Πανιώνιος Λέσχη Βύρωνα. Εκδήλωση με ομιλητή τον Σταύρο Λυγερό: Ο πόλεμος στην Μέση Ανατολή

 

Δέκα χρόνια πριν: Η μεγάλη κωλοτούμπα

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ ΑΠΕ-ΜΠΕ/ ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΛΕΣΙΔΗΣ

Του Σταύρου Λυγερού

Παρότι μετά την προκήρυξη του δημοψηφίσματος το “όχι” δέχθηκε πανταχόθεν πυρά, παρότι δεν πρόσφερε φερέγγυα πολιτική προοπτική, παρότι η κατάρρευση ήταν σε απόσταση αναπνοής, στις κάλπες σάρωσε. Ο κύριος λόγος είναι ότι εξέφρασε την υπαρξιακή ανάγκη της πλειοψηφίας των Ελλήνων να αντιδράσουν στον στραγγαλισμό της χώρας και να μην συνυπογράψουν με την ψήφο τους την εκβιαστική υπαγωγή της ελληνικής κοινωνίας σε πρόσθετη εξοντωτική λιτότητα.

Κατά τα άλλα, τα κοινωνικά στρώματα που απείχαν από τον γκρεμό κατά κανόνα ψήφισαν “ναι”, φοβούμενα το ορατό δια γυμνού οφθαλμού ενδεχόμενο να προκληθεί κατάρρευση και χάος. Αντιθέτως, τα τμήματα του πληθυσμού που είχαν πέσει στον γκρεμό ή ήταν κοντά στο χείλος του ψήφισαν τότε κατά κανόνα “όχι”. Το 61,3% που ψήφισε “όχι” στο δημοψήφισμα, έστειλε ένα ισχυρό πολιτικό μήνυμα. Υπογράμμισε κατά αναμφισβήτητο τρόπο ότι οι Έλληνες δεν ήθελαν την εξοντωτική λιτότητα που τους σερβίριζε το ευρωιερατείο και εν μέρει ευαισθητοποίησε την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη.

Η σαρωτική νίκη του “όχι”, όμως, δεν άλλαξε τον συσχετισμό δυνάμεων, ούτε την κατάληξη εκείνης της σύγκρουσης. Συνέβαλε, ωστόσο, στο να διατηρήσει ο ελληνικός λαός τον αυτοσεβασμό του. Αυτό μπορεί να είναι άυλο, αλλά δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητο. Δεδομένου, πάντως, ότι τη στρόφιγγα της ρευστότητας των ελληνικών τραπεζών την έλεγχε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, οι του ευρωιερατείου είχαν τη δυνατότητα να προκαλέσουν έμφραγμα στην ελληνική οικονομία και το έπραξαν. Από εγγυητής των ελληνικών τραπεζών, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είχε μετατραπεί σε εργαλείο στραγγαλισμού τους και κατ’ επέκτασιν στραγγαλισμού της ελληνικής οικονομίας.

Σταύρος Λυγερός - Το τριπλό χαστούκι των ψηφοφόρων στο πολιτικό σύστημα

 

Γιατί η ιρανική επίθεση ήταν περισσότερο προσχηματική – Το ενδιάμεσο μονοπάτι

 

Του Σταύρου Λυγερού

Τελικώς, η Τεχεράνη εκτόξευσε ένα πλήθος drones αυτοκτονίας και μικρότερο αριθμό πυραύλων εναντίον του Ισραήλ αργά τη νύκτα του Σαββάτου. Παραλλήλως, η Χεζμπολάχ εκτόξευσε ρουκέτες εναντίον του βορείου Ισραήλ, ενώ drones εξαπέλυσαν και οι Χούθι από την Υεμένη. Η ιρανική επίθεση φαινομενικά ήταν επίθεση κορεσμού, δηλαδή ότι είχε σκοπό ένα μέρος από τα drones και τους πυραύλους να καταφέρουν να διατρήσουν την ισραηλινή αεράμυνα, η οποία θεωρείται από τις καλύτερες παγκοσμίως.

Τα πρακτικά αποτελέσματα που είχε η ιρανική επίθεση ήταν σχετικά μηδαμινά. Το ερώτημα που εγείρεται είναι εάν αυτό προέκυψε αποκλειστικά από την αποτελεσματικότητα της ισραηλινής αεράμυνας, ή μήπως η επίθεση ήταν εξαρχής σχεδιασμένη έτσι, ώστε να μην προκαλέσει σημαντικές απώλειες; Όπως έχω εξηγήσει, η Τεχεράνη δεν μπορούσε να αφήσει αναπάντητη την ισραηλινή επίθεση στο ιρανικό προξενείο στη Δαμασκό, επειδή εάν την άφηνε αναπάντητη θα καταρρακωνόταν το κύρος της σε εχθρούς και φίλους. Από την άλλη πλευρά, δεν ήθελε να απαντήσει κατά τρόπο που θα κλιμάκωνε και γενίκευε τη σύγκρουση, επειδή κάτι τέτοιο θα έστρεφε εναντίον της όχι μόνο το Ισραήλ, αλλά και τις ΗΠΑ.

