Αυτό είναι το Ιράν που δεν μας δείχνουν - Υπαρξιακή η συσπείρωση του λαού του - Δημήτρης Πατέλης

 

Ο καθηγητής Φιλοσοφίας της Επιστήμης στο Πολυτεχνείο της Κρήτης και μέλος ομάδας εργασίας της Παγκόσμιας Αντι-ιμπεριαλιστικής Πλατφόρμας, Δημήτρης Πατέλης, μας δείχνει το Ιράν που δεν μας έχουν δείξει ούτε τα διεθνή, ούτε τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης.

Μιλά για την συσπείρωση του ιρανικού λαού, την ιρανική κοινωνία που έχει πολύ ψηλά τους ΄Έλληνες και ήρωα της τον Μέγα Αλέξανδρο, για την επική όπως λέει αντεπίθεση της Τεχεράνης στις επιθέσεις που δέχεται η χώρα αλλά και για τη στάση της Ρωσίας και του Πούτιν.

Ανάρτηση από: https://www.militaire.gr/

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ για την ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ του Νικόλας Μαδούρο και της Σίλιας Φλόρες

Ο Τραμπ ξαναχτυπά με ΑΙ και «καρφώνει» την αμερικανική σημαία στην Γροιλανδία αλά Ίβο Τζίμα

 Ο Ντόναλντ Τραμπ συνεχίζει να χρησιμοποιεί την τεχνητή νοημοσύνη, για να ενισχύσει το αφήγημά του σχετικά (και) με την Γροιλανδία.

Στην πρώτη από τις δύο σχετικές αναρτήσεις που έκανε στο Truth Social το πρωί της Τρίτης (ώρα Ελλάδος), ο Τραμπ απεικονίζεται να κρατάει την αμερικανική σημαία και να ετοιμάζεται να την καρφώσει στο έδαφος της Γροιλανδίας θυμίζοντας την ιστορική φωτογραφία με τους Αμερικανούς πεζοναύτες από την Ίβο Τζίμα.

Στην ίδια φωτογραφία μαζί του είναι ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζέι Ντι Βανς, και ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, ενώ υπάρχει και μια πινακίδα στην οποία αναγράφεται «Γροιλανδία, έδαφος των ΗΠΑ από το 2026».

Η καμπάνα της Βενεζουέλας και ο Ρωμιός – Εθελόδουλος και αμνήμων ή πολίτης και «δρών ιστορικό υποκείμενο»; Ας επιλέξουμε

Του Ηλία Παπαναστασίου

Τα συγκλονιστικά γεγονότα της Βενεζουέλας δεν είναι κεραυνός εν αιθρία αλλά «φυσιολογική» απόληξη του μεταπολεμικού Αμερικανισμού. Ενός Ιμπεριαλιστικού Αμερικανισμού που αριθμεί 181 (!) επεμβάσεις και πραξικοπήματα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με αμερικανικό και εγκληματικά ωμό τρόπο. Η νομοτελειακή του κατάληξη θα ήταν μόνο ο Γκαγκστερισμός της Μαφίας όπως και έγινε με την απαγωγή του Προέδρου της Βενεζουέλας Μαδούρο. Σε ξεχωριστό μας άρθρο θα αναφερθούμε στα συγκλονιστικά γεγονότα της Βενεζουέλας. Τώρα θα ασχοληθούμε με την προπαγάνδα και τις προοπτικές «ανατροπής» και «αλλαγής» που ευαγγελίζονται πολλοί και κυρίως με τις ευθύνες του ελληνικού λαού.

Σε προηγούμενή μας παρέμβαση, τονίσαμε τον ρόλο της προπαγάνδας στη διαμόρφωση ενός παθητικοποιημένου, οιονεί ανοϊκού και «α–πολιτικού πολίτη» που εξυπηρετεί το σύστημα, ταιριάζει «γάντι» στις απαιτήσεις της Παγκοσμιοποιημένης Ελίτ για πλήρη διανοητική και ψυχολογική υποταγή των μεγάλων, τεράστιων στρωμάτων του πληθυσμού στα κελεύσματά της και στην Γεωστρατηγική της ζοφερή προοπτική «αλλαγής του κόσμου» δηλαδή της προοπτικής του «Μετα–ανθρώπου» και της ερεβώδους πραγματοποίησής του ως σχεδίου. Τα άμεσα αποτελέσματα της «προπαγανδιστικής υλοποίησης» τα είδαμε στις εκλογές της 21/5/2023 με «βροντώδη τρόπο» και ηχηρά μηνύματα. Έπεται όμως συνέχεια και με τις δεύτερες εκλογές της 25/6/2023, με τον αντικειμενικό και στρατηγικό στόχο της ελληνικής άρχουσας τάξης να υλοποιείται πλήρως μέσω ενός πλήρως αποχαυνωμένου εκλογικού ακροατηρίου και μιας πλήρως ελεγχόμενης μάζας πελατών του συστήματος και επαιτών των διαφόρων Pass. Την πρώτη Κυριακή ο στόχος επετεύχθη, το ίδιο και την δεύτερη Κυριακή. Μήπως έχει αλλάξει κάτι προς το καλύτερο, μήπως έχει συνειδητοποιήσει ο ελληνικός λαός τι τον περιμένει, οικονομικά, κοινωνικά και εθνικά μετά τις επόμενες εκλογές (πρώτες, δεύτερες);

Όπως φαίνεται, μάλλον διαισθάνεται, «ασαφώς και αορίστως» τι τον περιμένει, όμως επειδή είναι ένας λαός που έχει συνηθίσει να ζει με μύθους και θαύματα, έχουμε δε την εντύπωση πως εκτιμά ιδιαίτερα τους θαυματοποιούς, τους μυθομανείς και τους μυθολάγνους. Η συναρπαστική περιπέτεια του Ρωμιού τους τελευταίους αιώνες με αποκορύφωμα τα τελευταία 100–110 χρόνια, δείχνουν την «ιδιόμορφη σχέση» του Νεοέλληνα με την Ιστορία, σχέση συναρπαστική άλλα και απογοητευτική έως αποκρουστική ακόμη και αηδιαστική. Περίοδοι στρατιωτικών θριάμβων (1912–13) αλλά και εθνικής συντριβής και αμετάκλητης καταστροφής (1919–22), θριαμβευτική «Έφοδος στον Ουρανό» (1941–44, ΕΑΜική Επανάσταση) και ανείπωτη συντριβή, αποκορύφωση της Αμερικανοδουλείας και της αποικιοποίησης (1949 και εντεύθεν με ελπιδοφόρες «Τάσεις διαλείμματος» την περίοδο 1981–85).

