Μητσοτάκης και Ισραήλ: συνδέοντας μερικές κουκίδες

Του Κώστα Καραΐσκου

Η εμπλοκή του Μητσοτάκη (και του συστήματος διαφθοράς που έχει στήσει) με συμφέροντα εδραζόμενα στο Ισραήλ είναι ένα διαρκώς επαναλαμβανόμενο φαινόμενο της εξάχρονης θητείας του που αξίζει να υπογραμμιστεί. Όχι μόνο για την ιδιαιτερότητά του, όχι μόνο για την επικινδυνότητά του αλλά και για το γεγονός ότι περνάει περίπου ασχολίαστο στην καθημερινή ατζέντα, για λόγους που όλοι μπορούμε να φανταστούμε. Κατωτέρω θυμίζουμε μερικές εμβληματικές περιπτώσεις με βάση όσα είδαν το φως της δημοσιότητας και καθένας μπορεί να φανταστεί το υπόλοιπο παγόβουνο κάτω από τη στάθμη του Τύπου.

Predator

Το ισραηλινό σύστηµα Predator µε το λογισµικό υποκλοπής ήταν η πιο γνωστή περίπτωση, που πήρε και διεθνή έκταση με καταδίκη από τα ευρωπαϊκά όργανα. Πολλοί μίλησαν για το παρακρατικό σύστηµα παρακολουθήσεων που διηύθυνε το Μαξίμου αλλά ελάχιστοι τόνισαν τη σημασία που είχε η κατασκοπεία από (πρώην;) πράκτορες του εβραϊκού κράτους. Ήδη το 2019 είχαν συλληφθεί στην Κύπρο οι Ταλ Ντίλιαν και Σαχάκ Αβνί με ένα µαύρο βαν εξοπλισµένο για παρακολουθήσεις στο αεροδρόµιο της Λάρνακας. Στο δικαστήριο αποδέχθηκαν τις 41 από τις κατηγορίες που τους απαγγέλθηκαν αλλά αφέθηκαν ελεύθεροι με ένα πρόστιμο κοντά στο 1.000.000 ευρώ. Ο Ντίλιαν, με αποδεδειγμένη θητεία στη Μοσάντ και στη Μονάδα 8200 του ισραηλινού στρατού, από το 2010-12 έστησε δεκάδες εταιρείες στη Μεγαλόνησο και συνέχισε τις «δουλειές» του στην Αθήνα με την ΙΝΤΕLLEXA A.E. μαζί με άλλους Ισραηλινούς πράκτορες (ο Κ. Βαξεβάνης είχε γράψει γιά …15!), πουλώντας το σύστημα παρακολουθήσεων Predator στον Μητσοτάκη. Φυσικά πληρώθηκε με λεφτά των Ελλήνων φορολογουμένων, από τα απόρρητα κονδύλια, για να εδραιώσει ο Μητσοτάκης την πολιτική κυριαρχία του. 

Η νικηφόρα ατζέντα Τράμπ

Του Κώστα Καραϊσκου

Ἡ προχθεσινή συντριπτική νίκη τοῦ Ντόναλντ Τράμπ στίς ἀμερικανικές ἐκλογές δέν ἦταν μόνο ἡ ἀπόλυτη ἐπαναφορά μετά ἀπό 4 χρόνια, δέν ἦταν μόνο ἡ ἥττα τῆς showbiz καί τοῦ infotainment ἀπό την πραγματικότητα, δέν ἦταν μόνο ὁ διασυρμός τῶν δημοσκοπήσεων. Ἦταν πρωτίστως ἡ ἐκλογική συντριβή τοῦ διεθνοῦς καθεστῶτος, καθώς ὁ νέος πρόεδρος τῶν ΗΠΑ ἔχει ξεκαθαρίσει τίς θέσεις του γιά μερικά κομβικά ζητήματα πού ἀφοροῦν ὄχι μόνο τό μέλλον τῆς Ἀμερικῆς ἀλλά καί ὅλης τῆς ἀνθρωπότητας. Ἄλλες ἐκφράστηκαν ἀπό τόν ἴδιον καί ἄλλες ἔχουν ἤδη υἱοθετηθεῖ ἀπό τήν Ἐθνική Ἐπιτροπή τῶν Ρεπουμπλικανῶν (RNC), κόντρα στήν πολιτική ὀρθότητα καί στό πνεῦμα τῆς ἐποχῆς. Τόσο πού πραγματικά μᾶς φαίνεται ἀδύνατον νά ἐπιτευχθεῖ ἀξιοσημείωτη πρόοδος ἔστω καί σέ ὁρισμένες ἐξ αὐτῶν, μέ δεδομένο τό ζοφερό νεοταξικό τοπίο πού μᾶς περιβάλλει και τά θηριώδη συμφέροντα πού τό στηρίζουν. Παραβλέπω τίς μομφές περί «Ἀκροδεξιᾶς» ὡς ἐκτός τόπου καί χρόνου καί συστήνω στούς χρῆστες τους νά προσέξουν πώς ὅσοι ψήφισαν Τράμπ δήλωσαν περισσότερο ἀνήσυχοι γιά τήν κατάσταση τῆς Δημοκρατίας τους (35%) παρά γιά τήν Οἰκονομία (30%). Ἀπαριθμῶ λοιπόν:

– Ὄχι στόν πόλεμο! Τό ἐπανέλαβε καί στόν ἐπινίκειο λόγο του πώς δέν θά ξεκινήσει κανέναν πόλεμο ἀλλά ἀντιθέτως, θά σταματήσει πολέμους. Προφανῶς ἐννοοῦσε τῆς Οὐκρανίας, τουλάχιστον, ὅσο γιά τή Μέση Ἀνατολή μένει νά δοῦμε τόν πραγματισμό του στήν πράξη καί ἐνώπιον τῶν ἰσραηλινῶν ἐγκλημάτων μά καί ἀδιεξόδων.