Μία ματιά στον χάρτη δείχνει ότι η απόσταση που χωρίζει το Ιράν από το Ισραήλ είναι μεγάλη. Παρεμβάλλονται μεταξύ τους το Ιράκ και η Ιορδανία. Μία επίθεση με drones αυτοκτονίας ήταν εξαρχής καταδικασμένη –από επιχειρησιακής πλευράς– σε αποτυχία. Τα drones είναι μικρά αεροσκάφη χωρίς πιλότο που πετούν με μικρή ταχύτητα και σε μικρό ύψος. Από τη φύση τους, λοιπόν, είναι ευάλωτα εάν η χώρα-στόχος γνωρίζει ότι έχουν εκτοξευθεί drones εναντίον της και εάν έχει την πολυτέλεια να χρησιμοποιήσει αντι-drones πυραύλους, που συχνά κοστίζουν περισσότερο από τα ίδια τα drones αυτοκτονίας.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση ίσχυαν και οι δύο προϋποθέσεις. Οι αμερικανικοί δορυφόροι, που είχαν στραμμένα τα “μάτια” τους στο Ιράν είδαν τις προετοιμασίες της ιρανικής επίθεσης και βεβαίως την απογείωση των drones. Επιπροσθέτως, αμερικανικά, βρετανικά και γαλλικά, καθώς και ιορδανικά αεροσκάφη (όταν τα ιρανικά drones εισήλθαν στον εναέριο χώρο της Ιορδανίας) λειτούργησαν σαν κυνηγοί που πυροβολούν ένα σμήνος πουλιά. Άρχισαν, λοιπόν, να καταρρίπτουν μαζικά ιρανικά drones, με αποτέλεσμα τελικώς η ισραηλινή αεράμυνα να αντιμετωπίσει επιτυχώς ένα μικρό αριθμό, ο οποίος ήταν ανίκανος να πραγματοποιήσει επίθεση κορεσμού.

Θέμα χρόνου η επόμενη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ – Βαθαίνει το ψυχικό ρήγμα

Του Σταύρου Λυγερού

Μπορεί η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ να εμφανίστηκε διχασμένη και να ακυρώθηκε ο σχεδιασμός για αποκαθήλωση του Κασσελάκη, ωστόσο το βαθύτερο πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ, που σχετίζεται με την πολιτική φυσιογνωμία και την προοπτική του στην πορεία προς τις ευρωεκλογές, παραμένει. Παράλληλα διευρύνεται και το ψυχικό ρήγμα μεταξύ του Κασσελάκη και αρκετών από τα κορυφαία στελέχη, τα οποία κίνησαν και την διαδικασία με προοπτική την καθαίρεσή του. Το ερώτημα όπως τίθεται τις τελευταίες ημέρες είναι “θα τους διώξει ή θα τον διώξουν;”.

Το σημαντικότερο είναι ότι σταδιακά αποξενώνεται ένα ποσοστό των πολιτών που μέχρι τον Ιούνιο 2023 ψήφιζαν ΣΥΡΙΖΑ. Αποτυπώνεται αυτό στις χαμηλές δημοσκοπικές επιδόσεις. Πέντε μήνες μετά την επικράτησή του στην εσωκομματική αναμέτρηση και τρεις μήνες μετά την οριστική διάσπαση, ο Κασσελάκης δεν διαθέτει ελαφρυντικά. Η έκτοτε πορεία του κόμματος είναι δική του ευθύνη. Ενδεχομένως ο σημερινός πρόεδρος να προσελκύει μία κατηγορία κυρίως νέων ψηφοφόρων, ωστόσο είναι βέβαιο ότι αποξενώνει παραδοσιακούς ψηφοφόρους που προέρχονταν από τον ΣΥΡΙΖΑ του 36%.

Η υπερβολική έκθεση της προσωπικής του ζωής προκαλεί αρνητικές εντυπώσεις στους μεγαλύτερης ηλικίας ψηφοφόρους. Αν και ο ίδιος είχε δηλώσει παλαιότερα ότι δεν έχει gay ατζέντα, αρκετές από τις κινήσεις του τον διαψεύδουν. Από τις πράξεις του προκύπτει ότι όχι απλώς έχει gay ατζέντα, αλλά και μεταφέρει την σεξουαλική του ταυτότητα στην πολιτική διεύθυνση του κόμματος. Συνηγορούν προς αυτή την κατεύθυνση η συνεχής προβολή προσωπικών στιγμών με τον σύντροφό του, ακόμη και στο πλαίσιο πολιτικών εμφανίσεων.

