Για τις διαμαρτυρίες των Κρητικών κατά του γενοκτονικού Ισραήλ

Ανάρτηση του Μανώλη Μούτσου στο facebook

Γέμισε ο τόπος κρουαζιέρες με Ισραηλινούς και βρέθηκαν κάμποσοι Ηρακλειώτες με πανό και παλαιστινιακές σημαίες για να τους δείξουν ότι είναι ανεπιθύμητοι. Και πολύ καλά έκαναν. Σε έναν τόπο που έχει γνωρίσει τόσα Ολοκαυτώματα, οι τουρίστες από το γενοκτονικό Ισραήλ είναι ανεπιθύμητοι. Κι αυτοί και η Μοσάντ που τους συνοδεύει.

Κανονικά στις διαμαρτυρίες αυτές έπρεπε να συμμετέχουν οι δήμαρχοι, τα περιφερειακά συμβούλια και οι ντόπιοι βουλευτές. Το Ισραήλ είναι κράτος τρομοκράτης κι έχει για πρωθυπουργό έναν τύπο που καταζητείται για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Αυτά δεν τα λένε οι «ακτιβιστές». Ένα σωρό διεθνή δικαστήρια και ο ΟΗΕ τα λέει.

Ντροπή και μόνο ντροπή σε όσους αρπάζουν συνειδητά τα ματωμένα λεφτά των Ισραηλινών τουριστών.

Όμως κάπου εδώ διαδίδεται μια πονηρή άποψη. Οτι δήθεν η συμμαχία με το Ισραήλ είναι συμφέρουσα για τη χώρα. Οτι συνιστά ασπίδα από τον επεκτατισμό της Τουρκίας. Κι ότι τελοσπάντων έχουμε ανάγκη τα οικονομικά οφέλη από τους δεκάδες χιλιάδες τουρίστες που έρχονται. Δύσκολες εποχές για την οικονομία…

Και κάπως έτσι δικαιολογούν με πολύ ρεαλισμό την συνεργασία με το γενοκτονικό κράτος.

Οπότε όλοι εμείς οι υπόλοιποι που διαμαρτυρόμαστε ενάντια στους Ισραηλινούς δεν ξέρουμε από γεωπολιτική ανάλυση και διεθνείς συμμαχίες.

Ε κακομοίρηδες.

Οι Ρώσοι τουρίστες δεν ήταν ωφέλιμοι για την ντόπια οικονομία; Πολύ αδιαμαρτύρητα δέχτηκαν οι «ρεαλιστές» την διακοπή κάθε σχέσης με το ρωσικό κράτος.

Ο τουρισμός διογκώνει τη διαπλοκή μαφίας-κράτους...

Του Γιώργου X. Παπασωτηρίου

Ο μαφιόζικος καπιταλισμός σε πλήρη ανάπτυξη. Στην Ελλάδα μαζί με τον τουρισμό αναπτύσσεται και η Μαφία. Ένας αρχιτέκτονας με κύκλο εργασιών στη Μύκονο δολοφονείται έξω από το γραφείο του στην Αθήνα. Μαφίες απειλούν, ξυλοκοπούν, δολοφονούν. Σ’ αυτά τα μαφιόζικα κυκλώματα και τη βαριά εγκληματικότητα «σε ορισμένους τουριστικούς προορισμούς που οι τοπικές εξουσίες δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν» αναφέρεται η φιλοκυβερνητική εφημερίδα «Η καθημερινή» στο σημερινό κύριο άρθρο της (29.8.2024), ζητώντας «κεντρική παρέμβαση».

Μόνο που η εφημερίδα φαίνεται να "παραβλέπει" ότι η Μαφία ελέγχει και το «κέντρο». Στην Ιταλία, στην Ελλάδα, παντού, μαφιόζοι: έμποροι και διακινητές ναρκωτικών, δολοφόνοι και νονοί συνεργάζονται αγαστά με πολιτικούς, την αστυνομία, την εκκλησία. Γενικά, η παράνομη και η νόμιμη δραστηριότητα, τα ναρκωτικά αλλά και τα μεγάλα «επιχειρηματικά πρότζεκτ» διαπλέκονται αδιάλλειπτα με την τοπική και την κεντρική εξουσία.

Θυμίζουμε ότι στη Βενετία, στα ύφαλα πλοίου γνωστού Έλληνα εφοπλιστή βρέθηκαν δύο τόνοι κοκαΐνης. Καμία συνέπεια. Στον Πειραιά, αξιωματούχοι του Λιμενικού διακινούσαν κατασχεμένη κοκαΐνη. Διακινητές επίσης είναι και αστυνομικοί. Αλλά αυτοί είναι οι μικροί διακινητές, αφού οι «μεγάλοι» είναι οι κορυφές του οικονομικού πλούτου και της πολιτικής εξουσίας που παραμένουν "ανέγγιχτοι".

Ένας δημοσιογράφος στην Κατάνια της Σικελίας κατήγγειλε ότι η Μαφία απαρτίζεται από υπουργούς, δημάρχους, μεγαλοκατασκευαστές έργων του δημοσίου αλλά και του ιδιωτικού τομέα, από μεγαλοεπιχειρηματίες κ.ο.κ.. Ο δημοσιογράφος δολοφονήθηκε.

