Οδικός χάρτης για να υποταχθεί ένα εθνικό κράτος

Της Μαρίας Νεγρεπόντη Δελιβάνη

Ας υποθέσουμε ότι προγραμματίζεται η εξόντωση ενός έθνους-κράτους. Μια τέτοια απόφαση μπορεί να προέρχεται από κάποιες ισχυρές χώρες, άλλες θρησκείες, ή και από εμμονές σε κοσμοθεωρίες (όπως, χάριν παραδείγματος το τελευταίο στάδιο της παγκοσμιοποίησης που είναι η παγκόσμια διακυβέρνηση). Υπάρχουν, ασφαλώς, πολλές μεθοδεύσεις για να φτάσει κανείς στο επιθυμητό αποτέλεσμα για αυτό το εθνικό κράτος, αλλά εδώ θα επιλέξουμε αναγκαστικά ορισμένες μόνο από αυτές.

Προσθέτοντας, ότι δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αυτή καθ’ αυτή η επιλογή, όσο ο αυστηρός διαχρονικός προγραμματισμός της αλληλουχίας και αλληλοσυμπλήρωσης των μέτρων, έτσι ώστε το ένα να διαδέχεται και να ενδυναμώνει το άλλο. Το πρώτο στάδιο θεωρείται δεδομένο για κάθε ανάλογη προσπάθεια. Πρόκειται για τον έγκαιρο προσηλυτισμό όλων εκείνων των προσώπων, που ύστερα από ενδελεχή έρευνα, είναι πιθανότατα αυτά, που θα καταλάβουν την εξουσία της καταδικασμένης χώρας.

Δεν είναι καταρχήν απαραίτητο οι ηγέτες αυτοί να είναι ενσυνείδητοι προδότες, διότι αρκεί να τους έχουν πείσει ότι δεν υπάρχουν άλλες λύσεις για τη χώρα τους. Οπότε, εύκολα πείθουν τους εαυτούς τους ότι η διακυβέρνησή τους απαλλάσσει τη χώρα τους από τα ακόμη χειρότερα. Η πρώτη δέσμη μέτρων αποσκοπεί στη δημιουργία πειθούς στο λαό προς εξόντωση, ότι είναι ανάξιος να ζει.

Τι έδειξε η πρόσφατη κατάληψη του υπολοίπου της Συρίας από τις ΝΑΤΟικές δυνάμεις

Του Γιάννη Ραχιώτη

(Περίληψη ομιλίας μου σε κοινή εκδήλωση της ” Πλατφόρμας Ανεξαρτησίας ” και των “Δρόμων Ελευθεριας” για τις συνέπειες της κατάληψης – κατάλυσης του Συριακού κράτους) Ζωγράφου, Δεκέμβρης 2024

Τα γεγονότα                          

Το ΝΑΤΟ (κυρίως ΗΠΑ και Τουρκία  αλλά και τη βοήθεια αρκετών άλλων ΝΑΤΟϊκών χωρών), με  στρατηγικό σύμμαχο το Ισραήλ, κατέλαβαν τα ¾ της Συρίας που δεν έλεγχαν. Το υπόλοιπο ¼ το έλεγχαν ήδη από το 2019-2020. Αυτό σε συνδυασμό: 1. με την ανθρωπιστική καταστροφή στη Γάζα (που έχει πολιτικά  και στρατιωτικά αποτελέσματα αρνητικά για την αντίσταση) 

2. την καταστροφή του στελεχικού δυναμικού της Χεζμπολαχ και τη εξ αντικειμένου διάλυση του άξονα της αντίστασης (= απομόνωση Χεζμπολάχ) 

3. Τα ταπεινωτικά πλήγματα που δέχθηκε το Ιράν τους τελευταίους μήνες αποτέλεσε στρατηγική αλλαγή της κατάστασης στη Δυτική Ασία υπέρ της Δύσης.

Αποτελέσματα

Το Ισραήλ επεκτάθηκε εδαφικά στη Νταράα = ήρθε έξω από τη Δαμασκό και πρακτικά αφόπλισε τη Συρία, ανεξαρτήτως ποιος θα διοικεί τα υπολείμματα.

Οι ΗΠΑ θα έχουν στρατιωτικές βάσεις στο σύνολο της Συρίας.

Η Τουρκία θα σταθεροποιήσει την κατοχή της ΒΔ Συρίας και θα προσαρτήσει κάποια στιγμή και επίσημα την περιοχή ως ενδοχώρα του κόλπου της Αλεξανδρέττας.

