Απέτυχαν παταγωδώς ….

Του Γιώργου Τασιόπουλου 

Η Μαρία Καρυστιανού άντεξε στην τεράστια πίεση των δημοσιογράφων που επιθυμούσαν να την εκθέσουν ως απολίτικη και ανίκανη να κατέβει στον πολιτική σκηνή. 

Πάσχισαν να της φορέσουν το προσωπείο της ακροδεξιάς, της ψεκασμένης, της θρησκόληπτης!

Ξαναπροσπάθησαν, όπως επιχειρούν τα πληρωμένα τρολάκια τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και ξόδεψαν χρόνο από τη συνέντευξη επιχειρώντας να την ταυτίσουν με πολιτικές καρικατούρες για να αποδομήσουν το κίνημα που δημιουργείται.

Ξεχνούν ότι ως λέαινα μόνη της η ΜΑΝΑ τους νίκησε και έβγαλε ξανά όλο το Λαό στις πλατείες! 

Ξεχνούν ότι ο Λαός είναι τόσο προδομένος και θυμωμένος με το κομματικό σύστημα που δεν ακούει πια τα παραμύθια που οι υπάλληλοί τους, οι καλοπληρωμένοι δημοσιογράφοι, ως φερέφωνά τους τα αναπαράγουν!

"Ορθοδοξία και Δύση στη νεότερη Ελλάδα"

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

«Δεν νομίζουμε», έγραφε στην επιφυλλίδα του στον «ΕΠΕΝΔΥΤΗ» ο αείμνηστος Κωστής Παπαγιώργης, «ότι υπάρχει αναγνώστης που θα διαβάσει το ”Ορθοδοξία και Δύση στη νεότερη Ελλάδα” (του καθηγητή Χρήστου Γιανναρά) και δεν θα νοιώσει ένα σκίρτημα ευγνωμοσύνης για τον συγγραφέα” (*). 

Όντως – μια διαπίστωση που ισχύει ασχέτως αν συμμερίζεται κανείς όλες τις απόψεις του συγγραφέα - τότε και τώρα! Πόσο μάλλον μετά από μια δεύτερη, ύστερα από τρεις σχεδόν δεκαετίες, πιο διεισδυτική και πιο καταφατική ανάγνωση ενός ίσως από τα πιο σημαντικά βιβλία για την κατανόηση «της εξέλιξης του πολιτισμού των Ελλήνων των νεότερων χρόνων». 

Εξ αρχής, εντύπωση προκαλεί που ο Γιανναράς δεν θέτει, ως είθισται, αφετηρία του Νεότερου Ελληνισμού το 1204 ή κατ΄ άλλους το 1453, αλλά «μάλλον το 1354». Τη χρονιά δηλαδή που ο Δημήτριος Κυδώνης μεταφράζει στα ελληνικά την περίφημη “Summa Theologiae” του Θωμά Ακινάτη και αναλαμβάνει να μεταλαμπαδεύσει με πρωτόγνωρο ζήλο το εξ Εσπερίας «καινούριο φως» στους Έλληνες συμπατριώτες του.

Η ρωσική εισβολή και ο εφιάλτης του Μπρεζίνσκι

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία αποκτάει νέα και ιδιαίτερη σημασία η διακηρυγμένη πρόθεση των ΗΠΑ –μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης– να διατηρήσει με κάθε τίμημα την “παγκόσμια ηγεμονία”. Η πρόθεση αυτή στηρίζεται κυρίως στο “δόγμα” της αποτροπής ανάδειξης ηγεμονιών στην περιοχή της Ευρασίας (U.S. Role in the World: Background and Issues for Congress, Updated January 19, 2021) και στην πεποίθηση ότι «η Αμερική δεν είναι μόνο η πρώτη πραγματικά παγκόσμια δύναμη, αλλά και η τελευταία» σύμφωνα με τον Μπρεζίνσκι (“Η Μεγάλη Σκακιέρα. Η αμερικανική υπεροχή και οι γεωστρατηγικές της επιταγές”, 1998).

Δύο αντιθετικές εθνικές αυταπάτες!

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Στο τραγικά διαχρονικό κι επίκαιρο δοκίμιο «Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας»* του αείμνηστου διανοούμενο – φιλόσοφου Κώστα Αξελού αναδεικνύονται δύο αντιθετικές, δομικές αυταπάτες της εθνικής μας αυτοσυνειδησίας που, σύμφωνα με τον στοχαστή-συγγραφέα, κρατούν τη Ελλάδα σταθερά σε ιστορική κατωφέρεια.