Η αντίσταση της Μπουρκίνα Φάσο στον Ιμπεριαλισμό

Του Στέλιου Ιορδάνου

Σεπτέμβριος του 2022

Το 2022 αποδείχθηκε και για τη ζώνη του Σαχέλ μια χρονιά καμπής. Τον Σεπτέμβριο αυτού του έτους, ο λοχαγός Ιμπραχήμ Τραορέ κατάφερε να καταλάβει την εξουσία, ανατρέποντας τον προηγούμενο ηγέτη Πολ-Ανρί Σαντάογκο Νταμιμπά, ο οποίος ακολουθούσε μια πολιτική υποταγής στο γαλλικό ιμπεριαλισμό και τη Δύση. Αυτή η κίνηση αγκαλιάστηκε από την πλειοψηφία του λαού της Μπουρκίνα Φάσο, ο οποίος ζούσε σε ένα περιβάλλον φτώχειας και ένοπλων συγκρούσεων.

Είχε ήδη προηγηθεί το 2021 αντιϊμπεριαλιστικό πραξικόπημα στο γειτονικό Μάλι, όπου ο στρατός ανέλαβε την εξουσία, απομακρύνοντας τις γαλλικές δυνάμεις, ενώ το 2023, πραγματοποιήθηκε αντίστοιχο και στο Νίγηρα, με τη νέα ηγεσία να απομακρύνει την δυτικόφιλη κυβέρνηση, ιχνηλατώντας και αυτή με τη σειρά της καινούργια μονοπάτια κόντρα στις βουλές της Αυτοκρατορίας. 

Στα μάτια του μέσου πολίτη της Δύσης, του οποίου ο εγκέφαλος έχει πολτοποιηθεί από τη νατοϊκή προπαγάνδα και κάθε λογής ιδεολογική παραφυάδα του αστικού φιλελευθερισμού, τα παραπάνω φαίνονται «περίεργα», αν όχι αποκρουστικά.

Η δυτική προπαγάνδα έχει κάνει τα πάντα ούτως ώστε να συκοφαντήσει από την αρχή τον αγώνα της Μπουρκίνα Φάσο, παρουσιάζοντάς τον ως μια προέκταση της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής στη ζώνη του Σαχέλ. Ταυτόχρονα παρουσιάζει την ηγεσία αυτού του αγώνα ως μία ακόμη αιμοσταγή χούντα, προσπαθώντας να διεγείρει τα παυλοφικά αντανακλαστικά των υπηκόων με συνειρμούς από τις δικές της χούντες, που ήταν και λειτούργησαν ως καθεστώτα της αντεπανάστασης.

Η Δυτική αριστερά 

Την στιγμή όμως που τα φιλοδυτικά οχυρά στην Αφρική αντιμετωπίζουν την χειρότερη ήττα των τελευταίων 30 χρόνων, η δυτική αριστερά είτε σνομπάρει είτε αγνοεί αυτά τα γεγονότα.  Έτσι κερδίζει επάξια τον τίτλο της Νατοϊκής Αριστεράς- τις περισσότερες φορές ατενίζοντας από τον καναπέ της με μπόλικο σκεπτικισμό και καχυποψία τις μορφές με τις οποίες εκτυλίσσεται η ταξική πάλη εκτός των τειχών της αυτοκρατορίας. Έτοιμη να κουνήσει το δάχτυλο σε όσους δεν ακολουθούν τα αρτηριοσκληρωτικά προκάτ σχήματά της και ένα-ένα τα βήματα από τα δήθεν επιτυχημένα δικά της επαναστατικά εγχειρίδια, είναι έτοιμη ξανά, με την πρώτη ευκαιρία,να «διαχωρίσει» τη θέση της, δηλώνοντας πως εκείνη υποστηρίζει «τον αγώνα των λαών» και όχι αυτά τα «περίεργα» στρατιωτικά πραξικοπήματα.

Η συγκλονιστική ομιλία του Ιμπραήμ Τραόρε στον ΟΗΕ. “Η Αφρική δεν είναι το πειραματόζωό σας, η μαριονέτα σας…”:

«Αγαπητοί σύνεδροι, αρχηγοί κρατών, ηγέτες εθνών, σεβαστοί εκπρόσωποι μεγάλων και μικρών εθνών, δεν σας χαιρετώ ως διπλωμάτης καριέρας ή ως άνθρωπος που έχει ανατραφεί για αίθουσες δεξιώσεων και χειραψίες. 

Δεν έρχομαι να σας μιλήσω με την επιδέξια γλώσσα της στιλβωμένης πολιτικής.

 Έρχομαι σε εσάς ως στρατιώτης του λαού μου, ως φύλακας μιας τραυματισμένης χώρας, ως γιος μιας ηπείρου που σήκωσε τον σταυρό του κόσμου, αλλά ποτέ το στέμμα του.

Ονομάζομαι Λοχαγός Ιμπραήμ Τραόρε, Πρόεδρος της Μπουρκίνα Φάσο. 

Σήμερα μιλώ όχι μόνο εκ μέρους των 22 εκατομμυρίων ψυχών στη χώρα μου, αλλά και εκ μέρους μιας ηπείρου της οποίας οι ιστορίες έχουν διαστρεβλωθεί, ο πόνος της έχει αγνοηθεί και η αξιοπρέπεια της έχει επανειλημμένα πουληθεί στο βωμό ξένων συμφερόντων.

Η Αφρική δεν είναι ζητιάνος. Η Αφρική δεν είναι πεδίο μάχης. Η Αφρική δεν είναι το πειραματόζωό σας, η μαριονέτα σας, η αποθήκη πρώτων υλών σας. Η Αφρική δεν σηκώνεται για να γονατίσει, αλλά για να σταθεί στα πόδια της. Ακόμα και σήμερα, μπροστά σε αυτή τη μεγάλη συνέλευση εθνών, λέω: "Η Αφρική δεν θα γονατίσει"

Αναμνήσεις από την USAID

Της Λαμπρινής Θωμά

Με τίτλο «Υποσκάπτοντας τη Βολιβία» (Undermining Bolivia), ο Μπέντζαμιν Ντανγκλ, βαθύς γνώστης της Λατινικής Αμερικής, έγραφε πριν από 17 χρόνια, το Φλεβάρη του 2008, για τους τρόπους με τους οποίους οι ΗΠΑ «εργάζονταν εναντίον της σοσιαλιστικής κυβέρνησης του Έβο Μοράλες».

Είχε ρωτήσει για αυτό και τον εκπρόσωπο Τύπου της πρεσβείας των ΗΠΑ στη Λα Παζ, τον Ερικ Ουάτνικ, για να εισπράξει την απάντηση: «Η συνεργασία μας στη Βολιβία είναι απολιτική, διαφανής και δίνεται άμεσα, ώστε να συνεισφέρει στην ανάπτυξη της χώρας. Δίνεται για να ωφεληθούν όσοι το χρειάζονται περισσότερο». Ο συγγραφέας και δημοσιογράφος θα σημείωνε τότε ότι για την κυβέρνηση Μπους «αυτοί που το χρειάζονταν περισσότερο ήταν οι πολιτικοί αντίπαλοι του Έβο».

