Ν. Ρωμανός: «Θα ήταν πιο ειλικρινές να μου πουν ότι θα φυλακιστώ επειδή το κράτος δεν με συμπαθεί»

Της Σύνθιας Μπούσιου

Ολοκληρώθηκε σήμερα στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών η όγδοη δικάσιμος της δίκης που αφορά την υπόθεση της έκρηξης στο διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας στους Αμπελόκηπους, η οποία κόστισε τη ζωή στον αναρχικό Κυριάκο Ξυμητήρη. Μετά τη χθεσινή απολογία της συντρόφου του, Μαριάννας Μανουρά, ολοκληρώθηκαν σήμερα οι απολογίες των τεσσάρων συγκατηγορούμενών της, της Δήμητρας, του Δημήτρη , του Νίκου Ρωμανού και του Αργύρη. «Ήταν σαν ένα ντεζαβού: η σύλληψή μου από το πατρικό μου ήταν σαν ένα τραύμα που ξανανοίγει και επαναλαμβάνεται. Ένα άσχημο βίωμα.» ανέφερε ο Ν. Ρωμανός.

Δήμητρα: «Η Αντιτρομοκρατική παραβίασε το τεκμήριο αθωότητας, μετατρέποντας την αρχή «όλοι είναι αθώοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου» σε «όλοι οι αγωνιστές είναι ένοχοι».

Πρώτη ξεκίνησε με την απολογία της η Δήμητρα Ζαραφέτα. «Η δίωξή μου έχει να κάνει καθαρά με την πολιτική μου ταυτότητα και επειδή υπερασπίστηκα προσωπικές και συντροφικές σχέσεις. Το αφήγημα δεν στηρίχτηκε πάνω σε στοιχεία, αλλά σε ακροβασίες που με χαρακτήριζαν ως εν δυνάμει τρομοκράτισσα» ανέφερε στην έναρξη της απολογίας της, ενώ στη συνέχεια σχολίασε ως παράδοξο το γεγονός ότι το κατηγορητήριο στηρίχτηκε στις σπουδές της ως ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Πολυτεχνείο, ώστε να αιτιολογήσει το γνωστικό υπόβαθρο για την κατασκευή βόμβας.

«Βαραίνει μια απώλεια», συνέχισε, «αυτή του αναρχικού Κυριάκου Ξυμητήρη. Οι σκέψεις του και τα όνειρά του δεν είναι υλικό δικαστικής κρίσης. Η σπίλωση της μνήμης του συντρόφου είναι απαράδεκτη». Στη συνέχεια, δήλωσε πως αρνείται να απομονωθεί πολιτικά και να εξοντωθεί. «Το αν η Αντιτρομοκρατική καταφέρει να επιβάλει το αφήγημά της είναι στα δικά σας χέρια» είπε απευθυνόμενη στο προεδρείο. «Η Αντιτρομοκρατική, μέσα σε μία νύχτα, κατασκεύασε και συνέταξε ένα βαρύ κατηγορητήριο που επισύρει έως και 25 χρόνια εγκλεισμού, με μοναδικό “στοιχείο” τα κλειδιά μαζί με τον σύντροφό μου Δημήτρη» συμπλήρωσε.

Κάνοντας αναδρομή στο περιεχόμενο και τα γεγονότα της υπόθεσης, ανέφερε ότι ήρθε στην Ελλάδα για να διευκρινίσει τη σχέση της με την υπόθεση, καθώς έμαθε πως η Μ. Μανουρά έδινε μάχη για τη ζωή της και ότι ο Κυριάκος ήταν νεκρός. Προσέθεσε πως κάποιοι από τους κατηγορούμενους δεν γνωρίζονται καθόλου μεταξύ τους και παρ’ όλα αυτά κατηγορούνται με το άρθρο 187Α. Τόνισε ότι δεν σχεδιαζόταν να γίνει η έκρηξη, επικαλούμενη το γεγονός ότι η αναρχική ιδεολογία απορρίπτει τις παράπλευρες απώλειες, και ότι, ενώ αυτό ήταν γνωστό, αποδόθηκε αυθαίρετα πρόθεση.

Νίκος Ρωμανός: «Υπάρχει σύγκρουση της αντικειμενικής πραγματικότητας με το δίκαιο του διώκτη»