Ολοκληρώθηκε η επιχείρηση διάλυσης της Συρίας, για την οποία οι βάσεις μπήκαν το 2017 – 2020. Οι δυνάμεις της αντίστασης στη Δύση έχασαν στο διπλωματικό πεδίο ότι είχαν κερδίσει στο περίοδο  της Μάχης. Τότε χάθηκε η ανεξαρτησία και κυριαρχία της Συρίας (φορματ Αστάνα, αποδοχή κατάληψης ΒΔ Συρίας,  συμφωνία για «παρατηρητήρια», αντιαεροπορική άμυνα. Το πιο τραγικό απ’ όλα ότι αυτό το αποτέλεσμα παρουσιάστηκε σαν Ρωσική – Συριακή νίκη και σαν λήξη του πολέμου, με αποτέλεσμα να αυτοκαθησυχαστούν ενώ ο αντίπαλος εργαζόταν συστηματικά: Οργάνωση της HTS, καταστροφή της στρατιωτικής υποδομής Ιράν και Συρίας, κάτω από τον εγγυητικό προστατευτικό ρόλο των ΗΠΑ και την παραίτηση της Ρωσίας που έγινε επίσημη μετά την ΕΣΕ).

ΑΙΓΑΙΟ... Για την εθνική αξιοπρέπεια και την εθνική κυριαρχία

“Οι Ελληνες μιλούν για το Νέο Ανατολικό ζήτημα. 

Για την λύση του Τουρκικού προβλήματος

σήμερα και τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Ελλάδας. 

Οι Δούλοι, οι Ηλίθιοι μιλούν για την Λωζάνη

 και τα “ελληνοτουρκικά”. 

 Μ. Χαραλαμπίδης .

Αιξωνή Ιανουάριος 2024.

 

Αιγαίο. Τρείς χιλιάδες χρόνια ελληνική ιστορία.

Τρείς χιλιάδες χρόνια ελληνικότητας συνέχειας και δημιουργίας οικουμενικού πολιτισμού.  Ένα αρχιπέλαγος Ελληνικό.

Τα όρια της κυριαρχίας σαφή και απαράβατα, διότι το “απαράβατον” καθορίζει και την δυνατότητα συνέχειας του Ελληνισμού.

Δεν υπάρχει Ελλάδα με το Αιγαίο ακρωτηριασμένο αφού έτσι καταλύεται κάθε εθνική συνέχεια.

Σήμερα το πολιτικό προσωπικό της χώρας είναι ανίκανο, απρόθυμο να υπερασπιστεί τα σύνορα της πατρίδας μας, αδυνατεί να υπερασπιστεί την ενιαία εθνική κυριαρχία. Συνεχίζει παρ' όλες τις κραυγές εθνικοφροσύνης να κατακερματίζει τα δικαιώματα του Ελληνισμού, όντας εξαρτημένο από εξωελλαδικούς παράγοντες και φοβικό απέναντι στην Τουρκία τον μεγάλο ασθενή της περιοχής.

Ο Ελληνισμός ηττάται συνεχώς από την Τουρκία σε ένα πόλεμο χαμηλής έντασης σε διπλωματικό επίπεδο.Υπήρξαν αυτοί που το αναγνώρισαν, αλλά κυρίως εκείνοι που περιέφεραν στα διεθνή παζάρια την ήττα τους ως νίκη.

Η συνεισφορά του επίσημου ελληνικού κράτους και των ψευδοειρηνιστών, ψευδοδιεθνιστών διαφόρων αποχρώσεων στις ήττες, είναι τεράστια. Δημιούργησαν μια κληρονομιά φοβίας που θέλουν να την εναποθέσουν στις πλάτες της νέας γενιάς και μιθριδατίζουν την κοινωνία στο σύνολό της.

Η ελληνική κυβέρνηση με την ανοχή, τη σιωπή και την φλυαρία της λεγόμενης αντιπολίτευσης, σύρεται σε συνομιλίες νομιμοποίησης της κατοχικής Τουρκίας και δρα ως μεσίτης παράδοσης ελληνικών τόπων.

Είναι η κλασσική περίπτωση όπου ένα Κράτος δρα ενάντια στο Έθνος, ενάντια στην ιστορία, στην συνέχεια, την ταυτότητα.

Έτσι η συμπολίτευση, αλλά και η άφωνη-άλαλη αντιπολίτευση, ως λομπίστες, προπαγανδιστές και λαγοί μη ελληνικών συμφερόντων αρνούνται να αντιληφθούν ότι δεν συνομιλείς με το Κεμαλοφασιστικό, ναζιστικό, ρατσιστικό καθεστώς της Άγκυρας, δεν πρέπει να διαβουλεύεσαι με τους νέους πασάδες και τους δολοφόνους Γκρίζους Λύκους που τα χέρια τους είναι βαμμένα με το αίμα των λαών της περιοχής, δεν τους εισάγεις από το παράθυρο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά τους στέλνεις στα Διεθνή Ποινικά Δικαστήρια για να λογοδοτήσουν για τα συνεχιζόμενα εγκλήματα τους.