Είχε ρωτήσει για αυτό και τον εκπρόσωπο Τύπου της πρεσβείας των ΗΠΑ στη Λα Παζ, τον Ερικ Ουάτνικ, για να εισπράξει την απάντηση: «Η συνεργασία μας στη Βολιβία είναι απολιτική, διαφανής και δίνεται άμεσα, ώστε να συνεισφέρει στην ανάπτυξη της χώρας. Δίνεται για να ωφεληθούν όσοι το χρειάζονται περισσότερο». Ο συγγραφέας και δημοσιογράφος θα σημείωνε τότε ότι για την κυβέρνηση Μπους «αυτοί που το χρειάζονταν περισσότερο ήταν οι πολιτικοί αντίπαλοι του Έβο».

Η οικονομική ενίσχυση των αντιδραστικών, ακροδεξιών και υπέρ της λευκής υπεροχής αντιπάλων του Έβο, που τους γνωρίσαμε σε όλο τους το μεγαλείο μετά το πραξικόπημα του 2019, υπό την ανεδιήγητης Ανιές, περνούσε μέσα από την Υπηρεσία των ΗΠΑ για τη Διεθνή Ανάπτυξη (U.S. Agency for International Development, USAID). Από τον Ιούλιο του 2002, όπως αποκάλυπτε αποχαρακτηρισμένο μήνυμα από την πρεσβεία των ΗΠΑ στη Βολιβία προς την Ουάσιγκτον, υπήρχε «συγκεκριμένο σχέδιο μεταρρύθμισης των πολιτικών κομμάτων, από την USAID, με βάση ήδη υπάρχοντα νόμο της Βολιβίας… ώστε, μακροπρόθεσμα, να συγκροτηθούν μετριοπαθή, υπέρ της δημοκρατίας πολιτικά κόμματα, ως αντίβαρο στο ριζοσπαστικό Κίνημα προς το Σοσιαλισμό [MAS, το κόμμα του Έβο] ή διαδοχά του σχήματα». Ο Έβο και το MAS δεν κυβερνούσαν ακόμη: θα εκλεγεί το 2005, με ένα συντριπτικό 54%. Όμως, σε πέντε περιφερειακές διοικήσεις, θα εκλεγούν δεξιοί και ακροδεξιοί: ήταν οι πέντε διοικήσεις στις οποίες είχε επικεντρωθεί η USAID. Την αμέσως επόμενη περίοδο, το χρήμα θα συνέχιζε να ρέει: 4,5 εκατομμύρια δολάρια της USAID πήγαν «στον στρατηγικό σχεδιασμό αποκέντρωσης περιφερειακών διοικήσεων», των συγκεκριμένων περιφερειακών διοικήσεων, χωρίς κανένα «πέρασμα» από την κυβέρνηση της Βολιβίας, την κυβέρνηση Μοράλες. Μόλις ένα χρόνο μετά ο Έβο θα σχολιάσει πως «ορισμένοι πρεσβευτές αφιερώνονται στην εσωτερική πολιτική, και όχι στη διπλωματία, στη χώρα μας. . . . Αυτό δεν λέγεται συνεργασία. Αυτό λέγεται συνωμοσία».

Ελλάδα, Αριστερά και πόλεμοι. Ο άξονας Τουρκίας-Ισραήλ και το Αφγανιστάν της Μεσογείου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Παρά το οτιδήποτε μπορεί κανείς να του καταλογίσει και πολλά τώρα του καταλογίζονται -oυαί τοις ηττημένοις (Vae Victis) έλεγαν οι Ρωμαίοι -παρά τον σταδιακό εκφυλισμό του, πρέπει πάντως να σημειώσουμε ότι το καθεστώς του Μπάαθ στη Συρία υπήρξε ανάχωμα και στον αμερικανικό και ισραηλινό επεκτατισμό στη Μέση Ανατολή και στην άνοδο του Ισλαμισμού στην περιοχή. Κάτι θετικό πρέπει να είχε διάολε για να καταφέρει να αντέξει 23 χρόνια υπονόμευσης και προσπαθειών ανατροπής του από το ΝΑΤΟ και ιδίως τα τελευταία 13 χρόνια που αντιμετώπισε, εκτός από τη δράση των τζιχαντιστών, οικονομικές κυρώσεις που έφεραν τη χώρα στο οικονομικό επίπεδο του Τσαντ, την κλοπή των πετρελαίων του από τους Αμερικανούς και τους καθημερινούς βομβαρδισμούς του Ισραήλ, ακόμα και την απάνθρωπη άρνηση της ανθρωπιστικής και δημοκρατικής Δύσης για οποιαδήποτε βοήθεια προς τα εκατομμύρια των σεισμοπαθών στη Συρία.

Άξονας Τουρκίας και Ισραήλ

Η Συρία υπήρξε επίσης ιστορικά ο σπουδαιότερος σύμμαχος της Ελλάδας στη Μέση Ανατολή και νιώθει κανείς ντροπή να ακούει τον εκπρόσωπο της ελληνικής (;) κυβέρνησης να χαιρετίζει την ανατροπή του Άσαντ ως περίπου νίκη της δημοκρατίας.  Σήμερα, οι ανιστόρητοι προπαγανδιστές μιας δήθεν, κατά φαντασίαν συμμαχίας Ελλάδας και Ισραήλ, αυτοί που παρέδωσαν στο Τελ Αβίβ την Ελλάδα και την Κύπρο, την άμυνα και τις υπηρεσίες μας, δυσκολεύονται βέβαια να μας εξηγήσουν την αγαστή συνεργασία Τουρκίας και Ισραήλ στη Συρία, όπως και την προηγούμενη συνεργασία στον Καύκασο, για την εθνοκάθαρση των Αρμενίων του Ναγκόρνο – Καραμπάχ και την προώθηση του ΝΑΤΟ προς την Κασπία. Αποκαλύφθηκε ότι όχι μόνο δεν υπάρχει μια κάποια «συμμαχία» Ελλάδας και Ισραήλ, υπάρχει αντίθετα έμπρακτη στρατηγική συμμαχία Τουρκίας και Ισραήλ.

Τι είναι η νεοαποικιοκρατία;;;

Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη

Να ένα ενδιαφέρον ερώτημα που τα γεγονότα μας επιτρέπουν σιγά - σιγά να το απαντάμε γρήγορα και απτά, χωρίς πολλές - πολλές αναλύσεις (όχι ότι αυτές είναι άσκοπες ή αχρείαστες, απλά στον πολύ κόσμο πια φτάνουν και πολύ πιο απλά πράγματα)...