Στην Αθήνα, ο Γιώργος Καραϊβάζ καταγγέλει ομοίως ότι «…Μεγαλοεπιχειρηματίες, πολιτικοί, δημοσιογραφικά μεγαλοστελέχη, εκκλησία, αστυνομία, δικαιοσύνη, κακοποιοί… Ένας κύκλος που όλοι γνωρίζουν όλους και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η κυκλοφορία και το ξέπλυμα του μαύρου χρήματος.» Ο Γιώργος Καραϊβάζ εκτελείται εν ψυχρώ μπροστά από το σπίτι του.

Στάσου Μύγδαλα

Του Κώστα Βαξεβάνη

Στη µακρινή δεκαετία του 1980, τότε που το έτος 2000 διαφημιζόταν ως το «μέλλον της χώρας» και ο Κώστας Λαλιώτης αναρωτιόταν δημόσια σε συνεντεύξεις πώς θα είναι να συµπέσει η χιλιετία µε τον µισό αιώνα ζωής του, υπήρχαν και κάποιοι που δεν συµµερίζονταν την τόση αισιοδοξία. 

Η ελληνική ύπαιθρος ζούσε την ανάπτυξη των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων και οι Βρυξέλλες ζητούσαν το ξερίζωμά ελαιόδεντρων και αμπελιών, καθώς και το κόψιμο των ελληνικών καϊκιών για να λειτουργήσει η ενιαία ευρωπαϊκή οικονομία την οποία απειλούσαν οι εγχώριες προτεραιότητες. Όπως διαβεβαίωναν οι γνώστες από την τηλεόραση, που έκανε τα πρώτα της έγχρωμά βήματα, δεν είχε νόημα η Ελλάδα να µένει γαντζωμένη στο πρότυπο ανάπτυξης µε βαριά βιομηχανία και διάφορες θεωρίες γύρω από το πώς πρέπει να οργανωθεί η παραγωγή. Η Ελλάδα, κατά τους τεχνοκράτες πάντα, µπορούσε να ζήσει αναπτύσσοντας τον τουρισμό της, που αποτελούσε τη νέα βαριά βιομηχανία.

Οι απαισιόδοξοι λοιπόν της εποχής επέµεναν ότι δεν µπορεί η χώρα να αναπτυχθεί µονόπλευρα, να εγκαταλείψει τις παραδοσιακές δοµές και να καταντήσει εξαρτώµενη από τις τουριστικές διαθέσεις. Η έκφραση ότι «δεν µπορεί να καταντήσουµε τα γκαρσόνια της Ευρώπης» έχει ειπωθεί κατά καιρούς από τον Αντρέα Παπανδρέου, τον Χαρίλαο Φλωράκη και πλείστους πολιτικούς όταν υπήρχε ακόµη συζήτηση µε όρους πολιτικής. Η δεκαετία του 1960 δεν ήταν τότε πολύ µακρινή και έτσι το πολιτικό επιχείρηµα ότι δεν µπορούµε να επιστρέψουµε στην εποχή του Κωνσταντίνου Καραµανλή, τότε που η αντιπαροχή και η τσιµεντοποίηση βαφτίζονταν «ανάπτυξη», ήταν µια επιχειρηµατολογία που πραγµατικά δηµιουργούσε προβληµατισµό. Αλλωστε σε πολλά µέρη της Ελλάδας υπήρχαν τα κουφάρια από ξενοδοχειακά συγκροτήµατα που χτίστηκαν µε άδεια της χούντας πάνω στον αιγιαλό και αποτελούσαν πλέον µνηµεία αυθαιρεσίας και έλλειψης αισθητικής. 

Στον τουρισμό δεν ψάχνουν για εργαζόμενους αλλά για δούλους

Του Νίκου Γουρλά

Για ακόμα μια χρονιά οι ξενοδόχοι έχουν αρχίσει από τον Γενάρη να κλαίγονται για τις ελλείψεις προσωπικού που μέχρι τώρα υπολογίζεται να είναι από 50-60.000. Στον παραπάνω αριθμό θα πρέπει να προστεθεί άλλο ένα 20%-25% από τους εργαζόμενους που τελικά έως τον ερχόμενο Μάιο-Ιούνιο ή θα πάνε και θα φύγουν στην πρώτη ευκαιρία λόγω των άθλιων εργασιακών συνθηκών ή θα έχουν βρει κάποια άλλη εργασία εντωμεταξύ και δεν θα επιλέξουν να επιστρέψουν στο ξενοδοχείο όπου δούλεψαν την περσινή τουριστική περίοδο. Έτσι οι απώλειες υπολογίζεται να φτάσουν ακόμα και τις 80.000 θέσεις εργασίας

Μετά την πανδημία οι εργαζόμενοι στον τουρισμό ιδιαίτερα στις μεγάλες μονάδες αναγκάστηκαν να δουλεύουν σε συνθήκες που δεν διέφεραν πολύ από αυτές του κάτεργου. Ένα κάτεργο που οι καμαριέρες υποχρεώνονται να καθαρίσουν και να φροντίζουν 30 με 40 δωμάτια την ημέρα. Πέντε μάγειροι να μαγειρεύουν για 1.000 άτομα, οι λαντζέρηδες να δουλεύουν ατέλειωτες ώρες και οι σερβιτόροι όταν δεν θα κολυμπούν για να σερβίρουν τους πελάτες θα λιποθυμούν από την ζεστή και τα εξοντωτικά ωράρια, δουλεύοντας 12-13 ώρες χωρίς ρεπό.