Του Παναγιώτη Παπαδομανωλάκη

Συνεχίστηκε για τρίτη ημέρα στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών η δίκη των πολιτικών κρατουμένων για την υπόθεση των Αμπελοκήπων, η οποία αφορά την έκρηξη στις 31 Οκτωβρίου 2024, στην οποία έχασε τη ζωή του ο αναρχικός Κυριάκος Ξυμητήρης. Στη σημερινή συνεδρίαση, κατά τη διαδικασία ανάγνωσης των εγγράφων της δικογραφίας, η υπεράσπιση κατέθεσε επιπλέον έγγραφα, που όπως σημείωσε δεν είχαν συμπεριληφθεί στη δικογραφία, η οποία βρίθει από υποθέσεις και ισχυρισμούς της Αντιτρομοκρατικής. Ο Νίκος Ρωμανός κατήγγειλε ότι στη δίωξή του επιβάλλεται το «δίκαιο του διώκτη» στην αντικειμενική πραγματικότητα. Η Μαριάννα Μανουρά κατήγγειλε την παράνομη λήψη DNA, παρότι νοσηλευόταν μετά την έκρηξη. Στη συνέχεια ξεκίνησαν οι καταθέσεις των μαρτύρων υπεράσπισης και συγκεκριμένα του πατέρα της Μ. Μανουρά, της μητέρας του Κ. Ξυμητήρη, του Αναστάση Μανιουδάκη, γιού του Κώστα Μανιουδάκη που φέρεται να δολοφονήθηκε από αστυνομικούς, καθώς και της Δήμητρας Βαλαβάνη, που είχε προφυλακιστεί στο παρελθόν στα πλαίσια των διογκωμένων κατηγορητηρών της Αντιτρομοκρατικής.

Πριν περάσει η δίκη στα αναγνωστέα ανέβηκε στο βήμα ένας ακόμη μάρτυρας κατηγορίας ένοικος της πολυκατοικίας που έγινε η έκρηξη, ο οποίος ανέφερε πως έμενε στην πολυκατοικία μεταξύ 2019-2020. Όπως και οι υπόλοιποι ένοικοι δεν γνωρίζει ποιος φορέας έδωσε την εντολή να διακοπεί το νερό και το ρεύμα σε όλη την πολυκατοικία, η οποία – υπενθυμίζουμε – σύμφωνα με την Πολεοδομία Δήμου Αθηναίων είχε κηρυχθεί μόνο κατά το ήμιση σε αχρησία. Επίσης ούτε αυτός γνωρίζει ποιος έχει εκδώσει οικοδομική άδεια, ενώ επιβεβαίωσε πως εργάζεται ολιγομελές συνεργείο της ΤΕΡΝΑ για την αποκατάσταση. Oι γονείς του, που έμεναν στην πολυκατοικία,  μένουν εδώ 17 μήνες σε ξενοδοχείο, όπως και οι περισσότεροι ένοικοι. Δεν αναγνώρισε κανέναν κατηγορούμενο.

Κείμενο – επιστολή του Νίκου Ρωμανού από τις φυλακές Κορυδαλλού

Δευτέρα 18 Νοεμβρίου, ήταν η μέρα όπου ο χρόνος σταμάτησε για άλλη μια φορά για εμένα. Κουκουλοφόροι της αντιτρομοκρατικής, χειροπέδες, κρατητήρια, τηλεοπτικές κάμερες, δελτία ειδήσεων, δημοσιογραφικά σενάρια, αστυνομικές θεωρίες. Πίσω από αυτό το γνώριμο μοτίβο και την επικοινωνιακή καταιγίδα ενοχής, υπάρχει μία άλλη πραγματικότητα.

Είναι τα τραύματα που επαναφέρονται και επιδράνε πολλαπλασιαστικά, τσακίζοντας οικογένειες, καταστρέφοντας ανθρώπινες σχέσεις, εκμηδενίζοντας όνειρα, ελπίδες, σχέδια μίας ζωής που καταδικάζεται για άλλη μία φορά στον θάνατο του παγωμένου χρόνου.

Επειδή η γλώσσα της αλήθειας δεν μπορεί να κρυφτεί, επαναλαμβάνω, αρνούμαι το κατηγορητήριο στο σύνολό του. Ένα κατηγορητήριο αίολο, αβάσιμο, διογκωμένο, αστήριχτο, που προκύπτει καταχρηστικά, δημιουργώντας περισσότερα ερωτήματα από τις απαντήσεις που πραγματικά δίνει. Ακολουθώντας την πάγια πολιτική λογική του αντιτρομοκρατικού νόμου ο οποίος δημιουργεί μια κατηγορία διωκόμενων η οποία βρίσκεται εκτός του νομικού δικαίου, αφού όλοι είναι ένοχοι μέχρι αποδείξεως του εναντίον. Η γλώσσα που μίλησε το σύστημα έβγαλε ήδη την καταδίκη της. Έγινα ένα περιφερόμενο λάφυρο προς πάσης φύσεως εκμετάλλευση. Ένα έκθεμα στις προθήκες των μουσείων του ψεύδους και της λήθης. Με κρεμασμένη την ταμπέλα του «τρομοκράτη» στο παράρτημα «ένοχοι παντός καιρού», προς παρατήρηση από συνήθως αφελείς, αλλά κυρίως τρομαγμένους και φιλήσυχους επισκέπτες.

Δεν αντέχουν να είναι έξω...

Γιόρταζε ο Νίκος και πήγαν με τον Αλέξανδρο βόλτα να τους κεράσει στα Εξάρχεια.

Συμμαθητές και φίλοι αγαπημένοι.

Τη συνέχεια την γνωρίζουμε όλοι.

