Αποχαιρετούμε τον αγαπημένο μας Βαγγέλη Πισσία (1947 - 2024)

Του Γιώργου Τασιόπουλου

Αποχαιρετούμε τον αγαπημένο μας Βαγγέλη Πισσία (1947 - 2024).

Ταξιδεύει ξανά ο Βαγγέλης πάνω στο «Καράβι του για τη Γάζα», θα περάσει από την Πόλη που τόσο αγάπησε και τόσα της πρόσφερε…

Θα περάσει, πριν συνεχίσει για το ύστατο, το πιο μεγάλο του ταξίδι προς την αιωνιότητα και πάλι πάνω από το γενέθλιο τόπο του, την Αλεξάνδρεια, και εκεί που θα φτάσει θα συναντήσει ένα «Στολίσκο της Ελευθερίας» αγαπημένων συναγωνιστών.

Αγωνιστής, οραματιστής με καθολική ματιά, διανοούμενος αναγεννησιακής μορφής, σε εκείνον οφείλονται πολλά απ’ όσα πράξαμε και τα θυμόμαστε με υπερηφάνεια.

Τώρα που γράφονται αυτές οι λέξεις λίγα μόνο από τα όσα εκείνος έπραξε θα γίνουν γνωστά. Πολλά περισσότερα, ίσως το ίδιο σημαντικά και ακόμη ωραιότερα, παραμένουν άγνωστα – πώς αλλιώς, όταν και ο ίδιος σεμνός πάντα, έτσι φαίνεται να το ήθελε.

Ήταν ο Βαγγέλης ένα σπάνιο είδος ανθρώπου για τη σημερινή εποχή.

Μιλούσε πάντα με την Αλήθεια της Γνώσης και της Καρδιάς!

Ευρυμαθής, με αστείρευτη σοφία και πολύτροπη σκέψη, χάρισμα μοναδικό, σε οδηγούσε σε μια πολυδιάστατη γεωπολιτική προσέγγιση – ανάγνωση του απείθαρχου κόσμου μας.

Ο Βαγγέλης όταν συνομιλούσε μαζί σου σε κοιτούσε βαθιά στα μάτια, δεν έδειχνε ποτέ ότι βιάζεται κι ας είχε όραμα και έκανε πράξη τόσα πολλά. Πάντα έμοιαζε να έχει χρόνο για όλους και για όλα. Πάντα με απλότητα και φυσικότητα μοιραζόταν τις γνώσεις του και σου πρόσφερε ερεθίσματα να σκεφτείς πέρα από τα τετριμμένα.

Έφυγε πιστός στη φράση του Αριστοτέλη που αυτός μας έμαθε, «Όταν η πόλη στασιάζει ουδείς δικαιούται να μένει αμέτοχος».

Εκδήλωση συζήτηση στο Βύρωνα: Λευτεριά στην Παλαιστίνη

 

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή με τα μάτια ενός Έλληνα που έζησε στη Λωρίδα της Γάζας- Βαγγέλης Πισσίας

 Ο κ.Βαγγέλης Πισσίας είναι Δρ Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων. Έχει ζήσει στη Λωρίδα της Γάζας και συνεπώς γνωρίζει πολύ καλά την περιοχή και την ιστορία της… Μιλά στο militaire channel για όσα συνέβησαν, συμβαίνουν και αναμένεται να συμβούν στη Μέση Ανατολή. Από την αρχή της τοποθέτησης του λέει ότι δεν πρόκειται να συμπλεύσει με όλα όσα έχουν ακουστεί τα τελευταία 24ωρα για την επίθεση της Χαμάς. Έχει να καταθέσει την άλλη άποψη και το κάνει χωρίς περιστροφές. Χρησιμοποιεί μόνο ισραηλινά στοιχεία και ισραηλινές πηγές για να μιλήσει για όλα όσα γίνονται εδώ και πολλές δεκαετίες στη Μέση Ανατολή, στο Ισραήλ , στη Παλαιστίνη.

