Η Ιθάκη του Τσίπρα και η γοητεία της Κίρκης

Του Θανάση Σκαμνάκη

Διάβασα το βιβλίο με προσοχή, είναι μεγάλο 759 σελίδες μεγάλου σχήματος, γιατί  πηγαίνει σε λεπτομέρειες που ίσως να μας είναι αχρείαστες, αλλά οικοδομούν το πρόσωπο που θέλει ο συγγραφέας. Δεν είναι όμως κουραστικό. Είναι γλαφυρό, καλογραμμένο και ευανάγνωστο. Σα να διαβάζεις σε αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα τα πάθη ενός πολιτικού ηγέτη.

Αν το διαβάσεις ως μυθιστόρημα, συμπαθείς τον ήρωα, ο οποίος ως άλλος Οδυσσέας, όπως… σεμνά ορίζει τον εαυτό του, περνάει τα χίλια βάσανα, Λαιστρυγόνες, Κύκλωπες, μαζί και Συμπληγάδες από άλλο έπος, για να οδηγήσει τους συντρόφους του, τον ελληνικό λαό στην Ιθάκη της Ευρωζώνης. Αλλά στο δρόμο οι πρώτοι που τον υπονομεύουν είναι οι σύντροφοί του, οι οποίοι κάθε φορά ανοίγουν τον ασκό του Αιόλου και χάνονται οι ούριοι άνεμοι (φυσικά όλοι ξέρουμε πως ο Οδυσσέας έφτασε μόνος στην Ιθάκη, οι σύντροφοί του καταναλώθηκαν στο δρόμο, κι όπως θα δούμε το ίδιο και οι σύντροφοι του Οδυσσέα … Τσίπρα).

Και συμπαθώντας τον θέλεις κάθε φορά τα μέτρα που παίρνει να είναι όσο γίνεται πιο αποτελεσματικά, και συνεπώς πιο σκληρά, ώστε στο τέλος να νικήσει τον κακό λύκο Σοϊμπλε (αυτό είναι από άλλο παραμύθι, όπως καταλαβαίνετε) κι ας επιβαρύνεται όλο και περισσότερο ο ελληνικός λαός! Αυτό θέλει ο συγγραφέας, εκεί σε οδηγεί.

Αλλά δυστυχώς δεν είναι μυθιστόρημα, είναι πολιτική.

Ας δούμε όμως το περιεχόμενο και μερικές βασικές σκέψεις γύρω από αυτό.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση

Δηλώνει πως είναι ευρωπαϊστής από μικρός. Αλλά ταυτόχρονα μας περιγράφει έναν αδυσώπητο μηχανισμό επιβολής σκοτεινών θελήσεων. Τι οποίες θελήσεις όμως δεν αναφέρει ούτε υπαινικτικά. Ήταν μόνο ο Σόιμπλε και κάποιοι που τους υποχρέωνε να τον ακολουθήσουν, ο οποίος είχε προσωπικό κίνητρο, καθώς στοχοποιώντας την Ελλάδα έβγαζε λάδι τις δικές του οικονομικές επιλογές που είχαν οδηγήσει σε κρίση. Και ο Τόμσεν, τον θυμάστε;, ο οποίος ήταν ένας ανίκανος οικονομολόγος του ΔΝΤ. Συνεπώς, όλα θα είχαν πάει καλύτερα αν έλειπαν αυτοί.

Υπερήφανος, κυνικός ραδιούργος Πινόκιο…

Του Ρούντι Ρινάλντι

Υπερήφανος για το «Όχι» που μετέτρεψε σε «Ναι»…

Υπερήφανος που υπόγραψε (μαζί με όλους τους άλλους) το 3ο Μνημόνιο για να σώσει την Ελλάδα…

Υπερήφανος που έφερε την συμφωνία των Πρεσπών κατά απαίτηση ΗΠΑ και Γερμανίας.

Υπερήφανος που «έβγαλε» την χώρα από τα Μνημόνια (πρόκειται για το μεγαλύτερο ψέμα της μεταπολίτευσης που το επαναλαμβάνουν όλοι οι συστημικοί).

Υπερήφανος που άνοιξε πλήρως το δρόμο στην αυτοδυναμία της ΝΔ.

Υπερήφανος που αμαύρωσε την έννοια της «αριστεράς».

Υπερήφανος που άφησε να διαλυθεί το κόμμα του, μετά από τόσες ραδιουργίες που έκανε.

Υπερήφανος που φέρει το στίγμα της αναξιοπιστίας από το οποίο δεν μπορεί να απαλλαγεί.

Υπερήφανος που «ξεπλυμένος» τώρα θέλει έναν «δημοκρατικό καπιταλισμό». 

Μαγκιά του!

Αλλά σαν ένας σύγχρονος εντελώς κυνικός Πινόκιο, χωρίς καμία αθωότητα της συμπαθούς μαριονέτας -του συγγραφέα Κάρλο Κολόντι- που από ντροπή όποτε έλεγε ψέματα μεγάλωνε η μύτη του, τώρα, μετά από 2 χρόνια σιωπής μέσα στην βουλή,  δηλώνει πως «η Ελλάδα χρειάζεται σοκ εντιμότητας, δικαιοσύνης, δημοκρατίας». Τώρα δηλώνει πως η παραίτησή του από βουλευτής: «Είναι μια αντισυμβατική πρωτοβουλία με κίνητρα ηθικά. Ήθελα πριν απ’ όλα να αισθάνομαι καλά με τον εαυτό μου, με τη συνείδησή μου. Δεν ήθελα πια να απολαμβάνω προνόμια, όταν αισθανόμουν ότι δεν είχα καμιά δυνατότητα να ανταποκριθώ στις προσδοκίες όσων με εμπιστεύτηκαν. Αλλά και κίνητρα πολιτικά. Αποφάσισα να απελευθερωθώ από δεσμεύσεις, αξιώματα και μηχανισμούς. Να βγω έξω από το πολιτικό σύστημα που, κατά τη γνώμη μου, ως έχει, δεν μπορεί τίποτα πια να δώσει στην κοινωνία και την πατρίδα».

Ο γάμος της χρονιάς

Του πιτσιρίκου

Καθώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης θεωρείται πια καμένο χαρτί για τους ολιγάρχες της χώρας, είναι έκδηλη η αγωνία των ολιγαρχών να βρεθεί ο αντικαταστάτης του, ώστε αφενός να συνεχίσουν ανενόχλητοι τη μάσα στο πτώμα της χώρας και αφετέρου η Ελλάδα να προσποιείται πως είναι Δημοκρατία, ώστε να μην υπάρξουν αντιδράσεις στην ελληνική κοινωνία ή σε ό,τι έχει απομείνει από την ελληνική κοινωνία.