Η παραπάνω εικόνα είναι η «νόμιμη». Δηλαδή, αυτή που υπάρχει με τις ευλογίες όλων των κυβερνήσεων που φρόντισαν να υπάρχουν 19 διαφορετικές σχέσεις εργασίας οι οποίες δίνουν την δυνατότητα (παρά την υποχρεωτικότητα της σύμβασης του κλάδου) οι εργοδότες να ξεγλιστρούν και να χρησιμοποιούν στην πλειοψηφία τους τις ατομικές συμβάσεις.

Μία ειδυλλιακή εικόνα ή μία εικόνα αυτοκαταστροφής για τις πολυτελείς διακοπές μιας μειοψηφίας;

Του Θοδωρή Τσιμπίδη *

Τέλη Αυγούστου σε ένα νησιωτικό σύμπλεγμα στα βόρεια Δωδεκάνησα, όπου οι πραγματικοί μόνιμοι κάτοικοι δεν ξεπερνούν τους 20.

Η εικόνα αυτή επαναλαμβάνεται σε κάθε άκρη της ελληνικής ακτογραμμής, όπου με την ξαφνική δραστηριοποίηση περισσότερων από 35.000 μικρών και μεγάλων σκαφών αναψυχής, συντελείται μία αθέατη για τους πολλούς, αλλά τεράστια καταστροφή στα παράκτια οικοσυστήματα των θαλασσών μας.

Σε μία χώρα που θέλει να συγκαταλέγεται στους κορυφαίους προορισμούς για το yachting, δεν υπάρχουν στοιχειώδεις υποδομές, δεν τηρείται κανένας όρος ή φέρουσα ικανότητα, δεν υπάρχει καμία χωροθέτηση, αλλά ούτε και προγραμματισμός για να υπάρξουν αυτά στο μέλλον.

 Το κάθε σκάφος αγκυροβολεί όπου και όπως θέλει, κατά παράβαση της ελληνικής και της ευρωπαϊκής νομοθεσίας που ορίζει ότι απαγορεύεται η αγκυροβόληση πάνω από θαλάσσια λιβάδια Ποσειδωνίας. Σε άλλα μέρη της Μεσογείου, π.χ. Ισπανία, Ιταλία, Κροατία κλπ σε περιοχές με λιβάδια Ποσειδωνίας τα σκάφη προσδένουν πάνω σε ειδικά μόνιμα αγκυροβόλια.
(Να θυμίσουμε ότι τα προστατευόμενα λιβάδια Ποσειδωνίας, μας δίνουν πολύτιμο οξυγόνο, εξασφαλίζουν την παραγωγικότητα των θαλασσών μας, το βαθύ τους ρίζωμα σχηματίζει φυσικό φράχτη που αποτρέπει τη διάβρωση των παραλιών, ενώ είναι και ένας ανεκτίμητος σύμμαχός μας για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής, καθώς απορροφούν >35 φορές περισσότερο άνθρακα, σε σύγκριση με τα τροπικά δάση).

Το κίνημα της πετσέτας και ο υπερτουρισμός

Οι κινητοποιήσεις των νησιωτών φέρνουν στην επιφάνεια τον στρεβλό χαρακτήρα της τουριστικής ανάπτυξης και πιέζουν για την μεταρρύθμισή του τουριστικού μοντέλου.

Του Γιώργου Ρακκά 

Οι κινητοποιήσεις των νησιωτών ενάντια στις καταλήψεις των παραλιών από την αλόγιστη και παράνομη επέκταση των μπιτς μπαρ -με τις σειρές από τις συχνά πολυτελείς ξαπλώστρες που ενοικιάζονται πανάκριβα και την δυνατή μουσική- έχουν ήδη καταφέρει να αναδειχθούν στην επικαιρότητα.

Προκάλεσαν και την αντίδραση του αρμόδιου υπουργείου, το οποίο έδειξε να ανταποκρίνεται στις διαμαρτυρίες δηλώνοντας ότι θα ακολουθήσουν άμεσα έλεγχοι ώστε η νομοθεσία επιτέλους να εφαρμοστεί.

Αρκετές φωνές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, βέβαια, ασκούν κριτική. Βλέπουν στις κινητοποιήσεις την απόπειρα μιας συντετριμμένης αξιωματικής αντιπολίτευσης να παραμείνει στην επικαιρότητα.

Καταγγέλλουν ”μιζεραμπιλισμό”, αποδίδοντας στους κινητοποιούμενους εσφαλμένα μια πρόθεση άρνησης της τουριστικής ανάπτυξης και των ωφελειών που αποκομίζει για τη χώρα: το σύνδρομο της ταπεινής πλην γραφικής Ελλάδας, λένε, ξαναχτυπά με αφορμή τις ξαπλώστρες, και ζητεί ”ελεύθερες παραλίες για όλο το λαό”• ξεχνώντας ότι και οι ελεύθερες παραλίες βουλιάζουν σήμερα από μία άλλη καταπατητική λογική, των λουώμενων αυτή τη φορά, που τις μετατρέπουν σε σκουπιδότοπους, τις και τις καθιστούν εξίσου αφόρητες με την εκκωφαντική πολυφωνία των φορητών ηχείων Bluetooth, τις ρακέτες, τα ψυγεία και τα αυτοκίνητα που τα παρκάρουν μέσα στην αμμουδιά.