Πρώτον, η αυταπάτη του «Ελληνοκεντρισμού», σε μια εποχή μάλιστα που η σύγχρονη Ελλάδα δεν διαθέτει πια «καμιά οικουμενική ιδιαιτερότητα», δεν «απέκτησε σκέψη» και άρα αυτογνωσία, δεν «αποτελεί κάποιο κέντρο» και ενώ, εκτός από την ποίηση, η μόνη προσφορά της στους άλλους είναι «το θέαμα του παρελθόντος της», συνήθως σε επίπεδο τουριστικού φολκλόρ. Οι υποστηριχτές του «Ελληνοκεντρισμού» δέχονται μια «ανατολίτικη» και «φιλόξενη» Ελλάδα του Κάλους και του Μοιραίου, που αναπαριστά στον εαυτό της το μεγαλειώδες και διακατέχεται από μια εντελώς «εμπεδόκλεια ζεύξη αγάπης και μίσους». Μια Ελλάδα μοναδικού φυσικού τοπίου, έκπαγλων αρχαίων ερειπίων και ασκητικών βυζαντινών εικόνων, που όμως αδυνατεί σήμερα να «παρέχει το πρότυπο ενός νεωτερικού έθνους».

«Καλοί» και «Κακοί» αποστάτες!

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Καθώς ο από καιρό αναμενόμενος «σαρωτικός» ανασχηματισμός εξελίσσεται σε «πόλεμο ανακοινώσεων» και μεγαλοπρεπές φιάσκο για τον πρωθυπουργό, που απέδειξε περίτρανα ότι σκέφτεται μόνο κομματικά και εν είδη μάνατζερ ιδιωτικής επιχείρησης, ήρθε στο προσκήνιο και πάλι η ιστορικά ποικίλως βεβαρημένη λέξη «ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ»!

Και μάλιστα από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης που πριν περίπου δυόμιση χρόνια για να περάσει την επαίσχυντη «Συμφωνία των Πρεσπών», που τώρα, εκ των υστέρων, αποδέχεται και εφαρμόζει πλήρως και η ΝΔ, χρησιμοποίησε όχι έναν «Αποστάτη» αλλά πολλούς «Αποστάτες»!

Τότε δηλώνω αδιόρθωτος εθνικιστής και εκλιπαρώ τους συνετούς της παράδοσης να με συγχωρέσουν. Εγώ δεν τους συγχωρώ!

Για τον Βάσο Λυσσαρίδη!
Παραμονές της «Πενταμερούς» για το Κυπριακό μας άφησε, πλήρης ημερών, ο «αιώνιος έφηβος» Βάσος Λυσσαρίδης. Ο άνθρωπος με τις αδιαμφισβήτητες δημοκρατικές ευαισθησίες και τον θαρραλέο λόγο, που από την εποχή της ΕΟΚΑ ταυτίστηκε με τον ακόμα αδικαίωτο αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου.
Στη μνήμη μας έμεινε και με ένα «απλό» και «ξεκάθαρο» σημείωμά του στην Ελευθεροτυπία από το 2006 για την Τουρκία. Το παραθέτω αυτούσιο για να δούμε το «μέγεθος» του εκλιπόντος «Γιατρού» :
«Θέλουμε φιλικές σχέσεις με την Τουρκία; Θέλουμε φιλικές σχέσεις με όλους. Όμως επαναλαμβάνω, ότι μονόπλευρη φιλία ισοδυναμεί με δουλεία.
Φιλία και κατοχή είναι έννοιες ασυμβίβαστες.
Φιλία και απόφαση εθνοσυνέλευσης για casυs belli είναι έννοιες ασυμβίβαστες. Φιλία και καταπίεση στη βάση εθνικότητας ή θρησκείας είναι έννοιες ασυμβίβαστες.
Αγαπούμε κάθε λαό. Και τον Τουρκικό. Μισούμε κάθε καταπίεση.

Και δεν θα μας τρομοκρατήσουν οι χαρακτηρισμοί.
Αν εθνικισμός είναι ν' αγαπάς κάθε λαό, αλλά και τον δικό σου,
Αν εθνικισμός είναι να μην προσυπογράφεις απεμπόληση πατρογονικών εστιών και δικαιωμάτων,
Αν εθνικισμός είναι να μη συμβιβάζεσαι με μισή πατρίδα και μειωμένη αξιοπρέπεια,
Αν εθνικισμός είναι να απαιτείς ν' απαλλάξεις τον Πενταδάκτυλο από τους ήλους της κατοχικής σημαίας,
Αν εθνικισμός είναι να σέβεσαι όλες τις σημαίες, όταν όμως κυματίζουν στη δική τους πατρίδα,
Αν εθνικισμός είναι ν’ απαιτείς οι εκκλησίες να μη μετατρέπονται σε στάβλους,
Αν εθνικισμός είναι να είσαι έτοιμος να θυσιαστείς σ' όποιον αγώνα έξω από τα σύνορά σου για λευτεριά και δικαιοσύνη κάθε λαού, αλλά και να πεθάνεις χίλιες φορές για την ελευθερία του δικού σου λαού,
Τότε δηλώνω αδιόρθωτος εθνικιστής και εκλιπαρώ τους συνετούς της παράδοσης να με συγχωρέσουν.
Εγώ δεν τους συγχωρώ.»
Καλό ταξίδι "Γιατρέ"!