Η κατάχρηση εξουσίας, η εγκληματική ενέργεια του ένστολου Κορκονέα... που πυροβόλησε εν ψυχρώ και τραυμάτισε με σφαίρα στην καρδιά τον Αλέξανδρο που ξεψύχησε ακαριαία στα χέρια του Νίκου.

Από κείνο το βράδυ δύο ψυχές βασανισμένες κατοικούν στο ίδιο σώμα.

Ο Νίκος Ρωμανός είναι καταδικασμένος να ζει και για τον Αλέξανδρο.

Αυτό δεν του συγχωρούν.

Υπάρχει και τους θυμίζει η ύπαρξη του το φριχτό έγκλημα τους.

Όλη αυτή η αστυνομοκρατία, οι αδίστακτοι τιμωροί αθώων ανθρώπων... επειδή έτσι γουστάρουν και φυσικά επειδή δεν θα τους δικάσει κανένας δικαστής σε αυτό το κράτος.

Όπως δεν δικάζονται τόσο καιρό αυτοί που έκαψαν ζωντανά τα παιδιά του λαού στα Τέμπη...

Ο Ρωμανός μας είναι συμπαθής, γιατί είναι πρόσωπο βγαλμένο από αρχαία τραγωδία... μας ταξιδεύει αιώνες πίσω, τότε που η αξία της φιλίας ήταν υπέρτατη.

Ο Ρωμανός θα είναι το κυνηγημένο αγρίμι του συστήματος, διότι πίσω από τα κάγκελα αντί να τον λυγίσουν κάθισε και διάβασε, μορφώθηκε πήρε πτυχίο, είχε άμεμπτη συμπεριφορά και αποφυλακίστηκε για τα αδικήματα που είχαν σχέση με ληστείες τραπεζών...

Δεν αντέχουν να είναι έξω.

Τον μισούν.

Η αυθαιρεσία του αστυνομικού κράτους

Του Θανάση Σκαμνάκη

Το κράτος είναι ανεξέλεγκτο. Οι μηχανισμοί της κρατικής βίας δεν ήταν ποτέ σε τέτοιο βαθμό ασύδοτοι, μετά την περίοδο της δικτατορίας. Και αυτό είναι ένα ζήτημα που μας αφορά όλους, είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε με τις μεθόδους και τις επιδιώξεις  των ομάδων του αντιεξουσιαστικού χώρου.

Η σύλληψη και η προφυλάκιση του Νίκου Ρωμανού είναι πράξη απόλυτης αστυνομικής και κρατικής αυθαιρεσίας, εφόσον οι εξηγήσεις που δίνει η αστυνομία (ένα αποτύπωμα σε μια σακούλα, αν υπάρχει κι αυτό) είναι το μόνο στοιχείο.

Μπορεί αυτό να οδηγήσει σε προφυλάκιση; Ναι λέει το κρατικό σύστημα. Κι όμως η προφυλάκιση προβλέπεται για εκείνους που δεν έχουν μόνιμη διαμονή και είναι ύποπτοι φυγής, όπως και για εκείνους που ενδέχεται αν μείνουν ελεύθεροι να τελέσουν εγκλήματα. Σε ποια από τις δυο κατηγορίες περιλαμβάνεται ο Ν. Ρωμανός, αν υποθέσουμε πως το αποτύπωμα είναι επαρκές στοιχείο; Ένας στοχοποιημένος, γνωστός και παρακολουθούμενος άνθρωπος;

Αν ένας που παρακολουθείται συλλαμβάνεται για τέτοιες ενέργειες, δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν, είτε πως οι παρακολουθητές είναι ανίκανοι και διαλανθάνει της παρακολούθησης, είτε τον συλλαμβάνουν αυθαίρετα, λόγω ονόματος ή και για άλλους λόγους που αυτοί έχουν, πιο σκοτεινούς και πιο ύποπτους.

Από όποια σκοπιά και να το δεις, αν δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία δεν μπορεί να συλλαμβάνεται και προφυλακίζεται ένας άνθρωπος. Δεν μπορεί να ισχύει μια προκαταβολή ποινής. Δεν μπορεί να διακόπτονται σχέδια και δράσεις ανθρώπων με αυτή τη βιαιότητα, δεν μπορεί να καταστρέφονται ανθρώπινες ζωές κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Ρωμανός: «Οι δικαστές κλείνουν τα μάτια σε καράβια της επιχειρηματικής ελίτ που περνάνε γεμάτα πρέζα»

Με ένα μακροσκελές κείμενο σε γνωστό site των αναρχικών ο Νίκος Ρωμανός μιλάει για την αποφυλάκιση του Επαμεινώνδα Κορκονέα, του πρώην ειδικού φρουρού που δολοφόνησε τον Αλέξη Γρηγορόπουλο.