Τι είναι, λοιπόν, η νεοαποικιοκρατία;

Είναι το να είσαι ΓΑΛΛΙΔΑ, πρέσβειρα της Γαλλίας στην Τυφλίδα και να αναλαμβάνεις Πρόεδρος της χώρας στην οποία είσαι Πρέσβυς.

Είναι το να βγαίνεις, μετά από τις εκλογές που οι εκλεκτοί της Δύσης καταποντίστηκαν, εσύ, η Γαλλίδα "πρόεδρος" (μάλλον ανθύπατος θα ήταν πιο σωστό), δίκην ηγέτη της συντετριμμένης αντιπολίτευσης και να καλείς σε ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ για την ανατροπή της λαϊκής ψήφου.

Είναι το να βγαίνουν ανακοινώσεις από τις δυτικές κυβερνήσεις που δεν αναγνωρίζουν την εκλεγμένη κυβέρνηση με 54%, αλλά τη δική τους εγκάθετη και τα "αποτελέσματα" που η Γαλλίδα υπάλληλός τους σκάρωσε στο γραφείο της (γιατί είναι ένα ερώτημα πώς προέκυψαν "αποτελέσματα" πανεθνικής εμβέλειας τόσο διαφορετικά από αυτά του επίσημου κρατικού μηχανισμού, δηλαδή με ποιον -επίσης πανεθνικό- μηχανισμό συνελέγησαν, πώς τεκμηριώθηκαν, σε ποια αποδεικτικά στοιχεία βασίστηκαν κλπ. - είναι φανερό ότι μόνο μηχανισμοί των ίδιων των δυτικών πρεσβειών μπορούσαν να έχουν "στήσει" αυτά τα "αποτελέσματα"). Κοντολογίς η επίσημη Δύση "αποδέχεται" τα αποτελέσματα που... η ίδια η Δύση έφτιαξε!!!

Η αναμενομένη προδοσία της Σερβίας, το Ιράν, η Ροζ κοσμοπολίτικη «ΑΡΙΣΤΕΡΑ», η υποκρισία του ΚΚΕ και ο εξευτελισμός που δεν έχει τελειωμό

Του Ηλία Παπαναστασίου

Διαβάζουμε στον τύπο για την αντίδραση – κεραυνοβόλος κυριολεκτικά– της Σερβίδας αντιπροσώπου στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης όταν η γνωστή και μη εξαιρετέα κ. Μπακογιάννη με εισήγησή της υποστήριξε την ένταξη του Κοσόβου. Διαβάζουμε: 

«...Κρατάμε τα λόγια της Σερβίδας Μπιλιάνα Πάντιτς προς την ανεκδιήγητη Ντόρα στην ΚΣΣΕ: «Θα μείνετε στην ιστορία ως κάποια που με τον πιο βάναυσο τρόπο παραβίασε όλους τους κανόνες του διεθνούς δικαίου και τις αρχές πάνω στις οποίες ιδρύθηκε αυτή η οργάνωση. Έχετε αποδείξει ότι σας λείπει η ακεραιότητα, προκαλείτε και είστε υποκρίτρια… Μπορεί να είμαστε μια μικρή χώρα, αλλά σε αντίθεση με εσάς έχουμε ακεραιότητα και ποτέ δεν πρόκειται να παραδοθούμε και να υποκύψουμε». Κρατάμε το τεράστιο «Ντροπή σας» του κ. Βούτσιτς προς την Μπακογιάννη...» (Documento-20/4/2024).

Βράζει κυριολεκτικά η Κύπρος και ο «Φιλελεύθερος», μεγάλης κυκλοφορίας Κυπριακή εφημερίδα γράφει «Ντροπή σου» άθλια Ντόρα Μπακογιάννη!

«...Ξέρω πολύ καλά ποιος έδωσε την εντολή να εγκαταλείψετε τις αρχές σας. Ντροπή σας». Κόλαφος για την ανεκδιήγητη Ντόρα Μπακογιάννη από τον πρόεδρο της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς για την εισήγησή της, η οποία εγκρίθηκε κατά πλειοψηφία, για ένταξη του Κοσσόβου στο Συμβούλιο της Ευρώπης (ΣτΕ). Μια απόφαση, που μόνο σαν πισώπλατη μαχαιριά κατά της Κύπρου μπορεί να λογισθεί, αφού το ίδιο καθεστώς παρατηρητή στο ΣτΕ κατέχει και το ψευδοκράτος...» (Στο ίδιο).  

Δεν είχαμε βέβαια την παραμικρή αμφιβολία για την Κυβέρνηση του σημερινού Πρωθυπουργού και της απίστευτης αμερικανοποίησης που κατάφερε τα τελευταία πέντε χρόνια ώστε η Ελλάδα να αποτελεί Αμερικανική αποικία της πλέον ελεεινής μορφής, δεμένη χειροπόδαρα στο άρμα των Αμερικανών, πλήρως Αμερικανοποιημένη πολιτιστικά και διαθέτουσα μια νεολαία από κρεττινοποιημένα Αμερικανάκια! Είναι πραγματικά εξαιρετικά δύσκολο αν όχι απίθανο, να δει κάποιος φως στον ορίζοντα και προοπτική μιας –έστω μετριότατης... – αλλαγής όλης αυτής της ερεβώδους και απίστευτα ζοφερής κατάστασης στον τομέα της ενημέρωσης όπου Ολιγάρχες, Ιδιοκτήτες Καναλιών, ελέγχουν απόλυτα την ενημέρωση σε ποσοστό που ξεπερνά το 98% και όπου «δημοσιογράφοι»,  ανάξιοι του λειτουργήματος τους,  όχι μόνο δεν αντιστέκονται αλλά συναινούν με δυο χέρια σε μια απίστευτη πλύση εγκεφάλου του ελληνικού λαού μπροστά στην οποία ο Γιόζεφ Γκαίμπελς των Ναζί είναι δόκιμος ναυτοπρόσκοπος... Πλύση εγκεφάλου και προϊούσα κρεττινοποίηση που μετατρέπει έναν κάποτε ένδοξο λαό, σε άθυρμα ανημέρωτων και επικίνδυνα ηλιθιοποιημένων ψηφοφόρων που ψηφίζουν συστηματικά εναντίον του συμφέροντός τους!

Και σεξουαλικώς ανήκωμεν εις την Δύσιν!