Βασίλης Στοϊλόπουλος

Οι «αυτοδίκαιοι» της «Λάιτ-στάιλ» Αριστεράς

Η δημοφιλής βουλευτής Σάρα Βάγκενκνεχτ για τη «Φιλελεύθερη Αριστερά»

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Λίγους μήνες πριν τις ομοσπονδιακές εκλογές στην «βαθιά διχασμένη» Γερμανία, όπου για πρώτη φορά τις τελευταίες δεκαετίες όλα παραμένουν ασαφή ακόμα και για τα πρόσωπα που θα διεκδικήσουν την καγκελαρία στην μεταμερκελική εποχή, κυκλοφόρησε ένα συναρπαστικό όσο και προκλητικό βιβλίο με ανατρεπτικό πολιτικό περιεχόμενο. Ο τίτλος του είναι «Οι αυτοδίκαιοι» (Die Selbstgerechten) και συγγραφέας η πλέον δημοφιλής βουλευτής της γερμανικής «Αριστεράς» (die LINKE) Σάρα Βάγκενκνεχτ. Μιας αναγνωρισμένης πολιτικής προσωπικότητας με αποδοχή και πέρα από την Αριστερά, η οποία όμως εδώ και αρκετά χρόνια παραμένει εκτεθειμένη σε εκστρατείες εκφοβισμού, λασπολογίας, ακόμη και ρητορικές μίσους από μεγάλα τμήματα της δικής της παράταξης.

Όπως αναμένονταν, από πριν αλλά και από την πρώτη κιόλας ημέρα της κυκλοφορίας του το βιβλίο προκάλεσε εσωτερικές «αναταράξεις» στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς και έναν «έντονο», διαπαραταξιακό διάλογο που έχει μάλιστα στοιχεία σφοδρής αντιπαράθεσης. Κι αυτό γιατί εκτός από ένα άκρως ενδιαφέρον «θεωρητικό – προγραμματικό μανιφέστο», με αναφορές, προτάσεις και ιδέες πολύ πιο πέρα από τα στενά όρια της Αριστεράς, είναι κι ένα ενδο-αριστερό, ιδεολογικό «ξεκαθάρισμα λογαριασμών» – με εναρκτήριο ορόσημο το κίνημα του ΄68, οπότε ξεκίνησε και η «αριστερή αποξένωση από την εργατική τάξη». Σε κάποια σημεία μάλιστα θυμίζει αντιπαλότητες του γερμανικού Μεσοπολέμου μεταξύ Σοσιαλδημοκρατών και Κομμουνιστών.

Ναζιστική Γερμανία: Το «λίκνο της αιολικής ενέργειας»

Τεράστια ανεμογέννητρια που σχεδιάστηκε από τον Χέρμαν Χόνεφ

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Μπορεί οι απαρχές της αιολικής ενέργειας να βρίσκονται στις ΗΠΑ του 19ου αιώνα ή κατ’ άλλους στη Δανία με τους ισχυρούς βόρειους ανέμους, όμως η μεγάλη ανάπτυξη της αιολικής τεχνολογίας έγινε αδιαμφισβήτητα από τους Γερμανούς εθνικοσοσιαλιστές. Επρόκειτο για το μεγαλομανές «φετίχ των εθνικοσοσιαλιστών» συνδεδεμένο κατά κύριο λόγο με τον Γερμανοαυστριακό «πάπα του ανέμου» Ούλριχ Χούτερ, καθηγητή αεροναυπηγικής στη Βαϊμάρη, η οποία θεωρείται το λίκνο της γερμανικής τεχνολογίας αιολικής ενέργειας. Ήταν ο Χούτερ ο πρώτος που κατασκεύασε πτερύγια ανεμογεννήτριας από συνθετικό υλικό και μελέτησε σε βάθος την ικανότητα απόδοσης των σημερινών ανεμογεννητριών.
Προς τα τέλη της δεκαετίας του ’20 τίποτα δεν έδειχνε ότι στη Γερμανία η αιολική ενέργεια θα είχε μέλλον, καθώς άλλες φθηνότερες και πιο ασφαλείς πηγές ενέργειας (άνθρακας, υδροηλεκτρικά) είχαν την απόλυτη προτεραιότητα. Αυτό όμως δεν ανταποκρινόταν καθόλου στο πρόγραμμα του εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος, που ήθελε μια Γερμανία «ανεξάρτητη από την επιείκεια ξένων λαών». Και αυτό αφορούσε ασφαλώς και το ενεργειακό «πρόγραμμα αυτάρκειας», εκφρασμένο από τον Χανς Πόσε, γενικό γραμματέα του Χίτλερ.