Σχόλιο για τις…ετήσιες μαζικές πυρκαγιές στην Ελλάδα και τη μετατροπή της σε γηροκομείο των Βορειοευρωπαίων

Εισαγωγή: Το παρακάτω εκτεταμένο σχόλιο του Τάκη Φωτόπουλου αφορά τις σχεδόν ετήσιες καταστροφικές πυρκαγιές στην Ελλάδα που σημειώνονται από τα τέλη του περασμένου αιώνα, δηλαδή από τότε που η Υπερεθνική Ελίτ επέβαλε την παγκόσμια εξουσία της, επωφελούμενη από την καταστροφική κατάρρευση του Υπαρκτού Σοσιαλισμού και τη συνακόλουθη αντικατάσταση του δυαδικού συστήματος παγκόσμιας εξουσίας –το οποίο είχε επικρατήσει μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο– από την ουσιαστική μονοκρατορία της Υπερεθνικής Ελίτ (οικονομική, πολιτική, κοινωνική αλλά και πολιτιστική).

Ερωτήματα που γεννώνται σχετικά με τις ετήσιες μαζικές πυρκαγιές στην Ελλάδα:

• Πού θεμελιώνεται η δήθεν τεράστια κλιματική αλλαγή, κυρίως μετά την πτώση του «Υπαρκτού» μέχρι σήμερα, και εάν πράγματι υπάρχει παρόμοια κλιματική μεταβολή, γιατί άραγε βασικά περιορίζεται στην Ευρώπη και μάλιστα ούτε καν όλη την Ευρώπη αφού δεν μιλά βέβαια κανένας (με εμπεριστατωμένα στοιχεία φυσικά) για κάποια τεράστια κλιματική μεταβολή στη Βόρεια Ευρώπη, από τη Ρωσία μέχρι τη Βρετανία κλπ.) αλλά ουσιαστικά μιλούν για κλιματική μεταβολή στις χώρες της Νότιας Ευρώπης, τις οποίες πλήττουν και οι σημερινοί καύσωνες; Δεν μιλά βέβαια κανένας και για αντίστοιχους καύσωνες στη Βρετανία ή τη Ρωσία, τη Γερμανία κλπ., και δεν αποτελούν βέβαια «καύσωνα» 2-3 ζεστές μέρες στην Αγγλία κ.α. Γιατί άραγε δεν ακούμε για την ανάγκη τα σπίτια να εφοδιαστούν με κλιματιστικά κλπ. στη Βόρεια Ευρώπη, όπως γίνεται σήμερα σχετικά με τη Νότια Ευρώπη; Μήπως γιατί οι χώρες στη Βόρεια Ευρώπη δεν προσφέρονται για θερινό τουρισμό, τη νέα μεγάλη καπιταλιστική μπίζνα;

Η τουριστικοποίηση βλάπτει σοβαρά τη χώρα

Του Παύλου Δερμενάκη

Στην Ελλάδα του 2023, μετά από τρεις δεκαετίες «ανάπτυξης» με ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις προς ημετέρους, και 12 χρόνια μνημονίων βρισκόμαστε στην εποχή που κύρια η νεολαία μας βιώνει με τον πιο ακραίο τρόπο το τι σημαίνει η άποψη ότι ο τουρισμός είναι βαριά βιομηχανία της Ελλάδας, όπως φάνηκε με το περιστατικό του σερβιτόρου στη Ρόδο. Παράλληλα το ίδιο το τουριστικό μοντέλο είναι ένα άναρχο, αδιέξοδο μοντέλο ανάπτυξης που έχει σοβαρές επιπτώσεις για την χώρα όπως:

• Συνεχή υποβάθμιση της παραγωγικής ικανότητας της χώρας, καθώς στο συγκεκριμένο τομέα το μεγαλύτερο μέρος της κατανάλωσης είναι εισαγόμενα είδη. Επίσης το μεγαλύτερο μέρος των ποσών που καταβάλλουν οι τουρίστες παραμένει στο εξωτερικό είτε σαν «μερίδιο του λέοντος» των tour operators (TUI κ.λπ.) είτε στο πλαίσιο φορολογικού σχεδιασμού υπέρ και υπό τιμολογήσεων των μεγάλων διεθνών αλυσίδων παροχής υπηρεσιών τουρισμού.
• Εξόντωση των μικρομεσαίων ακόμα και μεγάλων επιχειρήσεων λόγω των ληστρικών συμβάσεων με τους tour operators, των απαράδεκτων διαδικασιών δανεισμού από το τραπεζικό σύστημα και του τρόπου διαχείρισης συνολικά των «κόκκινων δανείων» που προέρχονται από τον τουριστικό τομέα.
• Τα παραπάνω οδηγούν σε συνεχή, εντεινόμενο αφελληνισμό το ξενοδοχειακό δυναμικό της χώρας και όχι μόνο, που συνεχώς όλο και μεγαλύτερο τμήμα του περνά στην ιδιοκτησία των ξένων μεγάλων αλυσίδων τουρισμού ή των funds και των εταιρειών real estate που κάνουν επιδρομή μέσω των κόκκινων δανείων και στα τουριστικά ακίνητα.
• Μαζικός τουρισμός χωρίς κριτήρια και ασφαλιστικές δικλείδες. Ο στόχος της μεγιστοποίησης των αριθμών, των αφίξεων, των διανυκτερεύσεων, της συνεχούς επέκτασης των τουριστικών υποδομών κλπ οδηγεί σε καταστάσεις τραγελαφικές. Κορυφαίο παράδειγμα των ημερών τα τέσσερα ταυτόχρονα κρουαζιερόπλοια στη Μύκονο. Καθένα από αυτά με 4.000 τουρίστες. Που θα αποβιβαστούν όλοι αυτοί, με ποιες συνέπειες, σε ποιες υποδομές είναι «ψιλά γράμματα» για τους αρμόδιους που χαράσσουν πολιτική.

Η άλλη Ελλάδα του Κικίλια - Τέτοια παρακμή με τόσο πλούτο!

Του Γιώργου Τασιόπουλου

Ως γνωστόν, ο τουρισμός αποτελεί τη «βαριά» βιομηχανία της χώρας μας, όπως συνηθίζουν να λένε οι κυβερνώντες. 

Και για αυτόν τον λόγο, επενδύουμε συνεχώς στον τουριστικό κλάδο, όμως οι συνάδελφοι εκπαιδευτικοί που προσλήφθηκαν σε τουριστικές περιοχές με το μισθό των 900 ευρώ μας περιγράφουν τις δικές τους μοναδικές εμπειρίες, διαφορετικές από αυτές που μπορεί να ζήσει κάθε ξένος επισκέπτης στην τουριστική Ελλάδα. 

 «Ζητάνε για ένα δωμάτιο 500 ευρώ, ενώ εμείς παίρνουμε το πολύ 900»...

«συνάδελφοι μένουν στο αυτοκίνητο γιατί δε βρίσκουν δωμάτιο κάτω από 100 ευρώ. Υπάρχουν δωμάτια που δε διαθέτουν για εμάς οι επιχειρηματίες για να μη χάσουν το κέρδος από τους τουρίστες. 

Τα καταλύματα του δήμου είναι γεμάτα κι άθλια, δεν μπορείς να μείνεις πάνω από λίγες ώρες».

Υποδεχόμαστε τους τουρίστες!

Τουρισμός: Μονοκαλλιέργεια ή μοχλός της παραγωγής;

Του Μανώλη Εγγλέζου Δεληγιαννάκη 

Δεν θα μπούμε στη συζήτηση για το αν ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας. Αυτό που είναι σίγουρο, είναι πως μαζί με τη ναυτιλία είναι οι δυο μεγάλοι πυλώνες της οικονομίας μας, με τον πρωτογενή τομέα να περιορίζεται σε ένα 5% περίπου του ΑΕΠ και το δευτερογενή να βρίσκεται γύρω στο 16%.

Η πανδημία κατέδειξε τα όρια μιας οικονομίας που έχει ατροφική παραγωγή και βασίζεται στις υπηρεσίες, με ναυαρχίδα εδώ τον τουρισμό. Η κατανάλωση καλύπτεται από εισαγωγές, οπότε η κατάρρευση μιας κύριας πηγής εσόδων, όπως ο τουρισμός, μας υποχρεώνει σε κάποιες σκέψεις για το μέλλον.

Ένα ζήτημα είναι πού στηρίζεται ο τουρισμός μας. Αν στοχεύει στο να προσφέρει απλά ένα περιβάλλον ήλιου και θάλασσας σε κάποιους που θέλουν να ξεσκάσουν, χαμηλώνει τις προδιαγραφές του. Θα προσφέρει σκουπίδια για φαγητό, μπόμπες για ποτό, ώστε να μπορεί να προσελκύσει τουρίστες αλλά όχι περιηγητές που θα επισκέπτονται έναν τόπο με κριτήριο το ενδιαφέρον τους γι’ αυτόν. Και για να το κάμει, θα στραφεί σε προμηθευτές παντού όπου θα βρει φτηνότερα. Το παγκοσμιοποιημένο οικονομικό σύστημα το επιτρέπει. Επομένως, ο τουριστικός πελάτης δε θα δοκιμάσει στο φαγητό την παραγωγή του τόπου που επισκέπτεται, αλλά κάποιου φτηνότερου. Θα χρησιμοποιήσει έπιπλα και εξοπλισμό εισαγωγής, που προμηθεύτηκε φτηνά ο επιχειρηματίας από την παγκόσμια αγορά. Και η αίσθηση που θα αποκομίσει από την Ελλάδα είναι ότι πρόκειται για ένα ειδυλλιακό σκηνικό εκτόνωσης.