Η υφαρπαγή της εθνικής ταυτότητας από τους ταλιμπάν του εθνομηδενισμού

Του Σταύρου Λυγερού

Σε μερικές ημέρες το 2021 θα ρίξει αυλαία και μαζί του η 200η επέτειος της Ελληνικής Επανάστασης. Δύο αιώνες δεν είναι και λίγο! Πολλά έγιναν αυτή τη χρονιά ορόσημο, αλλά μία προσεκτική ματιά δείχνει ότι οι επίσημες εκδηλώσεις είχαν κατά κανόνα ένα ιδεολογικό πρόσημο που περισσότερο ή λιγότερο παραπέμπει σε εθνομηδενισμό ή σε κάτι που τον θυμίζει.

Κανόνας τα χωρικά ύδατα 12 μιλίων – Εξαίρεση μόνο το ανατολικό Αιγαίο

Του Σταύρου Λυγερού

Η Βουλή ψήφισε το κλείσιμο των κόλπων με γραμμές βάσης και την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια στο Ιόνιο μέχρι το Ταίναρο. Ο υπουργός Εξωτερικών, μάλιστα, προανήγγειλε ότι τα χωρικά ύδατα θα επεκταθούν και στην Κρήτη, όχι μόνο στα νότια, αλλά και στα ανατολικά της. Γιατί άραγε όχι και στο βόρεια της Μεγαλονήσου;

Υπενθυμίζουμε ότι φεύγοντας από το υπουργείο Εξωτερικών (Οκτώβριος 2018), ο Κοτζιάς είχε αναφερθεί στην απόφασή του να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα από τους Οθωνιούς (βορείως της Κέρκυρας), μέχρι τα Αντικύθηρα. Είχε δώσει στίγμα των προθέσεών του, μάλιστα, κατά τη διάρκεια συνέντευξής του στην ΕΡΤ τον Δεκέμβριο 2017. Μέχρι να φύγει, όμως, από το υπουργείο Εξωτερικών δεν είχε κάνει το σχετικό βήμα. Ούτε το έκανε ο διάδοχός του Κατρούγκαλος.

Σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας, κάθε παράκτιο κράτος έχει δικαίωμα να επεκτείνει μονομερώς τα χωρικά του ύδατα μέχρι 12 μίλια. Εάν η Ελλάδα ασκούσε το δικαίωμά της, θα ακύρωνε σε μεγάλο βαθμό τις τουρκικές επεκτατικές διεκδικήσεις. Τα διεθνή ύδατα στο Αιγαίο θα περιορίζονταν δραστικά, άρα ένα πολύ μεγάλο τμήμα του θα γινόταν ελληνική θάλασσα.

Μεταξύ άλλων, θα περιοριζόταν και η σημασία της οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ σ’ αυτή την περιοχή, αφού θα έμεναν σχετικά μικρές περιοχές (κυρίως στο βόρειο Αιγαίο και λιγότερο στα βόρεια της Κρήτης) προς οριοθέτηση. Γι’ αυτόν τον λόγο οι Τούρκοι είχαν σπεύσει να αποτρέψουν την Αθήνα από το να ασκήσει το νόμιμο δικαίωμά της, χαρακτηρίζοντας αιτία πολέμου (casus belli) την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο.

Ο Ομπάμα μας θύμισε το colpo grosso του ευρωιερατείου κατά της Ελλάδας

Του Σταύρου Λυγερού

Από το 2010 είχα χαρακτηρίσει colpo grosso την επιβολή των Μνημονίων στην Ελλάδα με σκοπό να διασωθούν οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, οι οποίες θα είχαν μαύρη τρύπα, εάν η Ελλάδα ακολουθούσε τον δρόμο της κανονικής χρεοκοπίας. Γιατί θυμήθηκα ξεχασμένες ιστορίες εν μέσω πανδημίας; Επειδή μας τις θύμισε με το βιβλίο του ο Ομπάμα.

Γράφει, λοιπόν: «Παρατήρησα πως σπάνια ανέφεραν ότι οι γερμανικές και οι γαλλικές τράπεζες ήταν από τους μεγαλύτερους δανειστές της Ελλάδας ή ότι μεγάλο μέρος του χρέους των Ελλήνων είχε συσσωρευτεί αγοράζοντας γερμανικές και γαλλικές εξαγωγές – δεδομένα που θα μπορούσαν να έχουν καταστήσει σαφές στους ψηφοφόρους τους γιατί διασώζουν τους Έλληνες».