Η πολιτική της Μόσχας για το Ναγκόρνο Καραμπάχ – Από τους μπολσεβίκους στον Πούτιν

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Τον Απρίλιο του 1918, λίγους μόνο μήνες μετά την κατάρρευση του τσαρικού καθεστώτος και την ανάληψη της εξουσίας από τους μπολσεβίκους και ενώ διαρκούσαν ακόμα ο Μεγάλος Πόλεμος και ο ρωσικός εμφύλιος, δημιουργήθηκε στην περιοχή του Καυκάσου η λεγόμενη “Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Υπερκαυκασίας”, που απαρτίζονταν από την Γεωργία, την Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν. Αυτή η ετερόκλητη Ομοσπονδία είχε όμως από την ίδρυσή της ημερομηνία λήξης.

Τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς διαλύθηκε και κάθε μία χώρα ανακήρυξε τη δική της ανεξαρτησία, εν μέσω πολεμικών συγκρούσεων. Έχοντας ζωντανό ακόμα το βαθύ τραύμα της γενοκτονίας από τους Νεότουρκους, η Αρμενία απαιτούσε την ένωση σε ένα κράτος όλων των περιοχών όπου κατοικούσαν Αρμένιοι, μεταξύ των οποίων και τον θύλακα του Ναγκόρνο Καραμπάχ (Αρτσάχ).

Η απαίτηση αυτή δεν βρήκε ασφαλώς κανέναν υποστηριχτή: Από τους μπολσεβίκους, μέχρι τους Νεότουρκους και βεβαίως τους Αζέρους (Καυκάσιοι Τάταροι ή “Τούρκοι”), οι οποίοι θεωρούσαν δικό τους το Ναγκόρνο Καραμπάχ, από την ύστερη εποχή των τσάρων (επαρχία Elisawetpol). Από την αρχή της αντιπαράθεσης, ένα βασικό μειονέκτημα για τους Αρμένιους ήταν το γεγονός ότι η πρόσβαση στην ορεινή περιοχή του Ναγκόρνο Καραμπάχ γίνονταν μόνο από την ανατολική πεδινή περιοχή που κατείχαν οι Αζέροι, γεγονός που προσέδιδε στην περιοχή και μια περίπλοκη οικονομική διάσταση.

Η συγκλονιστική μαρτυρία μιας Γερμανίδας ακτιβίστριας για την οργανωμένη πυρπόληση της Μόριας

 Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Την ώρα που σύσσωμος ο «θαυμαστός κόσμος» των ελληνικών ΜΜΕ προσπαθεί με συντονισμένες καμπάνιες και ψευδοανθρωπισμούς να βομβαρδίσει το έτσι κι αλλιώς ευάλωτο από τις κρίσεις θυμικό μας και να εκβιάσει φιλάνθρωπα συναισθήματα για όσα θλιβερά διαδραματίζονται τις τελευταίες ημέρες στη δεινοπαθούσα Λέσβο, μια Γερμανίδα, γνωστή ακτιβίστρια κι εθελόντρια συνοδός προσφύγων που βρίσκεται αυτές τις «παράξενες ημέρες» στη Λέσβο, η Ρεβέκκα Σόμμερ, παραχώρησε μια (τηλεφωνική) συνέντευξη ποταμό σε γερμανική ιστοσελίδα (*). Σε αυτή «βάζει τα πράγματα στη θέση τους», που πολλοί «πολυπολιτισμικοί» στην ελληνική κυβέρνηση και αλλού κάνουν πως δεν βλέπουν (άγνωστο γιατί).

Παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα από τον «ποταμό» της συνέντευξης για τις «πολλές πυρκαγιές που πυροδοτήθηκαν σκόπιμα και με τη βοήθεια ακτιβιστών ΜΚΟ».

Ι. Ποιος έβαλε τις φωτιές.

