Με το βλέμμα στις Προεδρικές Εκλογές: Ό,τι καλύτερο για την Κύπρο και το ελληνικό έθνος!

Του Πέτρου Ι. Μηλιαράκη*

Όποιος ισχυρισθεί ότι οι Βουλευτικές ή Προεδρικές Εκλογές της Κυπριακής Δημοκρατίας, ειδικώς για την Ελλάδα, δεν αφορούν ζήτημα ιδιαιτέρου ενδιαφέροντος, ευρίσκεται εκτός πραγματικότητας.

Ασφαλώς ουδείς μπορεί να επέμβει στα «εσωτερικά» της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ωστόσο, όπως προαναφέρθηκε, ιδιαιτέρως για την Ελλάδα το ζήτημα των πολιτικών εξελίξεων στην Κύπρο είναι πάντοτε κρίσιμο.

Οι Προεδρικές εκλογές της περασμένης Κυριακής ανέδειξαν (δυστυχώς) ένα «μεγάλο νικητή»: την ΑΠΟΧΗ! Μεγάλη μερίδα του εκλογικού σώματος αποφάσισε να μην προσέλθει στις κάλπες. Η μη προσέλευση αυτή οφείλεται στην απογοήτευση του εκλογικού σώματος για τα όσα λαμβάνουν  χώρα στην εσωτερική πολιτική ζωή καθώς και στη διαχείριση των κρίσιμων εθνικών θεμάτων. Ωστόσο, πρέπει πάντοτε να επισημειώνεται ότι η αποχή των πολιτών ειδικώς σε κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις, αφορά εξέλιξη εξαιρετικώς επικίνδυνη για όσους πιστεύουν και αγωνίζονται για την επικράτηση της δημοκρατικής αρχής και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας ως του μόνου υγιούς πολιτεύματος στο σύγχρονο πολιτισμό.

Από το «υλικό χρήμα» στην «ανυπαρξία» μετρητών!

Του Πέτρου Ι. Μηλιαράκη

Ήδη προβάλλεται το εντυπωσιακό ντοκιμαντέρ «This is not a coup – Just another day in the EU». Εξαιρετικό το σενάριο του Άρη Χατζηστεφάνου, καθώς εξαίρετη είναι και η επιστημονική επιμέλεια του Λεωνίδα Βατικιώτη. Εξαίρετοι είναι και οι λοιποί συντελεστές του πολύ αξιόλογου από άποψη αισθητικής και ουσίας έργου, που συνδυάζει πολιτική και τέχνη. 

Η όλη επιμέλεια παιδεύει με κυρίαρχο άξονα το «ευρώ» και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Η ΕΚΤ, δε, αναδεικνύεται ως αιτία και αιτιατό κίνησης πολιτικών διαδικασιών. Ιδιαιτέρως όμως επισημαίνεται και ο ρόλος του Μηχανισμού Παροχής Έκτακτης Ρευστότητας (Emergency Liquidity Assistance / ELA) ως μέσου πίεσης επί των δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων. Με βάση τα ερεθίσματα που προκύπτουν από το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ, χρήσιμο είναι να λεχθούν τα εξής: 

Πώς φτάσαμε στο τραπεζογραμμάτιο
Η παγκόσμια οικονομία με το πέρασμα από τον αντιπραγματισμό («μου δίδεις σιτάρι, σου δίδω λάδι») εισήλθε στην οικονομία του χρήματος. Βάση συναλλαγής υπήρξε το «μέταλλο», με κύρια προτίμηση στον χρυσό. Έτσι προκύπτει το «υλικό χρήμα». Το «υλικό χρήμα» είχε μια «εσωτερική - πραγματική αξία». Η αξία τούτη του χρήματος υπάκουε στους γενικούς νόμους της αξίας και έκανε το συγκεκριμένο χρήμα αποδεκτό ως μέσο πληρωμής από τους συναλλασσόμενους.

Το μέταλλο (κυρίως ο χρυσός) που «ενσωμάτωνε» το αρχικό χρήμα μπορεί να είχε σπουδαία πλεονεκτήματα. Είχε όμως και μειονεκτήματα: ήταν βαρύ, είχε κόστος μεταφοράς, δυσχέρεια χρήσης και δεν ευνοούσε κυρίως τον μεγάλο όγκο συναλλαγών. Και όπως συμβαίνει συνήθως, τα «δυσκόλως μεταφερόμενα» αλλά και πολύτιμα αντικείμενα τα εμπιστευόμαστε σε χώρους ασφαλείς για να τα αναλάβουμε όποτε τα χρειαστούμε. 

Η Ευρωπαϊκή ένωση με τα δέκα νομίσματα

ΜΕ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Του Πέτρου Ι. Μηλιαράκη*

Το κείμενο τούτο γράφεται μετά τη συνταρακτική αλλά προδήλως αναμενόμενη είδηση, που πανικόβλητο «το όλο μνημονιακό σύστημα» επιχειρεί να υποβαθμίσει και που αφορά στην πλήρη ακύρωση των πάγιων προνοιών και κοινωνικών δικαιωμάτων  του ασφαλιστικού συστήματος.

Είναι προδήλως βέβαιον ότι έχει συγκροτηθεί «Επιτροπή Σοφών». Οι φωστήρες δε αυτοί της μνημονιακής λογικής και των μνημονιακών συμφερόντων δεν ανατρέπουν απλώς τα δεδομένα του ασφαλιστικού κοινωνικού συστήματος, αλλά κατ’ ουσίαν ακυρώνουν από τα θεμέλιά του αυτή τούτη την αποστολή του κοινωνικού αυτού Θεσμού, το οποίο με θυσίες έχει συγκροτήσει και διατηρήσει η κοινωνία.

Αυτή η ανατροπή των κοινωνικών δικαιωμάτων αδιστάκτως βέβαιον είναι ότι λαμβάνει χώρα λόγω των μνημονίων χάριν των οποίων και χάρις τα οποία  επιδιώκεται η: «με κάθε θυσία παραμονή μας στο ευρώ».

Το σχέδιο που επεξεργάζεται το μνημονιακό μπλοκ για να υλοποιηθεί αφορά τα εξής:

α) ότι ουδεμία σύνταξη θα υπερβαίνει τα 600 ευρώ το μήνα,

β) ότι ανάλογα με τις ανάγκες των Ταμείων η σύνταξη θα περικόπτεται μέχρι του ποσού των 150 ευρώ το μήνα, και

γ) ότι υπάρχει μια πιο επιεικής αναφορά για την κατώτατη σύνταξη, η οποία μπορεί να κυμαίνεται ανάμεσα στα 250 έως τα 600 ευρώ το μήνα. Για όλα αυτά υπεύθυνοι είναι: η πολιτική ηγεσία, το επικουρικό προσωπικό και κάθε εμπλεκόμενος φορέας που μονοσήμαντα υποστηρίζουν την παραμονή μας στο ευρωσύστημα.