Αφού θέλουν να μιμηθούν τη Δύση οι κυβερνητικοί, γιατί δεν απαγορεύουν εντελώς την παρένθετη μητρότητα, όπως συμβαίνει με την πλειοψηφία των μελών της Ε.Ε.;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Τα άτομα που αφορά το ζήτημα trans («διεμφυλισμός») πρέπει ασφαλώς να προστατευθούν. Αλλά η εμμονή (fixation) των δυτικών μεσαίων τάξεων σε αυτό το υπερμειοψηφικό ζήτημα θέτει ένα κοινωνιολογικό και ιστορικό θέμα. Το να εντάσσουμε στον κοινωνικό ορίζοντα την ιδέα ότι ένας άνδρας μπορεί να γίνει στα αλήθεια γυναίκα και μια γυναίκα άνδρας, σημαίνει να δηλώνουμε κάτι βιολογικά αδύνατο, σημαίνει να αρνούμαστε την πραγματικότητα του κόσμου, σημαίνει να δηλώνουμε κάτι εσφαλμένο. Η ιδεολογία trans είναι, κατά συνέπεια, για μένα, μια από τις σημαίες αυτού του μηδενισμού που ορίζει πλέον τη Δύση, αυτής της παρόρμησης καταστροφής, όχι απλά των πραγμάτων και των ανθρώπων, αλλά της ίδιας της πραγματικότητας».
Emmanuel Todd, συνέντευξη στην εφημερίδα Le Figaro, 12.1.24

Το πιο γελοίο, αλλά και συνάμα το πιο αποκαλυπτικό επιχείρημα των κυβερνητικών για το νομοσχέδιο που θα επιτρέψει την υιοθεσία ή τη δημιουργία μέσω παρένθετων μητέρων παιδιών από ομοφυλόφιλους, που ακούσαμε ιδιαίτερα από τον Γεωργιάδη και από τον Σκέρτσο, είναι ότι όλα αυτά εφαρμόζονται στη Δύση, άρα πρέπει να τα εφαρμόσουμε και εμείς.

Να θυμίσουμε στο σημείο αυτό ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, από όπου μας έρχονται όλες αυτές οι καινοφανείς ιδέες, είναι επίσης και η πρώτη χώρα διεθνώς σε διακίνηση, εμπορία και σεξουαλική εκμετάλλευση παιδιών. Μήπως να τους μιμηθούμε και σε αυτόν τον τομέα; Αν και, κρίνοντας από τις υποθέσεις Λιγνάδη, Γεωργιάδη της ΝΔ, Κολωνού και την άλλη που αποκαλύφθηκε προ ημερών, όπως και από το διεθνές σκάνδαλο παρένθετων μητέρων και εμπορίας παιδιών στα Χανιά, δεν πάμε καθόλου άσχημα και εδώ. Μια χαρά πάμε.

Είναι άραγε τυχαίο επίσης ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι πρωτοπορία στα κυκλώματα των παιδοβιαστών, που ικανοποιούν και τις «ανάγκες» της αμερικανικής ελίτ, αλλά και τις ανάγκες της Μοσάντ να τους παρακολουθεί και να τους εκβιάζει (βλ. υπόθεση Έπστιν-Μάξουελ). Tο τι είδους υπόδειγμα είναι η κοινωνία των Ηνωμένων Πολιτειών, που θέλουν να μιμηθούμε οι Γεωργιάδης και Σκέρτσος, μπορεί να το διαπιστώσει κανείς κάνοντας ζάπινγκ στις ελληνικές τηλεοράσεις στη διάρκεια της νύχτας. Ειρήσθω εν παρόδω, ακούω και εγώ πολλές συζητήσεις για την φοβερή έκρηξη παιδικής και εφηβικής εγκληματικότητας. Το μόνο όπου παραλείπουν να αναφερθούν οι συζητώντες το ζήτημα είναι όλα αυτά τα σκουπίδια της αμερικάνικης υποκουλτούρας μεν, κυρίαρχης δε στις ΗΠΑ, που διαχέουν σε αφθονία οι τηλεοράσεις μας.

Η ανάγκη ενός μεταβατικού προγράμματος

Χρειαζόμαστε μια συμμαχία των καταπιεζόμενων εθνών του κόσμου και των καταπιεζόμενων τάξεων της Δύσης.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
1 Νοεμβρίου 2023

Σε δύο προηγούμενα άρθρα μας (εδώ και εδώ) αναφερθήκαμε στην ανάδυση του πολυπολικού κόσμου και στην ανάγκη το αρνητικό αίτημα για έναν κόσμο όπου η Αμερική (και το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο) δεν θα ασκεί παγκόσμια δικτατορία να συμπληρωθεί από ένα νέο θετικό όραμα για την  ανθρωπότητα.

Έχουμε μπει σε μια ριζικά διαφορετική εποχή της ανθρώπινης ιστορίας. Η πολιτική μας σκέψη πρέπει να λαμβάνει υπόψη το πού βρισκόμαστε ως είδος, το σύνολο των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε και επίσης το γεγονός ότι έχουμε φτάσει και πιθανότατα έχουμε ξεπεράσει τα φυσικά όρια του πλανήτη. Ρυπαίνουμε το περιβάλλον και καταστρέφουμε το κλίμα της γης με μεγάλη ταχύτητα, με μη αναστρέψιμο τρόπο, θέτοντας έτσι σε άμεσο κίνδυνο την ίδια την επιβίωση των ανώτερων μορφών ζωής στη Γη.

Η αντίσταση της Ανατολής και του Νότου στον εγκληματικό συλλογικό ιμπεριαλισμό της Δύσης είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για τη διαφύλαξη του ανθρώπινου πολιτισμού και ενός μέλλοντος για την ανθρωπότητα. Δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό. Αλλά ταυτόχρονα και ακόμη και αν αποφύγουμε τον κίνδυνο πυρηνικών όπλων και άλλων μέσων μαζικής καταστροφής, οι συγκρούσεις Ανατολής-Δύσης και Δύσης-Νότου, εάν παραταθούν επ’ αόριστον χωρίς αποφασιστική λύση, πιθανότατα θα οδηγήσουν σε οικολογική καταστροφή, αν όχι σε κλιματικό Ολοκαύτωμα. Και δυστυχώς, πολύ λίγοι άνθρωποι, και μεταξύ όσων εξεγείρονται κατά του «μονοπολισμού» το καταλαβαίνουν αυτό και το παίρνουν πρακτικά υπόψη τους.

Το ταξίδι Κιμ στη Ρωσία και το 2ο μέτωπο του Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου

O διδάκτωρ φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Λομονόσοφ της Μόσχας και καθηγητής φιλοσοφίας στο Πολυτεχνείο Κρήτης, Δημήτρης Πατέλης, μιλάει στον Παναγιώτη Παπαδομανωλάκη, στο TPP, με αφορμή τη συνάντηση των αρχηγών κρατών της Ρωσίας και της Κορέας, για τους σχεδιασμούς της Ουάσιγκτον και των συμμάχων τους, ώστε να ανοίξουν ένα δεύτερο πολεμικό μέτωπο, παράλληλα με το ουκρανικό, αυτή τη φορά στην Άπω Ανατολή.