Τα κοινοβουλευτικά κόμματα-μαγαζάκια δεν “τραβάνε” και δεν συγκινούν τους πολίτες του προτεκτοράτου -ούτως ή άλλως, στις τελευταίες εθνικές εκλογές το 40% των πολιτών με δικαίωμα ψήφου απείχαν από τις εκλογές-, ενώ ο Νίκος Ανδρουλάκης -που προοριζόταν για αντικαταστάτης του Μητσοτάκη, ή συμπλήρωμα του Μητσοτάκη σε μια κυβέρνηση συνεργασίας- δεν πείθει ούτε τους συγγενείς του και έχει γίνει ανέκδοτο, αφού όλοι ξέρουν πια πως “ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν πάει με πουτάvες”.

Ο Βαγγέλης Μαρινάκης -που διαπίστωσε μετά τις υποκλοπές, την υπόθεση Λυγγερίδη και άλλες “αταξίες” του Μητσοτάκη πως ο φίλος του ο Κυριάκος είναι ακατάλληλος- μοιάζει να έχει πειστεί πως ο Αλέξης Τσίπρας είναι ιδανικός για διάδοχος του Κυριάκου Μητσοτάκη στην πρωθυπουργία και αυτό είναι λογικό αφού ο Αλέξης Τσίπρας -όπως και ο Κυριάκος Μητσοτάκης- έχει αποδείξει πως είναι ικανός για όλες τις βρομοδουλειές με χαμόγελο και χωρίς να ιδρώνει.

Τα πάμπολλα ΜΜΕ του Βαγγέλη Μαρινάκη έχουν εξαπολύσει εκστρατεία για να πείσουν και τους πιο δύσπιστους πως ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι ο πολιτικός απατεώνας που έγινε πρωθυπουργός το 2015 αλλά ο πολιτικός ηγέτης που θα οδηγήσει την Ελλάδα στον θρίαμβο και θα εκτινάξει το ελατήριο της οικονομίας. Η Ελπίδα ξανάρχεται.

Μέρες Ιουλίου 2015 Τι λέγεται, τι έγινε, πού βρισκόμαστε 10 χρόνια μετά

Του Ρούντι Ρινάλντι

Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 σημάδεψε την Ελλάδα σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή. Για μια βδομάδα σχεδόν, από την αναγγελία της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος έως μία μέρα μετά από αυτό, έγινε ένας «σεισμός» στη χώρα. Η νύκτα της 5ης Ιουλίου προς 6η Ιουλίου και όσα έγιναν μέχρι το μεσημέρι της 6ης Ιουλίου με τη σύνοδο των αρχηγών των κομμάτων, ακόμα απασχολούν. Πολλά δεν έχουν διευκρινιστεί, ενώ συσκοτίζονται ουσιώδη ζητήματα. Καθώς συμπληρώνονται 10 χρόνια από τότε, γράφονται πολλά. Ο Τσίπρας ζητά να δημοσιοποιηθούν τα πρακτικά της συνόδου αρχηγών, η Μέρκελ επισκέπτεται την Αθήνα και «θυμάται» πόσο δύσκολες στιγμές πέρασε κι αυτή κ.ο.κ. Υπάρχει κάποιο ενδιαφέρον για το ζήτημα…

Τι λέγεται για εκείνες τις μέρες

Η κυρίαρχη (αστική) άποψη είναι ότι εκείνες τις μέρες η χώρα έφτασε στον γκρεμό, αλλά ευτυχώς σώθηκε την ύστατη στιγμή χάρη στην ψύχραιμη στάση ορισμένων διεθνών δυνάμεων (Μέρκελ-Ομπάμα-Ολάντ) που δεν ήθελαν να εκδιωχθεί η Ελλάδα από την Ε.Ε. Βοήθησε επίσης, λένε, η αποφασιστική στάση των «Μένουμε-Ευρώπη» κομμάτων και παραγόντων (κόμματα που υποστήριξαν το «Ναι», συν Στουρνάρας και Σία), όπως και η «στροφή» ή «κωλοτούμπα» του Τσίπρα. Αυτός, λένε, μάλλον κατάλαβε ότι δεν υπήρχε άλλη επιλογή και αποδέχθηκε όλους τους όρους που τέθηκαν τελεσιγραφικά το βράδυ της 5ης Ιουλίου, επικυρώθηκαν δε την επομένη στη σύνοδο των αρχηγών. Έτσι λίγες μέρες μετά υπέγραψε τη συμφωνία με την Κομισιόν, ενώ στις 14 Αυγούστου υπερψηφίστηκε το 3ο μνημόνιο από 222 βουλευτές (Υπενθύμιση: Τη συμφωνία, εκτός από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ, υπερψήφισαν η Ν.Δ., το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ. Κατά ψήφισαν 64 βουλευτές, και 11 «παρών». 43 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ καταψήφισαν).

Η επικέντρωση στην υποτιθέμενη «κωλοτούμπα» του 2015 δεν επιτρέπει ούτε την πραγματική αποτίμηση ούτε την ουσιαστική κριτική

Του Παναγώτη Σωτήρη

Τα πρακτικά της σύσκεψης των πολιτικών αρχηγών επιτρέπουν πολύ πιο σοβαρή αποτίμηση των στρατηγικών ελλειμμάτων που είχε η τότε εκδοχή της Αριστεράς. Αρκεί να μην αναζητούμε «ευκολίες σκέψης».

Το in είχε μια μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία. Και την είχε κατά βάση γιατί υπήρχε μέχρι τώρα μια παράλογη άρνηση να δοθούν στη δημοσιότητα τα πρακτικά του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών παρότι δεν είναι απόρρητα και παρότι αναμφίβολα επιτρέπουν μια καλύτερη αποτίμηση γεγονότων, χωρίς στην πραγματικότητα να αποκαλύπτουν «μυστικά του κράτους».

Το δημοσίευμα ήταν πλήρες, είχε τις βασικές τοποθετήσεις και αποτύπωνε ακριβώς τι έγινε σε εκείνη τη σύσκεψη. Και με αυτό τον τρόπο εξυπηρετούσε μια βασικά αναγκαιότητα: να έχουμε όλα τα δεδομένα για να μπορούμε να κρίνουμε τι ακριβώς συνέβη τότε. Ο καθένας και η καθεμιά μπορούν να κάνουν την αποτίμησή τους.

