Αριστερός αντιεθνικισμός

Του Ευτύχη Μπιτσάκη

(κείμενο δημοσιευμένο στις 24/6/2008 στο περιοδικό Ουτοπία)

Ένας ιδιότυπος αριστερός αντιεθνικισμός ευδοκιμεί τα τελευταία χρόνια σε ορισμένους χώρους της ελληνικής Αριστεράς. Αλλά οι αριστεροί είναι εξ ορισμού αντιεθνικιστές. Ακόμα περισσότερο: είναι διεθνιστές. Πού βρίσκεται λοιπόν το πρόβλημα; Το πρόβλημα δεν είναι σημερινό και ο ελληνικός εθνικισμός δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Εθνικισμός σε βάρος των Σλαβομακεδόνων, των Μουσουλμάνων και των Πομάκων της Θράκης. Οξύνθηκε όμως τελευταία με την επιμονή των Σλαβομακεδόνων της FYROM να ονομάζουν τους εαυτούς τους Μακεδόνες και το κράτος τους Μακεδονία. Λοιπόν;

Ο αριστερός αντιεθνικιστής θα αντιτείνει: Κάθε λαός έχει δικαίωμα να επιλέγει το όνομα του έθνους ή της κρατικής του υπόστασης. Σύμφωνοι. Όμως με μια προϋπόθεση: ότι δεν θα πλαστογραφεί την ιστορία, δεν θα διεκδικεί τίτλους ή εδάφη που δεν του ανήκουν, και δεν θα απειλεί γειτονικούς λαούς. Ας δεχτούμε λοιπόν ότι υπάρχει έθνος Σλαβομακεδόνων (επ’ αυτού φαντάζομαι έχουν γνώμη οι ιστορικοί). Το έθνος αυτό δικαιούται να επιλέξει όποιο όνομα θέλει, σεβόμενο τα αυτονόητα τα οποία σημείωσα.

Κύπρος και “Αριστερά”

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το καλοκαίρι του 2015, όταν έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι του ελληνικού λαού και της ελληνικής αριστεράς, μερικοί φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ έφτιαξαν μια λίστα αλληλογραφίας “Το ‘Όχι διαρκεί πολύ”. Συμμετέχω σε αυτή τη λίστα και τους κοινοποιώ τα άρθρα μου. Προχτές, μια φίλη από τη λίστα μούστειλε μέσω αυτής μια επιστολή λέγοντας ότι πρέπει να κάνουμε κάτι με το κυπριακό. Η επιστολή αυτή μου προκάλεσε μια εσωτερική αντίδραση που κατέληξε στο άρθρο που ακολουθεί και το οποίο δεν είχα σχεδιάσει να γράψω, αλλά κάπως σα μια ανάγκη να οδήγησε το χέρι μου. Ελπίζω να μην είναι ολότελα περιττό.  

Xαίρομαι πολύ Μαριλένα για την αντίδρασή σου. Θα ήθελα πολύ να ξέρω τι σκέφτονται και οι υπόλοιποι σύντροφοι της ανοιχτής λίστας και φυσικά με χαρά θα δεχόμουν τυχόν αντιρρήσεις ή κριτικές. Αυτό που έλειψε πάντα σε αυτό που τελείως συμβατικά και αμφίβολα ονομάζουμε πια αριστερά είναι δύο πράγματα: η διατήρηση ζωντανού του ηθικού προτάγματος από το οποίο ξεκίνησε και η σκέψη που είναι αδύνατη χωρίς συζήτηση (η αλήθεια είναι στην αντίθεση, έλεγε ο Ζωρές).

Εθνικισμός και αντιεθνικισμός

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Το κείμενο βασίζεται σε ομιλία που έγινε σε εκδήλωση με θέμα τον εθνοκεντρισμό στην Αριστερά, στο ελεύθερο αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός, στου Ψυρρή, στα πλαίσια του Αντιφασιστικού Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών, στις 26 Μαρτίου 2015 

Ο εθνικισμός είναι μια «αρρώστια», μία σοβαρή πάθηση, πολιτική, ιδεολογική, οικονομική, κοινωνική, πολιτισμική και βαθιά ψυχολογική, συχνά ανίατη και επιδημική, ατομική και μαζική. Τα συμπτώματά της είναι κόμπλεξ ανωτερότητας, ρατσισμός, μίσος, ανασφάλεια, άγνοια, αλαζονεία, επιθετικότητα. Αλλά και με την ιδιαιτερότητα, την παραδοξότητα, να εκλαμβάνεται από τους «πάσχοντες» ως έκφραση υπέρτατης υγείας. Συνήθως εκδηλώνεται με την υποτίμηση των ξένων πολιτισμών, φυλών, εθνών και κρατών. Και κατά κανόνα αξιοποιείται για τη διεξαγωγή πολέμων και εν γένει βάρβαρων ενεργειών σε βάρος τρίτων, άλλου χρώματος, θρησκείας, γλώσσας, υπηκοότητας και κάθε άλλου χαρακτηριστικού που διαφοροποιεί τους ανθρώπους ιστορικά, πολιτισμικά, κοινωνικά, εμφανισιακά κ.λπ. Και πάντα κρύβεται πίσω από υπαρκτά ή τεχνητά προβλήματα στις σχέσεις των ανθρώπων, των λαών και των κρατών ή πίσω από ιστορικές και ψευδοϊστορικές εκκρεμότητες ή πίσω από θέσεις περί ανωτερότητας και κατωτερότητας με βάση αναπόδεικτες θεωρίες και ανυπόστατα ευρήματα ανθρωπολογικά, βιολογικά κ.λπ.