O Δ. Πατέλης έχει επίσης διδάξει στη Σχολή Ικάρων της Πολεμικής Αεροπορίας και στη ΣΕΛΕΤΕ. Είναι μέλος της Διεθνούς Ερευνητικής Ομάδας «Η Λογική της Ιστορίας» και της Συλλογικότητας Αγώνα για την Επαναστατική Ενοποίηση της Ανθρωπότητας. Επίσης δραστηριοποιείται στους Ομίλους Επαναστατικής Θεωρίας και στην Ομάδα Εργασίας της Παγκόσμιας Αντιιμπεριαλιστικής Πλατφόρμας.

Στη συνέντευξη αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στον σημερινό πόλεμο στην Ουκρανία ως επεισόδιο μιας παγκόσμιας σύρραξης, ανάλογης και σε συνέχεια των δύο προηγούμενων παγκοσμίων πολέμων, όπου αυτή τη φορά οι αντιμαχόμενες πλευρές είναι από την μία ο ιμπεριαλιστικός άξονας με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και από την άλλη ένα αντιφατικό αντιιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, συμπεριλαμβανομένων των χωρών του πρώιμου σοσιαλισμού. Μέσα από το πρίσμα της Λογικής της Ιστορίας επιχειρεί μία συνολικότερη ανάλυση των παραπάνω συγκρούσεων, φτάνοντας μέχρι την πρόσφατη συνάντηση του ηγέτη της Λαοκρατικής Δημοκρατίας (ΛΔ) Κορέας, Κίμ Γιονγκ Ουν, με τον Ρώσο πρόεδρο, Βλαντίμιρ Πούτιν και τι αυτή προμηνύει.

Τέλος, αναφέρεται στο πρόσφατο ταξίδι του στο «κατεχόμενο από τις ΗΠΑ-ΝΑΤΟ τμήμα της Κορέας», αλλά και στα αντιιμπεριαλιστικά καθήκοντα του κομμουνιστικού κινήματος στον σημερινό πόλεμο.

Λευτεριά στους λαούς της Αφρικής! γράφει παλιά σοβιετική αφίσα

Λευτεριά στους λαούς της Αφρικής! γράφει παλιά σοβιετική αφίσα 

Του Π.Π.

«Λευτεριά στους λαούς της Αφρικής!», γράφει η παλιά σοβιετική αφίσα.

Οι τελευταίες εξελίξεις στην Αφρική, ανέκαθεν αντικείμενο ληστείας από τους νέους και παλιούς αποικιοκράτες λήσταρχους και δολοφόνους, δείχνουν ότι η παγκόσμια πάλη ενάντια στην αποικιακή αντεπανάσταση βαθαίνει.

Και όχι μόνο στην Αφρική.

Στη Λατινική Αμερική, το «ύψωμα στρατηγικής σημασίας που επιβλέπει τη θέση των ΗΠΑ», σύμφωνα με την αμερικάνικη οπτική για τον πλανήτη, το δόγμα Μονρόε δεν πηγαίνει πολύ καλά. Οι ηγέτες της υποηπείρου φτύνουν κατάμουτρα το σαλτιμπάγκο Ζελένσκι και μαζί τα αφεντικά του.

Τι είναι αυτό που βρίσκεται πίσω από την αυξημένη αυτοπεποίθηση των υποτελών λαών; Μα φυσικά η ιδέα ότι οι παγκόσμιοι δυνάστες δεν είναι παντοδύναμοι. Η οποία αποδεικνύεται στο πεδίο της μάχης. Στις πεδιάδες της Ουκρανίας. Εκεί που πραγματικά καθορίζονται οι διεθνείς συσχετισμοί.

Και η ιδέα ότι μπορεί να υπάρξει ζωή και χωρίς να έχουν τα παγκόσμια αφεντικά στο σβέρκο τους.

Λαϊκή Δράση: Η Αφρική στις φλόγες – Ο αγώνας των λαών απέναντι στην ευρωατλαντική ιμπεριαλιστική αποικιοκρατία είναι δίκαιος!

 «Η Αφρική αποτελούσε και αποτελεί περιοχή που υφίσταται την ιμπεριαλιστική καταλήστευση της Δύσης, η οποία φθάνει σε δυσθεώρητα ύψη, που αντίστοιχα ένα εξαρτημένο καπιταλιστικό κράτος όπως η Ελλάδα δεν έχει βιώσει. Η σημερινή κατάσταση στην Αφρική είναι σε πολλούς τομείς σε χειρότερο επίπεδο ακόμη και από τις παραδοσιακού τύπου αποικίες των αρχών του 20ου αιώνα» αναφέρει η Λαϊκή Δράση - Ομάδα Κομμουνιστών/Αγωνιστών.

«Η εργατική δύναμη, οι παραγωγικές δυνάμεις, οι πλουτοπαραγωγικές πηγές, η εθνική κυριαρχία, τα πάντα τέθηκαν στην μέγγενη της Δυτικής αποικιοκρατίας και νεοαποικιοκρατίας, με την Αφρική να αποτελεί μια τεράστια βιομηχανία στα χέρια του ευρωατλαντικού άξονα. Οι χώρες της λεγόμενης “ζώνης Σαχέλ” (Μάλι, Μπουργκίνα Φάσο, Νίγηρας, Σουδάν, Μαυριτανία, Τσάντ) βιώνουν την εξαθλίωση εξαιτίας της αποικιοκρατικής καταλήστευσης από τον ευρωατλαντικό ιμπεριαλισμό και ειδικότερα από τον γαλλικό μέχρι και σήμερα» προσθέτει η ανακοίνωση.

«Τα γαλλικά μονοπώλια όπως η Total, η Bouygues, η Ballore και η Areva αρπάζουν τον ορυκτό πλούτο των χωρών της περιοχής οδηγώντας τους λαούς σε ακραία φτώχεια. Παράλληλα, οι λαοί της υποσαχάριας Αφρικής υφίστανται ένα ακόμα επίπεδο ομηρίας από τους Αμερικάνους και Γάλλους ιμπεριαλιστές, που ως «αυτόκλητοι σωτήρες» έχουν στρατοπεδεύσει στην περιοχή δήθεν για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας λόγω των οργανώσεων της ισλαμιστικής τζιχάντ όπως η Μπόκο Χαράμ, η αλ Κάιντα και το Ισλαμικό Κράτος της Μεγάλης Σαχάρας που λυμαίνονται την περιοχή» συμπληρώνει η Λαϊκή Δράση και συνεχίζει:

«Μια κλασσική τακτική παρέμβασης του Αμερικάνικου και Ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού που από το 2001, ντυμένη με τον μανδύα του “ανθρωπισμού” και στα πλαίσια του “πολέμου κατά της τρομοκρατίας”, στραγγαλίζουν τους λαούς και παρεμβαίνουν στα εσωτερικά των χωρών όπως έχουμε δει για παράδειγμα στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ.