Αυτό που υπογραμμίζει το συγκεκριμένο δημοσίευμα είναι αυτό που διαισθανόμασταν και τότε: η πολιτική γραμμή της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε την εξουσία ορίζοντα είχε ουσιαστικά τη διαπραγμάτευση με τους δανειστές για μια λιτότητα και ένα Μνημόνιο με ημερομηνία λήξης.

Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα δεν είχε ποτέ γραμμή ή τοποθέτηση για μια ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση, είτε αυτό αφορούσε την έξοδο από το ευρώ, είτε πολύ περισσότερο την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ούτε είχε γραμμή ποτέ για μονομερή στάση πληρωμών ή διαγραφή του χρέους, παρά μόνο για αναδιάρθρωση του χρέους ύστερα από διαπραγμάτευση με τους δανειστές.

Προφανώς και υπήρχαν εντός του ΣΥΡΙΖΑ, συμπεριλαμβανομένου του υπουργικού συμβουλίου, φωνές που υποστήριζαν ότι η έξοδος από τα μνημόνια απαιτούσε αυτού του είδους της ρήξη. Όμως, είχαν αποδεχτεί ήδη από το 2012 ότι η κυρίαρχη γραμμή του κόμματος, αυτή που εκπροσωπούσε ο Αλέξης Τσίπρας, δεν περιλάμβανε τη ρήξη.

Δέκα χρόνια πριν: Η μεγάλη κωλοτούμπα

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ ΑΠΕ-ΜΠΕ/ ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΛΕΣΙΔΗΣ

Του Σταύρου Λυγερού

Παρότι μετά την προκήρυξη του δημοψηφίσματος το “όχι” δέχθηκε πανταχόθεν πυρά, παρότι δεν πρόσφερε φερέγγυα πολιτική προοπτική, παρότι η κατάρρευση ήταν σε απόσταση αναπνοής, στις κάλπες σάρωσε. Ο κύριος λόγος είναι ότι εξέφρασε την υπαρξιακή ανάγκη της πλειοψηφίας των Ελλήνων να αντιδράσουν στον στραγγαλισμό της χώρας και να μην συνυπογράψουν με την ψήφο τους την εκβιαστική υπαγωγή της ελληνικής κοινωνίας σε πρόσθετη εξοντωτική λιτότητα.

Κατά τα άλλα, τα κοινωνικά στρώματα που απείχαν από τον γκρεμό κατά κανόνα ψήφισαν “ναι”, φοβούμενα το ορατό δια γυμνού οφθαλμού ενδεχόμενο να προκληθεί κατάρρευση και χάος. Αντιθέτως, τα τμήματα του πληθυσμού που είχαν πέσει στον γκρεμό ή ήταν κοντά στο χείλος του ψήφισαν τότε κατά κανόνα “όχι”. Το 61,3% που ψήφισε “όχι” στο δημοψήφισμα, έστειλε ένα ισχυρό πολιτικό μήνυμα. Υπογράμμισε κατά αναμφισβήτητο τρόπο ότι οι Έλληνες δεν ήθελαν την εξοντωτική λιτότητα που τους σερβίριζε το ευρωιερατείο και εν μέρει ευαισθητοποίησε την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη.

Η σαρωτική νίκη του “όχι”, όμως, δεν άλλαξε τον συσχετισμό δυνάμεων, ούτε την κατάληξη εκείνης της σύγκρουσης. Συνέβαλε, ωστόσο, στο να διατηρήσει ο ελληνικός λαός τον αυτοσεβασμό του. Αυτό μπορεί να είναι άυλο, αλλά δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητο. Δεδομένου, πάντως, ότι τη στρόφιγγα της ρευστότητας των ελληνικών τραπεζών την έλεγχε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, οι του ευρωιερατείου είχαν τη δυνατότητα να προκαλέσουν έμφραγμα στην ελληνική οικονομία και το έπραξαν. Από εγγυητής των ελληνικών τραπεζών, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είχε μετατραπεί σε εργαλείο στραγγαλισμού τους και κατ’ επέκτασιν στραγγαλισμού της ελληνικής οικονομίας.

Τίτλοι τέλους για τον ΣΥΡΙΖΑ – Στα αζήτητα της πολιτικής

Του Απόστολου Αποστόλου

«Χάθηκε μια αριστερά που δεν ήταν αρμονική αριστερά. Γιατί μπορεί να είχε ευφυΐα, αλλά τα ιδανικά της δεν ήταν απολύτως ξεκάθαρα», Giovanni Bollea.

Τελικά η ριζοσπαστική Αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ) έκανε τα πάντα για να δείξει την τερατομορφία της και το επιθεωρησιακό της στοιχείο. Απέδειξε ότι είναι ικανή να παράξει άφθονα αναθέματα, μια πολύ κακή ηθοποιία, έναν απίστευτο καρεκλοκενταυρισμό, μπόλικες ιδεολογικές ταλαντώσεις “τουρλού μπριάμ”, καθώς και μια γελοιογραφική υπερβολή που έδειχνε τα άσχημα και τις γελοιότητες του κόμματος.

Τα οργανικά ρέλια της κομματικής κουρελού του ΣΥΡΙΖΑ τους τελευταίους 13 μήνες, έπαιξαν ένα πολύ κακό πολιτικό θέατρο που θα το θυμόμαστε για καιρό ακόμη. Εξάλλου τα όσα συνέβαιναν στην ανανεωτική Αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ) για 13 μήνες είχαν γίνει καθημερινό σήριαλ μιας πολιτικής αυθεντικής καρικατούρας.

Αρχικά ο κ. Τσίπρας έφερε τη νέα ηγεσία του κόμματος από τις ΗΠΑ τον κ. Κασσελάκη. Ο Στέφανος Κασσελάκης μια πολιτική παραφωνία, ένα μίγμα μαθητευόμενου πολιτικού κονφερανσιέ, με κατασκευασμένη “χλιδάτη” επιτυχία και αφού το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ τον υποδέχτηκε με ωσαννά και τον εξέλεξε ως πρόεδρο του, στη συνέχεια τον αμφισβήτησε. Ένα μέρος της εσωτερικής κομματικής αντιπολιτευόμενης, η ομάδα με το όνομα “Ομπρέλα” ήρθε σε ρήξη με τη νέα ηγεσία και πραγματοποιήθηκε η πρώτη διάσπαση του κόμματος. Μετά ανακάλυψαν και οι υπόλοιποι ότι η νέα ηγεσία πάσχει πολιτικά και έτσι η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος ενέκρινε πρόταση δυσπιστίας και συντελέστηκε μια ακόμη διάσπαση. Η διάσπαση πλανιόταν πάνω από τον ΣΥΡΙΖΑ ως θριαμβευτική στερεοτυπία.