Ευάγγελος Πισσίας: Εγκατάλειψη Συρίας. Κι όμως απελευθέρωναν καλογριές-χαιρέταγαν στρατιωτικά την Παναγιά

Παλαιστίνη – Ισραήλ: Ελευθερία και Θάνατος

Το γεγονός, η κριτική του, η πρόβλεψη του μελλοντικού ιστορικού γεγονότος κι η χαμένη τιμή της εξαρτημένης γεωπολιτικής και των κονφερανσιέδων της

Του Βαγγέλη Πισσία*

Το συγκρουσιακό γεγονός τότε και τώρα

Πήγαιναν βορειο-ανατολικά, ηλικία από 15-20 εκτίμησα, ήταν απόγευμα, Ιούλιος του 2006. Μέρες της ισραηλινής επιχείρησης «Καλοκαιρινή Βροχή»… Πέρασαν από μπροστά μας, καμιά πενηνταριά μέτρα από την πίσω αυλή του Γαζιώτικου σπιτιού όπου εμείς καθόμασταν, ψήνοντας καλαμπόκια, συζητώντας για τις 3 μεσημεριανές κηδείες και μετρώντας τους ημερήσιους ισραηλινούς βομβαρδισμούς. Πρέπει να είχαν μετρηθεί 800 εκρήξεις από τις κατά μέσο όρο 1.000-1.200 του 24ώρου. Από το άκουσμα του ήχου της εκτόξευσης έως την έκρηξη περνούσαν άλλοτε 5-6 και άλλοτε περισσότερα από 10 δευτερόλεπτα. Απολογισμός, τότε, πεντακόσιοι Παλαιστίνιοι νεκροί, κατά συντριπτική πλειοψηφία άμαχοι, και έντεκα Ισραηλινοί.

Κάτι κουβαλούσαν, τους φώναξε ο Σ και τους έκανε νόημα με το χέρι. Σα να λέμε, «τι και πού πηγαίνετε;». Ένας σήκωσε το χέρι του και φάνηκαν 4 ανοιχτά δάχτυλα. Οι παρακαθήμενοι έμειναν για λίγο σιωπηλοί, ώσπου ένας είπε: τέσσερα «κασαμάκια» (ρουκέτες) πάνε να ρίξουν. Ακολούθησε σιωπή, και μετά η συζήτηση επικεντρώθηκε στην πολιτική σημασία της επικείμενης ενέργειας. Τότε τα «κασαμάκια» ήταν μικρού βεληνεκούς, έως 5 χιλιομέτρων, και διέγραφαν συχνά ακανόνιστη τροχιά. Φτιάχνονταν στη Λωρίδα, όπως και τα λίγο μεγαλύτερα, που έφταναν στα 10-15 χιλιόμετρα.

“Ποιοι απειλούν την ειρήνη στη γειτονιά μας”

Μακεδονικό: Όνομα ή Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης;

Του Βαγγέλη Πισσία* 

«Όταν η πόλη στασιάζει
ουδείς δικαιούται να μένει αμέτοχος»
Αριστοτέλης ο Σταγειρίτης
(Δεν ήταν δηλαδή μόνο ο Μέγας Αλέξανδρος, ήταν κι ο Αριστοτέλης Μακεδόνας…)