Ο 15χρονος τότε Αλέξης Γρηγορόπουλος έπεσε νεκρός από τα πυρά του αστυνομικούμπροστά στην παρέα του στα Εξάρχεια. Ανάμεσα στους φίλους του ήταν και ο τότε 15χρονος Νίκος Ρωμανός, ο οποίος, μάλιστα, κουβαλούσε και το λευκό φέρετρο του Αλέξη.

Ο Νίκος Ρωμανός, ο οποίος αποφυλακίστηκε πριν από λίγες μέρες στο κείμενο αναφέρεται στις δολοφονίες Αφροαμερικανών στις ΗΠΑ την δεκαετία του ’80 και στο σύνθημα «Καμία ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη».

Ενώ στην συνέχεια προσθέτει:

«Για όποιον επιδιώξει να ξεφύγει από τον πολιτικό λαϊκισμό, τις κοντόφθαλμες διαπιστώσεις και τους φτηνούς θεατρινισμούς θα δει ότι τόσο οι αστυνομικές δολοφονίες όσο και η μετέπειτα ευνοϊκή ποινική μεταχείριση των δολοφόνων δεν είναι ένα σημείο εκτροπής από την δημοκρατική ομαλότητα, αλλά αντίθετα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της, σάρκα από την σάρκα της, αποτελεί προϋπόθεση για την εύρυθμη λειτουργία της κρατικής μηχανής.

Νίκος Ρωμανός: «Δεν μετανιώνω που αποφάσισα να πάρω θέση μάχης στον κοινωνικό πόλεμο που μαίνεται»…

«Εγώ δεν μετανιώνω για την επιλογή μου να στρατευτώ με όλο μου το είναι στον αγώνα για την ατομική και συλλογική απελευθέρωση από τα δεσμά του κράτους και του κεφαλαίου, δεν μετανιώνω για την επιλογή μου να απαλλοτριώσω τον κλεμμένο πλούτο που βρίσκεται κλειδωμένος στα χρηματοκιβώτια των τραπεζών, δεν μετανιώνω για το γεγονός ότι ζούσα στην “παρανομία”, δεν μετανιώνω που αποφάσισα να πάρω θέση μάχης στον κοινωνικό πόλεμο που μαίνεται», επισημαίνει, μεταξύ άλλων, σε πολιτική δήλωσήτου ο αναρχικός Νίκος Ρωμανός, που διαβάστηκε σήμερα κατά την εκδίκαση σε δεύτερο βαθμό της υπόθεσης του Βελβεντού. Ακολουθεί όλη η δήλωση.

Ξεκινώντας θα ήθελα να πω ότι η συγκεκριμένη τοποθέτηση σε καμία περίπτωση δεν συνιστά κάποιου είδους “απολογία”. Η έννοια της απολογίας κυοφορεί το στοιχείο της μετάνοιας, αναπαράγει τα τεχνητά δίπολα που επιβάλλει η αστική δικαιοσύνη, παραμορφώνει τον πραγματικό ρόλο των ειδικών δικαστηρίων που στήνετε προκειμένου να καταστείλετε τους πολιτικούς αντιπάλους της καπιταλιστικής κυριαρχίας.

Εγώ δεν μετανιώνω για την επιλογή μου να στρατευτώ με όλο μου το είναι στον αγώνα για την ατομική και συλλογική απελευθέρωση από τα δεσμά του κράτους και του κεφαλαίου, δεν μετανιώνω για την επιλογή μου να απαλλοτριώσω τον κλεμμένο πλούτο που βρίσκεται κλειδωμένος στα χρηματοκιβώτια των τραπεζών, δεν μετανιώνω για το γεγονός ότι ζούσα στην “παρανομία” μαζί με τους καταζητούμενους συντρόφους μου Γιάννη Μιχαηλίδη και Δημήτρη Πολίτη, δεν μετανιώνω που αποφάσισα να πάρω θέση μάχης στον κοινωνικό πόλεμο που μαίνεται.

Ο Νίκος Ρωμανός απαντά στον Κορκονέα που δε ζητά συγγνώμη για τον Αλέξη

Αμετανόητος ο ειδικός φρουρός Επαμ. Κορκονέας, που τον Δεκέμβρη του 2008 δολοφόνησε εν ψυχρώ τον 15χρονο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο στα Εξάρχεια, δήλωσε στο δικαστήριο ότι «Δεν θα ζητήσω συγγνώμη από κανέναν 15χρονο» κι ότι «το θύμα δεν ήταν ένα συνηθισμένο δεκαπεντάχρονο αλλά αντιεξουσιαστής».

Τη στάση Κορκονέα σχολίασε με κείμενο του που ανάρτησε στο indymedia ο κολλητός φίλος του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, Νίκος Ρωμανός,  κάνοντας λόγο για μια παραδοχή τεράστιας πολιτικής σημασίας.

Διαβάστε το κείμενο του Νίκου Ρωμανού:

Στις 23 Δεκεμβρίου σε μια από τις συνεδριάσεις του μικτού ορκωτού εφετείου Λαμίας το οποίο δικάζει τους μπάτσους – δολοφόνους Κορκονέα και Σαραλιώτη η πρόεδρος του δικαστηρίου ζήτησε όπως συνηθίζετε από τους κατηγορούμενους να τοποθετηθούν σχετικά με τις κατηγορίες που τους αποδίδονται.