Έτσι λοιπόν το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ πλήρωνε σταθερά και ανυποχώρητα το σύνδρομο της πολιτικής του κουλτούρας, που κρυσταλλωνόταν και ξεμάκραινε ως πολυφωνική αφωνία και ως ανέκδοτο ελευθεριότητας και έλξης προς κάθε καινούργιο. Επίσης, θέλετε τα μποφόρ της πολιτικο-κομματικής ιδεοληψίας του, την ιδεολογική του ακινησία, τη συνθηκολόγηση του με το σύστημα, το μονοκομματικό του καταναγκασμό, την κρατική επιχορήγηση που ελάμβανε και λειτουργούσε (όπως και για όλα τα κόμματα εξάλλου) ως το ισχυρότερο υπνωτικό, την επαρχιώτικη κομπλεξική του συνήθεια (συνήθεια περιφερειακού αριστερισμού) να εγκαταλείπονται οι αγώνες και να υπερασπίζονται περιθωριακές κουλτούρες (όπως στη Woke κουλτούρα) και η παραληρηματική τους ιδιογλωσσία; Όλα αυτά λειτούργησαν “ευδοκίμως” και “αλληλεγγύως” ώστε το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ να καταστεί επιθεωρησιακό νούμερο και να διαλυθεί σε γκρουπούσκουλα.

H χαμένη τιμή της ελληνικής Αριστεράς

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Διάβασα με ικανοποίηση τον εκδότη του Documento και έναν αρθρογράφο στην «Εφημερίδα των Συντακτών» να υιοθετούν τη θέση που εξέφρασα πριν από ένα χρόνο, με αφορμή τη διαδοχή Τσίπρα και την υποψηφιότητα Κασσελάκη, για το εντελώς παράλογο, αντιδημοκρατικό και διαλυτικό της εκλογής αρχηγού δήθεν από τη βάση. Την επανέλαβα πάλι με προ ημερών, με αφορμή τη νέα κρίση στο ΣΥΡΙΖΑ, που εν πολλοίς οφείλεται ακριβώς σε αυτόν τον τρόπο εκλογής του «Αρχηγού».

Κάλλιο αργά παρά ποτέ, αν και βέβαια αν είχαν βρεθεί περισσότεροι άνθρωποι να υιοθετήσουν εγκαίρως την άποψη αυτή, από τότε που ετέθη το θέμα και να χρησιμοποιήσουν λίγο το μυαλό τους, αντί να υποκύψουν στους αμερικανόφερτους παραλογισμούς και τα καπρίτσια του Τσίπρα, ίσως ο ΣΥΡΙΖΑ να μην είχε γνωρίσει την κρίση που απειλεί πια την ίδια του την ύπαρξη και ασφαλώς την αξιοπιστία του.

Ακόμα και σήμερα όμως, κανένας δεν τολμά να αμφισβητήσει αυτή την αντιδημοκρατική, για τους λόγους που εξηγήσαμε, διαδικασία μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν είναι άλλωστε αυτό το μόνο σύμπτωμα ενός βαρύτατου εκφυλισμού αυτού του κόμματος που κάποια στιγμή εξέφρασε τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού πριν ξεφουσκώσει με οδυνηρό τρόπο προκαλώντας βαρύτατη ζημιά και στην Ελλάδα και στην παγκόσμια αριστερά.

Να λοιπόν που η ''δημοκρατία'' (ή ορθότερα το σύστημα) δεν έχει αδιέξοδα.....

Ο “πρωταγωνιστής” έχει αποδείξει στο παρελθόν την “αξία” του και φαίνεται ότι συγκεντρώνει την έγκριση των αμερικανών “φίλων” μας...

Της Στέλλας Πατρώνα *

Να λοιπόν που η “δημοκρατία” (ή ορθότερα το σύστημα) δεν έχει αδιέξοδα.....

Αυτό φαίνεται από τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών, καθώς ο μελλοντικός “πρωταγωνιστής” έκανε θριαμβευτική είσοδο στη σκηνή, το διάδοχο σχήμα ετοιμάζεται πυρετωδώς και ο φωτισμός χαμηλώνει σιγά – σιγά για να αποσυρθεί ο κασκαντέρ διακριτικά στα παρασκήνια....

Βεβαίως, αυτήν τη στιγμή, το υπό διαμόρφωση σχήμα αντιμετωπίζει κάποια εμπόδια από μωροφιλόδοξους διεκδικητές της αρχηγίας, ωστόσο θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι θα ξεπεραστούν, καθώς  ο “πρωταγωνιστής” έχει αποδείξει στο παρελθόν την “αξία” του και φαίνεται ότι συγκεντρώνει την έγκριση των αμερικανών “φίλων” μας και πιθανότατα και τη συναίνεση ευρωπαϊκών παραγόντων....

Το θετικό στο νέο σκηνικό που διαμορφώνεται είναι ότι  η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα μας αδειάζει τη γωνιά σχετικά σύντομα (πιθανότατα σε οκτώ με εννέα μήνες με αφορμή την εκλογή νέου προέδρου της δημοκρατίας) και θα απαλλαγούμε από την άθλια φάτσα του Κούλη και  τη τσιριχτή φωνή του Αδώνιδος. Το αρνητικό είναι ότι το νέο σχήμα δεν αποβλέπει σε τίποτα άλλο πέρα από την επικοινωνιακή διαχείριση του χάους που θα αφήσει πίσω της η κυβέρνηση Μητσοτάκη. 

Ο Τσίπρας με τη Ντόρα στο Κόσοβο. Κατρακύλα χωρίς τέλος…

Ένα επικίνδυνο βήμα προς κλιμάκωση της σύγκρουσης ΝΑΤΟ και Ρωσίας στα Βαλκάνια σε μια προσπάθεια να αποσπασθεί βιαίως το Βελιγράδι από οποιαδήποτε επιρροή της Μόσχας.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο άνθρωπος ξεπούλησε και ξευτέλισε τη χώρα του, την ελληνική (και παγκόσμια) αριστερά και τους ψηφοφόρους του, που, κατά 63%ψήφισαν κατά των Μνημονίων για να δουν σε μια εβδομάδα τον Πρωθυπουργό τους να κάνει τα αντίθετα από όσα τους ζήτησε ο ίδιος να ψηφίσουν. Στη συνέχεια, ως κυβέρνηση, έδωσε όλα όσα του ζητούσαν οι πιστωτές στην οικονομική πολιτική, οι Αμερικανοί και το Ισραήλ του Νετανιάχου στην εξωτερική και αμυντική πολιτική, ενώ δεν διανοήθηκε καν να έρθει σε σύγκρουση με την εγχώρια ολιγαρχία. Στο τέλος, και μετά από δύο εκλογικές ήττες, έδωσε το κόμμα του σε έναν άνθρωπο της Goldman Sachs και του CSIS (CIA, Πεντάγωνο και αμερικανικές πολεμικές βιομηχανίες) να το διευθύνουν απευθείας οι Αμερικανοί!