Αναφερόμενος στην επιβολή των Μνημονίων προσθέτει ότι «ισοδυναμούσε με τη διάσωση των δικών τους (γερμανικών και γαλλικών) τραπεζών και βιομηχανιών και ίσως ανησυχούσαν ότι μια τέτοια παραδοχή θα έστρεφε την προσοχή των ψηφοφόρων από τις αποτυχίες διαδοχικών ελληνικών κυβερνήσεων, στις αποτυχίες εκείνων των Γερμανών ή Γάλλων αξιωματούχων που είναι επιφορτισμένοι με την εποπτεία των πρακτικών τραπεζικού δανεισμού».

Ο Ομπάμα, παρότι είχε και έχει άριστες σχέσεις με τη Μέρκελ, είπε την αλήθεια, έστω και "κομψά". Ας αρχίσω, λοιπόν, από τα στοιχειώδη που στην περίπτωσή της Ελλάδας παρακάμφθηκαν για να μην βρεθούν με "μαύρες τρύπες" οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες που είχαν στα χαρτοφυλάκιά τους ελληνικά ομόλογα, όπως εκ των υστέρων ομολόγησε και το Bloomberg.

Στα χνάρια του Κοτζιά ο Δένδιας – Χωρικά ύδατα 12 μιλίων: Από κανόνας εξαίρεση

Του Σταύρου Λυγερού

Χθες στη Βουλή, ο Δένδιας προανήγγειλε την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Ιόνιο από τα έξι στα 12 (ναυτικά) μίλια. Η ιδέα δεν είναι νέα. Φεύγοντας από το υπουργείο Εξωτερικών (Οκτώβριος 2018), ο Κοτζιάς είχε αναφερθεί στην απόφασή του να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα από τους Οθωνιούς (βορείως της Κέρκυρας), μέχρι τα Αντικύθηρα.

Ο Κοτζιάς είχε δώσει στίγμα των προθέσεών του κατά τη διάρκεια συνέντευξής του στην ΕΡΤ τον Δεκέμβριο 2017. Μέχρι να φύγει, όμως, από το υπουργείο Εξωτερικών δεν είχε κάνει το σχετικό βήμα. Ούτε το έκανε ο διάδοχός του Κατρούγκαλος, ούτε και ο Δένδιας. Τη διαχρονική αδράνεια των ελληνικών κυβερνήσεων τις τελευταίες δεκαετίες στο ζήτημα αυτό πληρώνουμε ακριβά σήμερα.

Σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας, κάθε παράκτιο κράτος έχει δικαίωμα να επεκτείνει μονομερώς τα χωρικά του ύδατα μέχρι 12 μίλια. Εάν η Ελλάδα ασκούσε το δικαίωμά της, θα ακύρωνε σε μεγάλο βαθμό τις τουρκικές επεκτατικές διεκδικήσεις. Τα διεθνή ύδατα στο Αιγαίο θα περιορίζονταν δραστικά, άρα ένα πολύ μεγάλο τμήμα του θα γινόταν ελληνική θάλασσα.

Μεταξύ άλλων, θα λυνόταν πρακτικά και το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας σ’ αυτή την περιοχή, αφού θα έμεναν σχετικά μικρές περιοχές (κυρίως στο βόρειο Αιγαίο και λιγότερο στα βόρεια της Κρήτης) προς οριοθέτηση. Γι’ αυτόν τον λόγο οι Τούρκοι έσπευσαν να αποτρέψουν την Αθήνα από το να ασκήσει το νόμιμο δικαίωμά της, χαρακτηρίζοντας αιτία πολέμου (casus belli) την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Μερική οριοθέτηση με Αίγυπτο – Μειωμένη επήρεια της Κρήτης!

Του Σταύρου Λυγερού

Η αιφνιδιαστική μετάβαση του Δένδια στο Κάιρο –σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες– αφορά στην ολοκλήρωση των εν εξελίξει διαπραγματεύσεων για μερική οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο, η οποία αποτυπώθηκε σε σχετική συμφωνία. Όπως είχαμε αποκαλύψει προ εβδομάδων από αυτές εδώ τις στήλες, η οριοθέτηση όχι μόνο θα είναι μερική, αλλά και πιθανότατα θα προβλέπει μειωμένη επήρεια για τα νησιά Ρόδος, Κάρπαθος, Κάσος και Κρήτη!

Πιο συγκεκριμένα, η συμφωνία –σύμφωνα με διπλωματικές πηγές– πιθανότατα θα προβλέπει αντί για τη μέση γραμμή (50% για τις δύο πλευρές) 55% για την Αίγυπτο και 45% για την Ελλάδα! Ας σημειωθεί ότι η αρχική απαίτηση του Καΐρου ήταν η αναλογία να είναι 60% προς 40% και το 55% προς 45% είναι η ελληνική αντιπρόταση! Μένει να δούμε πως ακριβώς θα κατανεμηθεί στον χάρτη η θαλάσσια περιοχή που θα χαριστεί στην Αίγυπτο, ώστε να μειωθούν οι αντιδράσεις στην Ελλάδα.