Στην Θεσσαλονίκη και στην πλατεία Συντάγματος δεν υπήρξε στάση, είναι ίσως ακόμη νωρίς. Όμως υπήρξε μήνυμα μεγάλου πλήθους, βουβό, χωρίς οργή, κραυγές ή ύβρεις. Κάποιοι κατάλαβαν, η κυβέρνηση όχι, γι’ αυτό και έσπευσε, μόνη αυτή, να εκστομίσει την δική της ύβρη. 
1. Η ελεγχόμενη, επί του παρόντος τουλάχιστον, εθνικο-πολιτική κρίση που αφορά στο λεγόμενο «μακεδονικό ζήτημα», αναπτύσσεται σε έναν ανθρωπογεωγραφικό χώρο που υπερβαίνει τα όρια της ιστορικής Μακεδονίας (4^ος αιώνας π.Χ.).
Αναζητώντας κανείς τις μεταγενέστερες της ιστορικής-αρχαίας Μακεδονίας ρίζες του μακεδονικού ζητήματος, μπορεί να περιοδολογήσει, υποτυπωδώς, την εξέλιξή του απ’ την εποχή της καθόδου των σλαβικών φυλών (7^ος αιώνας μ.Χ.), την επτά αιώνες αργότερα κατάκτηση από τους Τούρκους (14^ος αιώνας), την πρώτη μεγάλη αντιοθωμανική εξέγερση του Ίλιντεν το 1903, τον Μακεδονικό αγώνα (1904-8), την απελευθέρωσή της από τους Οθωμανούς στη διάρκεια των βαλκανικών πολέμων (1912-13) και την διανομή της μεταξύ Ελλάδας, Σερβίας, Βουλγαρίας, φτάνοντας στην εποχή ανάδυσης ενός μακεδονιστικού πολιτικού κινήματος (1934) (1) που καταλήγει στην δημιουργία, μετά τον πόλεμο, ενός ομόσπονδου Γιουγκοσλαβικού κρατιδίου (2) σε εδάφη της μακεδονικής νότιας Σερβίας.

Ζήτημα ειρήνης και σταθερότητας

Του Βαγγέλη Πισσία

Από τη Γάζα των Ανθρώπων στην Ιερουσαλήμ της Ανθρωπότητας…

Με απόφαση του ΟΗΕ, το 1947, συνετελέσθη η διαίρεση της Παλαιστίνης και η κατοχή του μεγαλύτερου μέρους του εδάφους της από Εβραίους εποίκους. Η εγκατάσταση των εποίκων έγινε τότε δια της επιβολής και όχι της συναίνεσης, αρχής γενομένης τη δεκαετία του 1880. Το μεγαλύτερο κύμα εποίκων έφθασε εκεί μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με αφορμή το επί ευρωπαϊκού –και όχι αραβικού– εδάφους Ολοκαύτωμα.

Στο παλαιστινιακό έδαφος, που παραχωρήθηκε στο κράτος του Ισραήλ, ο εβραϊκός πληθυσμός δεν υπερέβαινε ούτε κατά το ήμισυ τους Άραβες κατοίκους της Παλαιστίνης. Στα αμέσως επόμενα χρόνια συνετελέσθη η δεύτερη πράξη του Παλαιστινιακού δράματος, όταν περισσότεροι από 750.000 Παλαιστίνιοι αναγκάστηκαν να πάρουν το δρόμο της εξορίας και της προσφυγιάς.

Η κατασίγαση της εύλογης αντίδρασης των Αράβων στη Μέση Ανατολή, αλλά και ο προϋπάρχων –επί χιλιετίες– πολυπολιτισμικός, πολυθρησκευτικός και πολυεθνικός χαρακτήρας της πόλης της Ιερουσαλήμ, συνεκτιμήθηκαν με τη γεωστρατηγική των υδρογονανθράκων, ώστε ο ΟΗΕ να αποφασίσει το διαχωρισμό του ζητήματος της Ιερουσαλήμ από το Παλαιστινιακό ζήτημα. Η Ιερουσαλήμ ορίστηκε ως corpus separatum και υπήχθη σε ειδικό καθεστώς.