Η διαχρονική σημασία του «ΟΧΙ» για την εθνική στρατηγική και την επιβίωση ενός κράτους

Του Παναγιώτη Ήφαιστου

Το «ΟΧΙ» των Ελλήνων κατά του εισβολέα το 1940 είναι μια διαχρονικά αναλλοίωτη αξίωση ελευθερίας. Είναι ένα «ΟΧΙ» μορφικά πανομοιότυπο με χιλιάδες άλλα πολλών κοινωνιών της ιστορικής διαχρονίας. Όποτε και όταν απειλούνται οι έσχατες λογικές ενός έθνους και εφόσον τα μέλη του είναι έτοιμα να τις υπερασπιστούν επαναλαμβάνεται το «ΟΧΙ».

«ΌΧΙ» είπαν αναρίθμητες φορές οι πρόγονοί των Ελλήνων αλλά και οι πρόγονοι πολλών άλλων εθνών. «ΟΧΙ» λένε και σήμερα όσοι επειδή τους αξίζει να είναι ελεύθεροι υπερασπίζονται την ανεξαρτησία τους. «ΟΧΙ» είπαμε το 1955-59 κατά της συνέχισης της αποικιοκρατίας στην Κύπρο και «ΟΧΙ» είπαμε στην ξενόφερτη επταετή Χούντα. ΟΧΙ είπαν οι Έλληνες της Μεγαλονήσου Κύπρου το 2004 κατά του ξενόφερτου σχεδίου Αναν. Λογικά, ΟΧΙ θα πούνε οι Έλληνες εάν αποπειραθεί να τεθεί υπό τουρκικό έλεγχο η Ελληνική Επικράτεια που προβλέπουν οι Συνθήκες και το διεθνές δίκαιο για το Αιγαίο. 

Οι τρεις αλληλένδετες αξονικές έννοιες «εθνική ανεξαρτησία» «ελευθερία» και «δημοκρατία». Αποτελούν πάγιο προσανατολισμό και πάγια αξίωση όλων των διαμορφωμένων εθνών όλων των εποχών. Θα συνδεθούν με την Ελλάδα, την Κύπρο και τις προϋποθέσεις εθνικής στρατηγικής για να υπερασπιστούν οι πολίτες την ελευθερία τους.

Προς μια Νέα Διεθνή Τάξη αυτόνομων λαών

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΜΕΚΕΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2023¹

Προς μια Νέα Διεθνή Τάξη αυτόνομων λαών

Ο Ελληνικός λαός καλείται για άλλη μια φορά (τώρα πια που… «εκπολιτιστήκαμε», τακτικά, ανά τετραετία) να εκλέξει την κυβέρνησή του για την επομένη τετραετία, όπως κάνουν όλοι οι «πολιτισμένοι» λαοί της Δύσης.

Όμως αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι έτσι δίνεται η ευκαιρία στον «λαό» για τη δημιουργία συνθηκών σημαντικής κοινωνικής, ή έστω πολιτικής, αλλαγής. Οι βασικές συνθήκες που καθορίζουν την οικονομική, πολιτική, κοινωνική και πολιτιστική διαδικασία δεν πρόκειται βέβαια να αλλάξουν, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα των εκλογών. Και αυτό διότι οι συνθήκες αυτές έχουν ήδη ενσωματωθεί στο οικονομικό και πολιτικό/πολιτιστικό γίγνεσθαι μέσα από την ενσωμάτωση της χώρας στην ΕΕ, το ΝΑΤΟ² κλπ.

Ακόμη δηλαδή και αν εκλέγονταν στην κυβέρνηση κόμματα που ισχυρίζονται ότι δεν έχουν σκοπό απλώς τη διαχείριση της χώρας με βάση τις εντολές της Υπερεθνικής Ελίτ, είναι τέτοιες οι δομές εξάρτησης οι οποίες δημιουργήθηκαν μεταπολεμικά, που είναι ελάχιστοι αν όχι μηδαμινοί οι «βαθμοί ελευθερίας» με βάση τους οποίους θα κινείται η νέα κυβέρνηση, όποιο κόμμα και αν νικήσει από τα υπάρχοντα, ακόμη και το ΚΚΕ. Εκτός βέβαια εάν την επόμενη μέρα της εκλογής του αποχωρούσε από όλους τους θεσμούς της εξάρτησης, δηλαδή τους θεσμούς που ενέταξαν τη χώρα στη Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης (ΝΔΤ)!