Ένα δεύτερο στοιχείο της προς υπογραφή συμφωνίας είναι ότι η οριοθέτηση δεν περιλαμβάνει όχι μόνο το Καστελλόριζο, αλλά ούτε και ολόκληρη την Ρόδο! Η Αθήνα φρόντισε δια παραλείψεως να νομιμοποιήσει την εδώ και χρόνια τουρκική επεκτατική στρατηγική ιδιοποίησης της Ανατολικής Μεσογείου ανατολικά του 28 μεσημβρινού, ο οποίος τέμνει στη μέση την Ρόδο.

Μέχρι την υπογραφή του μνημονίου Άγκυρας-Τρίπολης (Νοέμβριος 2019), με το οποίο οι Τούρκοι ενέγραψαν υποθήκες και δυτικά του 28ου μεσημβρινού, το όριο που οι ίδιοι είχαν θέσει προς δυσμάς ήταν ο 28ος μεσημβρινός. Εμείς, λοιπόν, φροντίσαμε να οριοθετήσουμε με την Αίγυπτο τη θαλάσσια περιοχή δυτικά από τον 27:59' μεσημβρινό. Με τον τρόπο αυτό εμμέσως πλην σαφώς αναγνωρίζουμε δικαιώματα στους Τούρκους στο νοητό όριο του 28ου μεσημβρινού και ανατολικότερα.

Απάντηση στον Ροζάκη σημείο προς σημείο – Καστελλόριζο, χωρικά ύδατα και γκρίζες ζώνες

Του Σταύρου Λυγερού

Η τηλεφωνική επικοινωνία Μητσοτάκη-Ερντογάν άρκεσε για να ξαναβγούν στην πολιτική αγορά οι γνωστοί κύκλοι που υψώνουν τη σημαία "να τα βρούμε" με την Τουρκία, αποσιωπώντας το τίμημα. Η συνέντευξη Ροζάκη στον Σαχίνη πολυσυζητήθηκε, επειδή ακριβώς ήταν πιο ειλικρινής. Στην πραγματικότητα, δεν πρόκειται για τις προσωπικές απόψεις ενός έγκριτου νομικού, αλλά για τον εκφραστή μίας σχολής σκέψης, η οποία επηρέασε αποφασιστικά την ελληνική πολιτική έναντι της Τουρκίας.

Έχει δίκιο ο Ροζάκης όταν λέει ότι η διεθνής νομολογία δεν δίνει αυτομάτως σε όλα τα νησιά, ανεξαρτήτως γεωγραφικής θέσης και μεγέθους, πλήρη επήρεια σε ΑΟΖ. Σε αρκετές περιπτώσεις δόθηκε περιορισμένη επήρεια και σε ελάχιστες (π.χ. Νήσος των Φιδιών στη Μαύρη Θάλασσα) καθόλου επήρεια.

Η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας αναφέρει ότι νησιά που διατηρούν ακόμα και στοιχειώδη οικονομική δραστηριότητα δικαιούνται ΑΟΖ. Δεν αναφέρει, όμως, ρητά ότι μοναδικό και αποκλειστικό κριτήριο για την οριοθέτηση είναι η αρχή της μέσης γραμμής. Εάν αυτό προβλεπόταν ρητά και σαφώς δεν θα χρειαζόταν διαπραγμάτευση για την οριοθέτηση της ΑΟΖ, ούτε παραπομπή στο Διεθνές Δικαστήριο όπου υπήρχε διαφωνία. Η οριοθέτηση θα ήταν μία τεχνική διαδικασία.

Η Τουρκία έχει ήδη οριοθετήσει και στην Αθήνα ζητάνε ακόμα Χάγη!

Του Σταύρου Λυγερού

Τον περασμένο Φεβρουάριο το ΕΛΙΑΜΕΠ είχε οργανώσει μία εκδήλωση με θέμα την παραπομπή στη Χάγη, ως δρόμο επίλυσης των ελληνοτουρκικών. Ομιλητές ήταν πρόσωπα που έχουν χειρισθεί τα ελληνοτουρκικά (Γιώργος Παπανδρέου, Μπακογιάννη, Κατρούγκαλος και Ροζάκης). Εκείνη η εκδήλωση είχε για μία ακόμα φορά επιβεβαιώσει ότι σύσσωμο σχεδόν τον πολιτικό σύστημα έχει αναγάγει σε μονόδρομο την παραπομπή στο Διεθνές Δικαστήριο.

Λίγες ημέρες μετά από εκείνη την εκδήλωση η Τουρκία είχε εξαπολύσει την υβριδική επίθεσή της στον Έβρο με όπλο οργανωμένους μετανάστες. Η επίθεση εκείνη υπογράμμισε με τον δικό της εξόφθαλμο τρόπο πόσο βουτηγμένο στις αυταπάτες και στη στρατηγική αμηχανία του είναι το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Κι αυτό επιβεβαιώθηκε και από τη συνέχεια. Μπορεί τα γεγονότα στον Έβρο να εξόρισαν προσωρινά από το προσκήνιο τη φιλολογία περί Χάγης, αλλά δεν την ακύρωσαν.