– Ὄχι στήν παγκοσμιοποίηση! Ὑπέρ τοῦ προστατευτισμοῦ κι ἐνάντια στίς 3 διαλυτικές «ἐλευθερίες» διακίνησης εἶχε ταχθεῖ ἤδη στήν πρώτη του θητεία μέ τόν εἰσαγόμενο χάλυβα. Ὁ Τράμπ ἔχει προτείνει καθολικό δασμό ἀπό 10-20% ἕως καί 60-100% σέ περιπτώσεις προϊόντων ἀπό Κίνα ἤ Μεξικό.

ΔΕΚΑ ΨΕΜΜΑΤΑ γιά τό Ἰσραήλ

Του Κώστα Καραΐσκου

Διαβάζοντας τά ἀπερίγραπτα σχόλια, φίλων καί μή, σχετικά μέ τήν κρίση στήν Παλαιστίνη, ἔκρινα σκόπιμο νά παραθέσω ἐκτενέστερα τή γνώμη μου. Καθένας ἄς τό ψάξει μετά, πρίν ἐκφραστεῖ.

1) Τό Μεσανατολικό εἶναι μιά αἰώνια ἀντιπαράθεση μεταξύ Ἀράβων κι Ἑβραίων

-Τίποτε αἰώνιο δέν ὑπάρχει ἐδῶ. Μετά τή Διακήρυξη Μπάλφουρ (1917), τόν μετέπειτα συστηματικό ἐποικισμό μέ Ἑβραίους καί τόν 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο ("ὁλοκαύτωμα") ἦρθε ἡ ἀνακήρυξη τοῦ ἰσραηλινοῦ κράτους παράλληλα μέ ἕνα παλαιστινιακό (1948) στά ἀραβικά ἐδάφη, γιά νά ξεκινήσει τότε ἡ ἑβραιοαραβική σύγκρουση. 

2) Τό Ἰσραήλ εἶναι ἕνα σύγχρονο, δημοκρατικό κράτος

- Οὐδέν ψευδέστερο. Δέν ἔχει Σύνταγμα. Δέν ἔχει ἐπισήμως δηλώσει σύνορα. Πολιτογραφεῖ ἀνθρώπους μόνο βάσει τοῦ θρησκεύματός τους ἀπό ὁπουδήποτε στή γῆ. Λειτουργοῦν νόμιμα θρησκευτικά ἑβραϊκά κόμματα. Ἀρνεῖται κατά περίπτωση ὅλα τά δικαιώματα τῶν γηγενῶν Ἀράβων. Ἐποικίζει (ἔγκλημα πολέμου!) συστηματικά τά Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Ἐδάφη μέ ἑκατοντάδες χιλιάδες ἐποίκους. Δολοφονεῖ χιλιάδες Παλαιστίνιους ἡγέτες μέ "ἐξωδικαστικές" (!) ἐκτελέσεις.

Αὐτοεξαιρεῖται ἀπό πλῆθος Διεθνῶν Συνθηκῶν. Κατέχει ἐδάφη γειτονικῶν χωρῶν (Λίβανος, Συρία) περιφρονώντας τίς ἀποφάσεις τοῦ ΟΗΕ. Λειτουργεῖ ὡς προκεχωρημένο στρατιωτικό φυλάκιο τῆς Δύσης στήν περιοχή. Οἱ ἐκλογές καί ἡ λειτουργία τοῦ Τύπου καμμία δημοκρατία δέν ἐξασφαλίζουν.

3) Οἱ Παλαιστίνιοι εἶναι ἰσλαμιστές καί τρομοκράτες

- Ἡ Παλαιστινιακή Ἀντίσταση ἐπί δεκαετίες πάλεψε μέ κάθε μέσον, εἰρηνικό καί μή, γιά τά δίκαια ἑνός ξεριζωμένου λαοῦ. Τό ἰσλαμικό χρῶμα δόθηκε μετά τήν "ἐξημέρωση" τῆς PLO, μέ τήν ἔνταξη τῆς τελευταίας στίς διαπραγματεύσεις καί τήν διαφθορά τῶν στελεχῶν της, ὅταν μέ τίς εὐλογίες τοῦ Ἰσραήλ ἀνδρώθηκε ἡ Χαμάς ὡς ἀντίβαρο τῆς Φατάχ (κυρίως στή Γάζα). Οἱ Παλαιστίνιοι ὑπῆρξαν τόσο τρομοκράτες ὅσο κάθε λαός πού ξεσηκώθηκε γιά τήν ἐλευθερία του - σάν τό δικό μας 1821 λ.χ.

Μωραίνει κύριος ον βούλεται απολέσαι – Ο Ελληνισμός στη δίνη του εθνομηδενισμού

Του Κώστα Καραΐσκου

Φτάνοντας στο έσχατο σημερινό κατάντημα ως ελληνικό εθνοκράτος, με τον φόβο του Τούρκου διάχυτο στις ελίτ της Αθήνας, όσοι δεν έχουμε απεμπολήσει τη λογική και την αξιοπρέπειά μας, οφείλουμε ως Ελληνισμός να αναστοχαστούμε την μεταπολιτευτική μας συλλογική πορεία. Πέρα από ιδεολογίες, εξωραϊσμούς και ευκολίες, πρέπει να κάνουμε μιαν ειλικρινή εκτίμηση της κατάστασης στην οποία φτάσαμε μισό αιώνα μετά την ήττα μας στην Κύπρο και τον εξ αυτής "εκδημοκρατισμό" του πολιτικού συστήματος.