«Δεν ήταν οι νησιώτες που έβαλαν τη φωτιά, αλλά οι ίδιοι οι άνθρωποι στον καταυλισμό υποδοχής. …. μπορούσα να δω ότι η πυρκαγιά στο επίσημο καταυλισμό έκαιγε ήδη έντονα και ότι στον ανεξέλεγκτο χώρο έξω από τον επίσημο καταυλισμό, ξεκίνησαν πολλές μικρές πυρκαγιές με συντονισμένο τρόπο την ίδια στιγμή… Σε πολλά μέρη. Ήταν μια συντονισμένη δράση με στόχο την πυρπόλυση ολόκληρου του καταυλισμού. Χθες το βράδυ οι δικές μου «επαφές» στο στρατόπεδο είδαν έναν άνδρα και μια γυναίκα, σύμφωνα με τη δήλωσή τους, από γερμανικές ΜΚΟ, οι οποίοι με μια ομάδα Αφγανών και Αράβων έβαζαν συστηματικά φωτιές στην πλευρά όπου είχαν τις σκηνές τους. Προηγουμένως όλοι οι κάτοικοι του καταυλισμού προειδοποιήθηκαν ότι πρέπει να φύγουν από το στρατόπεδο.»

«…. κλαίει ο ραγιάς, κλαίνε κλαίνε κι οι καμπάνες της Αγιάς Σοφιάς»

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Η αναμενόμενη από καιρό μεθοδευμένη κίνηση των Νεοοθωμανών υπό τον Ερντογάν να ξανακάνουν τζαμί τον Ναό της Αγίας του Θεού Σοφίας, εκτός από θρησκευτικά και πολιτιστικά χαρακτηριστικά έχει και ξεκάθαρη πολιτική στόχευση. Την ταπείνωση της Ελλάδας και της Ορθοδοξίας «εις δόξαν του Ισλάμ» και της Τουρκίας. Αναμενόμενες ήταν όμως και οι «καταδικαστικές» δηλώσεις του πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη, ότι πρόκειται δηλαδή για ζήτημα «οικουμενικό» και «για επιλογή που προσβάλλει όλους όσους αναγνωρίζουν το μνημείο ως κτήμα του παγκόσμιου πολιτισμού».

Η «Μεγάλη Εκκλησιά» είναι όμως πρώτα απ΄ όλα θεμελιώδες ζήτημα του Ελληνισμού και των απανταχού Ορθοδόξων Χριστιανών και κατόπιν της UNESCO ή κάποιων δυτικών κυβερνήσεων που ενδεχομένως θα διαμαρτυρηθούν διπλωματικώς, έστω και πολύ πιο έντονα από την ελληνική.

Βάσος Λυσσαρίδης: Αιώνιος Έφηβος!

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Έναν αιώνα ζωής συμπλήρωσε ο αειθαλής «Γιατρός» Βάσος Λυσσαρίδης. Ο άνθρωπος με τις αδιαμφισβήτητες δημοκρατικές ευαισθησίες και τον θαρραλέο λόγο που από την εποχή της ΕΟΚΑ ταυτίστηκε με τον ακόμα αδικαίωτο αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου.
Χρόνια πολλά, μ’ ένα δικό του κείμενο που δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία (8-10-2006).

«Κορωνο-ευρωομόλογο»: Στα χνάρια του Λούθηρου;

«Ο αγώνας του Χίτλερ και η διδασκαλία του Λούθηρου (είναι) η καλή άμυνα του γερμανικού λαού.»

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου 

Ακόμα και σε μια δύσκολη περίοδο, όπως αυτή της πανδημίας του κορωνοϊού, οι Γερμανοί επιμένουν «ευλαβικά» στην αυστηρή δημοσιονομική πολιτική και θεωρούν την ιδέα του «Κορωνο-ευρωομολόγου» σαν «συζήτηση-φάντασμα», προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση ακόμα και του κου Μητσοτάκη. Είναι όμως μόνο ο περιβόητος γερμανικός «οικονομικός εθνικισμός» που σαρώνει την «γερμανική» Ευρώπη ο μοναδικός λόγος που η προτεστάντισσα (στη νοοτροπία) και κόρη πάστορα κα Μέρκελ προκαλεί με τις εμμονές της το μένος Ιταλών, Ισπανών, Γάλλων, Ελλήνων και πολλών άλλων Ευρωπαίων;

Υπάρχει και μια ακόμη παράμετρος που ενδεχομένως να είναι εξίσου σημαντική με την οικονομία και τους – υπό κατάρρευση – μηχανισμούς της οικονομίας της αγοράς. Ο γερμανικός προτεσταντισμός και ο ιδρυτής του Μάρτιν Λούθηρος, «ο προφήτης των Γερμανών» όπως ο ίδιος αποκάλεσε τον εαυτό του. Για την πλειοψηφία του γερμανικού λαού ο Λούθηρος, ο «αρνητής της ελεύθερης βούλησης», είναι ότι η Ζαν Νταρκ για τους Γάλλους ή ο Φραγκίσκος της Ασίζης για τους Ιταλούς.

«Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος»!

