Η Ευρώπη κάνει την Ελλάδα πειραματόζωο και στο μεταναστευτικό

Του Δημήτρη Χρήστου

Το υψηλό κόστος που έχει το προσφυγικό-μεταναστευτικό πρόβλημα για την κυβέρνηση της ΝΔ, είναι αποτέλεσμα της υποτίμησης του σύνθετου αυτού ζητήματος, για πολιτικά οφέλη, όταν υποστήριζε ότι αυτό είναι δημιούργημα του ΣΥΡΙΖΑ αποκλειστικά. Μπορεί λοιπόν η πολιτική των ψεμάτων και του μηδενισμού για οτιδήποτε θετικό έκανε η προηγούμενη κυβέρνηση να απέδωσε εκλογικά, όμως τώρα που τα ψέματα γίνονται μετρήσιμα, πολλαπλασιάζεται και το πολιτικό κόστος.

Το προσφυγικό-μεταναστευτικό λοιπόν, είναι ένα διεθνές θέμα και ως τέτοιο, απαιτεί και διεθνή συνεργασία για τη διαχείρισή του. Τη στρόφιγγα της ροής των προσφύγων την κρατάει ο Ερντογάν και την χρησιμοποιεί ως ένα ακόμα μέσο πίεσης προς την Αθήνα. Οι δημιουργοί των πολεμικών καταστροφών στη Μέση Ανατολή, δηλαδή κυρίως οι ΗΠΑ με την Βρετανία, ανάγκασαν εκατομμύρια ανθρώπους σε φυγή για να σώσουν τη ζωή τους.

Τα μεγάλα λόμπι της αμερικανικής πολεμικής βιομηχανίας καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τις στρατιωτικές επιχειρήσεις αυξάνοντας θεαματικά τα κέρδη τους. Και όσο δεν υπάρχουν πολιτικές εξουσίες με δύναμη ανεξαρτησίας αυτό θα συνεχίζεται. Θα παράγουν όπλα και θα παραγγέλνουν πολέμους!

Οι ολιγάρχες του ποδοσφαίρου παίζουν μονότερμα την κυβέρνηση

Του Δημήτρη Χρήστου

Στον ελληνικό αθλητισμό και κυρίως στα δημοφιλή ομαδικά σπορ, η κατάσταση εδώ και χρόνια, εκθέτει τη χώρα και μολύνει τους πολίτες, ιδίως εκείνους που έχουν γίνει οπαδοί. Σταδιακά το ποδόσφαιρο, που αναπτύχθηκε μετά τον ερχομό των προσφύγων της Μικράς Ασίας, από άθλημα μαζικής λαϊκής ψυχαγωγίας, εξελίχθηκε σε μέσο που χρησιμοποιούν μεγαλοπαράγοντες για να ενισχύουν την διαπραγματευτική τους ισχύ, απέναντι στην πολιτική εξουσία και σε κάθε ανταγωνιστή.

Και η πολιτική εξουσία για να εκμεταλλεύεται πελατειακά τις ψήφους των οπαδών, έκανε τα στραβά μάτια. Συνέχισε ακόμα και όταν από τους οπαδούς ξεφύτρωσαν "τάγματα εφόδου", τα οποία χρησιμοποιούν οι παράγοντες για τα προσωπικά τους συμφέροντα και για να λύνουν τις διαφορές τους. Είμαστε η μοναδική χώρα στην Ευρώπη όπου τα γήπεδα έχουν κάγκελα πέριξ του αγωνιστικού χώρου.

Είμαστε η μοναδική χώρα που για να γίνει ένα ντέρμπυ μεταξύ μεγάλων ομάδων, τοποθετούνται επιπλέον συρματοπλέγματα για να προστατεύσουν τους παίχτες από δολοφονικές ρίψεις αντικειμένων από τους φανατικούς οπαδούς. Είμαστε η μοναδική χώρα, που για να φτάσει το πούλμαν της φιλοξενούμενης ομάδας στο γήπεδο, χρειάζονται ειδικές αστυνομικές δυνάμεις για να το προστατεύσουν από ενέδρες!

Βιομηχανίες η Τουρκία, καφετέριες η Ελλάδα!

Του Δημήτρη Χρήστου

Τα τουρκικά επεκτατικά σχέδια στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο ανησυχούν τους Έλληνες και δικαίως. Κορυφώνονται σε μια εποχή όπου η διεθνής τάξη έχει καταρρεύσει. Οι διεθνείς οργανισμοί αδυνατούν να πάρουν αποφάσεις και οι μεγάλοι παίκτες κάνουν παιχνίδι όπως τους επιθυμούν για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους. Ο Ερντογάν κατάφερε το ασύλληπτο, να αγοράσει υπερσύγχρονα πυραυλικά συστήματα από τη Μόσχα και να υποτάξει στα σχέδιά του τους Αμερικανούς, οι απειλές των οποίων αποδείχτηκαν κούφιες.