Στη διάρκεια της κυβερνητικής θητείας του ο Τσίπρας έγινε μια συνεπής δύναμη προώθησης των αμερικανικών και ισραηλινών συμφερόντων, νομίζοντας ανοήτως ότι θα εξασφαλίσει έτσι τη μονιμότητα στου Μαξίμου.  

Με υπουργό Εξωτερικών τον Νίκο Κοτζιά που, από φαν της Αν. Γερμανίας και του σοβιετικού «σοσιαλισμού» μετετράπη σε έναν από τους πλέον φιλοϊσραηλινούς και φιλοαμερικανούς υπουργούς της Ελλάδας, με το ελληνικό «βαθύ κράτος» στα χέρια ανθρώπων εξαρτημένων από ξένες δυνάμεις, ο Τσίπρας έκανε ότι μπορούσε για να λύσει τρία μεγάλα προβλήματα των Αμερικανών:

Πρόβα συγκυβέρνησης το Συνέδριο της “Καθημερινής”;

Του Απόστολου Αποστόλου

Πολιτικοί μεγαλο-παράγοντες έτρεξαν να πάνε στο Συνέδριο της “Καθημερινής”, κάθισαν στις πολυθρόνες και ψυχαναλύθηκαν. Ξύπνησαν μέσα τους όλες οι παλιννοστήσεις και ανασάλευσαν οι φτερωτές επιθυμίες τους, ενώ οι κρυφές σκέψεις τους εξερράγησαν σαν ηφαίστεια. Και τι δεν είπαν…

Στο Συνέδριο της “Καθημερινής” η Ντόρα Μπακογιάννη έκανε προσκλητήριο στα τρία κόμματα για να συναινέσουν, ώστε να επανερμηνευτούν όλες οι συμφωνίες με την Τουρκία και να δοκιμάσουν μια νέα μετα-μοντέρνα συμφωνία οι δύο λαοί. Ποιο όμως αφεντικό της νέας τάξης πραγμάτων της είπε ότι το Αιγαίο μπορεί να περάσει μέσα από την τρύπα της τουρκικής βελόνας για να ραφτεί μια νέα συμφωνία και να γραφεί εκ νέου η ιστορία; Επαίνεσε – τον άλλοτε εχθρό της – Νίκο Κοτζιά για τη συμφωνία των Πρεσπών, γιατί ελπίζει σε εκείνον που βρίσκεται ως άτυπος συνεργάτης του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Κασσελάκη, να φτιάξει το αφήγημα για το ακροατήριο του κόμματος (του ΣΥΡΙΖΑ).

Για τον άλλον συνομιλητή της τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ξέρει ότι μπορεί να κατασκευάσει ένα αφήγημα σύστασης ως μορφολογία της νέας μοίρας των λαών που οφείλουν να ακουμπάνε, όχι στο δίκαιο τώρα πια, αλλά στις προσταγές παραχάραξης της ιστορίας και των συνόρων. Έτσι και αλλιώς, ο Βενιζέλος πάντα υπήρξε άξιος συνομιλητής της Μπακογιάννη και ποτέ δεν έθεσε έγκριτες επιφυλάξεις από την πλευρά του σε ό,τι υποστήριζε η πρώην υπουργός Εξωτερικών.

Θέμα χρόνου η επόμενη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ – Βαθαίνει το ψυχικό ρήγμα

Του Σταύρου Λυγερού

Μπορεί η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ να εμφανίστηκε διχασμένη και να ακυρώθηκε ο σχεδιασμός για αποκαθήλωση του Κασσελάκη, ωστόσο το βαθύτερο πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ, που σχετίζεται με την πολιτική φυσιογνωμία και την προοπτική του στην πορεία προς τις ευρωεκλογές, παραμένει. Παράλληλα διευρύνεται και το ψυχικό ρήγμα μεταξύ του Κασσελάκη και αρκετών από τα κορυφαία στελέχη, τα οποία κίνησαν και την διαδικασία με προοπτική την καθαίρεσή του. Το ερώτημα όπως τίθεται τις τελευταίες ημέρες είναι “θα τους διώξει ή θα τον διώξουν;”.

Το σημαντικότερο είναι ότι σταδιακά αποξενώνεται ένα ποσοστό των πολιτών που μέχρι τον Ιούνιο 2023 ψήφιζαν ΣΥΡΙΖΑ. Αποτυπώνεται αυτό στις χαμηλές δημοσκοπικές επιδόσεις. Πέντε μήνες μετά την επικράτησή του στην εσωκομματική αναμέτρηση και τρεις μήνες μετά την οριστική διάσπαση, ο Κασσελάκης δεν διαθέτει ελαφρυντικά. Η έκτοτε πορεία του κόμματος είναι δική του ευθύνη. Ενδεχομένως ο σημερινός πρόεδρος να προσελκύει μία κατηγορία κυρίως νέων ψηφοφόρων, ωστόσο είναι βέβαιο ότι αποξενώνει παραδοσιακούς ψηφοφόρους που προέρχονταν από τον ΣΥΡΙΖΑ του 36%.

Η υπερβολική έκθεση της προσωπικής του ζωής προκαλεί αρνητικές εντυπώσεις στους μεγαλύτερης ηλικίας ψηφοφόρους. Αν και ο ίδιος είχε δηλώσει παλαιότερα ότι δεν έχει gay ατζέντα, αρκετές από τις κινήσεις του τον διαψεύδουν. Από τις πράξεις του προκύπτει ότι όχι απλώς έχει gay ατζέντα, αλλά και μεταφέρει την σεξουαλική του ταυτότητα στην πολιτική διεύθυνση του κόμματος. Συνηγορούν προς αυτή την κατεύθυνση η συνεχής προβολή προσωπικών στιγμών με τον σύντροφό του, ακόμη και στο πλαίσιο πολιτικών εμφανίσεων.