Θεόδωρος Βρυζάκης, Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ευλογών την σημαίαν της Επαναστάσεως

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Mε αφορμή την επικείμενη 199η επέτειο της Εθνεγερσίας κατά του Τούρκου κατακτητή και την συμμετοχή της Εκκλησίας στον Αγώνα του 1821 βρήκαν πάλι ευκαιρία τα χαλκεία του «προοδευτισμού» για να βγάλουν το αντικληρικαλιστικό τους μένος με ανιστόρητες τοποθετήσεις και ιδεολογικούς παροξυσμούς.
Κι ας είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η πίστη στην Εκκλησία ήταν πανταχού παρούσα στον Αγώνα, όπως και η καταλυτική συμμετοχή του κλήρου, όπως φαίνεται και από τις παρακάτω πηγές:

«(…) και βρίζουν, οι πουλημένοι εις τους ξένους, και τους παπάδες μας, όπου τους ζυγίζουν άναντρους και απόλεμους. Εμείς τους παπάδες τους είχαμε μαζί εις κάθε μετερίζι, εις κάθε πόνον και δυστυχίαν. Όχι μόνον διά να βλογάνε τα όπλα τα ιερά, αλλά και αυτοί με ντουφέκι και γιαταγάνι, πολεμώντας ωσάν λεοντάρια. Ντροπή Έλληνες!». (Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ)

«Η επανάστασις η εδική μας δεν ομοιάζει με καμίαν απ΄ όσας γίνονται την σήμερον εις την Ευρώπην. (…) Πλησίον εις τον Ιερέα ήτον ο λαϊκός, καθήμενοι εις ένα σκαμνί, πατριάρχης και τζομπάνης, ναύτης και γραμματισμένος, ιατροί, κλφτοκαπεταναίοι, προεστοί και έμποροι». (Θεόδωρος ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ)
«Πρώτος ο κλήρος εφάνη εις τον αγώνα με τον σταυρόν και την σπάθην εις τας χείρας …» (Φώτιος ΦΩΤΑΚΟΣ, Γραμματικός και υπασπιστής Κολοκοτρώνη)

«Η αλήθεια θα σας απελευθερώσει»…Ρούντι Ντούτσκε και χριστιανική πίστη!

Rudi Dutschke, der Akteur und Sprecher von 1967-68, Alumni, hier am 23.11. 1979 als Redner auf der Veranstaltung der Alternativen Liste «Was 1980 wŠhlen» im Audimax der FU Berlin.

Του Γ.Ν.Κ.

ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΜΑΡΞΙΣΤΗΣ ή ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ;

Είθε μετά τα σχόλια, να αναζητηθεί η Αλήθεια στο Κοινωνείν. Στις εκκλησίες, που ΟΛΟΙ αρνήθηκαν να στηρίξουν το 2011 , φτιάχνοντας κόμματα.

Είθε, όπου δύο ή τρεις, εκεί όπου ο καθένας βρίσκεται να συγκροτεί εκκλησία. Τη μόνη μορφή οργάνωσης, όπου ο αληθής λαός ΑΝΑΖΗΤΕΊ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, ενώ ζει και αποφασίζει σε κατάσταση ελευθερίας.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ
Ἔλεγεν οὖν ὁ Ἰησοῦς πρὸς τοὺς πεπιστευκότας αὐτῷ Ἰουδαίους· ἐὰν ὑμεῖς μείνητε ἐν τῷ λόγῳ τῷ ἐμῷ, ἀληθῶς μαθηταί μού ἐστε,
καὶ γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς.
(Κατά Ιωάννη, 8:31-32)
—
«Το αληθεύειν εστί κοινωνείν«, κατά τον Αριστοτέλη.
—
Και «Εάν μεν κοινωνήσωμεν αληθεύομεν, εάν δε ιδιωτεύσωμεν ψευδόμεθα» (Ηράκλειτος).
—
ΚΑΙ Ο ΡΟΥΝΤΙ ΝΤΟΥΤΣΚΕ; Για τον Ντούτσκε «Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ» ΚΑΙ Η ΑΠΟΪΔΕΟΛΟΓΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ήταν «καθήκον και βασική προϋπόθεση για τη σοσιαλιστική θέση». Γι αυτό και ομολογούσε πως ο ίδιος δεν «έγινε σοσιαλιστής για να υπερασπίζεται το άδικο και το ψέμα» και ότι η καταστροφή της Δρέσδης από τους συμμάχους, λίγο πριν λήξη ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος, ή τα σταλινικά Γκουλάκ είναι το ίδιο κατακριτέα με τον βομβαρδισμό του Βιετνάμ από τους Αμερικανούς ή την σφαγή των Καλαβρύτων από τους Ναζί».( από κείμενο του Β.Στοιλόπουλου)

