Πέρασες όλη τη βδομάδα ψάχνοντας
πανικόβλητος λίγο χρόνο μεταξύ μαθήματος, απουσιών, myschool, πρωτοκόλλου, αυτοαξιολόγησης
και εφημεριών, για να ετοιμάσεις τη γιορτή της 25ης Μαρτίου. Και τα κατάφερες, γιατί
είσαι «άξιος» καθηγητής. Και δίδαξες στους μαθητές σου:
«Ως πότε παλληκάρια,
θα ζούμε στα στενά,
μονάχοι σαν
λιοντάρια, στες ράχες στα βουνά;
Κάλλιο είναι
μιας ώρας ελεύθερη ζωή,
παρά σαράντα
χρόνους, σκλαβιά και φυλακή…
…Να χάνωμεν
αδέλφια, πατρίδα και γονείς,
τους φίλους,
τα παιδιά μας, κι όλους τους συγγενείς;
…Τι σ’ ωφελεί
αν ζήσεις, και είσαι στη σκλαβιά;
στοχάσου πως
σε ψένουν, καθ’ ώραν στην φωτιά.
Βεζύρης, δραγουμάνος,
αφέντης κι αν σταθείς
ο τύραννος
αδίκως σε κάμνει να χαθείς.
…Δουλεύεις
όλη ημέρα, σε ό,τι κι αν σε πει,
κι αυτός πασχίζει
πάλιν, το αίμα σου να πιει.
…Πως οι προπάτορές
μας, ορμούσαν σαν θεριά,
για την ελευθερία,
πηδούσαν στη φωτιά.
…Με μια καρδιά
όλοι, μια γνώμη, μια ψυχή,
χτυπάτε του
τυράννου, την ρίζα να χαθεί.
…Ο κόσμος
να γλιτώσει, απ’ αύτην την πληγή,
κι ελεύθεροι
να ζώμεν, αδέλφια εις την γη.»
Την ίδια ώρα,
απέλυαν τους συναδέλφους σου, αφού πρώτα
απέλυσαν φίλους και συγγενείς σου από κάθε κλάδο, ιδιωτικού και δημοσίου, αφού πρώτα
σου κόψαν τους μισθούς, σου αύξησαν το ωράριο, σε φακέλωσαν, σε συκοφάντησαν, σε
εξεφτέλισαν, αλλά εσύ,
δεν μπορούσες λέει να χάσεις το μεροκάματο και δεν απήργησες.