Μητσοτάκης, Τσίπρας και Νετανιάχου μας μπλέκουν σε μεγάλο πόλεμο!

Κάνοντας την Ελλάδα «χώρα πρώτης γραμμής» (στην πραγματικότητα μάλλον «πόρνη της Μεσογείου»), την κάνουν υποψήφια να δεχτεί ισχυρά πλήγματα αντιποίνων σε περίπτωση γενίκευσης του πολέμου.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
17 Οκτωβρίου 2023

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές η Ουάσιγκτον έχει κινητοποιηθεί κατά τα φαινόμενα για να αποτρέψει την εξαπόλυση από την ακροδεξιά, «νεοφασιστική» κυβέρνηση του Ισραήλ μιας εκκαθαριστικής επιχείρησης κατά των δυόμισι εκατομμυρίων Παλαιστινίων της Γάζας. Μια επιχείρηση που στην πραγματικότητα έχει ήδη αρχίσει με την οργανωμένη λιμοκτονία (νερό, τρόφιμα, ενέργεια, φάρμακα) που εφαρμόζει το εβραϊκό κράτος.

Αν όμως η γενοκτονική αυτή επιχείρηση γίνει ανοιχτή πολεμική, κινδυνεύει να προκαλέσει πλήρη ανατροπή της πολιτικής κατάστασης σε όλες τις ισλαμικές χώρες (ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι), να αποξενώσει περαιτέρω την παγκόσμια κοινή γνώμη, όλη την πολιτισμένη ανθρωπότητα από τη «συλλογική Δύση» και τα δύο ηγετικά κέντρα της (ΗΠΑ και Ισραήλ), αλλά και, πιο άμεσα, να προκαλέσει περιφερειακό, πιθανώς πυρηνικό, ενδεχομένως και παγκόσμιο πόλεμο.

Ελπίζουμε ασφαλώς να καταφέρει η Ουάσιγκτον να χαλιναγωγήσει τους Ισραηλινούς και για γενικούς και για ειδικούς λόγους. Το τελευταίο γιατί οι πληροφορίες μας λένε ότι ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έχει υποσχεθεί τα πάντα στο Ισραήλ σε επίπεδο στρατιωτικής συνδρομής, αδιαφορώντας -στην πρεμούρα του να εξυπηρετήσει τον Νετανιάχου- για το ότι, κάνοντας την Ελλάδα «χώρα πρώτης γραμμής» (στην πραγματικότητα μάλλον «πόρνη της Μεσογείου»), την κάνει και στόχο πρώτης επιλογής, υποψήφια να δεχτεί ισχυρά πλήγματα αντιποίνων σε περίπτωση γενίκευσης του πολέμου.

Αμερικανοί, Τσίπρας, Κασσελάκης και … παρένθετες μητέρες

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τις προάλλες μιλούσα με γνωστό μου, διακηρυγμένο οπαδό της ΝΔ. Μου εξηγούσε ότι ο τόπος χρειάζεται μια ισχυρή αντιπολίτευση. «Κι εγώ τη θέλω», μου είπε, «για να ελέγχουν τους δικούς μου από τον κακό τους εαυτό!»

«Και λοιπόν;» τον ρώτησα, κάπως παραξενεμένος από την εισαγωγή του. «Ε», μου λέει, «λέω να πάω την Κυριακή, να ψηφίσω Κασσελάκη για να γίνει πιο δυνατός ο ΣΥΡΙΖΑ».

Ορίστε σε ποιο περαιτέρω χάος οδηγεί την αριστερά και την πολιτική ζωή της χώρας (αν δηλαδή υπάρχει τίποτα από αυτά τα δύο) η δήθεν δημοκρατική «αμερικανιά» της «εκλογής από τη βάση», σε συνδυασμό με την απουσία σοβαρότητας και οποιασδήποτε ηθικής και ιδεολογικής δέσμευσης σε μερίδα τουλάχιστο της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Άλλο ένα σύμπτωμα της αξιοθρήνητης κατάστασης που βρίσκεται ο δημόσιος βίος της χώρας.

Κάθε μέρα που περνάει έρχονται και καινούρια στοιχεία στο φως γύρω από την εξωφρενική υπόθεση της διεκδίκησης της ηγεσίας του δεύτερου ελληνικού κόμματος από έναν εξ ΗΠΑ ορμώμενο εφοπλιστή που δεν ήταν ούτε καν μέλος του πριν από μερικές μέρες και δεν έχει καμία «ορατή» σχέση με την αριστερά και τις ιδέες της.

Πριν όμως αναφερθώ σε μερικές από αυτές που εκτιμώ ως πολύ σημαντικές, νοιώθω την ανάγκη να απευθύνω ένα ερώτημα στα 30 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ που, με επικεφαλής τον Πολάκη και τον γνωστό και ως «εξάδερφο» του Αρχηγού, τον Γιώργο Τσίπρα, υπέγραψαν υπέρ της υποψηφιότητας Κασσελάκη. Το ίδιο ερώτημα απευθύνω βέβαια και στον Αλέξη Τσίπρα που έβαλε τον Κασσελάκη στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας και τώρα υποδύεται τον Βούδα, παρά τα σοβαρότατα ζητήματα που απειλούν την ενότητα του κόμματός του αλλά και τα σοβαρότατα ερωτήματα που έχουν τεθεί αναφορικά με την «προϋπηρεσία» στη Goldman Sachs και σε πολεμοχαρές ινστιτούτο που συνδέεται με το αμερικανικό στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα και τις ιδέες εν τέλει του κ. Κασσελάκη.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν παραιτήθηκε προχθές από την ηγεσία της αριστεράς. Είχε παραιτηθεί ήδη από το καλοκαίρι του 2015.

Του Μανώλη Μούστου

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν παραιτήθηκε προχθές από την ηγεσία της αριστεράς. Είχε παραιτηθεί ήδη από το καλοκαίρι του 2015.

Γιατί αριστερά και μνημόνια, αριστερά και ξεπούλημα, αριστερά και υποταγή στα θέλω των δανειστών είναι (θα έπρεπε να είναι) έννοιες ασύμβατες.

Όμως, η συριζαία εξουσία με επικεφαλής τον Τσίπρα κατάφερε το ακατόρθωτο. Στον τόπο του ΕΑΜ, του Άρη, του Γλέζου και του Πολυτεχνείου η αριστερά ταυτίστηκε με το ψέμα, την κωλοτούμπα, την καρέκλα και τον αμοραλισμό.