Ε όχι και "βαριά βιομηχανία" ο τουρισμός! – Η έκθεση της McKinsey και ο κορονοϊός

Του Βαγγέλη Γεωργίου

Το 1936 ο τότε δήμαρχος Αθηνών Κώστας Κοτζιάς σε επίσκεψή του στο Βερολίνο είχε την "τύχη" να συναντηθεί με καγκελάριο Αδόλφο Χίτλερ. Τότε λοιπόν, ο τελευταίος, στη συζήτηση που είχανε, του είπε ότι η Ελλάδα «μπορεί άριστα να ευημερήσει αν καλλιεργήσει σε μεγάλη έκταση… την αγριόμεντα και τα άλλα μυρωδικά βότανα που είναι απαραίτητα στην ευρωπαϊκή βιομηχανία φαρμάκων και αρωμάτων. Και αν οργανωθεί και τουριστικά για να έρχονται εδώ οι περιηγητές να βλέπουν τις αρχαιότητες». Το περιστατικό κατέγραψε το 1961 ο Ευάγγελος Παπανούτσος σε ένα άρθρο του στο ΒΗΜΑ το 1961.

Πράγματι, μεταπολεμικά και κυρίως μεταπολιτευτικά, η ανάπτυξη του τουρισμού αποτέλεσε τον ακρογωνιαίο λίθο της ελληνικής οικονομίας. Ειδικά, σήμερα μετά την πρωτόγνωρη πανδημία αποκαλύφθηκε με τον πιο οδυνηρό τρόπο ότι ο τουρισμός αποτέλεσε την ταφόπλακα της ευρύτερης ανάπτυξης της Ελλάδας. Οι Ευρωπαίοι παρείχαν κονδύλια δήθεν για την εγχώρια ανάπτυξη και οι Έλληνες πίστεψαν ότι μπορούσαν να στηριχτούν στον τουρισμό για να αντισταθμίσουν την εγκατάλειψη των υπόλοιπων βιομηχανικών κλάδων.

Άνεργα γκαρσόνια στην αποικία που εκποιεί ό,τι απέμεινε από τη Δημόσια περιουσία

Του Γιώργου Τασιόπουλου

«∆εν θα γίνουµε τα γκαρσόνια της Ευρώπης»... 

Τη φράση διατύπωσε 35 και βάλε χρόνια πριν, ο Ανδρέας Παπανδρέου. 

Η βούληση του διαψεύδεται οικτρά επί των ημερών μας, καθώς ο εποχικός τουρισμός είναι βασικός πυλώνας της οικονομίας και ταπεινωτικά, λυράρηδες και ιθαγενείς με σημαίες της Ε.Ε. αναμένουν μάταια τον Ευρωπαίο τουρίστα στις αφίξεις των αεροδρομίων μας.

Η µονοκαλλιέργεια του Τουρισµού κυριαρχεί στην αναπτυξιακή δυναµική της ελληνικής οικονοµίας.

Σύµφωνα µε το Παγκόσµιο Συµβούλιο Ταξιδίων και Τουρισµού (WTTC), το ένα τέταρτο της απασχόλησης στην Ελλάδα βασίζεται στον Τουρισµό. Το 2019 οι απασχολούµενοι στον κλάδο που αντιπροσωπεύει πάνω από το 20% του ΑΕΠ (10,4% το παγκόσµιο ποσοστό) ξεπέρασαν για πρώτη φορά το ένα εκατοµµύριο και σήμερα είναι άνεργοι.

Η Μύκονος και η ...ανοησία της αγέλης

Του Κώστα Γρίβα

Εδώ και πολλά χρόνια, η Μύκονος και το τουριστικό της μοντέλο αντιπροσωπεύει το πιο παρακμιακό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας και το πιο στρεβλό και παθογενές μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης. Η Μύκονος έχει εξελιχθεί σε έναν χώρο εκδήλωσης χυδαίας επίδειξης πλούτου και ναρκισσιστικών συμπεριφορών, σε έναν χώρο όπου συναγελάζεται, συμβιεί και χαριεντίζεται το οργανωμένο έγκλημα με την παρασιτική μεγαλοαστική τάξη.

Την τάξη η οποία πλούτισε τις προηγούμενες δεκαετίες διαγουμίζοντας τον εθνικό πλούτο και το ευρωπαϊκό χρήμα, οδηγώντας την Ελλάδα στην κατάσταση που είναι σήμερα. Κοντά σε αυτούς μαφιόζοι και ολιγάρχες από τις χώρες της πρώην Σοβιετική Ένωσης, Άραβες και Τούρκοι που έρχονται να σκορπίσουν ευρώ και δολάρια, ανταγωνιζόμενοι ο ένας τον άλλο σε χοντροκοπιά και εγωπάθεια. Και φυσικά, ελάχιστο από αυτό το χρήμα βρίσκει τον δρόμο του προς τα κρατικά ταμεία, αφού η φοροδιαφυγή είναι ο κανόνας.

Ώρα για μπίζνες!