Βασικό σημείο εκκίνησης είναι η αυτονόητη παραδοχή του "αποικιοκρατικού" χαρακτήρα της εγχώριας διακυβέρνησης ήδη μετά τον Καποδίστρια. Αν κάποιος διαφωνεί μ' αυτό και θεωρεί πως ζούμε σε κυρίαρχο κράτος, δεν έχει νόημα να συνεχίσει την ανάγνωση του παρόντος. Αναλογιζόμενοι λοιπόν την πορεία της χώρας, δύσκολα μπορούμε να βρούμε πολιτικό ηγέτη που να ξέφυγε από τα στενά πλαίσια που έθεταν πάντοτε τα ξένα συμφέροντα.

Μετά το 1922 εξέλιπε η προτεραιότητα της απελευθέρωσης των αλύτρωτων Ελλήνων που ως τότε δέσποζε στην δημόσια ατζέντα, μετά δε το 1974, όταν χάθηκε η Κύπρος (με δήθεν αποκλειστική ευθύνη των χουντικών), η "δημοκρατία" στάθηκε το πρόσχημα για την απεμπόληση κάθε εθνικού σκοπού στο όνομα της κοινωνικής προόδου και δικαιοσύνης. Στην πραγματικότητα μια κομματοκρατία αναίσχυντη πάτησε πάνω στις πληγές του Εμφυλίου, εκμαύλισε τα κοινωνιστικά οράματα (μαζί και τον μικρομεσαίο Έλληνα), για να καταλήξει στην απόλυτη ιδιώτευση και την ατομική ηδονοθηρία.

Ελληνική άνοιξη, μετά από 24 χρόνια

Του Κώστα Καραΐσκου

Οἱ μέρες πού περνᾶμε εἶναι ἱστορικές καί πρωτόγνωρες, τοὐλάχιστον γιά τήν Ἑλλάδα μετά τό 1996. Ὁ παροξυσμός τῆς παράνομης μετανάστευσης ἔφερε τό σημιτικό καθεστώς (πού ἔκτοτε μᾶς κυβερνάει μέ διάφορες μορφές) στά ὅριά του καί ἡ πραγματικότητα τσάκισε τήν παραμυθολογία. Ἕνα καθεστώς πού ἐνσωμάτωσε τόν ἐπιδοτούμενο ἐθνομηδενισμό στό κοτζαμπάσικο σύστημα ἐξουσίας, μετά ἀπό ἕνα τέταρτο τοῦ αἰώνα ἐπιτέλους κλονίζεται.

Τό σημεῖο καμπῆς ἦταν στά τέλη τοῦ Φλεβάρη: ἡ ἀντίσταση τῶν νησιωτῶν Λέσβου καί Χίου στήν ἔνστολη βία τῆς Κυβέρνησης σκόρπισε τίς φιλοδοξίες τοῦ Μητσοτάκη γιά ἐπιβολή συριζέικης λαθροπολιτικῆς  σέ γαλάζια συσκευασία. Ἦρθε καί ὁ ἐκτροχιασμός τοῦ Ἐρντογάν πού ξεκίνησε νά μᾶς βομβαρδίζει μέ δεκάδες χιλιάδες ἐπίδοξους εἰσβολεῖς, ὁπότε τό σύστημα ἔκανε στροφή 180 μοιρῶν. Σάν νά μήν ἦταν οἱ ἴδιοι πού πανηγύριζαν τήν «πολυπολιτισμικότητα» καί πού ἔβριζαν ὅποιον «νατιβιστή» ἤθελε νά φυλαχθεῖ ἡ πατρίδα μας, ἄρχισαν νά ἀνακαλύπτουν τήν πασιφανή ἀλήθεια, νά προβαίνουν σέ λήψη μέτρων αὐτοπροστασίας καί νά περιγράφουν τά γεγονότα ὅπως συμβαίνουν κι ὄχι μέ τόν γνωστό παραμορφωτικό φακό. Οὔτε «προσφυγικά δράματα», οὔτε «διασώσεις» τοῦ Λιμενικοῦ, οὔτε (στανικά) πολιτιστικά «μπολιάσματα»…

Θράκη: Εκλεκτικές συγγένειες της ΝΔ με τον τουρκόψυχο δήμαρχο Μουμίν

Του Κώστα Καραϊσκου

Η παρουσία και κυρίως η ομιλία του δημάρχου Ιάσμου Ροδόπης, Οντέρ Μουμίν, στην Προύσσα αναδείχθηκε ως μέγα θέμα πανελληνίως και όχι αδίκως. Οι φράσεις του Οντέρ για το ανοιχτό όραμά του που «θα αγκαλιάζει τη μητέρα πατρίδα», οι διαβεβαιώσεις του πως παρότι τελείωσε ελληνικό Λύκειο και Πανεπιστήμιο δεν έχει χάσει τίποτε από «τον μουσουλμανισμό και τον τουρκισμό» του, η απαγγελία μιλιταριστικού ποιήματος, η μομφή του προς τον μειονοτικό ανθυποψήφιό του πως τον αντιπολιτεύεται «σε ενότητα μαζί με τον Έλληνα» και --το κυριότερο-- η αναφορά του στον «γνωστό εχθρό απέναντι» (!) εξόργισαν όσους Έλληνες διαθέτουν ακόμη μιαν εθνική αξιοπρέπεια.

Ωστόσο θα ήταν καλό να βλέπαμε συνολικά το θέμα και να πηγαίναμε και πέρα από τα αρχικά αισθήματα. Πρώτα πρώτα ποιος είναι ο Οντέρ Μουμίν; Ποιος τον ανέδειξε αρχικά (2014) ως πολιτικό παράγοντα κατεβάζοντάς τον ως περιφερειακό σύμβουλο και χρίζοντάς τον μετά αντιπεριφερειάρχη μέχρι την ανεξαρτητοποίησή του;

Διότι όλοι θυμούνται ότι προεκλογικά καλούσε τη μειονοτική κοινωνία να ψηφίσει την παράταξή του, ώστε «να εκλεγούν περισσότεροι τουρκομουσουλμάνοι σύμβουλοι» και ότι μετεκλογικά απουσίασε επιδεικτικά μαζί με όλους τους άλλους μειονοτικούς συμβούλους όταν θα ψηφιζόταν κείμενο συμπαράστασης για τους δύο στρατιωτικούς μας που κρατούνταν στην Αδριανούπολη.