Με λίγα λόγια, η Τουρκία που έχει με το μέρος της εκτός από τον Τραμπ και τον Πούτιν, θεωρείται αναντικατάστατη στο ΝΑΤΟ. Ένα ΝΑΤΟ που αρνείται να πάρει θέση στις ελληνοτουρκικές διαφορές, ενώ οι δικοί μας εταίροι στην Ευρώπη, διστάζουν να υπερασπιστούν μια χώρα μέλος της Ένωσης. Το όραμα του Ερντογάν για μια μεγάλη Τουρκία συνεχίζει να υλοποιείται μεθοδικά.

Το μοναδικό που λείπει από τη χώρα του, είναι οι ενεργειακοί πόροι, οι υδρογονάνθρακες και θα διεκδικήσει μερίδιο, με κάθε τρόπο και χωρίς βιασύνες. Και στον κάθε τρόπο, δεν περιλαμβάνονται μόνον οι φανερές προσπάθειες, αλλά και οι αφανείς, που αφορούν εξαγορές δικαιωμάτων από τους υπερεθνικούς ενεργειακούς κολοσσούς που έχουν αναλάβει τα έργα.

Συντεχνιακός και χρηματοδοτούμενος συνδικαλισμός: η άλλη όψη του ελληνικού πελατειακού συστήματος

"Στις φωνές μας για άμεση ανάκληση της ...παράνομης απόφασης που μας οδήγησε στην ανεργία έχουμε στο πλευρό μας και την ΓΣΕΕ." - από την συμπαράσταση του Παναγόπουλου στην "Ελληνικός Χρυσός" και την κατευθυνόμενη απεργία…

Για ποιο συνδικαλιστικό κίνημα μιλάμε;

Του Δημήτρη Χρήστου

Όταν βλέπω τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ, αυτόν τον Παναγόπουλο, να με καλεί στις απεργίες, παίρνω ανάποδες και μετά από λίγο αναρωτιέμαι: Καλά, πώς στην ευχή αυτός ο τύπος κρατιέται πρόεδρος στη Γενική Συνομοσπονδία εδώ και 15 χρόνια; 

Ποιος είναι, ο Μπρέζνιεφ; Και καλά τότε που το ΠΑΣΟΚ άντεχε και κρατούσε την πελατεία του, κυρίως στον χώρο του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ. Σήμερα πώς καταφέρνει να μένει στην καρέκλα του προέδρου; Η απάντηση είναι απλή: Εδώ στην Ελλάδα ποτέ δεν καταφέραμε να δημιουργήσουμε μαζικό, αξιόπιστο και σοβαρό συνδικαλιστικό κίνημα.

ΤΟ ΚΚΕ μετά το 1990, δηλαδή μετά τη διάσπαση, ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης του υπαρκτού και της απουσίας πλέον καθοδηγητικού κέντρου όπως ήταν η Μόσχα, εγκλωβίστηκε σε σεχταριστικές λογικές και αριστερίστικες αντιλήψεις. Μέχρι τότε η γραμμή, και μάλιστα αυστηρή, ήταν ένα σωματείο, μια ομοσπονδία, μια ΓΣΕΕ. Μάλιστα πρότυπο ταξικής οργάνωσης του συνδικαλιστικού κινήματος στα αχτίφ που τακτικά γίνονταν στο ΚΚΕ ήταν αυτό της (τότε) Δυτικής Γερμανίας. Κάμποσα μάλιστα στελέχη του κόμματος είχαν εμπειρίες ως συνδικαλιστές όταν εργάζονταν εκεί. 

Δεν μπορούμε να μιλάμε για αριστερό πατριωτισμό;

Του Δημήτρη Χρήστου

Τι γίνεται αν ο διάλογος δεν αποδίδει, αν οι στρατιωτικές προκλήσεις κλιμακώνονται και, κυρίως, αν οι παγκόσμιοι διαιτητές αδικούν τη χώρα και την αριστερή κυβέρνησή της;

Αφορμή για το σημερινό θέμα του άρθρου η δισέλιδη συνέντευξη της Σίας Αναγνωστοπούλου που φιλοξενήθηκε στην "Αυγή" της Κυριακής με τίτλο "Η ΑΟΖ, το Κυπριακό, η Τουρκία: Τι σημαίνει αριστερή πολιτική στα 'εθνικά θέματα'». Διάβασα τη συνέντευξη δύο και τρεις φορές. Το θέμα ήταν, είναι και θα είναι αρκετά σοβαρό, καθώς οι κανόνες και οι θεσμοί του διεθνούς δικαίου παραβιάζονται συστηματικά, με τον νόμο του ισχυροτέρου να επικρατεί με βίαια μέσα. Αυτή η κατάσταση βρίσκει την Ελλάδα αμυντικά, οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά στο πιο αδύναμο σημείο της μεταπολιτευτικής περιόδου. Παντού (με εξαίρεση την αδύναμη Βουλγαρία που έχει στρέψει το ενδιαφέρον της στη διαχείριση της δικής της μουσουλμανικής μειονότητας) όπου έχουμε σύνορα, Αλβανία, ΠΓΔΜ, Τουρκία, αντιμετωπίζουμε παρατεταμένα άλυτα προβλήματα.