Όλοι ενωμένοι στον αγώνα για τη Δημοκρατία και την Εθνική Ανεξαρτησία

Μια “Πρόταση Παραγωγής” (για να βγούμε κάποτε από την κρίση διαρκείας)

Παραγωγική Ανασυγκρότηση. Τροφική Επάρκεια. Συνεργατικές-Συνεταιριστικές ενώσεις, υποδομή και βάση για Δημορατία και Εθνική Ανεξαρτησία

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Διατυπώνω μια “Πρόταση Παραγωγής” (για να βγούμε κάποτε από την Κρίση διαρκείας): Θεωρώ πρώτιστη την Ανάγκη Παραγωγικής Ανασυγκρότησης. Με Οργάνωση της παραγωγής, Συνεργατικές-“εναλλακτικές” μορφές εργασίας. Με Αγροτικούς συνεταιρισμούς, Καταναλωτικούς Συνεταιρισμούς που λειτουργούν Χωρίς μεσάζοντες, δίκτυα ανεξάρτητων επαγγελματιών που παράγουν συνεργατικά. Τροφική Επάρκεια.

Με το υφιστάμενο “μοντέλο ανάπτυξης και παραγωγής” παρωχημένο και ξεπερασμένο, με τα αδιέξοδα να μας ταλανίζουν, προβάλλει η ανάγκη για διατύπωση Εναλλακτικών Προτάσεων και Δράσεων. Η ανάγκη να υπάρξει ένα Εθνικό Σχέδιο Επιβίωσης και Ανασυγκρότησης: της κοινωνίας, του κοινωνικού κράτους και της παραγωγής, με προτεραιότητα την ευημερία και αξιοπρέπεια των λαϊκών στρωμάτων και με κατεύθυνση και κίνητρο την κοινωνική δικαιοσύνη. Τούτο ανάμεσα σε άλλα σημαίνει:

-Ανάσχεση του ξεπουλήματος και της αισχροκέρδειας, της Ακρίβειας που συντρίβει λαϊκά νοικοκυριά και μικρομεσαίους αδιακρίτως, την υπεράσπιση του εθνικού πλούτου. Δουλειά και δίκαιη αμοιβή για όλους. Κοινές Δράσεις για έλεγχο της κερδοσκοπικής ασυδοσίας, της διαφθοράς. Κοινές Δράσεις στην παραγωγή και διανομή αγαθών και υπηρεσιών, με κατεύθυνση προς μια οικονομία υπέρ των υποτελών τάξεων/ εργαζομένων και ανέργων, με ουσιαστικό κοινωνικό χαρακτήρα και περιεχόμενο.

Α ν ε ρ υ θ ρ ί α σ τ α!

Του Γιώργου Τασιόπουλου

Κόβουν δρόμο προς τη Δύση παραχωρώντας εθνική κυριαρχία!

Μιλώντας στη Βουλή ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Παναγιωτόπουλος... εκτίμησε πως "δεν είναι η καλύτερη εποχή να λες πράγματα εναντίον της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ", αφού, όπως διευκρίνισε, "οι σύμμαχοι θέλουν να εξασφαλίσουν ότι η Τουρκία παραμένει προσδεμένη στο ΝΑΤΟ"». 

Δεν διανοείται η ομάδα εξουσίας του τόπου να απαιτήσει το ανάλογο της συμπαράστασης για την Ουκρανία στην Κύπρο. 

Θυμάμαι μια συνέντευξη του Στέλιου Ράμφου στο Γ. Καραμπελιά (Άρδην τ. 18, Μάρτιος – Απρίλιος 1999) Έλεγε ανάμεσα σε άλλα:

"..Αυτή τη στιγμή έχουμε ζωτική ανάγκη, συνειδητοποιώντας θεμελιώδη προβλήματα του ιστορικού μας εαυτού, να κάνουμε τις καλύτερες δυνατές επιλογές. Είναι τόσο μπροστά οι δυτικές κοινωνίες, ά­στε ματαίως θα κυνηγούμε τον χρόνο. Σημασία έχει να κόψουμε δρόμο. Αυτό είναι το μυστικό... Στην ιστορία η πρόοδος είναι πάντοτε κόψιμο δρόμου και δέσιμο χρόνου".

Τελικά ο Στέλιος Ράμφος βρήκε πολλούς οπαδούς αρκετά χρόνια αργότερα. Μερικοί τον είχαν αρνητικά σχολιάσει τότε. Σήμερα προσδεδεμένοι στην παρακμιακή ομάδα εξουσίας και στις επιλογές της, επαναλαμβάνουν συνεχώς ότι η μόνη λύση είναι η υποταγή. Προϋπόθεση ο εκσυγχρονισμός - εκδυτικισμός, η ταύτιση με τα συμφέροντα της Δύσης ακόμη και όταν επιβάλλουν απεμπόληση εθνικής κυριαρχίας.