Συνηγορία για τον EastMed - Μια απάντηση στον Δ. Κωνσταντακόπουλο

Του Κώστα Καραΐσκου

Με γνήσια επιθυμία διαλόγου και με όλο τον σεβασμό στον πολύπειρο, αγαπητό φίλο Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο, καταθέτω κατωτέρω την άποψή μου για τις δημοσιευθείσες επιφυλάξεις του σχετικά με τον αγωγό EastMed (επιφυλάξεις που ενδεχομένως τις συμμερίζονται καλοπροαίρετα κι άλλοι). Αφετηριακά διευκρινίζω ότι μοιράζομαι την ίδια ανησυχία για το πού μπορεί να μας βγάλει είτε αυτή είτε όποια άλλη εξέλιξη στην περιοχή μας, κυρίως λόγω επίγνωσης των αδυναμιών - για να το πούμε σεμνά – της ελληνικής πλευράς. Ούτε είναι φυσικά εύκολο να ξεχάσει κάποιος το 1974 ή να αγνοήσει την παραβατική/εγκληματική πολιτική του Ισραήλ στην περιοχή. Ωστόσο…

• Το αν τελικός αποδέκτης του φυσικού αερίου θα είναι η Ιταλία ή κάποια βαλκανική χώρα δεν έχει μεγάλη σημασία. Εξάλλου είναι νωρίς για να εξασφαλιστεί η πελατεία όταν ακόμη συζητάμε την ίδρυση του "καταστήματος".

Εξευτίλισαν το νόμιμο μουφτή - Παίζουμε μόνοι μας στη Θράκη και χάνουμε! (video)

Του Κώστα Καραϊσκου

Πριν από 10 ακριβώς μέρες, γράφαμε για την τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η μουφτεία Κομοτηνής και καθετί που συνδέεται οργανικά μαζί της. Πράγματα γνωστά σε λίγους, που συνήθως είτε είναι μέρη του προβλήματος είτε έχουν κάποιο συμφέρον επενδεδυμένο από δω ή από κει. Σε όσα γράψαμε λοιπόν τις προάλλες όχι απλώς ουδείς τόλμησε να διαψεύσει κάτι αλλά ήρθε και η χθεσινή (11-9-19) τραγωδία στο Ιεροσπουδαστήριο Κομοτηνής Χαϊριγιέ για να μας επιβεβαιώσει πλήρως.

Το πράγμα είχε ήδη από πέρυσι στραβώσει, όπως φάνηκε και στις πολυήμερες κινητοποιήσεις των μαθητών κατά των αλλαγών στο ωρολόγιο πρόγραμμά τους. Καθώς λοιπόν χθες ήταν ορισμένη η έναρξη των μαθημάτων, ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου ειδοποίησε από την προηγουμένη τον τοποτηρητή της μουφτείας Τζιχάτ Χαλήλ να μην εμφανιστεί! Δεδομένου λοιπόν ότι η μουφτεία είναι αυτή που ασκεί την υψηλή εποπτεία στο σχολείο είναι σαν να λέμε σε έναν Επίσκοπο ότι απαγορεύεται να εισέλθει σε εκκλησιαστικό λύκειο της πόλης του.

Υπάρχουν όρια για την ηγεσία της ΝΔ;

Του Κώστα Καραΐσκου

Στην ανωτέρω φωτογραφία που ανήρτησε το ίδιο το τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής, βλέπουμε εικόνα από μια πολύ ενδιαφέρουσα “κοινωνική” εκδήλωση που έγινε έξω από την πόλη. Δέκα μόλις μέρες πριν τις βουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουλίου, η εταιρεία ΥΑΚΑ ΙΚΕ του Λεβέντ Σαδίκ Αχμέτ παρέθεσε δείπνο όπου παρέστη ο ίδιος ο Τούρκος πρόξενος, έχοντας στα δεξιά του τον πρόεδρο της εταιρείας και στα αριστερά του τον υποψήφιο βουλευτή της ΝΔ Μουσταφά Κατρατζή. Στις παραδιπλανές θέσεις βλέπουμε την νυν και πρώην ηγεσία του μειονοτικού, αλυτρωτικού κόμματος  DEB (ιδρυτής του οποίου ήταν ο πατέρας του Λεβέντ), εκλεγμένους μουσουλμάνους δημάρχους της περιοχής, προέδρους των απαγορευμένων “τουρκικών” σωματείων κτλ.

Η αλλόχρωμη Θράκη των ευρωεκλογών

Του Κώστα Καραΐσκου

Λίγα ήταν τα σχόλια που επιχειρήθηκαν στον ελληνικό Τύπο για το «περίεργο» γκρι στον εκλογικό χάρτη της Ροδόπης και της Ξάνθης, αυτό που υποδήλωνε την πρωτιά του Κόμματος Ισότητας Ειρήνης και Φιλίας (DEB) στις ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου 2019. Ενδεχομένως μπροστά στην επερχόμενη κυβερνητική αλλαγή αυτό φαντάζει ως λεπτομέρεια για τις αδιάφορες ελίτ των Αθηνών. 

Αυτό που έδειξε η ευρωκάλπη λοιπόν στην ελληνική Θράκη είναι πως τόσο στη Ροδόπη, όσο και στην Ξάνθη –σε κάποιον μικρό πλην υπαρκτό βαθμό και στον ευαίσθητο Έβρο– είναι η δυνατότητα της Τουρκίας να χειραγωγήσει εκλογικά τον μουσουλμανικό πληθυσμό, σε ένα σημαντικό ποσοστό. Στην Ξάνθη με το 25% επί του συνόλου να δείχνει πάνω από τη μισή μειονοτική κοινωνία, ενώ στη Ροδόπη με το 38% μιλάμε για τα 2/3 του μωαμεθανικού στοιχείου.