Απόδειξη είναι η τωρινή σχετική δήλωση του πρωθυπουργού στο Φόρουμ των Δελφών. Αν και η Άγκυρα έχει ανακοινώσει τη διεξαγωγή ερευνών έξω από τα ελληνικά χωρικά ύδατα στο τόξο Καστελλόριζο-Ρόδος-Κάρπαθος-Κάσος-Κρήτη, αν και δηλαδή βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μία νέα ελληνοτουρκική κρίση, ο Μητσοτάκης επανέρχεται στο μονοπάτι της Χάγης. Ίσως ακριβώς λόγω της στρατηγικής αμηχανίας του.

Ψοφοδεής η ελληνική απάντηση στην επιστολή της Άγκυρας στον ΟΗΕ

Του Σταύρου Λυγερού

Ψοφοδεής η ελληνική απάντηση στην επιστολή της Άγκυρας στον ΟΗΕ - slpress.gr: Η ελληνική απάντηση στην τουρκική επιστολή προς τον ΟΗΕ για τις θαλάσσιες ζώνες είναι ψοφοδεής. Δεν περιλαμβάνει συντεταγμένες ή χάρτη για την υφαλοκρηπίδα.

Ο φράχτης, τα ανοικτά σύνορα και οι δικαιωματιστές – Για να μην ξεχνάμε

Του Σταύρου Λυγερού

Τις τελευταίες ημέρες που βρίσκεται σε εξέλιξη η μάχη του Έβρου, κατά γενική ομολογία αποφασιστικό ρόλο στην ανάσχεση της προσπάθειας μαζικής εισόδου μεταναστών στην ελληνική επικράτεια έπαιξε ο περιβόητος φράχτης. Γι' αυτό και τώρα αποφασίσθηκε να κατασκευασθεί φράχτης και σε αρκετά ακόμα σημεία της συνοριακής γραμμής. Δεν ήταν, όμως, πάντα έτσι.

Στις αρχές του 2011, τα υπουργεία Δημόσιας Τάξης και Εθνικής Άμυνας είχαν αποφασίσει να κατασκευάσουν φράχτη μήκους 12,5 χιλιομέτρων στην περιοχή της Νέας Βύσσας (βόρειο τμήμα του νομού Έβρου), εκεί που τα ελληνοτουρκικά σύνορα παύουν να είναι το ποτάμι και γίνονται χερσαία. Ο φράκτης αυτός, που συνδυάζεται και με μια πλατιά τάφρο, κατασκευάστηκε με διπλό σκοπό:

• Πρώτον, είναι εμπόδιο για την παράνομη είσοδο μεταναστών.
• Δεύτερον, είναι αμυντικό έργο, με σκοπό να εμποδίσει τουρκική επίθεση αρμάτων μάχης.

Μπορεί σήμερα όλοι σχεδόν να θεωρούν την κατασκευή του φράχτη μία προνοητική κίνηση, αλλά η σχετική ανακοίνωση τότε είχε προκαλέσει κύμα αντιδράσεων, για την ακρίβεια έναν ιδεολογικό πόλεμο από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ και των κάθε είδους δικαιωματιστών. Στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όλοι οι παραπάνω υπηρετούν με ιδεολογικό φανατισμό και με αμφιλεγόμενες πρακτικές ένα είδος μεταμοντέρνας “θρησκείας”. Η μετατροπή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε “θρησκεία” δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, ούτε περιορίζεται στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Στην Αριστερά, όμως, έχει συνυφανθεί με αντιεξουσιαστικά ιδεολογήματα, διαμορφώνοντας τις τελευταίες δεκαετίες ένα εκρηκτικό ιδεολογικό μείγμα.

Η Τουρκία έχει ήδη οριοθετήσει και η Ελλάδα ζητάει ακόμα Χάγη!

Του Σταύρου Λυγερού

Η πρόσφατη εκδήλωση του ΕΛΙΑΜΕΠ για τη Χάγη, στην οποία μίλησαν πρόσωπα που έχουν χειρισθεί τα ελληνοτουρκικά (Γιώργος Παπανδρέου, Μπακογιάννη, Κατρούγκαλος και Ροζάκης), επιβεβαίωσε ότι σύσσωμο σχεδόν τον πολιτικό σύστημα έχει αναγάγει σε μονόδρομο την παραπομπή στο Διεθνές Δικαστήριο.