Ακόμα παραπέρα ταύτισε την αριστερή ταυτότητα με τον εθνομηδενισμό, τον ατομικό δικαιωματισμό επιπέδου νέτφλιξ και τις σκληρές νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Οι φίλοι που θρηνούν για την απώλεια του "ηγέτη" ας έχουν κατά νου το εξής:

 οι αλλεπάλληλες αυτοδυναμίες Μητσοτάκη αλλά και τα ακροδεξιά φρούτα της τρέχουσας Βουλής είναι παραπροϊόντα αυτού ακριβώς του κατορθώματος.

Το θλιβερό στην περίπτωση Τσίπρα είναι ότι ενώ ο ίδιος έκανε ό,τι περνάει από το χέρι του για να εξανεμιστεί/ενσωματωθεί/αλλοτριωθεί ο κοινωνικός ριζοσπαστισμός που εμφανίστηκε το 2011 και που απείλησε το σάπιο πολιτικό σύστημα, αποχωρεί λοιδορούμενος από το μιντιακό σύμπλεγμα και την διαπλοκή.

Να έχεις συμβάλλει τα μέγιστα στην σταθεροποίηση της εξουσίας της εγχώριας ελίτ μετά την αποσταθεροποιητική τομή των μνημονίων και αυτοί μετά να σε φτύνουν και να μην σου λένε ούτε ένα ευχαριστώ.

Παραιτήθηκε ο Αλέξης Τσίπρας – Ανοίγει η διαδοχή στον ΣΥΡΙΖA

Την παραίτησή του από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ανακοίνωσε ο Αλέξης Τσίπρας, ανοίγοντας την διαδικασία της εκλογής αρχηγού στην οποία δεν θα είναι υποψήφιος.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα παραμένει ούτε πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ (θα συγκληθεί εντός των ημερών για να εκλέξουν πρόεδρο). Ανοίγει έτσι η διαδικασία για την εκλογή νέου αρχηγού αλλά και για την συνολική αναδιάρθρωση του κόμματος. Φυσικά το καίριο είναι πότε θα ξεκινήσουν οι διαδικασίες και ποιοι θα είναι πλέον υποψήφιοι για την ηγεσία -εφόσον δεν θα έχουν αντιμέτωπο τον Αλέξη Τσίπρα-, σε συνδυασμό με το ερώτημα της φυσιογνωμίας του κόμματος σε μία δύσκολη εποχή μετά από μία συντριπτική και στρατηγική ήττα.

Ο κ. Τσίπρας έκανε τις δηλώσεις του από το Ζάππειο έκανε έναν απολογισμό της διαδρομής του και παράλληλα του ΣΥΡΙΖΑ από την στιγμή που ανέλαβε σε ηλικία 34 ετών την ηγεσία. Ακολούθως είπε: Κι εγώ κατανοώ την ανάγκη για ένα νέο κύμα του ΣΥΡΙΖΑ. «Αποφάσισα λοιπόν να προτείνω την εκλογή νέας ηγεσίας από τα μέλη του Κόμματος, όπως ορίζει το καταστατικό του. Την άμεση προσφυγή στις σχετικές διαδικασίες. Στις οποίες φυσικά δεν θα είμαι υποψήφιος. Θα είμαι όμως παρών πριν, κατά τη διάρκεια, αλλά και μετά από αυτές.

Αγαπητέ Αλέξη, άσε τις ευκολίες

Του Θέμη Τζήμα

Όταν χάνεις, έτσι όπως έχασες την 21^η Μαΐου, δε, σου φταίει η ήσσων αντιπολίτευση που δεν προσχώρησε στη στρατηγική σου. Δικαίωμά της είναι και καλά κάνει. Όπως και στο ποδόσφαιρο, έτσι και στην πολιτική, μπάλα παίζουν δύο, όχι ένας. Ή, αν προτιμά ο Αλέξης Τσίπρας, όπως όταν κατέρρεε το ΠΑΣΟΚ υπό το βάρος των μνημονίων δεν έφταιγε εκείνος και ο τότε ΣΥΡΙΖΑ που ήταν αντιμνημονιακοί, αλλά το ΠΑΣΟΚ που ήταν μνημονιακό.

Ο ελληνικός λαός έδωσε στον ΣΥΡΙΖΑ την εκλογική δυνατότητα δύο φορές, για να υλοποιήσει την πιο ριζοσπαστική εκδοχή του προγράμματός του: τον Ιανουάριο του 2015 και τον Ιούλιο του 2015. Μετά του έδωσε τη δυνατότητα να υλοποιήσει την πιο μετριοπαθή (ορθότερα, την μνημονική, αλλά τέλος πάντων) εκδοχή του προγράμματός του, τον Σεπτέμβριο του 2015. Μετά ο λαός έδωσε την ευκαιρία στον Αλέξη Τσίπρα να καταλάβει γιατί δεν του αρέσει το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ και προφανώς (αντικειμενικώς) και ο ίδιος ο Τσίπρας, στις ευρωεκλογές και στις εθνικές εκλογές του 2019. Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε να μην αξιοποιήσει καμία απολύτως από αυτές τις δυνατότητες.

Δεν έσκισε τα μνημόνια. Δεν αποδείχτηκε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ διαχειριστικώς επαρκής στη μνημονιακή της στροφή. Δεν έκανε επαρκή αυτοκριτική, ούτε ο ίδιος ο Τσίπρας, ούτε το κόμμα του, μετά τις απανωτές ήττες του 2019. Δεν άλλαξε το πολιτικό προσωπικό, δεν εμβάθυνε προγραμματικώς και ιδεολογικώς δεν αντιπολιτεύτηκε επαρκώς την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Μαζί της στο φιλοαμερικανισμό, μαζί στον περιορισμό ατομικών δικαιωμάτων και στην αδιαφάνεια των σχέσεων διαπλοκής με τις μεγάλες φαρμακευτικές εν μέσω πανδημίας. Δεν άλλαξε καθόλου ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε ο ίδιος ο Τσίπρας, παρά τις απανωτές νίκες πρώτα και ήττες έπειτα.

Αλ.Τσίπρας στην Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ: «Το αποτέλεσμα είναι οδυνηρό σοκ, και είναι ευθύνη μου – Τρεις οι αιτίες» – «Πάμε στις κάλπες για να κερδίσουμε»

Με την εισήγηση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ξεκινά η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία κατά την οποία θα αποτιμηθούν τα εκλογικά αποτελέσματα.

