Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΦΛΙΤΟΥΡΗΣ Λ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΦΛΙΤΟΥΡΗΣ Λ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου 2019

Ο Φασισμός και η ακροδεξιά στην Ευρώπη, τότε και τώρα

Συνέντευξη με τον Λάμπρο Φλιτούρη


Η χρήση της λέξης φασισμός σήμερα, θα λέγαμε πως γίνεται κάπως αλόγιστα. Φασίστας μπορεί να είναι σήμερα, κάποιος που συμπεριφέρεται αυταρχικά, κάποιος που διαφωνεί με την δική μας άποψη, ή κάποιος που μας διαγράφει στο facebook.  Θα μπορούσαμε να δώσουμε επιστημονικά έναν ορισμό στον όρο «φασισμός»;

Στον όρο «φασισμός» φυσικά μπορούμε να δώσουμε έναν ορισμό επιστημονικά με βάση την ιστορία, την πολιτική επιστήμη ή την κοινωνιολογία. Ο φασισμός, αν θέλουμε να το πάρουμε ιστορικά, διακρίνεται στον ιστορικό φασισμό, στο πολιτικό αυτό σύστημα που εδραιώθηκε στην Ιταλία ανάμεσα στο 1922 και στο 1943 ή το 1945 με μία προέκταση, αν συνυπολογίσουμε και τα τελευταία χρόνια της Δημοκρατίας του Σαλό. Δεν σημαίνει πως η χρήση που κάνουμε σήμερα των λέξεων «φασισμός» και «φασίστας» ανταποκρίνεται στην ιστορική εμπειρία του φασισμού. Φασίστας, ο οπαδός δηλαδή του φασιστικού κόμματος και των αυταρχικών, ολοκληρωτικών καθεστώτων που αναδύθηκαν στην Ευρώπη του μεσοπολέμου, ήταν κατά βάση ένα πρόσωπο το οποίο φέρει ίσως χαρακτηριστικά όμοια με  αυτά που αποδίδουμε σε κάποιον που σήμερα τον χαρακτηρίζουμε ως φασίστα.

Σάββατο 2 Σεπτεμβρίου 2017

Ένα κόμικς για τους ανθρώπους του Εμφυλίου: σκέψεις για το «Τέρμινους» του Λευτέρη Παπαθανάση…

Του Λάμπρου Φλιτούρη

Σε ένα θεμελιώδες κείμενό του για τη σχέση της τέχνης των κόμικς με τις ανθρωπιστικές επιστήμες, ο Ουμπέρτο Εκο προέτρεπε τους πανεπιστημιακούς και διανοούμενους να μελετήσουν μια σειρά από ανεξερεύνητους και αχαρτογράφητους έως τότε τομείς, όπως η κινηματογραφική διαδοχή της αφήγησης, ο νέος ρυθμός και ο νέος αφηγηματικός χρόνος, η γέννηση μιας νέας θεματικής, οι ιστορικές καταβολές και η οπτικοποίηση του μύθου.
Εκτοτε, το κόμικς, ως ένα αυτόνομο είδος τέχνης, αποτελεί ένα βασικό εργαλείο μελέτης της εξέλιξης όχι μόνο της πολιτιστικής παραγωγής μιας εποχής αλλά και της αναπαράστασης των κοινωνικών προτύπων και αισθητικών τάσεων κάθε εποχής.
Στην περίπτωση του νέου graphic novel του Λευτέρη Παπαθανάση, ο ρόλος της Ιστορίας είναι διπλά παρών.
Από τη μια πλευρά η Ιστορία εμπνέει τον δημιουργό και τον οδηγεί σε έναν διάλογο με την εποχή του Εμφυλίου ή μάλλον καλύτερα με τους ανθρώπους του Εμφυλίου.
Από την άλλη, η ανάγνωση του «Τέρμινους» σήμερα μας οδηγεί αναπόφευκτα στο να ξανασκεφτούμε τις συνθήκες που γέννησαν την επιθυμία ενός δόκιμου δημιουργού να καταπιαστεί με τον Εμφύλιο, μια πρώτη για την ελληνική ένατη τέχνη.
Οπως ο δημιουργός αναφέρει από την προσεγμένη εισαγωγή του έργου του, το «Τέρμινους» δεν είναι μια ιστορία του Εμφυλίου αλλά ένα αφήγημα για τους ανθρώπους του Εμφυλίου.
Για εκείνους που δεν είχαν τίποτα πέρα από τη ζωή τους και την αξιοπρέπειά τους και δεν δίστασαν στα δύσκολα χρόνια να βρεθούν με το όπλο στο χέρι, ελεύθεροι και αδούλωτοι.