Το γεγονός είναι αποκαλυπτικό του κλίματος που επικρατεί στο πολιτικό σύστημα και συνολικά στις άρχουσες ελίτ. Εάν κάποιος ακούσει Έλληνες πολιτικούς, ακαδημαϊκούς και δημοσιογράφους θα νομίσει ότι η Άγκυρα ζητάει την παραπομπή και η Αθήνα συζητάει εάν θα την αποδεχθεί ή όχι! Η πραγματικότητα, βεβαίως, είναι αντίθετη. Λόγω φοβικού συνδρόμου και στρατηγικής αμηχανίας στην Αθήνα φιλοτεχνούν συστηματικά μία ψευδή εικόνα.

Όταν, μάλιστα, κάποιος Τούρκος αξιωματούχος αναφέρει τη Χάγη, σπεύδουν να "αρπαχτούν" από αυτήν για να προσδώσουν ρεαλιστικό υπόβαθρο στη ρητορική τους. Η πάγια θέση της Άγκυρας είναι ξεκάθαρη: πρέπει πρώτα να προηγηθεί μία διμερής διαπραγμάτευση επί όλων των μονομερών τουρκικών επεκτατικών διεκδικήσεων. Εάν δεν αποδώσει ενδεχομένως και υπό προϋποθέσεις να παραπεμφθούν στο Διεθνές Δικαστήριο όλες οι "διαφορές". (δηλαδή οι τουρκικές μονομερείς διεκδικήσεις), μη εξαιρουμένων των "γκρίζων ζωνών", οι οποίες πλέον από "γκρίζες" έχουν γίνει τουρκικές κατά την επίσημη ρητορική της Άγκυρας.

Μετά τη δολοφονία Σουλεϊμανί - "Ο τοξότης θα ρίχνει βέλη μέχρι να βρει στόχο"...

Του Σταύρου Λυγερού

Ο Κασέμ Σουλεϊμανί περπατούσε συχνά στο κέντρο της Τεχεράνης, ακόμα και όταν οι προβολείς δημοσιότητας του καθεστώτος τον είχαν κάνει αναγνωρίσιμο. Τους Ιρανούς που έκπληκτοι πρόσπεφταν να ασπαστούν το χέρι του, τους σήκωνε στα πόδια τους, έσφιγγε το χέρι τους, τους χτυπούσε φιλικά στον ώμο και συνέχιζε τον δρόμο του.

Έσπευδε να χαιρετίσει όσους γνωστούς του, Ιρανούς και ξένους, τύχαινε να συναντήσει, με χαμόγελο που ξεκινούσε από τα μάτια του. Σωματοφύλακες υπήρχαν, αλλά σε κάποια απόσταση. Οπλοφορούσαν φανερά, όπως οι τόσες περίπολοι των Basidj (Λαϊκών Πολιτοφυλάκων) που οργώνουν την Τεχεράνη, αλλά δυσκολευόσουν να αντιληφθείς ότι πλαισίωναν τον αθλητικό, απλά ντυμένο άνδρα με τα γκρίζα γένια και το νεανικό διασκελισμό.

Ο Σουλεϊμανί δεν φοβόταν του συμπατριώτες του, όπως κάποιοι ηγέτες στη Δύση. Γιατί ήξερε πως και οι αρκετοί που διαφωνούσαν μαζί του, συχνά με πάθος, σέβονταν την ασκητική του στράτευση στην άμυνα και ευρύτερα στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του Ιράν. Η στράτευσή του ξεκίνησε και παρέμεινε στην πρώτη γραμμή του πυρός. Αυτή ίσως είναι και η σημαντικότερη διαφορά από αυτόν που διέταξε τη δολοφονία του.

Η μάχη της ΑΣΟΕΕ - Γιατί η μηδενική ανοχή στα "άβατα" ισοδυναμεί με "πόλεμο"

Του Σταύρου Λυγερού

Αυτή τη φορά δεν είναι ακριβώς το "άβατο των Εξαρχείων", αλλά το γειτονικό "άβατο της ΑΣΟΕΕ" που εισέβαλε στην επικαιρότητα. Όπως αναμενόταν, η επιχείρηση της αστυνομίας για εκκαθάριση κατειλημμένου χώρου στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο, προκάλεσε την αναμενόμενη δυναμική αντίδραση των αντιεξουσιαστικών ομάδων, οι οποίες θεωρούσαν κεκτημένο δικαίωμά τους να έχουν μετατρέψει σε "γιάφκα" πανεπιστημιακό χώρο!

Και γιατί όχι, αφού αυτό γινόταν ανεκτό εδώ και πολλά-πολλά χρόνια όχι μόνο στο συγκεκριμένο, αλλά και σε άλλους πανεπιστημιακούς χώρους. Με την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και με τις επιχειρήσεις της αστυνομίας για εκκαθάριση κατειλημμένων κτηρίων, αλλά και τώρα πανεπιστημιακών χώρων, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δείχνει αποφασισμένη να υλοποιήσει την επαγγελία της και να εφαρμόσει το δόγμα "Νόμος και Τάξη".