Πώς η πανδημία επηρεάζει την "αυτοκρατορία" των αγορών

Του Κωνσταντίνου Παπαδόπολου

Υπάρχουν κάποια θεμελιώδη γεγονότα που αγνοεί η πολιτική ανάλυση στη σύγχρονη Ελλάδα, ή που έστω τα αποσιωπεί, επειδή έχουν εξοριστεί από τη σφαίρα του πολιτικά ορθού. Θα τα περιγράψω εν τάχει και εκ του προχείρου, αλλά στο μέλλον θα μπορούσαν να αποτελέσουν το σκελετό για έναν βαθύτερο προβληματισμό. H πανδημία του κορονοϊού επιταχύνει τις εξελίξεις και εισάγει επιθετικά νέα δεδομένα, τα οποία προσπάθησα να συμπεριλάβω.

Πρώτον, βασικός στόχος της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης δεν είναι μόνο η ενοποίηση των αγορών, αλλά και η δικτατορία τους πάνω στους λαούς. Για να επιτευχθεί αυτή η δικτατορία σταδιακά τα κράτη χάνουν τις εξουσίες τους και αυτές μεταβιβάζονται σε υπερεθνικούς οργανισμούς και διεθνή ταμεία. Ειδικά η αντιλαϊκή και υπέρ-γραφειοκρατική Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το μεγαλύτερο πρότζεκτ της παγκοσμιοποίησης.
Δεύτερον, βασικός κινητήριος μοχλός της παγκοσμιοποίησης είναι το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο.

Οι περίφημες αγορές είναι η συγκαλυμμένη ονομασία του. Αυτό ήταν η πραγματική μεγάλη δύναμη του 20ου αιώνα και όχι οι ΗΠΑ με τη Σοβιετική Ένωση. H πρώτη μεγάλη του επιτυχία είναι ότι πέτυχε να καταστήσει τις Κεντρικές Τράπεζες στις δυτικές χώρες και όχι μόνο, ανεξάρτητες από τις εκλεγμένες κυβερνήσεις των κρατών. Και η δεύτερη ότι έχει καταστήσει όλες τις χώρες εξαρτημένες από αυτό, μέσω υπέρογκων δανείων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Σοβιετική Ένωση που κατέρρευσε όταν οι δυτικές τράπεζες της έκοψαν την πίστωση.

Είμαι πέρφανη. Κάλλιο μια φούχτα τιμημένη στάχτη, παρά γονατισμένος ο λεβέντης μου!

Σιώπησαν ένοχα όλοι... οι εθνοκτόνοι...
Ο Γιάννης Ρίτσος τους έχει απαντήσει!

(Όλες οι καμπάνες της Γης σήμαναν μεμιάς. Όλα τα ανθρώπινα μέτωπα ψηλά. Όλες οι καρδιές μεσίστιες. Στο χωριό Λύση, ανάμεσα Λευκωσία κι Αμμόχωστος, η μάνα του έσφιξε το μαύρο της τσεμπέρι κάτου απ’ το δυνατό σαγόνι της κ’ είπε ακριβώς τα λόγια που περίμενε ο γιος της: "Είμαι πέρφανη. Κάλλιο μια φούχτα τιμημένη στάχτη, παρά γονατισμένος ο λεβέντης μου". Ο πατέρας του πάλι, σαν πήγε στο νοσοκομείο της Λευκωσίας, αναγνώρισε το καμένο παιδί του απ’ τις χοντρές ελληνικές κοκάλες του κι από κείνο το χρυσό κωνσταντινάτο που άχνιζε στον κόρφο του και στον κόρφο του κόσμου).

Γιάννης Ρίτσος

Ανεξαρτησία...

Εχει νόημα μια παρέμβαση στις ερχόμενες εκλογές με ένα νέο εκλογικό σχήμα;

Του Γιάννη Ραχιώτη

Έχει νόημα μια παρέμβαση στις ερχόμενες εκλογές με ένα νέο εκλογικό σχήμα που θα έχει διακηρυγμένο στόχο να επιτύχει την ανεξαρτησία της χώρας, αποδεσμεύοντάς την από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ;

Ο χρόνος προετοιμασίας νέου σχήματος για εκλογές τον Ιούνιο είναι πράγματι ασήμαντος.

Πέρα από αυτό όμως (γιατί το πρόβλημα θα παραμείνει και μετά από αυτές τις εκλογές) η δημιουργία πολιτικού φορέα με τον παραπάνω στόχο έχει και παραέχει νόημα. Γιατί οι δυνάμεις που αναμένεται να κατέβουν στις εκλογές, αποδέχονται σε γενικές γραμμές το πλαίσιο υποτέλειας της χώρας όπως προσδιορίζεται από την ένταξή της στις βασικές οργανώσεις της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, και δευτερευόντως (;) τον ΠΟΕ κ.α.  