Η τοποθέτηση του Κορκονέα ήρθε να επιβεβαιώσει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο την αντίληψη που διέπει όσους υπηρετούν στα σώματα ασφαλείας και αποτελούν τους ένοπλους υπερασπιστές της ματωμένης κοινωνικής ειρήνης που επιβάλουν κράτος και κεφάλαιο.

Όποιος βλέπει «απολογίες» στα λόγια του Ρωμανού προφανώς απολογείται στ’ αφεντικά του…

Της Κατερίνας Δήμα

Πριν δυο μέρες έπεσε το μάτι μου σε ένα άρθρο για το Νίκο Ρωμανό με τον τίτλο: «Ρέκβιεμ και… Απολογία» που σχολίαζε το κείμενο του Ρωμανού   «Ρέκβιεμ για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή».
Παρ’ όλο που το άρθρο αυτό γράφτηκε στις 3 του μήνα και ο Δεκέμβρης κοντεύει να τελειώσει, το θέμα του παραμένει διαχρονικό, γιατί δεν είναι ο Ρωμανός, ή ο όποιος Ρωμανός, που αποφασίζει να περάσει στην άλλη μεριά, να πάρει την απόφαση της μετωπικής σύγκρουσης με το σύστημα, να αποποιηθεί τις φόρμες που θα παρείχαν ασυλία στην αστική του καταβολή, να παροπλίσει την προνομιακή μεταχείριση που εξαγοράζει η «ταξική σιωπή» απέναντι στα εγκλήματα της πλουτοκρατίας,  ώστε αυτός ο κόσμος να διατηρεί το παραμορφωμένο του σχήμα.

Σε αυτό το άρθρο το θέμα είναι πώς κάποιοι δημοσιογράφοι εξασφαλίζουν την εύνοια μίας υποτίθεται «σκεπτόμενης μειοψηφίας που αντιδρά στο κατεστημένο» ενώ στην ουσία και αυτοί οι δημοσιογράφοι εξυπηρετούν το σύστημα το ίδιο πιστά, όσο και οι νονοί των καναλιών, αναπαράγοντας νόρμες, όπως και οι δηλωμένοι συστημικοί.

Εσύ στο χώμα κι εμείς στη φυλακή

Του πιτσιρίκου

Επτά χρόνια μετά την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, δεν πιστεύω να υπάρχει κάποιος που να αναρωτιέται ακόμα τι ήταν η εξέγερση του Δεκεμβρίου του 2008. Ας κοιτάξει γύρω του, ας κοιτάξει το σπίτι του, ας κοιτάξει τον καθρέφτη του και θα πάρει την απάντηση. Από τον Δεκέμβριο του 2008, η χώρα χρεοκόπησε, έγινε και επίσημα προτεκτοράτο και το πολιτικό σύστημα κατέρρευσε.

Από το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου με το «Λεφτά υπάρχουν» μέχρι την ακροδεξιά Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά και την ξεπουλημένη Αριστερά του Τσίπρα, όλοι κατέρρευσαν.

Ο Αλέξης Τσίπρας συνεχίζει να προσποιείται τον πρωθυπουργό -για πόσο ακόμα;- αλλά τον κρατάνε με χάπια που του προκαλούν παραισθήσεις και παραληρήματα.

Από τον Δεκέμβριο του 2008, τα καθεστωτικά ΜΜΕ κατέρρευσαν και οι τράπεζες διαλύθηκαν.

Ο Νίκος Ρωμανός με νέο κείμενο περιγράφει τη δολοφονία Γρηγορόπουλου και το πως «γνωρίστηκαν» με τον αναρχικό χώρο

Νέο κείμενο του Νίκου Ρωμανού ανέβηκε σε γνωστή ιστοσελίδα του αντιεξουσιατικού χώρου και σε αυτό ο νεαρός κρατούμενος περιγράφει τη νύχτα που δολοφονήθηκε ο φίλος του Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος αλλά και για το πως οι δυο τους είχαν προσεγγίσει τον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο. Επαναλαμβάνει όμως και τις απειλές για τον «Μαύρο Δεκέμβρη» που είχε προαναγγείλει σε προηγούμενό του κείμενο.

