Iστορικά, ποτέ, καμία εξουσία, δεν αναγνώρισε στους πολιτικούς της αντιπάλους το χαρακτηρισμό «πολιτικοί κρατούμενοι». Πάντα γι’ αυτούς, θεωρούνταν ποινικοί εγκληματίες και τρομοκράτες. Κλέφτες αποκαλούνταν οι ανυπόταχτοι αγωνιστές επί Τουρκοκρατίας, ληστοσυμμορίτες οι κομμουνιστές του ’47 και συμμοριτοπόλεμος ο εμφύλιος. Τρομοκράτες αποκαλούνται σήμερα όλοι όσοι αμφισβητούν έμπρακτα την κυριαρχία της εξουσίας του κεφαλαίου.
Μετά το Σεπτέμβριο του 2001 η Αμερικάνικη αυτοκρατορία-δήλωσε ανοιχτά: «ή μ’ εμάς ή με τους τρομοκράτες», χαρακτηρίζοντας έτσι επίσημα τρομοκράτες ολόκληρους λαούς που πολεμάνε για εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική απελευθέρωση, όπως είναι οι Παλαιστίνιοι και οι Κούρδοι. Αντίθετα, οι Ισραηλινοί έποικοι και οι Τούρκοι στρατηγοί, παρουσιάζονται ως οι νόμιμοι εκφραστές της ασφάλειας και της τάξης των παραπάνω λαών.
Επομένως, μετά το χτύπημα στους δίδυμους πύργους, ανάβει το πράσινο φως για ανοιχτές επεμβάσεις σε μουσουλμανικές και άλλες χώρες, με σκοπό την κατάκτηση νέων αγορών. Ό,τι δεν κατάφερε μέχρι σήμερα ο Αμερικάνικος και Ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός, επιχειρεί τώρα να το πραγματοποιήσει με πρόσχημα την τρομοκρατία, σκοπεύοντας στην καταλήστευση του πετρελαϊκού πλούτου των χωρών της Μέσης Ανατολής και των γειτονικών εκεί χωρών.
Στις Ευρωπαϊκές χώρες, όπως και στη χώρα μας, το καπιταλιστικό σύστημα, χρησιμοποιώντας με τον καλύτερο τρόπο τα ηλεκτρονικά συστήματα παρακολούθησης, (ηλεκτρονικό φακέλωμα, σύστημα Έσελον) δημιουργεί δύο κατηγορίες πολιτών: ο κάθε πολίτης χαρακτηρίζεται ή τρομοκράτης ή διώκτης της τρομοκρατίας, ανάλογα με τις επιταγές της «αγοράς» και του τρομοθεάματος. Στην πραγματικότητα ο στόχος της κυρίαρχης τάξης είναι η αντιμετώπιση του εσωτερικού εχθρού της κάθε χώρας, δηλαδή το μαζικό λαϊκό κίνημα.