Στις συστημικές δυνάμεις συμπεριλαμβάνεται και το ΚΚΕ που χρησιμοποιεί υποκριτικά συνθήματα και κριτική κατά της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, παραπέμποντας όμως την αποχώρηση από αυτές τις οργανώσεις σε κάποιο αόριστο σοσιαλιστικό μέλλον ενώ προς το παρόν είναι υπέρ της παραμονής στην ευρωζώνη ( άραγε η εξάρτηση από μια νομισματική ολοκλήρωση δεν είναι απώλεια κυριαρχίας ;) και της εσωτερικής αλλαγής της ΕΕ όταν … θα δυναμώσουν τα ευρωπαϊκά ΚΚ.

Όμως δεν έχει νόημα να κάνουμε κριτική στα κόμματα του πολιτικού συστήματος ούτε στις εξωκοινοβουλευτικές γκρούπες που άσχετα από τις όποιες θέσεις τους έχουν μείνει επί 10ετίες στο πολιτικό περιθώριο και πλέον δεν μπορούν (θέλουν;) να βγουν από αυτό. 

Προτεκτοράτο η «Ωραία Ελλάς»

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Εδώ που μάθαμε τα χρόνια μας να φταίνε

Κι όλοι οι γειτόνοι να ζητάνε μερτικό

Παίξε το τζόγο σου και βρίσε τους καϋμένε

Με λεξιλόγιο πολύ ελληνικό.

(Από το τραγούδι «η εθνική μας μοναξιά» με τον Δημήτρη Μητροπάνο.

Μουσική Μάριος Τόκας, στιχουργός Φ. Γράψας).

Τρεις φορές, ιστορικά σημαντικές, έχουμε ξεσηκωθεί οι Έλληνες για ελευθερία και ανεξαρτησία και άπειρες άλλες πιο μικρές. Δεν μας έλειψε η διάθεση και το κουράγιο κι ας λένε ότι έχουμε βουλιάξει στους καναπέδες. Αλλά καμία δεν ολοκλήρωσε τους σκοπούς της. Η πρώτη και ασφαλώς η πιο σημαντική ήταν το 1821, αλλά και οι άλλες δυο δεν υστέρησαν. Η μία υπό τον Βενιζέλο διπλασίασε την Ελλάδα, αλλά εξόκειλε στη Μ. Ασία.

Η δεύτερη, το 1940 και η Εθνική Αντίσταση, έγραψαν έπος, αλλά κατέληξαν στην καταστροφή του εμφυλίου. Και στις τρεις οι ξένοι δεν ήταν απλοί θεατές. Ως διαχρονικά επικυρίαρχοι, διαμόρφωσαν σε βάθος χρόνου συνειδήσεις, ώστε ντόπιοι να εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους, καθόρισαν τις εξελίξεις, έγραψαν το τέλος. Όσα ακολουθούν είναι μια ισχνή προσπάθεια να απαντηθεί το κρίσιμο ερώτημα, αν για τη σημερινή κατάντια φταίμε εμείς ή η επικυριαρχία των ξένων.

Το τωρινό, άμεσο πρόβλημα, είναι ότι το Σύστημα στη χώρα δεν είναι απλώς ετοιμόρροπο αλλά έχει εξαντλήσει τα αποθέματά του. Η διαφαινόμενη νίκη της ΝΔ, όσο ευρεία και αν είναι, όπως προβλέπουν οι δημοσκοπήσεις, δεν μπορεί, από μόνη της, να διασφαλίσει στοιχειώδη ευστάθεια του Συστήματος, είτε με δικομματισμό είτε με περισσότερα κόμματα. Επειδή οι κυβερνώντες περνάνε στην αντιπολίτευση υπό την κατηγορία της προδοσίας.

Διεθνιστές ή πατριώτες;

Του Θανάση Κουτεριανού

Πατριωτισμός και διεθνισμός δυο έννοιες αξεχώριστες μεταξύ τους, πάνε να τεθούν σε αντιπαράθεση και στην πράξη σε αλληλοαποκλεισμό.