Από την έναρξη της Ρωσο-ΝΑΤΟϊκής σύγκρουσης στην Ουκρανία, γινόμαστε μάρτυρες μιας σειράς πραξικοπημάτων και εξεγέρσεων από τους καταπιεσμένους από τον Γαλλικό ιμπεριαλισμό λαούς στη “ζώνη Σαχέλ”.

«Εκδήλωση Τιμής και Μνήμης για τους αντιφασίστες του Ντονμπάς»

 Ο Αντιιμπεριαλιστικός Συντονισμός για την Ήττα του ΝΑΤΟ διοργανώνει την «Εκδήλωση τιμής και μνήμης για τους αντιφασίστες του Ντονμπάς», την Πέμπτη 25 Μαϊου, στις 19:00, στη Νομική (αίθουσα 2- πεζόδρομος Μασσαλίας).

«Εδώ και 9 χρόνια, οι λαοί της ανατολικής και νότιας Ουκρανίας ποτίζουν με το αίμα τους το έδαφος για να ανθίσουν οι σύγχρονοι αντιφασιστικοί και αντιιμπεριαλιστικοί αγώνες. Το Ναζιστικό πραξικόπημα του Μαϊντάν το 2014 και η αντίσταση των λαών της Ουκρανίας έσκισαν τον κόσμο στα δύο και το ρήγμα έκτοτε γίνεται κάθε μέρα και βαθύτερο» αναφέρει το κάλεσμα και προσθέτει πως:

«Από την μια, ο ευρωΝΑΤΟϊκός ιμπεριαλισμός και η ναζιστική εμπροσθοφυλακή του, που προχώρησαν σε δολοφονίες απέναντι σε κομμουνιστές-αντιφασίστες-εργάτες-φτωχούς, με αποτέλεσμα την εδραίωση του πρώτου ουσιαστικά ναζιστικού κράτους μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ως εργαλείο αυτή τη φορά του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Στο καθεστώς του Κιέβου, τόσο τα κόμματα της αντιπολίτευσης όσο και οι γλώσσες των μειονοτήτων βρίσκονται σε καθεστώς παρανομίας και διωγμού. Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα, καθώς ξεκαθαρίζεται το πως ο σύγχρονος φασισμός ανδρώνεται στο όνομα των αξιών του δυτικού, δημοκρατικού, φιλελεύθερου κόσμου.

Από την άλλη, ξεσηκώθηκε ένας ολόκληρος λαός πραγματοποιώντας την πρώτη αντιφασιστική, αντιιμπεριαλιστική, ένοπλη εξέγερση του 21ου αιώνα. Οι λαοί της ανατολικής και νότιας κυρίως Ουκρανίας άνοιξαν τα σεντούκια της συλλογικής τους μνήμης, βρήκαν τα όπλα και τις σημαίες των σοβιετικών παππούδων και γιαγιάδων τους, αντικατέστησαν την κριτική στα όπλα με την κριτική των όπλων, οργανώθηκαν και αντιστάθηκαν. Μία δεκαετία σχεδόν πέρασε και δίνουν ακόμη την μάχη με ότι δυνάμεις έχουν απέναντι στην ιμπεριαλιστική και ναζιστική βία.

Η (επίσημη) Τέταρτη Διεθνής. Σκέψεις για μια παράδοξη φιλοϊμπεριαλιστική παρέκκλιση

Του Δημήτρη Σκαρπαλέζου (*)

18 Απριλίου 2023

Σε σύγκριση με τις συγκρούσεις του παρελθόντος, αυτό που χαρακτηρίζει τον πόλεμο στην Ουκρανία είναι η πλειοψηφική προσχώρηση, στην Ευρώπη, ακόμη και της ποικίλων αποχρώσεων “ριζοσπαστικής” αριστεράς στο μανιχαϊστικό αφήγημα της προπαγάνδας της αμερικανικής κυβέρνησης για το θέμα!

Στον υπόλοιπο κόσμο, η τοποθέτηση αυτή προκαλεί αισθήματα απορίας και απογοήτευσης.

Στην πρώτη γραμμή αυτής της φιλοϊμπεριαλιστικής στάσης, και με αντίκτυπο στο θέμα που υπερβαίνει κατά πολύ την επιρροή του σε άλλα θέματα, βρίσκεται το πολιτικό ρεύμα που προέκυψε από την επίσημη Τέταρτη Διεθνή. Οι θέσεις του έχουν παίξει εξαιρετικά επιζήμιο ρόλο στην παράδοξη ιδεολογική τοποθέτηση της ευρωπαϊκής αριστεράς, γιατί δίνει το άλλοθι του “αριστερού ριζοσπαστισμού” σε ένα μανιχαϊστικό όραμα που απέχει τραγελαφικά από την πραγματικότητα, και πιέζει για την αποστολή όπλων που θα εξασφαλίσουν την κλιμάκωση του πολέμου μέχρι να επιτευχθούν όλοι οι στόχοι του ΝΑΤΟ, ακόμα και αν αυτό σημαίνει κίνδυνο πυρηνικής σύγκρουσης!

Οι θέσεις αυτές προκαλούν ακόμη μεγαλύτερη έκπληξη αν αναλογιστεί κανείς τις θέσεις που είχαν λάβει τα τροτσκιστικά κινήματα και ο ίδιος ο Τρότσκι στο παρελθόν. Ο Τρότσκι είχε πάντοτε τη θέση της υπεράσπισης του “γραφειοκρατικά εκφυλισμένου εργατικού κράτους”, το οποίο, όπως έλεγε, ήταν η Σοβιετική Ένωση, ενάντια στις επιθέσεις των ιμπεριαλιστικών χωρών και πάντοτε εναντιωνόταν σε όλους τους αποικιοκρατικούς και νεοαποικιοκρατικούς ελιγμούς χωρίς καμία παραχώρηση σε “ανθρωπιστικά” ή ηθικιστικά επιχειρήματα. Παρέμεινε πιστός σε αυτή τη θέση μέχρι τη δολοφονία του από τους σταλινικούς.