Ολόκληρο το κείμενο του Νίκου Ρωμανού:

«Ρέκβιεμ για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή»

Σήμερα θα ξεκινήσω να μιλάω για να πω αυτά που πρέπει να αποτυπωθούν ως μια αυθεντική κατάθεση ψυχής στην επαναστατική μνήμη. Την δική μου κατάθεση ψυχής για ένα γεγονός το οποίο αποτέλεσε τον πυροκροτητή για την εντατικοποίηση της ένοπλης εφόδου στα χειμερινά ανάκτορα της εξουσίας. Ένα γεγονός το οποίο συνέβαλε αποφασιστικά στην δημιουργία ενός σημείου χωρίς επιστροφή για όσους οπλίστηκαν και φόρτωσαν στις βαλίτσες τους όνειρα και ελπίδες για έναν κόσμο ελευθερίας, σε μια τέτοια βαλίτσα φόρτωσα και εγώ το μίσος μου μαζί με ρούχα και μερικά ενθύμια και έφυγα οριστικά από το σπίτι μου μια μέρα πριν η αστυνομία εισβάλει για να με εντοπίσει και να με πάει σιδηροδέσμιο να καταθέσω στο δικαστήριο των μπάτσων- δολοφόνων. Έβαλα φωτιά στις γέφυρες της παρελθοντικής μου ζωής και πέρασα στις γραμμές του παράνομου αναρχικού αγώνα. Παρότι ήμουν δεκαέξι χρονών είχα πλήρη επίγνωση των πράξεων μου και γνώριζα ότι αν και είχα πολύ μεγαλύτερο ηθικό ανάστημα από ότι όλα αυτά τα γελοία ανθρωπάκια που βρισκόντουσαν σε αυτή την αίθουσα, δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα να ειπωθούν όλα όσα πρέπει, δεν ήταν ούτε ο κατάλληλος χρόνος, ούτε εγώ ήμουν πραγματικά έτοιμος συνειδησιακά να σηκώσω ένα τέτοιο ιστορικό βάρος. Για αυτό και προτίμησα να σιωπήσω και να αφοσιωθώ στον πόλεμο εναντίων της εξουσίας, στον ίδιο πόλεμο που εφτά χρόνια μετά βρίσκομαι στην ίδια θέση μάχης ως αιχμάλωτος. Ένα ιστορικό βάρος που απέφυγα προσωρινά αλλά ποτέ δεν αποποιήθηκα και θα το σηκώσω τώρα.

Ν. Ρωμανός: Να μην μιλάει εξ” ονόματός μου η υπουργός παιδείας Ευφροσύνη Κιάου

Το κείμενο του Νίκου Ρωμανού έχει ως εξής:

Εδώ και κάποιες μέρες αναρχικοί σύντροφοι και συντρόφισσες έχουν προχωρήσει στην κατάληψη του ΤΕΙ Αθηνών δημιουργώντας ένα κέντρο αγώνα που στόχο έχει να αποτελέσει ένα ορμητήριο ανατρεπτικών προθέσεων.

Το πολιτικό πλαίσιο που έχει τεθεί από τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που έχουν προχωρήσει στην κατάληψη αφορά τόσο την υπόθεση μου όσο και την Έυη Στατήρη που έχει ξεκινήσει απεργία πείνας από την Δευτέρα απαιτώντας την απελευθέρωση της καθώς και την τωρινή πολιτική συγκυρία με την επέτειο της δολοφονίας του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα από τους Χρυσαυγίτες και το εκλογικό τσίρκο του Σεπτεμβρίου.

Σήμερα η υπηρεσιακή υπουργός παιδείας Ευφροσύνη Κιάου εξέδωσε μια ανακοίνωση με την οποία ζητεί τον τερματισμό της κατάληψης ενώ έχει το θράσος να εκφέρει προσωπική άποψη γύρω από την βούληση μου η οποία όπως λέει δεν εκφράζεται μέσα από αυτή την κατάληψη.

Απόφοιτοι της Σχολής Μωραϊτη για την απόλυση του Διευθυντή Γιώργου Θαλάσση

Επιστολή πρώην μαθητών του Δασκάλου Γιώργου Θαλάσση

Που είσαι τώρα και σ’ έχω χάσει,

Καλέ μου φίλε Γιώργο Θαλάσση.

Που είσαι τώρα και σ’ έχω χάσει,

Μικρέ μου ήρωα Γιώργο Θαλάσση

(Στίχοι από το τραγούδι του Λουκιανού Κηλαηδόνη, σε στίχους και μουσική του ιδίου, αναφορικά με τον ομώνυμο Μικρό Ήρωα της κατοχής, του Στέλιου Ανεμοδουρά)

(…) Αναδεικνύει τις κλίσεις, καλλιεργεί τις δεξιότητες και διευρύνει τους ορίζοντες κάθε παιδιού, ώστε να ζήσει αρμονικά και δημιουργικά στο πλαίσιο της πολιτισμικής πολυμορφίας και της κοινωνικής ανεκτικότητας. Στόχο της Σχολής Μωραΐτη αποτελεί η ανάπτυξη υπεύθυνων, ηθικά ακέραιων και ενεργών νέων ανθρώπων, που θα είναι προετοιμασμένοι να ζήσουν σε έναν αυριανό κόσμο, πολύ διαφορετικό από αυτόν των μαθητικών τους χρόνων, τόσο στο ελληνικό, όσο και στο διεθνές περιβάλλον.