Εάν τα γεγονότα του επόμενου διαστήματος επιβεβαιώσουν ότι πρόκειται πράγματι για ειλημμένη απόφαση στρατηγικού χαρακτήρα, θα πρόκειται για ποιοτική αλλαγή. Μπορεί ως κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ να ήταν πιο ανεκτικός, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις διαχειρίζονταν –με περισσότερη ή λιγότερη αυστηρότητα– το φαινόμενο. Καμία δεν είχε επιχειρήσει να το ξεριζώσει. Ούτε οι παλαιότερες "γαλάζιες" κυβερνήσεις δεν είχαν κάνει τίποτα ποιοτικά διαφορετικό από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ κι αργότερα του ΣΥΡΙΖΑ. Εξ ου και το πρόβλημα παρέμεινε με διακυμάνσεις ενεργό τις τελευταίες δεκαετίες.

Δημήτρης Μάρτος: Ιμπεριαλιστικός Πολιτισμός

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ "ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ" ΜΕ ΣΤΑΥΡΟ ΛΥΓΕΡΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΗ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟ στίς 07/11/2019 στην ΑΘΗΝΑ

ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ Ιστορική μορφοποίηση της Δυτικής κυριαρχίας στον κόσμο

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Οι εκδόσεις Γόρδιος

σας καλούν στην παρουσίαση του βιβλίου

του Δημήτρη Μάρτου με τίτλο

ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ιστορική μορφοποίηση της Δυτικής  κυριαρχίας στον κόσμο

την Πέμπτη 7 Νοεμβρίου 2019 και ώρα 20.00

στο Polis Art Cafe (Πεσματζόγλου 5)

Το βιβλίο θα παρουσιάσουν οι:

Ασημακόπουλος Βασίλης, Δικηγόρος – Πολιτικός Επιστήμων

Λυγερός Σταύρος, Δημοσιογράφος – Συντονιστής Slpress

και ο Συγγραφέας

Ο οικονομικός μετανάστης πίσω από τον πρόσφυγα

Του Σταύρου Λυγερού

Ο θεσμός της παροχής ασύλου σε πρόσφυγες αποτελεί κατάκτηση του δυτικού πολιτισμού και πρέπει να διαφυλαχθεί σαν κόρη οφθαλμού. Για να εξασφαλίζεται προστασία σ’ όσους πραγματικά την έχουν ανάγκη, πρέπει να έχουν καθορισθεί σαφή κριτήρια. Ποιος είναι πρόσφυγας και ποιος οικονομικός μετανάστης. Το άσυλο θεσπίσθηκε με τη Σύμβαση της Γενεύης το 1951 για να προστατεύσει άτομα που διώκονται προσωπικά για τις πολιτικές πεποιθήσεις τους, την εθνικότητα ή τη θρησκεία τους. Δεν θεσπίσθηκε για όσους κατοικούν σε χώρες όπου επικρατεί εμπόλεμη κατάσταση.

Ο θεσμός δοκιμάσθηκε για πρώτη φορά στη γιουγκοσλαβική κρίση, τη δεκαετία του 1990. Τότε, όμως, ο αριθμός των προσφύγων ήταν πολύ μικρότερος από τον σημερινό, αλλά κυρίως οι πρόσφυγες ήταν πολιτισμικά συμβατοί με τις κοινωνίες που τους υποδέχθηκαν. Τη δεκαετία του 1990 άρχισε αυτό που αποκαλείται forum shopping. Εκείνος δηλαδή που ήθελε να υποβάλει αίτηση για άσυλο την υπέβαλλε ταυτοχρόνως σε τρία τέσσερα κράτη και περίμενε να δει ποιο θα τον αναγνωρίσει ως πρόσφυγα.

Γι’ αυτό τον λόγο θεσπίσθηκε το 1999 το κοινό ευρωπαϊκό σύστημα ασύλου. Τμήμα του είναι οι κανονισμοί “Δουβλίνο”. Βάσει αυτών, κάποιος μπορεί να υποβάλει αίτηση μόνον στη χώρα πρώτης εισόδου. Η μετάβαση στην ΕΕ κατέστη πλέον πολύ δύσκολη, αφού όλες οι χώρες-μέλη επέβαλαν τις ίδιες απαιτήσεις για κατοχή βίζας. Η υποχρέωση βίζας ανέκοψε σε μεγάλο βαθμό τις νόμιμες ροές προσφύγων. Ενώ, όμως, δεν υπάρχει νόμιμη οδός μαζικής εισόδου προσφύγων στην ΕΕ, η πίσω πόρτα της παράνομης εισόδου είναι ανοιχτή. Κι αυτό λειτουργεί ως κίνητρο.