σε ενήλικες ψηφοφόρους, όλων των πολιτικών αποχρώσεων, άνω των 17 ετών και ο επιπολασμός της φτάνει το 41% σε πανελλαδικό επίπεδο, ενώ σε τοπικό και περιφερειακό το 43% (αυτό είναι τελευταία το επίπεδο αυτοδυναμίας).

Μιλάμε για μια «ειδική μαθησιακή διαταραχή ενηλίκων» που δεν επηρεάζεται από το νοητικό επίπεδο (ευφυέστατα άτομα μπορεί να ανήκουν στους «δυσλεξικούς ψηφοφόρους») και δεν καθορίζεται από κληρονομικούς παράγοντες (ελέγχεται η θέση αυτή), αλλά από περιβαλλοντικούς. Διαμορφώνεται κυρίως από τις συνθήκες. Στην ουσία μιλάμε για μια κοινωνικοπολιτική διαταραχή.

Χαρακτηριστικά

Ας δούμε παρακάτω τα βασικότερα χαρακτηριστικά(λόγω συνοσηρότητας δανείζεται χαρακτηριστικά και από άλλες διαταραχές) των ατόμων αυτών:

Το κακό έγινε πριν 4 χρόνια

Τώρα ξέρεις...

Εκλογές 2023: Αυτά είναι τα ερωτήματα του exit poll

Τα πρώτα exit polls αναμένεται να δοθούν στη δημοσιότητα λίγο μετά τις 7:00 το απόγευμα της Κυριακής, ωστόσο χιλιάδες είναι οι πολίτες που δεν γνωρίζουν πώς διαμορφώνονται αυτές οι πρώτες εκτιμήσεις για τα αποτελέσματα των εκλογών.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι, άλλωστε, που δεν έχει τύχει ποτέ να συναντήσουν κάποια κάλπη για exit polls έξω από το εκλογικό κέντρο που ψηφίζουν.

Η διαδικασία, λοιπόν, έχει ως εξής: Οι εταιρείες δημοσκοπήσεων στήνουν έξω από κάποια εκλογικά κέντρα τις κάλπες των exit polls.

Οι ψηφοφόροι που έχουν ασκήσει το εκλογικό τους δικαίωμα καλούνται, εάν και εφόσον θέλουν, να απαντήσουν σε ένα ειδικό ερωτηματολόγιο και στη συνέχεια να το ρίξουν σε μια ειδική κάλπη.

Από τα αποτελέσματα που «βγαίνουν» από τη συγκεκριμένη κάλπη, εξάγονται και οι πρώτες εκτιμήσεις για τα αποτελέσματα της εκάστοτε εκλογικής διαδικασίας.

Στην αρχή του ερωτηματολογίου των exit polls, οι πολίτες καλούνται να δηλώσουν την ώρα συνέντευξης, την οικογενειακή τους κατάσταση, το φύλο και την ηλικία.

Από το "τι ψηφίσατε ρε μαλάκες" στο "πόσο ηλίθιοι είσαστε ρε μαλάκες"

Τι ψηφίσατε ρε μ@λ@κες;

Τι ψηφίσατε ρε μ@λ@κες;

...έτσι πήραμε τις εκλογές το 2007. Είχαμε κατέβει κάτω με τσάντες και αποζημιώναμε...

Πικρή αλήθεια...

Μισθωτός που ψηφίζει ΝΔ

Τι ψηφίσατε ρε μαλάκες ;

Πάντα επίκαιρη ερώτηση...

 

Ψηφοφόροι του Μητσοτάκη: 2.251.168 (χωρίς λόγια)

Στατιστικές έρευνες έδειξαν...