Μετά το θάνατό του, υπό την ηγεσία του Μχάλη Ράπτη (Pablo) (Ο Πάμπλο και η σοβιετική εμπειρία) από το 1943 έως το 1963, η Τέταρτη Διεθνής υποστήριξε ενεργά όλα τα αντιαποικιακά και αντιιμπεριαλιστικά κινήματα. Η συμμετοχή της Τέταρτης Διεθνούς, υπό τον Michel Pablo, στον απελευθερωτικό αγώνα του αλγερινού λαού ήταν εξαιρετικά σημαντική. Η Τέταρτη Διεθνής υποστήριξε επίσης με όλα της τα μέσα τους απελευθερωτικούς αγώνες των πορτογαλικών αποικιών. (**)

ΚΚΕ και Ιμπεριαλισμός

Στην Ελλάδα, παρ’ ότι δεν εκπροσωπείται πλέον στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, ο αντιϊμπεριαλισμός – αντιαμερικανισμός έχει ευλόγως βαθιές ρίζες, αφού οι ΗΠΑ εδώ έχουν συνδεθεί με τον εμφύλιο, τη χούντα, τη διάλυση του Κυπριακού κράτους, κάθε είδους προσβολές της κρατικής μας κυριαρχίας, αλλά και με τη ληστεία των οικονομικών πόρων μας, σε συνεργασία με την ΕΕ. Όμως το ΚΚΕ δείχνει να αντιμετωπίζει διαφορετικά τα πράγματα. Φαίνεται να πιστεύει ότι οι νεοϊμπεριαλιστικές και νεοαποικιοκρατικές πολιτικές των ΗΠΑ είναι... ψευδοπρόβλημα και ο αγώνας εναντίον τους «αποπροσανατολισμός».

Του Γιάννη Ραχιώτη

Πρόσφατα το τμήμα διεθνών σχέσεων του ΚΚΕ δημοσίευσε ένα εκτεταμένο κείμενο κριτικής εναντίον ενός διεθνούς συντονισμού αντιιμπεριαλιστικών οργανώσεων με τίτλο «Παγκόσμια Αντιιμπεριαλιστική Πλατφόρμα – ΠΑΠ» που ιδρύθηκε τον Οκτώβρη του 2022. Η ΠΑΠ συσπειρώνει μερικές δεκάδες κόμματα και οργανώσεις απ’ όλο τον κόσμο που έχουν κοινό στόχο την αντίσταση στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και τους συμμάχους του. Από την Ελλάδα συμμετέχουν δύο μικρές πολιτικές ομάδες μια εκ των οποίων είναι η «Πλατφόρμα Ανεξαρτησίας» στην οποία μετέχει και ο υποφαινόμενος.

Όπως φαίνεται από την ιδρυτική της διακήρυξη, η ΠΑΠ θεωρεί ότι οι πόλεμοι που εξελίσσονται ή προετοιμάζονται δεν είναι μεμονωμένες τοπικές υποθέσεις, αλλά μέρος της προσπάθειας των ΗΠΑ να διατηρήσουν την παγκόσμια ηγεμονία. Για τον πόλεμο στην Ουκρανία θεωρεί ότι πραγματικά ξεκίνησε με το, οργανωμένο από τις ΗΠΑ, πραξικόπημα του 2014 που ανέτρεψε τη νόμιμη κυβέρνηση της χώρας, ότι οι ΗΠΑ έχουν στόχο την περικύκλωση και τελικά τη διάλυση της Ρωσίας, ενώ από την πλευρά της τελευταίας είναι πόλεμος αυτοάμυνας και προσπάθεια ανακοπής της συστηματικής εξόντωσης των ρωσικών πληθυσμών στην Ουκρανία.

Αντιιμπεριαλιστικός συντονισμός για την ήττα του ΝΑΤΟ

Νεοκομπραδόροι: Οι αριστεροί πεζικάριοι του ιμπεριαλισμού

Μια επισκόπηση του «ΜΚΟ: στην υπηρεσία του ιμπεριαλισμού» του Τζέιμς Πέτρας από τον Σάμμυ Ισμαήλ στο Al Mayadeen. Μετάφραση: Παναγιώτης Παπαδομανωλάκης, δημοσιογράφος.

Σχόλιο μετάφρασης: Με την έναρξη της Ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης, ομάδες νεοκομπραδόρων του ΝΑΤΟ εμφανίστηκαν δυναμικά και στη χώρα μας, στο κενό που αφήνει η υποχώρηση του αντιιμπεριαλιστικού και επαναστατικού κινήματος. Οι πεζικάριοι του ιμπεριαλισμού προσπαθούν να αντλήσουν συμπάθεια κρυμμένοι πίσω από προσωπεία, όπως «πολιτικού πρόσφυγα», «ακτιβιστή ανθρωπίνων δικαιωμάτων», «εναλλακτικού δημοσιογράφου» κα., ώστε να επιβάλουν την αφήγηση των χρηματοδοτών τους. Για τον σκοπό αυτό μετέρχονται μεθόδους αποκλεισμού, διαπόμπευσης, ακόμα και λιντσαρίσματος, ενάντια σε οποιονδήποτε επιχειρεί να αρθρώσει μια θέση έστω και ελάχιστα αποκλίνουσα προς το κυρίαρχο ιμπεριαλιστικό αφήγημα. Εσχάτως, οι νατοϊκοί νεοκομπραδόροι αποκάλυψαν τον χαφιεδίστικο ρόλο τους, αφού έφτασαν μέχρι το σημείο να υπερθεματίζουν στα αφηγήματα της Αντιτρομοκρατικής, την οποία μάλιστα καλούν να τους προστατεύσει από τους Φρουρούς της Επανάστασης του Ιράν … στην Ελλάδα. Τα παραπάνω επιβεβαιώνουν την ανάγκη πραγμάτευσης των συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων, ώστε να ξεμπροστιαστούν ως σύγχρονοι λακέδες του ιμπεριαλισμού.

Το «ΜΚΟ: Στην υπηρεσία του ιμπεριαλισμού» του Τζέιμς Πέτρας αναλύει επιστημονικά τον ιμπεριαλισμό στις σύγχρονες κοινότητες του παγκόσμιου Νότου. Ξεκινά με την παραδοχή ότι ο καπιταλισμός, και κατ’ επέκταση ο ιμπεριαλισμός, εξελίσσεται διαρκώς σε μια προσπάθεια να αυτοδιαιωνίζεται. Ο Τζέιμς Πέτρας παίρνει ως μονάδα ανάλυσης της μελέτης του για τον ιμπεριαλισμό τους νεοκομπραδόρους.

Σκοπός μελετών όπως αυτή είναι η βαθιά απογοήτευση από τον σύγχρονο αριστερό λόγο που έχει διαστρεβλώσει τον Επιστημονικό Σοσιαλισμό, με πρόσχημα τον εκσυγχρονισμό μιας ξεπερασμένης θεωρίας, σε μια ιδεολογία πολιτικού ακτιβισμού που θεσμοθετείται από ΜΚΟ και χρηματοδοτείται από δυτικά κονδύλια, ενώ χρησιμοποιεί επαναστατικά ιδιώματα.