Οι ηγεσίες της αριστεράς έχουν ουσιαστικά αποδεχτεί την αμερικανοκρατία στην Ευρώπη γενικά και ιδιαίτερα στην Ελλάδα με τις μορφές ” η Ελλάδα ορμητήριο των ΗΠΑ κατά των μη αμερικανοκρατούμενων χωρών της καθ’ ημάς Ανατολής΄΄ και ΄΄συγκατάθεση στο διαίρει και βασίλευε για την επικυριαρχία των ΗΠΑ στην οικουμένη΄΄.Και η αποδοχή αυτή έγινε, επειδή οι πρόσφυγες πολέμου των αμερικανονατοϊκών εισβολών ερχόμενοι στην Ελλάδα δήθεν ως μετανάστεςεξυπηρετούν τον πάγιο για πολλές δεκαετίες παρασιτισμό και ημιπαρασιτισμόσημαντικών κοινωνικών στρωμάτων, κοινωνικών βάσεων και της Αριστεράς, όπως τα ελληνικά παρασιτικά και ημιπαρασιτικά μεσαία στρώματα. (Τον παρασιτισμό αυτό δημιουργούν πάνω από μισόν αιώνα ως νεοαποικιακή πολιτική στην Ευρώπη οι ΗΠΑ αρχικά με το σχέδιο Μάρσαλ και ύστερα με την ελεγχόμενη ακόμα και σήμερα στρατιωτικά και πολιτικά από αυτούς Ευρωπαϊκή Ένωση). Γι’ αυτό εξάλλου έχει συμβάλλει και η Αριστερά στην υπονόμευση της βιομηχανικής ανάπτυξης της χώρας, εφαρμόζοντας το αναρχικό, δηλ. το μικροαστικό αντιδραστικό αίτημα για υπονόμευση της μεγάλης βιομηχανίας. Γι’ αυτό επίσης η Αριστερά δε διεκδικεί – με βάση το συγκεκριμένο στρατιωτικό μαρξικό πρόγραμμα της Α΄Διεθνούς - τη δημιουργία ενός αξιόμαχου και δημοκρατικά οργανωμένου εθνικού στρατού. Γι’ αυτό δεν απαιτεί εδώ και τώρα την κατάργηση του μισθοφορικού στρατού με την απόλυση των μισθοφόρων στρατιωτών και την αντικατάστασή τους από κληρωτούς (την ώρα που οι κυρίαρχοι αστοί απαιτούν γενικές απολύσεις από το δημόσιο και δε μειώνουν την ανεργία). Και γι’ αυτό δεν κριτικάρει την τρέχουσα αντεθνική διαστρέβλωση της άποψης του Μαρξ από τους αναρχικούς, οι οποίοι γκαρομανάνε πως οι προλετάριοι δεν έχουνε πατρίδα και προπαγανδίζουν την αδιαφορία τής εργατικής τάξης για τα εθνικά θέματα.