Και μιλάω για αξεχώριστες έννοιες, γιατί κάθε γνήσιος πατριώτης, που αγαπά πραγματικά την πατρίδα του και τον λαό της, που υπερασπίζεται με όλες του τις δυνάμεις την εθνική της ανεξαρτησία και κυριαρχία, την διακριτή ταυτότητά της, τον πολιτισμό της, τα σύνορα και τα νόμιμα συμφέροντα της και μαζί τη δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη, δεν μπορεί παρά να είναι ταυτόχρονα και διεθνιστής, γιατί ξέρει ότι και οι άλλοι γνήσιοι πατριώτες των άλλων χωρών μοιράζονται μαζί του τις ίδιες αρχές και αξίες αγάπης και αφοσίωσης στην πατρίδα τους και ότι ο σεβασμός απέναντι τους γίνεται όρος και προϋπόθεση για την ειρήνη και την ισότιμη συνεργασία, για την κοινή πρόοδο και την κοινή ευημερία.

Αντίστροφα, δεν μπορεί, επίσης, να είναι κάποιος διεθνιστής, αν και εφ’ όσον δεν υπερασπίζεται, μαζί με τα εθνικά, δημοκρατικά και κοινωνικά δίκαια των άλλων χωρών και λαών, με το ίδιο, τουλάχιστον, πάθος και τα δίκαια της χώρας του, όπως αυτά ορίζονται από τους διεθνείς κανόνες, το διεθνές δίκαιο αλλά και τις ανάγκες ισότιμης συνεργασίας και συνανάπτυξης.

Από τους «ξενοκίνητους Κομμουνιστές» στους «ξενοκίνητους Εθνικιστές»: Πίσω στον Πιουριφόι!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Δεν μπορούμε φυσικά να ξέρουμε τι αληθεύει και τι όχι από τα όσα «διαρρέονται» εντέχνως γύρω από την πολύκροτη πλέον υπόθεση των απελασθέντων Ρώσων διπλωματών, που εξελίσσεται ήδη στη χειρότερη κρίση στην ιστορία των ελληνορωσικών σχέσεων.

Πληροφορίες για μια τέτοια υπόθεση έχουν μόνο οι μυστικές υπηρεσίες της Ελλάδας, των ΗΠΑ και της Ρωσίας. Τη στιγμή ακριβώς που ένας δημοσιογράφος γράφει ότι έχει «ασφαλείς πληροφορίες» για ένα τέτοιο θέμα, την ίδια στιγμή μετατρέπεται από δημοσιογράφο σε όργανο κάποιας ή περισσότερων από αυτές τις υπηρεσίες. Αν δεν είναι προ πολλού.

Τίτλοι όπως “«Μακεδονομάχοι», Κατάσκοποι και Ρούβλια” με υπότιτλο «Έγινε απόπειρα εξαγοράς από Ρώσους πράκτορες», που διαβάσαμε π.χ. στις εφημερίδες, θυμίζουν αναπότρεπτα τις χειρότερες στιγμές του ελληνικού μετεμφυλιακού καθεστώτος και της Χούντας, των τριών μαύρων δεκαετιών που ακολούθησαν τον πόλεμο.

Τότε που εκτελούσαν τον άνθρωπο με το τριαντάφυλλο, τον Νικο Μπελογιάννη, και χιλιάδες άλλους Έλληνες, για κατασκοπεία υπέρ των Ρώσων, καθ’ υπόδειξην της αμερικανικής πρεσβείας, που διοικούσε τη χώρα.

Τότε που κάθε πρωί “την καρδιά μου στην Ελλάδα ντουφεκάγανε”.

Ο λαός ξεπέρασε τη σκουριασμένη «διεθνιστική αριστερά» και ενώνεται με τα παγκόσμια κινήματα για εθνική και οικονομική κυριαρχία, η οποία κυριαρχία είναι η προϋπόθεση για την κοινωνική αλλαγή

Κρήτες καταφτάνουν στην Αθήνα για το συλλαλητήριο. Ο αγώνας του λαού παίρνει τη μορφή αγώνα για εθνική και λαϊκή κυριαρχία.

Το μεγαλειώδες συλλαλητήριο στην Αθήνα που όμοιο του έχουμε να δούμε πολλά χρόνια έκανε φανερά τα εξής πράγματα:

1. Το συλλαλητήριο ήταν βέβαια, κατ’ αρχήν,  ενάντια στην «πρώτη φορά Αριστερά» που είναι ένα συνονθύλευμα πολιτικών απατεώνων της «Αριστεράς», οι οποίοι στην πραγματικότητα διορίστηκαν από την Υπερεθνική και τη Σιωνιστική Ελίτ με ένα βασικό στόχο: την πλήρη ενσωμάτωση της χώρας στη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης, που συνεπάγεται την πλήρη απώλεια της εθνικής και οικονομικής καθώς φυσικά και της πολιτικής και πολιτιστικής κυριαρχίας.