Βλέπουμε και πάλι, όπως και το 2014, τα ποσοστά του τουρκικού κόμματος σχετικά χαμηλά στις πόλεις και πολύ υψηλά στα πιο απομακρυσμένα αμιγώς μειονοτικά χωριά. Αξιοσημείωτη ήταν προχθές η ανυπαρξία του μειονοτικού Κόμματος Ισότητας Ειρήνης και Φιλίας μεταξύ κάποιων μη τουρκογενών μουσουλμάνων, όπως δείχνουν χαρακτηριστικά οι 16 μόλις ψήφοι που πήρε στους 303 εκλογείς του Ηφαίστου, έξω από την Κομοτηνή. 

Ανοίγουν κερκόπορτες για την τουρκική διείσδυση στη Θράκη

Του Κώστα Καραϊσκου

Αν η κυβέρνηση με τη Συμφωνία των Πρεσπών έβλαψε τα εθνικά μας συμφέροντα στο ζήτημα των Σκοπίων, στη Θράκη η ανατροπή του στάτους κβο δεν θα έρθει με θεαματικές αποφάσεις που θα ξεσηκώσουν ογκώδη συλλαλητήρια. Μικρές καθημερινές υποχωρήσεις, δυσδιάκριτες ακόμη και από τους άμεσα ενδιαφερόμενους, ανοίγουν τον δρόμο για μία εδραίωση των τουρκικών συμφερόντων στην περιοχή. Νόμιμα και ήσυχα. Σημειώνουμε μια επικίνδυνη αλληλουχία κυβερνητικών αποφάσεων που υποσκάπτουν την εθνική μας κυριαρχία ύπουλα και συστηματικά.

Πρώτα ήρθε το άδειασμα των νόμιμων μουφτήδων τον Αύγουστο του 2018 και η αντικατάστασή τους με τοποτηρητές. Ασχέτως των προσώπων που επιλέχθηκαν, το αποτέλεσμα ήταν να φύγει από τη μέση ο Μέτσο Τζεμαλή, μουφτής Κομοτηνής, που επί τρισήμιση δεκαετίες στήριζε ευπρόσωπα τη χώρα μας σε κάθε ισλαμικό φόρουμ, κόντρα στις λυσσαλέες τουρκικές επιθέσεις. Ταυτόχρονα διαλύθηκε κυριολεκτικά όλο το σύστημα που με τόσο κόπο στήθηκε στη Ροδόπη: μια λειτουργική μουφτεία, ένα δημοφιλές ιεροσπουδαστήριο, ένας πυρήνας ιεροδιδασκάλων σε ρόλο κατηχητή κτλ.

Η αναγκαιότητα για πολλούς «ΣΠΑΡΤΑΚΟΥΣ»

Του Κώστα Καραΐσκου* 

Μπορεί να έχει νόημα η ενεργός συμμετοχή ενός πολίτη στα δρώμενα των δημοτικών εκλογών; Στο ερώτημα αυτό προσπαθεί να δώσει πειστική – καταφατική – απάντηση το εγχείρημα του ΣΠΑΡΤΑΚΟΥ στον δήμο Κομοτηνής, με βάση όχι μόνο την πολιτική ανάλυση αλλά και την πολιτισμική μαρτυρία του ελληνισμού.

Το εγχώριο τοπίο είναι ξεκάθαρο για καθέναν απροκατάληπτο πολίτη που διατηρεί επαφή με όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μας. Το απόλυτο αδιέξοδο του πολιτικού συστήματος ορθώνεται ενώπιόν μας, ταυτόχρονα με την προϊούσα αποσύνθεση του συλλογικού μας βίου: οικονομία θνήσκουσα, δημογραφία δυσοίωνη, ταυτοτική και αξιακή κρίση…

Όντας αδύναμος καθένας εξ ημών μπροστά στα τεράστια αυτά προβλήματα – και με δεδομένη την απουσία κάποιας συνεκτικής, πανελλήνιας προσπάθειας για την ανάταξή τους – αναζητά την πιθανότητα να επηρεάσει τις αντανακλάσεις τους σε τοπικό τουλάχιστον επίπεδο.

Oι συριζέοι Ιωαννίδηδες ετοιμάζουν πραξικόπημα στη Θράκη

Του Κώστα Καραΐσκου 

Το γεγονός ότι η σημερινή Κυβέρνηση των συριζέων εθνομηδενιστών κρέμεται κυριολεκτικά από 3 ψήφους μειονοτικών βουλευτών της Θράκης τείνουμε γενικώς να το ξεχνάμε. Όπως υποτιμούμε κάπως και το γεγονός ότι οι βουλευτές αυτοί, πέραν των όποιων προσωπικών τους πεποιθήσεων, δέχονται ποικίλες πιέσεις από την Τουρκία όπου αναφέρεται το μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων τους. Έρχεται όμως να μας το θυμίσει με τρόπο οδυνηρό και με αύξουσα επιμονή η θρακική πολιτική της Αθήνας των δύο τελευταίων χρόνων.