Και το χειρότερο; 

Ἡ Ἀπεργία τῶν Ψηφοφόρων

τοῦ Ὀκτάβ Μιρμπώ
Ἐκδόσεις Ἄγρα / σελ. 40
Ἔτος ἔκδοσης 2014

Σὲ αὐτὴν τὴν καλαίσθητη ἔκδοση μικροῦ σχήματος περιλαμβάνονται δύο αὐτοτελὴ κείμενα, ὅπου τὸ ἕνα συμπληρώνει τὸ ἄλλο. Τὸ πρῶτο, Ἡ Ἀπεργία τῶν Ψηφοφόρων (La Grève des électeurs) ἐκδόθηκε στὶς 28 Νοεμβρίου 1888 στὴν ἐφημερίδα Le Figaro. Τό δεύτερο, ὑπὸ τὸν τίτλο Πρελούδιο (Prélude), δημοσιεύθηκε καὶ αὐτὸ στὴν Le Figaro, ἐξήμισυ μῆνες ἀργότερα, στὶς 14 Ἰουλίου 1889. Στήν ἔκδοση, ὑπάρχει ἐπίσης καὶ μία συνοπτικὴ παρουσίαση γιὰ  τὸν συγγραφέα.

Τὰ δύο αὐτὰ κείμενα εἶναι ἀποτελέσματα ὥριμης ἀναρχικῆς σκέψης. Ὁ Μιρμπώ, ὑπὸ τὸ πνεῦμα τῆς ἀναρχίας κατανοεῖ καὶ ἀναδεικνύει τὴν ψηφοφορία καὶ τὴν προσφυγὴ στὶς κάλπες ὡς μία ὁλοφάνερη ἀπάτη, μὲ τὴν ὁποία οἱ κρατοῦντες ἀποκτοῦν χωρὶς ἰδιαίτερο κόστος τὴν συγκατάθεση αὐτῶν τοὺς ὁποίους καταπιέζουν καὶ ἐκμεταλλεύονται.

Ὁ Οκτὰβ Μιρμπὼ (16 Φεβρουαρίου 1848-16 Φεβρουαρίου 1917) ἔχει περάσει ἀπὸ τὰ σαράντα κύματα τῆς σύγχρονης μὲ αὐτὸν σκέψης καὶ στάσης πάνω σὲ καίρια ζητήματα. Ἀρχικὰ βασιλικός, καθολικὸς καὶ ἀντισημίτης, ἐξέφρασε στὴν συνέχεια τὶς πλέον ἐλευθεριακές ἰδέες στὰ ἄρθρα, στὰ μυθιστορήματα καὶ τὰ θεατρικὰ ἔργα του. Μέσα ἀπὸ οὐσιαστικὲς διεργασίες καὶ διαδικασίες προσέγγισε καὶ οἰκειοποιήθηκε τὶς ἀναρχικὲς ἰδέες, ἐρχόμενος ἔτσι σὲ ἀντίθεση μὲ ὅλες τὶς παραδοσιακὲς ἀξίες. Πρόκειται γιὰ ἕνα δημιουργικὸ ἄτομο, τὸ ὁποῖο συμμετεῖχε μὲ ὀξυδέρκεια, ἔντονη κριτικὴ καὶ καυστικὴ διάθεση, ἀλλὰ συγχρόνως μὲ μεγάλη εὐαισθησία, σὲ ὅλες τὶς μεγάλες πνευματικές, αἰσθητικές, κοινωνικὲς καὶ πολιτικὲς διαμάχες τῆς ἐποχῆς του μὲ σκοπὸ νὰ συμβάλει στὴν πνευματικὴ ἀπελευθέρωση καὶ ἀνάπτυξη τῆς συνείδησης τῶν συγχρόνων του.

Πόσο μετράει η ψήφος σου (γι’ αυτούς)

Από την προεκλογική συζήτηση περί αυτοδυναμίας στη συζήτηση περί δημοκρατίας και εκλογών

Του Γεράσιμου Λιβιτσάνου

Το αν μια πιθανή νίκη της Νέας Δημοκρατίας θα οδηγήσει ταυτόχρονα και σε αυτοδύναμη κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, είναι ένα από τα σενάρια που κυριαρχούν στην προεκλογική συζήτηση. Αυτό γίνεται με έναν τρόπο που, πίσω από τις υποσχέσεις και τα όμορφα λόγια για ένα καλύτερο μέλλον προς τους ψηφοφόρους, υποκρύπτει την αντίληψη ότι η «λαϊκή βούληση», την οποία άπαντες επικαλούνται, έχει μόνο εργαλειακή χρήση.