Ο κύριος Τιερί Μπρετόν αποτελεί το ιδανικό υβρίδιο Ευρωπαίου επιχειρηματία και πολιτικού: είναι πρόεδρος ή μέλος της διοίκησης διεθνών τραπεζών, πολυεθνικών εταιριών, ομίλων τηλεπικοινωνιών και νέων τεχνολογιών, έχει διατελέσει για χρόνια και υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας, ενώ σήμερα είναι κομισάριος Εσωτερικής Αγοράς της Ε.Ε. Πέραν αυτών, είναι και μπαϊλντισμένος από την κλεισούρα λόγω πανδημίας: «Όλοι θέλουμε να χαρούμε τις καλοκαιρινές διακοπές, ειδικά μετά την καραντίνα», είπε παρουσιάζοντας αυτήν την εβδομάδα το πλαίσιο κατευθυντήριων γραμμών της Κομισιόν για την υποτιθέμενη επιστροφή στην κανονικότητα, με το οποίο η ευρωκρατία σφυρίζει τη λήξη του συναγερμού. Προφανώς βαρέθηκε να μετρά τις εκατόμβες που καθημερινά εξακολουθούν να προστίθενται στις στατιστικές. Εξάλλου, ελπίζει κι αυτός ότι η ζέστη θα εξοντώσει τον ιό.

Ντομινίκ Στρος Καν: Καταστροφή ο κορωνοϊός για τις χώρες που εξαρτώνται από τουρισμό και πρώτες ύλες

Για μια διαφορετική κρίση που προκαλεί αλυσιδωτές αντιδράσεις τόσο σε πολιτικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο κάνει λόγο ο Ντομινίκ Στρος Καν, με άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Politique Internationale

Για μια διαφορετική κρίση που προκαλεί αλυσιδωτές αντιδράσεις τόσο σε πολιτικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο κάνει λόγο ο Ντομινίκ Στρος Καν, με άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Politique Internationale.

Ο πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ και πρώην υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας θεωρεί ότι η υγειονομική κρίση που διανύουμε είναι πολύ διαφορετική από προγενέστερες πανδημίες, όπως η Μαύρη Πανώλης του 1348 μ.Χ. και η Ισπανική Γρίπη του 1918-1919 λόγω αφενός της παγκοσμιοποίησης -που διευκόλυνε τη διασπορά της νόσου- και αφετέρου λόγω των αυστηρών περιοριστικών μέτρων που επιβλήθηκαν σε μεγάλο τμήμα του πλανήτη. 

Σοκ στην προσφορά και τη ζήτηση

«Δύσκολα θα αποφύγουμε τις εργασιακές συνέπειες του σοκ στην προσφορά, που προκύπτει από τα περιοριστικά μέτρα, τα οποία εξ’ ορισμού αποδείχθηκαν απαραίτητα από υγειονομικής άποψης. Με ένα μέρος του εργατικού δυναμικού περιορισμένο για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα η πτώση της παραγωγής είναι αναπόφευκτη. Ορισμένες εταιρείες θα συρρικνωθούν, άλλες θα κλείσουν. Οι θέσεις εργασίας εκεί θα χαθούν αναμφίβολα για αρκετά μεγάλο διάστημα. Είναι αυτό που συμβαίνει σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών, που όμως επηρεάζουν συνήθως μόνον ένα μέρος της οικονομίας. (…) Είναι ο γνωστός κύκλος της ύφεσης», λέει ο Στρος Καν.

Πλήρωνε μαλάκα Έλληνα... στα μουλωχτά την τουριστική προβολή της χώρας σε ιδιωτική εταιρεία!

Ο Θεοχάρης του Μόσιαλου, Γιωργάκη, Θεοδωράκη και τώρα Μητσοτάκη... έχει εμπειρίες με τις μπίζνες...

Σκάει νέα υπόθεση σκανδάλου; Αυτό τουλάχιστον υπανίσσεται με δημοσίευμά του στα "Νέα" ο (φιλοκυβερνητικός) Γιώργος Παπαχρήστος ο οποίος γράφει συγκεκριμένα:

«Απαξίωση του EOT. ΤΟ ΑΛΛΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ότι η μονοθεματική ενασχόλησή του με τον κορωνοϊό είναι μεν επιβεβλημένη, λόγω της κρισιμότητας της κατάστασης, αλλά καλού κακού ας ρίχνει και καμιά ματιά τι γίνεται γύρω στο υπόλοιπο μαγαζί.

Για παράδειγμα, ακούω τα μύρια όσα για το υπουργείο Τουρισμού, και τον Χάρη Θεοχάρη. Ο φίλος Χάρης, με άρθρο του σε μια τελευταία Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου παρέδωσε την τουριστική προβολή της χώρας σε ιδιωτική εταιρεία ονόματι «MARKETING GREECE», η οποία ανήκει στον Σύνδεσμο Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ). Επικεφαλής της «MARKETING GREECE» είναι η κυρία Ιωάννα Δρέττα, σύζυγος του πρόεδρου του ΣΕΤΕ Γ. Ρέτσου…
Παρακάμπτω εντελώς τον πειρασμό να μιλήσω ότι πρόκειται για «οικογενειακή υπόθεση» ή το ακόμη κλασικότερο «Γιάννης κερνάει… Ιωάννα πίνει», και στέκομαι σε αυτό καθ’ εαυτό το γεγονός, δεδομένου ότι με την απόφαση του Χάρη Θεοχάρη, όχι και τόσο επαρκώς αιτιολογημένη, θα συμβούν τα ακόλουθα: το υπουργείο Τουρισμού, ο EOT, οι Περιφέρειες, οι Δήμοι θα συνάπτουν χωρίς διαγωνισμούς απευθείας συμβάσεις διαφήμισης και προβολής της χώρας συνολικά, των περιφερειών ή σημαντικών μνημείων με τη «MARKETING GREECE», έργο το οποίο διεκπεραίωνε έως τώρα με τη γνωστή επιτυχία ο EOT!!