Η Κυβέρνηση από το φθινόπωρο του 2016, τουλάχιστον, άρχισε με τρόπο ύπουλο να πριονίζει ό,τι έχει απομείνει όρθιο στην μειονοτική πολιτική της χώρας μας. Υπήρξαν και κάποια βήματα σωστά, οφειλόμενα όχι βεβαίως σε κάποια συριζέικη πρωτοβουλία αλλά στην καθαυτό λειτουργία του κράτους και της νομιμότητας. Από τον περασμένο Δεκέμβρη όμως η κατάσταση έχει ξεφύγει και ό,τι γίνεται στη Θράκη προερχόμενο από την Αθήνα είναι ταυτισμένο με το αιτηματολόγιο της Άγκυρας. Φυσικά δημοσίως οι Τσίπρες, οι Κοτζιάδες και οι Γαβρόγλοι διακηρύσσουν ότι η πολιτική τους στη Θράκη είναι εσωτερικό μας θέμα και κανέναν ρόλο δεν παίζει το τι θα πει ο Ερντογάν, παραλλήλως όμως κάνουν ακριβώς αυτά που απαιτεί ο νεοσουλτάνος (εδώ δεν μπόρεσαν να αρνηθούν την επίσκεψή του στην Κομοτηνή, θα του πούνε όχι στα άλλα;)! Έτσι, και στην κατεύθυνση των δίγλωσσων νηπιαγωγείων προχωράνε (με το ευρωπαϊκό πιλοτικό πρόγραμμα του ΙΕΠ), και τις Διαχειριστικές Επιτροπές των βακουφίων υπονομεύουν με κάθε τρόπο (μηνύσεις, καταγγελίες, οικονομικός στραγγαλισμός…), και τους μουφτήδες κάλεσαν σε παραίτηση για να προχωρήσουν σε εκλογές (άλλη παγκόσμια πρωτοτυπία)! Ό,τι ζητάει η Άγκυρα υλοποιείται από τους Κουΐσλιγκς της Αθήνας, αλλά ως …δική τους επιλογή. Φυσικά επικαλούνται και τον «διάλογο», αλλοίμονο, τι είναι οι άνθρωποι, τίποτε φασίστες; Τίποτε πουλημένα τομάρια, εξωνημένα κνώδαλα, προσκυνημένα γιουσουφάκια; Όχι, είναι δημοκράτες και αριστεροί κι έχουν προτεραιότητα τον διάλογο (με την Άγκυρα).

Για να τελειώνουμε με την ελεεινή Συμφωνία

Του Κώστα Καραΐσκου*

Η Συμφωνία Ελλάδος – Ψευτομακεδονίας που μας προσφέρει η Κυβέρνηση είναι μία τραγική αποτυχία όλου του πολιτικού μας συστήματος, που την σφράγισε ο μάλλον επαρκέστερος επικεφαλής της διπλωματίας του. Μια άθλια υποχώρηση που πασχίζουν να μας πείσουν είτε ότι ήταν αναπόφευκτη είτε ότι δεν είναι αυτό που όλοι καταλαβαίνουμε. Σημειώνω επιγραμματικά μόνο πέντε σημεία του επισήμου κειμένου της.

1)      Στο άρθρο 1 παρ. 3 δηλώνεται ξεκάθαρα η «Μακεδονική» ιθαγένεια και γλώσσα των γειτόνων. Αυτά με τις παρενθέσεις και τους αστερίσκους είναι αστειότητες και ένα φύλλο συκής ανίκανο να κρύψει το τι κερδίσαμε. Αν οι γείτονες δέχονταν επισήμως τη σλαβική τους ρίζα, θα δέχονταν και την ονομασία «σλαβομακεδονική» για τη γλώσσα και την ιθαγένειά τους (τουλάχιστον), όπου καμμία θρυλούμενη αλβανική αντίδραση δεν μπορεί να υπάρξει.

2)       Στο ίδιο άρθρο 1 παρ. 4γ αναγράφεται ότι το Δεύτερο Μέρος (δηλ. η γειτονική χώρα) «εφόσον το αποφασίσει θα διεξάγει δημοψήφισμα». Η ίδια περίπου φράση επαναλαμβάνεται κι άλλες φορές παρακάτω, αποδεικνύοντας ότι το δημοψήφισμα στα Σκόπια δεν είναι καθόλου σίγουρο ή απαραίτητο, άρα το «εχέγγυο» των Ανεξαρτήτων Ελλήνων (και όχι μόνο) για εκείθεν απόρριψη της Συμφωνίας θολώνει. Σημειωτέον ότι παντού αναφέρεται, δυνητικά έστω, μόνο το δημοψήφισμα της μιας πλευράς και πουθενά μια πιθανότητα για κάποιο δικό μας!

Οι πολίτες του συλλαλητηρίου και οι κομματικές Α.Ε.

Του Κώστα Καραΐσκου

Ο περιφανής λαϊκός θρίαμβος της 21ης Ιανουαρίου στη Θεσσαλονίκη επαναλήφθηκε στην Αθήνα. Ένα απίστευτο πλήθος κατέκλυσε την πόλη: απίστευτο σε αριθμό, σε κοσμιότητα, σε ενωτικό πνεύμα, σε ανυστεροβουλία. Χωρίς χουλιγκανικά συνθήματα, χωρίς διχαστικά πανό, χωρίς πολιτικάντικες υστεροβουλίες, άνθρωποι καθημερινοί της αληθινής Ελλάδας κι όχι της πρόστυχης απομίμησής της που κυκλοφορεί στα κανάλια. Η πατρίδα μας δεν ξαναείδε ποτέ συγκεντρώσεις σαν τις δύο προαναφερθείσες, ούτε από πλευράς ποσοτικής ούτε (πολύ περισσότερο) ποιοτικής. Τις έζησε δε χάρη σε οργανωτές «ανώνυμους», που ήρθαν από το πουθενά για να συντονίσουν την μαζική μας έκφραση.