O Αλέξης Τσίπρας ξεκίνησε με ευχαριστίες σε όλους όσοι έδωσαν προσωπική μάχη, τους εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους, και ακόμη όσους δεν ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, καθώς όπως είπε «η ευθύνη ήταν δική μας που δεν καταφέραμε να τους πείσουμε, αλλά έχουμε ευθύνη να τους πείσουμε σε αυτή την εκλογική μάχη η οποία είναι καθοριστική».

Και συνέχισε:

«Το αποτέλεσμα είναι ένα οδυνηρό σοκ. Και η ευθύνη είναι δική μας, πρωτίστως δική μου, δεν ισομοιράζεται. Δεν κρύβομαι. Με ξέρετε. Ποτέ δεν κρύφτηκα, στη πολιτική μου διαδρομή. Στα δύσκολα ποτέ δεν το έβαλα στα πόδια. Ανέλαβα την ευθύνη. Και έδωσα τη μάχη.

Έτσι και τώρα. Μετά από τρεις μέρες θλίψης και αναστοχασμού, ήρθε η ώρα να κηρύξουμε λήξη στο πένθος και να σημάνουμε συναγερμό μάχης. Αυτή είναι η ευθύνη μας σήμερα : Να ανασυγκροτηθούμε άμεσα. Τώρα. Χωρίς καμιά καθυστέρηση. Και να δώσουμε τη μάχη.

Δεν έχουμε δικαίωμα στην παραίτηση. Δεν έχουμε δικαίωμα στην εσωστρέφεια. Μόνο υποχρέωση και ευθύνη έχουμε. Απέναντι στην ιστορία. Και απέναντι στην κοινωνία, που βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο μιας πρωτοφανούς συντηρητικής παλινόρθωσης. Υποχρέωση και ευθύνη να αποτιμήσουμε γρήγορα τα λάθη μας και να χαράξουμε μια καθαρή γραμμή. Για να δώσουμε με σοβαρότητα και αποφασιστικότητα τη μάχη που έχουμε μπροστά μας.

Ο νικητής των εκλογών και η τύχη των εθνικών θεμάτων

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Νικητής των εκλογών, αδιαμφισβήτητος, είναι πρωτίστως ο Μητσοτάκης και ακολούθως το κόμμα του, η ΝΔ. Είναι έτσι επειδή εξαρχής ο ΣΥΡΙΖΑ, συλλογικά, είχε προσωποποιήσει την κομματική αντιπαράθεση. Αντίστοιχα ο Τσίπρας εισπράττει εξ ολοκλήρου την αποτυχία του κόμματος. Με το κλείσιμο της κάλπης από εκεί που ήταν στο απυρόβλητο έχει μπει θέμα αντικατάστασης. Ο Μητσοτάκης θα σύρει το κόμμα σε νέα νίκη στις προσεχείς εκλογές.

Ο Τσίπρας είτε μείνει είτε φύγει θα σύρει τον ΣΥΡΙΖΑ στην επισφράγιση της ήττας. Η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι συγκυριακή, με προοπτική ανάκαμψης. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν και είναι “κουτσό άλογο” με προβληματικό αναβάτη. Είναι προφανές ότι και οι δυο είναι προϊόντα εκτός τόπου και χρόνου. Αντικαταστάτης δεν υπάρχει. Ο “σημιτισμός” (σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη) δεν “φτουράει” στην Ελλάδα. Όσο για την ανασυγκρότηση της Αριστεράς σε κάτι που να θυμίζει έστω αμυδρά την Ιστορία της θέλει δουλειά πολλή. Και χρόνο.

Το ερώτημα είναι αν ο νικητής θα χαρεί τη νίκη του, όπως ελπίζει. Απάντηση σ’ αυτό μπορεί να δώσει μόνο ο μεγάλος απών αυτών των εκλογών. Δηλαδή τα εθνικά θέματα. Έστω ένας, σχολιαστής, δημοσιογράφος, πολιτικός, δεν ασχολήθηκε, δεν τα έθιξε, λες και είναι τριτοκλασάτα ζητήματα. Λες και δεν είχαν αφηνιάσει παραμονές εκλογών, τα εν λόγω ΜΜΕ για τις απειλές της Τουρκίας, τα σχέδια διαμελισμού του Αιγαίου, τις άγριες διαθέσεις των ΗΠΑ. Κυριολεκτικά “συνωμοσία σιωπής”.

Το σύνδρομο της φούσκας και η συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ

Του Γιώργου X. Παπασωτηρίου

Η συντριβή του Σύριζα είναι πλέον fact. Γεγονός είναι και η αδυναμία της ηγεσίας του Σύριζα να δει και να αναλύσει τα λάθη της, καθώς για μία ακόμα φορά αποστρέφει το βλέμμα της από τις πραγματικές αιτίες της ήττας και τα ρίχνει όλα στην καμπούρα του… Κατρούγκαλου.  

Έπεσαν από τα σύννεφα οι οπαδοί του Σύριζα. Κι αυτό γιατί μπέρδεψαν τη «φούσκα» των κοινωνικών δικτύων στην οποία ενδιατρίβουν, με τη γενική διάθεση. Το ίδιο συνέβη και με το Die Linke  στη Γερμανία πριν ένα χρόνο. Οι αλγόριθμοι που χρησιμοποιούν οι μεγάλες πλατφόρμες των κοινωνικών δικτύων προτείνουν τις ιστοσελίδες και τα πρόσωπα που ανταποκρίνονται στα ενδιαφέροντα και τις απόψεις μας, έτσι όλος ο κόσμος μοιάζει να συμφωνεί μαζί μας, όλα κι όλοι συμφωνούν με μας, όλη η Ελλάδα, όλος ο πλανήτης μας δοξάζει! Με τέτοιον «καθρέφτη» δεν θέλει και πολύ ο ναρκισσισμός μας να εκτοξευθεί στα ύψη της νεφελοκοκκυγίας μας, ενός δικού μας αψεγάδιαστου εικονικού κόσμου.

Γενικά, το διαδίκτυο δίνει την αίσθηση του δημόσιου χώρου, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένας μερικός δημόσιος χώρος των ομοίων (ένα υποσύνολο, μια επί μέρους φούσκα) και όχι ο γενικός δημόσιος χώρος όπου συναντώνται οι διαφορετικές απόψεις. Αντίθετα, κάθε τι διαφορετικό μοιάζει οχυρωμένο στη δική του «φούσκα των ομοίων», αποκλείοντας ή ελαχιστοποιώντας τη δυνατότητα επίτευξης σύνθεσης των διαφορετικών θέσεων. Από εδώ εκκινεί η ενίσχυση της αντιπαλότητας και της ρητορικής του φανατισμού και του μίσους.