Η Νέα Δημοκρατία δηλώνει ευθέως ότι έχει το στόχο της αυτοδυναμίας, 

• είτε τον επιδιώκει …πλαγίως με τον πρόεδρο της, Κυριάκο Μητσοτάκη, να δηλώνει πώς «κάθε ψήφος μετράει» και ότι τίποτε δεν είναι δεδομένο, 
• είτε μέσω άλλων στελεχών τον «εκβιάζει», όπως για παράδειγμα έκανε ο Άδωνις Γεωργιάδης λέγοντας, προ ημερών, ότι «αν δεν σχηματιστεί κυβέρνηση με την πρώτη εντολή, θα πάμε σε νέες εκλογές. Αυτό είναι ξεκάθαρο. Δεν μπορεί ο νικητής των εκλογών να γίνει όμηρος άλλων. Δικαιούται να είναι κυβέρνηση». Προφανώς στοχεύοντας στο γνωστό «φόβο των νοικοκυραίων» περί «ακυβερνησίας».

Ακόμη όμως και αν επαληθευθούν οι πλέον αισιόδοξες δημοσκοπήσεις για την εκλογική επίδοση της Νέας Δημοκρατίας, ακόμη και αν το αποτέλεσμα της κάλπης τα φέρει έτσι ώστε να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, δεν θα είναι μια κυβέρνηση πλειοψηφίας. Θα είναι μία κυβέρνηση μειοψηφίας,  γεγονός στο οποίο ουδείς εστιάζει και υπάρχει λόγος γι αυτό. Η στήριξη της κοινωνίας δεν είναι το πολιτικό ζητούμενο γι’ αυτούς. Αντιθέτως είναι η χειραγώγηση της σε συγκεκριμένο χώρο και συγκεκριμένο χρόνο. Μια αλήθεια που δεν ισχύει μόνο για την Νέα Δημοκρατία.

Προεκλογική Διαφήμιση

Τροφή για πρόβατα...

Έτσι απλά...

Πολιτική ανθρωπογεωγραφία

Αλέκος Αλαβάνος, Αλέξης Τσίπρας. Από το 5,04% του 2007 και το 4,60% του 2009…

Του Θοδωρή Αθανασιάδη

Αν θέλαμε να σημειώσουμε την πλέον εντυπωσιακή εξέλιξη που σημειώθηκε στα πολιτικά πράγματα της χώρας κατά την τελευταία πενταετία, δεν θα αναφερόμασταν ούτε στην καταβαράθρωση του πάλαι ποτέ κραταιού ΠαΣοΚ ούτε στην ανάδειξη της ναζιστικής Χρυσής Αυγής σε κοινοβουλευτικό κόμμα. Δίχως πολλή σκέψη θα υπογραμμίζαμε την εξωπραγματική άνοδο του ΣυΡιζΑ, που βρέθηκε από το ταπεινό 3% του "μπαίνω - δεν μπαίνω στην βουλή" στους κυβερνητικούς θώκους.

Αλήθεια, πώς οι 315.000 ψηφοφόροι του 2009 έγιναν 1.061.000 τον Μάιο και 1.655.000 τον Ιούνιο του 2012, αναδεικνύνοντας τον ΣυΡιζΑ σε δεύτερη κοινοβουλευτική δύναμη; Και πού βρέθηκαν ακόμη 600.000 άνθρωποι, που έκαναν με το κουκί τους το 2015 πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα; Η πρόχειρη απάντηση, η οποία δίνεται συνήθως, είναι ότι μετακόμισαν στην Κουμουνδούρου οι οπαδοί -και πολλά στελέχη- του ΠαΣοΚ. Οπωσδήποτε, η εν λόγω άποψη δεν μπορεί να θεωρηθεί λαθεμένη, τουλάχιστον κατ' αρχήν. Όμως, από την μια ενέχει μεγάλο βαθμό αυθαιρεσίας περιορίζοντας την δεξαμενή 1.950.000 ψήφων κι από την άλλη δεν δείχνει το ποιοι είναι αυτοί που μεταστεγάστηκαν. Ποια είναι στ' αλήθεια η ανθρωπογεωγραφία εκείνων που στήριξαν με την ψήφο τους την ανάδειξη μιας "πρώτη φορά αριστερά" κυβέρνησης;

Η λογική της ψήφου