Ο Τζούλιαν Ασάντζ είναι θύμα βασανισμού

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου από την Ρήξη φ. 156

Η πιθανότητα να μη χρειαστεί να υλοποιηθεί η απαίτηση των ΗΠΑ για έκδοση του Ασάντζ μπορεί να γίνει σχετικά σύντομα ωμή πραγματικότητα. Όχι γιατί θα μεταφερθεί για περίθαλψη στην Αυστραλία, αλλά λόγω θανάτου του στις βρετανικές φυλακές εξαιτίας των βασανιστηρίων και της άρνησης παροχής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης…

Ο Σίγκμαρ Γκάμπριελ δεν είναι ένας τυχαίος Γερμανός πολιτικός, παρότι αποσύρθηκε πρόσφατα από την ενεργό πολιτική. Διατέλεσε πρόεδρος του SPD, αντικαγκελάριος, υπουργός Εξωτερικών και Οικονομίας. Μέχρι πρότινος ήταν βουλευτής, ενώ τώρα είναι πρόεδρος του φιλοατλαντικού και πολύ ισχυρού γερμανικού θινκ-τανκ «Atlantik-Brücke»(1). Γι’ αυτό και έχει ιδιαίτερη σημασία η «θαρραλέα» δήλωσή του για τον έγκλειστο στις αγγλικές φυλακές υψηλής ασφαλείας Μπέλμαρς Τζούλιαν Ασάντζ, του Αυστραλού ιδρυτή και εκδότη του WikiLeaks, που αντιμετωπίζει τον κίνδυνο έκδοσής του στις ΗΠΑ με την κατηγορία της κατασκοπίας.

ΓΕΦΥΡΕΣ Νεοφιλελευθερισμού

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Ο Νίκος Μουζέλης είναι ένα από τα 31 μέλη της περίφημης Επιτροπής «Ελλάδα 2021» των Μητσοτάκη-Αγγελοπούλου που φιλοδοξεί να μας διδάξει τη «Νέα Πατριδογνωσία». Πριν τις εκλογές ο κ. καθηγητής και αρθρογράφος εκτιμούσε ότι ο Τσίπρας «τον Μητσοτάκη τον τρώει για μπρέκφαστ» και ότι ο ταλαντούχος Αλέξης «θα είναι κύριος παίκτης του πολιτικού συστήματος για πολλά χρόνια». Είναι ο ίδιος άνθρωπος που συμμετέχει σε βαρύγδουπες πρωτοβουλίες πολιτών, όπως η «ΓΕΦΥΡΑ», που θα φτιάξει «έναν ισχυρό προοδευτικό χώρο (με τον ΣΥΡΙΖΑ) που θα φράξει το δρόμο στο δεξιό/ακροδεξιό μπλοκ».

Παρά ταύτα όμως, η επιλογή του κου Μουζέλη, εκφραστή του σημιτικού «εκσυγχρονισμού», από τον Μητσοτάκη δεν πρέπει να θεωρηθεί λάθος ή τυχαίο γεγονός, και ας θεωρεί τον πρωθυπουργό «μισή μερίδα». Έχει βλέπετε το «προτέρημα», πέρα από τις όποιες διαφορές π.χ. στα οικονομικά, να μοιράζονται μαζί κοινές «παγκοσμιοποιητικές κι εθνομηδενιστικές αξίες», όπως η απέχθεια σε κάθε τι το εθνικό, την ταυτότητα, την παράδοση κλπ. Άλλωστε, δεκάδες είναι οι περιπτώσεις «εκσυγχρονιστών» εκτός ΝΔ που βρήκαν τη ΓΕΦΥΡΑ των κοινών αξιών και τώρα είναι στοιχισμένοι πίσω από τον κ. Μητσοτάκη.

Έρχεται «νέος» διχασμός;

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου 

Ο διευθυντής της «Καθημερινής» Αλέξης Παπαχελάς ανησυχεί μήπως η χώρα ξαναζήσει αυτό για το οποίο σαν έθνος είμαστε «πολύ επιρρεπείς» (1*). Έναν νέο διχασμό. Αυτή τη φορά για την επέτειο από τα 200 χρόνια της εθνικής μας ανεξαρτησίας – και μάλιστα μέσα σε περιβάλλον «αφόρητα τοξικό».

Χωρίς να κάνει καμιά αναφορά στην απαράδεκτα μονομερή Επιτροπή «Ελλάδα 2021» των Μητσοτάκη-Αγγελοπούλου ή στα 31 πρόσωπα που την συγκροτούν (σχεδόν όλα της εθνομηδενιστικής αντίληψης), διαισθάνεται ότι αυτή η υπόθεση,όπως την οραματίζονται οι ελληνικές ελίτ, με τη «Νέα Πατριδογνωσία» (Γ. Αγγελοπούλου), τον «ιστορικό αναθεωρητισμό» (Αν. Λιάκος), «την εθνική μετάλλαξη» (Στ. Καλύβας (2**) και τη «γερή δόση αυτογνωσίας χωρίς … φαντασιακούς μύθους» (Α. Παπαχελάς),είναι όντως «πολύ μεγαλύτερη από πρόσωπα και κυβερνήσεις». Γι αυτό και δεν πρόκειται να περάσει «Αβρόχοις ποσίν» από τον ελληνικό λαό (3**).