Οι Έλληνες προσήλθαν για να βάλουν ένα φρένο στο κρατικό τους όχημα που όλο και επιταχύνει την κατρακύλα του στον γκρεμό της παραίτησης και της αναξιοπρέπειας. Το αυτονόητο πολιτικό αίτημα περί του Μακεδονικού ονόματος ξεκάθαρο, διατυπωμένο τόσο από τον υπογράφοντα στη Θεσσαλονίκη όσο και από τον ίδιο τον Μίκη Θεοδωράκη: δεσμευτικό δημοψήφισμα. Η Κυβέρνηση δια στόματος Τζανακόπουλου βεβαίως το απέρριψε (αφού αυτή μια φορά δοκίμασε να παίξει με αυτό και κάηκε), αλλά μάλλον ποντάρει στην αδιαλλαξία των Σκοπίων και ευελπιστεί να σβήσει η ιστορία χωρίς απώλειες για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Στα παπούτσια του Κοτζιά, με ελληνική ψυχή και κοινό νου

Του Κώστα Καραΐσκου 

Στο πρόβλημα της Ψευτομακεδονίας θα προσπαθήσω να διατυπώσω ένα πλαίσιο λύσης που θα βασίζεται σε ό,τι θεωρώ ευκταίο και εφικτό. Λύση που θα άφηνε ακέραια την ιστορία μας, τον αυτοσεβασμό μας, την πατρίδα μας και που θα ήταν στα μέτρα των σημερινών δυνατοτήτων του κράτους «μας».

Καμμία απροϋπόθετη διαπραγμάτευση 

Είναι εξωφρενικό να συζητάμε με μια χώρα που δηλώνει ανοιχτά και σε κάθε τόνο ότι εποφθαλμιά το εθνικό μας παρελθόν και την εδαφική μας ακεραιότητα. Δυστυχώς η Ελλάδα έχει αποκτήσει μία ιδιότυπη αντίληψη για τον «διάλογο», προσπαθώντας να διαχειριστεί σε πολιτισμένο πλαίσιο την εξ Ανατολών βαρβαρότητα, αλλά εδώ οι όροι της ισχύος είναι υπέρ μας. Με ποιαν δύναμη θα συρθούμε να συζητάμε όταν όλα αυτά τα χρόνια η σκοπιανή στάση όχι μόνο δεν μετριάστηκε αλλά στα χρόνια του Γκρούεφσκι παροξύνθηκε κιόλας; Αν όντως η σημερινή σκοπιανή Κυβέρνηση φρονεί άλλα, περιμένουμε αποδείξεις: τις απαραίτητες αλλαγές στο Σύνταγμα, στην Εκπαίδευσή τους, στην δημόσια σημειολογία (αγάλματα, ονοματοδοσίες, χάρτες…). Αν δεν αποποιηθούν εμπράκτως και σε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα τις αναφορές στην μακεδονική μας αρχαιότητα και τον επίσημο αλυτρωτισμό τους, τι θα καθήσουμε να συζητήσουμε; Αν ο Αριστοτέλης έγραφε μακεδονικά ή αν η Χαλκιδική είναι κατεχόμενη από την Ελλάδα;

Ὑπάρχει ἑλληνική πολιτική γιά τή Θράκη;

Του Κώστα Καραΐσκου

Τό ἐρώτημα τοῦ τίτλου εἶναι προφανῶς ρητορικό. Στή χώρα μας δυστυχῶς δέν ὑπάρχει πολιτική γιά κανένα σοβαρό θέμα, ἀκόμα καί γιά ὅποια ἀγγίζουν τήν ἴδια τήν ἐπιβίωσή της. Ἔτσι μπορεῖ κάλλιστα καθένας νά αὐτοσχεδιάζει, ἀπό τόν πρωθυπουργό καί τόν ἁρμόδιο ὑπουργό μέχρι τόν τελευταῖο τοπικό παράγοντα, χωρίς νά ξιππαστεῖ κανείς. Εἶναι μιά κατάσταση πού προσιδιάζει στά προτεκτορᾶτα, ποιός λ.χ. φαντάζεται πώς ὑπάρχει πολιτική ἐθνικῆς ἀσφάλειας στό Τζιμπουτί;
Ἐπειδή ὅμως ἐμεῖς ζοῦμε συνειδητά στόν τόπο αὐτόν καί ἀκόμη μᾶς ἐπιτρέπεται νά ἐκφραζόμαστε, θά θέσουμε τά - κατά τή γνώμη μας - καίρια ἐρωτήματα δημοσίως, μήπως καί κάποιοι ἀντιληφθοῦν τό τεράστιο ἔλλειμμα. Αὐτό πού λέγεται δημοσίως ἀπό χρόνια εἶναι πώς ἡ ἑλληνική πολιτική στή Θράκη εἶναι αὐτή τῆς ἰσονομίας καί ἰσοπολιτείας (μέ νότες θετικῶν διακρίσεων). Μία φράση πού ἀκούγεται εὐχάριστα ἀλλά δέν λέει τίποτε, ἀφοῦ πρόκειται ἁπλῶς γιά τό αὐτονόητο πλαίσιο κάθε σύγχρονης χώρας. Ἀπό κεῖ καί πέρα πῶς ἐξειδικεύεται;
Πῶς λ.χ. ἀντιμετωπίζεις τήν δράση τοῦ τουρκικοῦ Προξενείου Κομοτηνῆς, ὅταν ἀκόμη ἐπισήμως διαπιστώνεις πώς κεῖται πέραν πάσης δεοντολογίας; Ὅταν ἐμεῖς λέμε νά ξηλωθεῖ (ἤ ἔστω νά ξεδοντιαστεῖ) κάποιοι λένε "ὄχι, ἀρκεῖ νά πιεστεῖ νά λειτουργήσει ἐντός τοῦ διπλωματικοῦ πλαισίου". Λοιπόν τί μέτρα λαμβάνονται γιά νά γίνει αὐτό; Ποιός ἔχει τήν εὐθύνη γιά τήν ἀνυπαρξία ὁποιασδήποτε πράξης, πέρα ἀπό τά εὐχολόγια;