2. Το «Μακεδονικό», που ανακινήθηκε «ξαφνικά», δεν ανακινήθηκε τυχαία από την «πρώτη φορά Αριστερά». Στη πραγματικότητα ήταν η απόλυτη ένδειξη της πλήρους απώλειας της πολιτικής κυριαρχίας, μετά την πλήρη απώλεια και της οικονομικής κυριαρχίας (με την Ελληνική οικονομική καταστροφή που ξεκίνησαν οι ελίτ από την αρχή της δεκαετίας), αλλά και της πολιτιστικής κυριαρχίας (με την πλήρη υιοθέτηση της ιδεολογίας της παγκοσμιοποίησης, τη μετατροπή της χώρας σε αποθήκη μεταναστών που δεν δέχονται πια οι «εταίροι» μας στα εδάφη τους κλπ.).

Το νόμισμα και η παραγωγή προϊόντων τα βασικά στοιχεία της ανεξαρτησίας

Του Πέτρου Χασάπη

Ο αγώνας ανεξαρτησίας των Αμερικανών έγινε για δύο λόγους: Γιατί η μαμά Αγγλία δεν τους επέτρεπε να έχουν: πρώτον δικό τους νόμισμα και δεύτερον δικά τους εργοστάσια.

Εξανάγκαζε δηλαδή η μαμά Αγγλία να έχει η αποικία της το αγγλικό νόμισμα που καθόριζε η ίδια και να αγοράζουν αποκλειστικά τα δικά της παραγόμενα προϊόντα.

Βέβαια τον αγώνα εκείνον τον άρχισε η αμερικανική ελίτ, η οποία ασφυκτιούσε κάτω από την αποικιοκρατική μπότα και επένδυσε έξυπνα τον αγώνα με εθνικά χαρακτηριστικά, με ιδέες για ελευθερία, δημοκρατία κ.λ.π. Δυστυχώς η δική μας ελίτ είναι και η "πέμπτη φάλαγγα" της χώρας. Επομένως εδώ έχουμε σοβαρό πρόβλημα ηγεσίας.

28η Οκτωβρίου: Η επέτειος του "ΟΧΙ" στην εποχή του "ναι”

Του Χρήστου Κάτσικα

Όσοι αναπνέουν την κιμωλία μέσα στις σχολικές αίθουσες γνωρίζουν καλά ότι πολλές φορές οι σχολικές γιορτές  γι΄ αυτή ή την άλλη εθνική επέτειο μόνο χασμουρητά προκαλούν σε όσους, μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς, είναι υποχρεωμένοι να τις παρακολουθήσουν. Ίσως γιατί η κυρίαρχη πολιτική προωθεί την άγνοια του παρελθόντος καθώς γνωρίζει ότι με αυτόν τον τρόπο υπονομεύει κάθε δυνατότητα δράσης στο παρόν.

      Ίσως γιατί στο κλίμα της εποχής ευδοκιμεί η υποταγή σ' ένα παρόν που θεωρείται αυτονόητο και δεδομένο, ενώ συγχρόνως ξεριζώνονται ερωτήματα που μπορούν να υπονομεύσουν αυτή την εικόνα.

            Ίσως και γιατί οι περισσότεροι δεν αντέχουν να ακούν σε κάθε επέτειο για πατρίδα, αγώνες, θυσίες και «εθνική υπερηφάνεια», για «εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία», πολλές φορές άλλοτε από εκείνους που εκποιούν κομμάτι κομμάτι την ελληνική γη και φτωχοποιούν τον λαό, άλλοτε από εκείνους που έχουν σκύψει το κεφάλι σε αυτή την κατάσταση.

Στον αγώνα θυσιάζουμε το Εγώ για το Εμείς

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Στον αγώνα για την δημιουργία μετώπου κατά της Ευρωκατοχής, υπάρχουν τρεις κατηγορίες αγωνιστών.
Οι απελπισμένοι που έχουν χάσει τα πάντα, αλλά δεν έχουν την πολιτική κατάρτιση για την συνειδητοποίηση και την οργάνωση του αγώνα.
Οι πολιτικά καταρτισμένοι που όμως έχουν ακόμα να χάσουν από τον αγώνα, οπότε δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν τον ύψιστο βαθμό ανάγκης και πίεσης για την ενότητα και την οργάνωση του αγώνα.
Έτσι θεωρούν ότι έχουν την πολυτέλεια να το συζητούν και να λειτουργούν με παραγοντισμούς.
Και τέλος οι συνειδητοποιημένοι, που στα μάτια των υπολοίπων φαίνονται βιαστικοί ή υπερφίαλοι. Διότι αναγνωρίζουν την επιτακτικότητα της ανάγκης για ενωτική οργάνωση του αγώνα, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα ηγετισμούς και ιδεοληψίες. 

Hasta la victoria siempre!

Ανάρτηση από: ΑΝΤΙ- ΥΛΗ