-Από την ενότητα «αρχές-θέσεις-προσανατολισμοί» στην ιστοσελίδα της Σχολής Μωραΐτη

Και πως άραγε γίνονται όλα αυτά; Μα φυσικά μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία, της οποίας αναπόσπαστο κομμάτι είναι οι ίδιοι οι διδάσκοντες, με τις αρχές, τις πεποιθήσεις, την κουλτούρα, την συμπεριφορά αλλά και την ίδια τους τη στάση μέσα και έξω από την σχολική καθημερινότητα.

Απέλυσαν τον Γυμνασιάρχη της Σχολής Μωραϊτη Γιώργο Θαλάσση επειδή στήριξε Ρωμανό και Γρηγορόπουλο

Η Σχολή Μωραΐτη απέλυσε τον Γυμνασιάρχη Γιώργο Θαλάσση.

Ο Γιώργος Θαλάσσης ως γυμνασιάρχης είχε στηρίξει τόσο τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο όσο και τον Νίκο Ρωμανό και υπάρχουν αυτοί που συσχετίζουν την απόλυσή του με αυτή του την στάση.

Σύμφωνα με ανάρτηση του “δρομογράφου” η Σχολή είχε προσπαθήσει να τον απολύσει άλλη μία φορά πριν 2 χρόνια όταν είχε προχωρήσει σε δηλώσεις υποστήριξης προς τον Νίκο Ρωμανό.

Τώρα, τον απόλυσε λίγο πριν αρχίσει να εκδικάζεται η δίκη Γρηγορόπουλου σε δεύτερο βαθμό. Όπως και στην προηγούμενη δίκη θεωρείται κεντρικός μάρτυρας.

Αποδοχή της παρακολούθησης...

Ο ΠτΔ εγκατέλειψε την αφωνία του.

Η Βουλή έδειξε θεσμική ευθύνη και κοινωνική ευαισθησία.

Η Αριστερά μιλάει για νίκη.

Ο Νίκος Ρωμανός σταμάτησε την απεργία πείνας.

Για μια ακόμα φορά το μόνο θύμα θα είναι η ανθρώπινη ελευθερία και αξιοπρέπεια.

Εκτός φυσικά του ότι άλλος ένας άλλος κλάδος του δημοσίου, αυτός των σωφρονιστικών καταστημάτων θα περάσει σε χέρια ιδιωτικών εταιρειών security.

Ο αγώνας για αξιοπρέπεια ενός νεαρού πολίτη είχε ως κατάληξη να συνδεθεί το όνομά του με την αποδοχή από μέρους της κοινωνίας της ηλεκτρονικής παρακολούθησης «βραχιολάκι».

Και δεν τον προστάτεψε κανένας.

Ο Νίκος Ρωμανός έπρεπε να σταματήσει την απεργία πείνας όταν και αν, πληροφορήθηκε την απόφαση της Βουλής να του φορέσει το βραχιολάκι της αναξιοπρέπειας.

«Πείτε στον ψηλό τον ολυμπιακάκια πως ο "ληστής με το καλάσνικοφ" τον γάμησε κι ακολουθεί ο ελληνικός λαός»...

Η νίκη τού Νίκου Ρωμανού είναι μία από τις καλύτερες ειδήσεις που ακούσαμε την τελευταία πενταετία. Κι αυτό γιατί όχι ένας ληστής με καλάσνικοφ, όπως αρέσκονται να τον παρουσιάζουν όσοι ταυτοχρόνως ξεπλένουν τους εγκληματίες με τα λευκά κολάρα, απόκτησε το αυτονόητο δικαίωμα σε ένα κράτος δικαίου να σπουδάσει αλλά γιατί αποδείχθηκε ότι όταν ένας άνθρωπος είναι αποφασισμένος να θυσιάσει ακόμα και τη ζωή του για έναν στόχο είναι ικανός να ξυπνήσει μέσα μας αισθήματα αλληλεγγύης που πιστεύαμε ότι τα είχαμε απολέσει. Η συγκίνηση που αισθάνθηκε σημαντική μερίδα τού ελληνικού λαού για την επικράτηση του 20χρονου αναρχικού απέναντι στους γραμματείς και φαρισαίους ήταν αυθόρμητη και γι' αυτό ειλικρινής...

Προφανώς ο τερματισμός τής απεργίας πείνας τού Νίκου Ρωμανού δεν θα μας βγάλει από τα μνημόνια, αλλά αποτελεί ξεκάθαρη ήττα όλων εκείνων που προσκυνούν μονόδρομους, των "ρεαλιστών" που αδυνατούν και τώρα να πιστέψουν ότι μπορεί εκεί έξω να υπάρχουν ακόμα νεαροί που, έστω κι αν ο γράφων διαφωνεί με τον τρόπο που υπερασπίζονται τις απόψεις τους και διεκδικούν κοινωνική δικαιοσύνη, είναι πρόθυμοι να πεθάνουν για κάτι που υπερβαίνει τον εαυτούλη τους ή τους στενούς συγγενείς και φίλους τους. Αν όλοι οι έλληνες διέθεταν την αποφασιστικότητα του Νίκου Ρωμανού και διακατέχονταν από το πάθος του για ταξική αφύπνιση το σοσιαλιστικό όραμα θα ήταν πολύ πιο απτό από όσο είναι σήμερα. Το παράδειγμά του, ωστόσο, συνιστά ένα πολύ καλό εφαλτήριο για να αποκτήσει επιτέλους το λούμπεν προλεταριάτο την ταξική συνείδηση που χρειάζεται ώστε να μην υποτάσσεται σε καταπιεστές, μεσσίες και λοιπούς δήθεν εθνοσωτήρες...