Θα μας εξηγήσει κανείς, με επιχειρήματα, γιατί απαξιώνεται με αυτόν τον άκρως περίεργο τρόπο ο EOT και μάλιστα προς όφελος μιας ιδιωτικής εταιρείας; Χάρη;».

Ανάρτηση από: www.press-gr.

Μποϊκοτάζ στο τουρισμό της Τουρκίας

Οι επενδύσεις έχουν και την αθέατη όψη τους

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Μιλώντας για επενδύσεις πρέπει να προσδιορίζουμε ακριβώς ποιος επενδύει που και για γιατί. Διότι μια πραγματικά μεγάλη επένδυση σπανιότατα έχει μόνο οικονομικά κίνητρα. Μαζικές επενδύσεις με καθαρά οικονομικά κίνητρα έγιναν στην Κίνα από μεγάλες εταιρείες των ΗΠΑ, γιατί τα χαμηλά μεροκάματα έριχναν το κόστος. Οι εταιρίες πλούτισαν, αλλά μετέτρεψαν την Κίνα σε πανίσχυρο ανταγωνιστή των ΗΠΑ, έσκαψαν το λάκκο τους μακροπρόθεσμα.

Οι ισχυροί επενδυτές από μεγάλες χώρες που στοχεύουν μικρές χώρες θέλουν βέβαια το μέγιστο κέρδος, αλλά το αποτέλεσμα, ίσως και ο σκοπός, είναι να ελέγξουν την οικονομική, πολιτική και κοινωνική ζωή της μικρής χώρας. Αν αυτός ο έλεγχος έχει ήδη επιτευχθεί με άλλους τρόπους τότε οι επενδύσεις τείνουν στο μηδέν. Στην Ελλάδα η αγορά είναι μικρή και ο έλεγχος της χώρας έχει συντελεστεί με άλλους τρόπους.

Μπορεί, όμως, η μικρή χώρα να είναι εφαλτήριο, π.χ. η Ελλάδα να χρησιμεύει σαν σκαλοπάτι της Κίνας στην Ευρώπη. Αλλά οι επικυρίαρχοι απαγορεύουν την όποια επένδυση έχει στρατηγικό και όχι αυστηρά οικονομικό και περιορισμένης αξίας χαρακτήρα. Απλά: Επιτρέπεται ό,τι δεν τους ενοχλεί. Απαγορεύεται ό,τι μπορεί να οδηγήσει σε οικονομική, άρα και πολιτική αυτονομία.

Διάφοροι "ειδικοί" παπαγαλίζουν διαρκώς ότι δεν έρχονται επενδύσεις, λόγω αδιόρθωτης γραφειοκρατίας και τσαπατσουλιάς. Υπάρχει, ωστόσο, μια άλλη εύλογη ερμηνεία. Για μεγάλες επενδύσεις το Κράτος σαρώνει όλα τα εμπόδια, όπως π.χ. με την κινητή τηλεφωνία. Στις μικρότερες βάζουν προσκόμματα οι Έλληνες επιχειρηματίες, κυρίαρχοι της οικονομικής ζωής, αλλά ανίσχυροι απέναντι στους ξένους.

Μια άλλη ανάγνωση του μαζικού-εκτονωτικού τουρισμού

Το περιοδικό Το Πεζοδρόμιο που εκδίδεται στην Λευκωσία είχε ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα στο 2ο τεύχος του για τον τουρισμό στην ελεύθερη Κύπρο. Αναδημοσιεύουμε ένα κείμενο του αφιερώματος. Τα περισσότερα κείμενα του περιοδικού δημοσιεύονται στην ηλεκτρονική σελίδα του περιοδικού, ενώ μπορείτε να το προμηθευτείτε από το Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο (Θεμιστοκλέους 37).

Του Χρίστου Πέτρου 

Ο μαζικός τουρισμός, που διαχέεται ευρύτερα ως συνείδηση και συμπεριφορά πλέον, αφορά αποκλειστικά την τάση φυγής των ανθρώπων από τη νευρική φόρτιση των έντονων ρυθμών της καθημερινότητας. Έτσι, ο σύγχρονος μαζικός τουρίστας είναι «συναισθηματικά ισοπεδωμένος, πνευματικά αδρανής, χωρίς βλέμμα κριτικό, επισκέπτεται τον ξένο τόπο, δίχως όμως να είναι έτοιμος να τον κατανοήσει ως άλλη εκδοχή ζωής και, απ’ αυτό ακριβώς, να πλουτισθεί με αυτογνωσία […] Θέλει, από τον τόπο που επισκέπτεται, να βρει αυτό που έχει προκατασκευασμένο στον νου του. Άλλωστε γι’ αυτό βρίσκεται εκεί και όχι αλλού […]».1