Ὁ Γιλντιρίμ στή Ροδόπη κι ἕνας... Β΄ κατηγορίας ὑπουργός

Του Κώστα Καραϊσκου

Στίς 19 Ἰουνίου μᾶς ἐπισκέφθηκε στήν Ροδόπη ὁ Τοῦρκος πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ, ἐπιστρέφοντας ἀπό τήν Ἀθήνα. Ἠρθε ἀεροπορικῶς στήν Ἀλεξανδρούπολη μέ συνοδεία τριῶν ὑπουργῶν του καί λόγῳ περιορισμένου χρόνου περιέκοψε τό πρόγραμμά του. Στό συσκευαστήριο κερασιῶν πού ἔστησε ὁ Λεβέντ Σαδίκ Ἀχμέτ πῆγε μόνο ὁ ὑπουργός Ναυτιλίας, στό κεντρικό Ἐσκί Τζαμί πῆγε ἡ σύζυγος τοῦ Γιλντιρίμ (καί μετά στήν “Τουρκική Νεολαία”), ἐνῶ ὁ ἴδιος ἐπισκέφθηκε τό τέμενος Κιρμαχαλέ στήν ὁδό Φιλιππουπόλεως καί μετά πῆγε στό ἰφτάρ (δεῖπνο) πού ὀργάνωσαν οἱ προξενικοί στό χωριό Λύκειο. Ἐκεῖ μίλησε κιόλας ἀλλά δέν εἶπε κάτι ἐπιλήψιμο ἤ προκλητικό.

Πρόβα τζενεράλε για δίγλωσσα νηπιαγωγεία;

Παιχνίδια τοῦ ὑπουργείου Παιδείας μέ τή μειονοτική εκπαίδευση στή Θράκη

Του Κώστα Καραΐσκου από την Ρήξη 

Τό νέο πρόγραμμα τοῦ Ἰνστιτούτου Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς (ΙΕΠ) πού θά χρηματοδοτηθεῖ ἀπό τό ΕΣΠΑ εἰσάγει πιλοτικά τήν μητρική γλῶσσα τῶν παιδιῶν τῆς μειονότητας σέ 6 νηπιαγωγεῖα τῆς Θράκης (3 στή Ροδόπη καί 3 στήν Ξάνθη). Μέ τόν τρόπο αὐτόν, καί διά τῆς πλαγίας ὁδοῦ, προχωράει τό ἔγκλημα τῆς γκετοποιημένης μειονοτικῆς ἐκπαίδευσης βαθύτερα,  στόν χῶρο πλέον τῆς προσχολικῆς ἡλικίας. Ἡ ἀπόφαση τῆς κυβέρνησης εἶναι εὐθυγραμμισμένη μέ τίς γνωστές συριζέικες ἰδεοληψίες καί δείχνει νά μή λαμβάνει ὑπόψη οὔτε τή μέχρι σήμερα ἐκπαιδευτική πραγματικότητα οὔτε καί τή γλωσσική πολυμορφία στή μουσουλμανική κοινωνία.

Πρόκειται γιά τό πρόγραμμα μέ τίτλο «Πιλοτικές παρεμβατικές δράσεις ὑποστήριξης Μουσουλμανοπαίδων στά Νηπιαγωγεῖα τῆς Θράκης». Ἔχει συνολικό προϋπολογισμό 401.594,84 εὐρώ καί θά ὑλοποιηθεῖ ἀπό τό Ι.Ε.Π.

Αθηναΐσμός

Του Κώστα Καραΐσκου

Ζώντας σήμερα τόν ἐπιθανάτιο ρόγχο τοῦ ἑλλαδικοῦ κράτους, ἡ ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας γύρω ἀπό τήν γέννηση, τήν φυσιογνωμία καί τήν ἀναπηρία του μᾶς ὁδηγεῖ στίς ἀπαρχές του. Στήν κατεύθυνση αὐτή ὁ Δημήτρης Μάρτος μᾶς προσφέρει ἕνα πρωτότυπο, ἐπεξεργασμένο καί ὁλοκληρωμένο μοντέλο ἑρμηνείας, τόν ἀθηναϊσμό.

Πρόκειται γιά μιά εἰσαγόμενη – κατεψυγμένη κουλτούρα, ἕνα πακέτο ἰδεῶν πού ἐθνικοποιεῖ ἕναν λαό ἐξεγερμένο, τοῦ ὁποίου ὅμως ἡ Ἐπανάσταση ἀπέτυχε καί βρίσκει σανίδα σωτηρίας τό μοντέλο πού τοῦ ἑτοίμασαν οἱ ἰμπεριαλιστικές δυνάμεις τῆς Εὐρώπης (Βαυαροί, Ἄγγλοι, Γάλλοι). Μέ τήν ἐπιβολή τῆς Ἀθήνας ὡς πρωτεύουσας τοῦ νέου κράτους, ὁ ἑλληνικός λαός σιγά σιγά ἀποκόπτεται ἀπό τήν ἀληθινή του πρωτεύουσα, τήν Κωνσταντινούπολη καί ἀπό τήν φυσική του σύμμαχο, τή Ρωσία. Ταυτόχρονα ἡ ἰδεολογική γέφυρα πρός τό “κλασικό”, τό ἀνώδυνο γιά τή Δύση, ἀπώτερο παρελθόν πού ἐκπροσωπεῖ ἡ Ἀθήνα, διαγράφει τό βυζαντινό, πρόσφατο καί ζωντανό, παρελθόν τῶν Ἑλλήνων καί τούς δημιουργεῖ μεῖζον πρόβλημα ταυτότητας πού ἐκδηλώνεται στήν πολιτική, στήν κοινωνία, στήν οἰκονομία, στήν αἰσθητική. Προάγονται ἀκόμη τρόποι κατοίκησης, δομές αἰσθήσεων καί ἀντανακλαστικῶν, μέ τούς ὅρους πού θέτει ἡ ἰμπεριαλιστική σχέση, σέ μία μακρόχρονη ἀποδόμηση καί ἀπώθηση τῶν ἐγχώριων στοιχείων πού δομοῦν διαφορετικά τίς ἐθνικές αἰσθήσεις καί τά ἀντανακλαστικά ἑνός ἱστορικοῦ λαοῦ.