Επιτέλους ! «Μια σφαλιάρα στην πολιτική ορθότητα» !

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου 

Η βράβευση του Αυστριακού συγγραφέα Πέτερ Χάντκε με το φετινό νόμπελ λογοτεχνίας (από κοινού με την Όλγκα Τοκάρτσουκ) αποτελεί, όπως αποφάνθηκε και η γερμανική εφημερίδα die Zeit, μια «θαρραλέα» γι’ αυτό και μη αναμενόμενη απόφαση, αλλά και μια ηχηρή σφαλιάρα στην πολιτική ορθότητα!
Ο λόγος δεν είναι η λογοτεχνική προσφορά του Χάντκε, η οποία δεν αμφισβητείται, αλλά η προ πολλών ετών «πολιτική» του συμπεριφορά που κάνει ακόμα και σήμερα όλο σχεδόν το διεθνές μέινστριμ και πολλές ενώσεις λογοτεχνών, όπως η αμερικανική PEN, να «ξιφουλκούν» εναντίον της βράβευσής του. Η αιτία ; Μέσα στην παγγερμανική αντισερβική υστερία στη δεκαετία του ΄90, ο Χάντκε ήταν ο μόνος γερμανόφωνος διανοούμενος που στήριξε τόσο ξεκάθαρα τον «σφαγέα» Μιλόσεβιτς, κατήγγειλε απερίφραστα τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς, έγραψε βιβλία («Δικαίωση για τη Σερβία») κι επισκέπτονταν συχνά την δοκιμαζόμενη Σερβία. Και το «χειρότερο» απ’ όλα, το 2006 εκφώνησε τον εξόδιο λόγο στη κηδεία του Μιλόσεβιτς.

Ο Τζ. Σόρος και οι ΜΚΟ

Απόσπασμα από το άρθρο του Βασίλη Στοϊλόπουλου Ο Τζ. Σόρος και ο θαυμαστός κόσμος των ΜΚΟ που δημοσιεύτηκε στο Άρδην τ. 104. 

Οι θέσεις του Σόρος για το προσφυγικό

Oι απόψεις του Σόρος για την «ευρωπαϊκή» αντιμετώπιση του προσφυγικού ζητήματος παρουσιάστηκαν εκτενώς πέρυσι, με την έναρξη της προσφυγικής κρίσης, σε δική του ιστοσελίδα (1) και κατόπιν δημοσιεύθηκαν στη γερμανική συντηρητική εφημερίδα die Welt (2). Σύμφωνα με ορισμένες από αυτές, η Ευρώπη θα έπρεπε να δέχεται «ετησίως μέχρι και ένα εκατομμύριο πρόσφυγες» (εκ των πραγμάτων, ως επί το πλείστον νεαρούς μουσουλμάνους), όμως αυτό που για τον Σόρος αποτελεί conditio sine qua non για την επιτυχία του όλου προσφυγικού εγχειρήματός του είναι «οι πρόσφυγες να πηγαίνουν εκεί που οι ίδιοι επιθυμούν και εκεί όπου είναι ευπρόσδεκτοι». Σε κάθε πρόσφυγα θα χορηγείται από τις χώρες υποδοχής μεταναστών το ποσό των 15 χιλιάδων ευρώ (επιπλέον κοινωνικές παροχές (3)), ενώ οι χώρες που συνορεύουν με εστίες πολέμων και δέχονται πρόσφυγες θα επιδοτούνται με ένα πόσο της τάξης των 8-10 δισεκατομμυρίων ευρώ ετησίως, χωρίς να αποσαφηνίζει συγκεκριμένα την πηγή χρηματοδότησης του «οράματός» του. Η απονομή ασύλου θα γίνεται ενιαία για όλη την Ευρώπη και θα υπάρχει ευρωπαϊκός έλεγχος των συνόρων. Η νομική διαφοροποίηση μεταξύ πρόσφυγα, οικονομικού μετανάστη κ.λπ. θα καταργηθεί, όπως και η δυνατότητα των κρατών να προστατεύουν μόνα τους τα σύνορά τους. Προκειμένου δε να μην υπάρχει «πανικός» στο «ταξίδι (sic) των μεταναστών» («migration journey») θα καθιερωθούν τα λεγόμενα «safe channels», ανάλογα με τις ανθρωπιστικές διόδους σε περιοχές πολεμικών συγκρούσεων.