Ρωμανός vs Νταβούτογλου: σημειώσατε 1

Του Λευτέρη Ριζά 

     Τις τελευταίες ημέρες στον ηλεκτρονικό και γραπτό τύπο, στα μέσα «κοινωνικής δικτύωσης», στις δηλώσεις και ανακοινώσεις των κομμάτων – ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ –, στα «κινήματα», κυριάρχησε το θέμα του Ν. Ρωμανού. Αντίθετα η εδώ παρουσία του πρωθυπουργού της «φίλης» Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου τα απασχόλησε πολύ λιγότερο.

       Το «καυτό» τριήμερο – επίσκεψη Νταβούτογλου και επέτειος δολοφονίας Γρηγορόπουλου σε συνδυασμό με εκδηλώσεις συμπαράστασης στο Ν. Ρωμανό – η  Αθήνα μετατράπηκε σε πραγματικό «φρούριο». Απαγόρευση συγκεντρώσεων, κλείσιμο σταθμών του μετρό, αστυνομοκρατία.

       Στη Βουλή ο Π. Λαφαζάνης (5-12-14)  είπε πολύ σωστά:

«επιτρέψτε μου όμως, κύριε Πρόεδρε, να κάνω μία παρέμβαση γι’ αυτά τα αίσχη, τους αυταρχισμούς και τις αθρόες προσαγωγές που γίνονται στο κέντρο της Αθήνας με εντολή της Κυβέρνησης από την Αστυνομία. Βεβαίως, έρχεται ο κ. Νταβούτογλου στην Αθήνα, αλλά δεν είναι δυνατόν να μετατραπεί η Ελληνική Δημοκρατία σε Τουρκική Δημοκρατία, προκειμένου, υποτίθεται, να μην ενοχλήσετε την επίσκεψη και να βρίσκετε άλλοθι την επίσκεψη για να κάνετε αθρόο αυταρχισμό.

Για να μην ξεχνιόμαστε...

Ομόφωνα η Βουλή ψήφισε την τροπολογία για να σωθεί η ζωή του Νίκου Ρωμανού. 
ΟΜΟΦΩΝΑ; 
ΟΧΙ! δυο φασίστες αντιστάθηκαν. Ο Γεωργιάδης και ο Πλεύρης.

Ανάρτηση από: https://www.facebook.com/osiospasxwn

Τρία ερωτήματα για την νίκη Ρωμανού

Τώρα που τελείωσε η απεργία πείνας του Ρωμανού ας δούμε με μεγαλύτερη νηφαλιότητα και χωρίς τις υπερεπαναστατικές φανφάρες που κυκλοφορούσαν αδέσποτες τις τελευταίες μέρες, ορισμένα πράγματα που αξίζει να συζητηθούν.

Ποιός κέρδισε τι;

Αναμφισβήτητα υπάρχει μια μεγάλη νίκη σήμερα. Η νίκη είναι του ίδιου του Νίκου Ρωμανού. Κέρδισε. Κέρδισε για τον εαυτό του να εξασκήσει το δικαίωμα του για λίγες ανάσες ελευθερίας. Έδωσε με πολύ μεγάλο θάρρος αυτή τη μάχη και τα κατάφερε. Η εκτίμηση προς το πρόσωπό του είναι πια δεδομένη και η στάση του αναγνωρίζεται ακόμα και από όσους διαφωνούν με τις πράξεις του.

Δήλωση Νίκου Ρωμανού: «Γιατί η Νίκη είναι υπόθεση όλων μας»

Μετά από 31 μέρες σκληρού και ανυποχώρητου αγώνα σταματάω την απεργία πείνας έχοντας σημειώσει μια σημαντική νίκη.

Η τροπολογία που ψηφίστηκε στην Βουλή με μοναδικό αποδέκτη εμένα, είχε μεγάλες διαφορές από τις αρχικές εξαγγελίες του Υπουργού Δικαιοσύνης, κάνοντας εν τέλει αποδεκτή την απαίτησή μου ακόμα και αν αυτό συνεπάγεται το να «φοράω βραχιολάκι».

Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή η νίκη ήταν αποτέλεσμα της πολιτικής πίεσης που ασκήσαμε για αυτό και ο κόσμος του αγώνα και η Μαχητική Αναρχία είναι αδιαμφισβήτητα ηθικά, πολιτικά και πρακτικά οι μεγάλοι νικητές.