Συζήτηση: «Γεωπολιτική των υδάτων»

Το Κίνημα Άρδην διοργανώνει σειρά εκδηλώσεων για την Παραγωγική Ανασυγκρότηση της χώρας. Η δεύτερη συζήτηση θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 5 Δεκεμβρίου, ώρα 19:00, με θέμα:

 «Γεωπολιτική των υδάτων, το υδατικό πρόβλημα στην Ελλάδα»

ομιλητής:

Βαγγέλης Πισσίας, Ομότιμος καθηγητής ΤΕΙ ΑΘ
Διδάσκει γεωπολιτική των υδάτων στο ΜΠΣ της ΑΣΠΑΙΤΕ

στον χώρο πολιτικής και πολιτισμού Ρήγας Βελεστινλής, Ξενοφώντος 4, Σύνταγμα

Ελληνική βιομηχανική παραγωγή: μπορεί να υπάρξει στις μέρες μας;

Του Βαγγέλη Πισσία

Ένα κεντρικό σχεδόν υπαρξιακό ερώτημα πλανάται ειδικά τα τελευταία μνημονιακά χρόνια πάνω από τη χώρα. Μπορεί τελικά να υπάρξει βιομηχανική παραγωγή στην Ελλάδα με τις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί:

– Χωρίς την έλευση μεγάλων ξένων επενδύσεων;

– Χωρίς εγχώρια ιδιωτικά κεφάλαια, χωρίς τραπεζικό χρήμα;

– Με το Χρέος να λειτουργεί ως δαμόκλειος σπάθη και την εξυπηρέτησή του να απομειώνει τα περιθώρια συσσώρευσης-επένδυσης;

– Χωρίς δημόσιες επενδύσεις σε γενεσιουργούς βιομηχανικούς κλάδους ή σε στρατηγικού αναπτυξιακού χαρακτήρα προγράμματα που είναι απαραίτητα για τα να τεθεί η βιομηχανική παραγωγή σε κίνηση;

– Με αυξανόμενα τα εμπόδια που τίθενται από το κράτος στην υλοποίηση μιας βιομηχανικής επένδυσης και με την διαφθορά του ιστού της δημόσιας διοίκησης;

– Με την τόσο υψηλή φορολογία και με ασφαλιστικές εισφορές που επιβαρύνουν το εργασιακό κόστος, ενώ παράλληλα μειώνουν τον πραγματικό μισθό;

– Με ιδιαίτερα ακριβή την τιμή του βιομηχανικού ρεύματος;

Πόσο μακριά είναι η Μέση Ανατολή; | Τα βίντεο από τις ομιλίες στην εκδήλωση του Δρόμου

Εκατοντάδες άτομα συμμετείχαν στην εκδήλωση που διοργάνωσε ο Δρόμος της Αριστεράς την περασμένη Δευτέρα, στο Aμφιθέατρο της ΑΣΟΕΕ με θέμα: Διεθνοποιημένοι και ασύμμετροι πόλεμοι στη γειτονιά μας. Πόσο κοντά είναι η Γαλλία; Πόσο μακριά η Μέση Ανατολή; Σταχυολογήσαμε και παρουσιάζουμε εδώ τα κυριότερα σημεία των τριών κεντρικών εισηγήσεων.

Σωτήρης Ρούσσος

[…] Η πραγματικότητα μας εκπλήσσει, ξεπερνάει οποιεσδήποτε προοπτικές ή σχεδιασμούς που έχουμε σκεφτεί και μας δείχνει ότι βρισκόμαστε σε μια σημαντική καμπή του διεθνούς συστήματος, αυτή της γενικής ασυναρτησίας. Σε ένα μεταίχμιο, στο οποίο το παλαιό δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί και το καινούργιο δεν εμφανίστηκε συνολικά.

«Ο δικός μας δρόμος»: Η ενδογενής παραγωγή ως απάντηση στην καταβύθιση της χώρας (βίντεο)

Εκδήλωση Αθήνα: “Ο πόλεμος στη Συρία, το κουρδικό και προσφυγικό ζήτημα” (8-10-15)

Το Άρδην οργανώνει για την Πέμπτη 8 Οκτωβρίου στις 19.30 συζήτηση με θέμα: “Ο πόλεμος στη Συρία, το κουρδικό και προσφυγικό ζήτημα, οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο”. 

Να τα ξεριζώσουμε ή όχι ….τ’ αμπέλια;

Του Βαγγέλη Πισσία

Δεκαετία του 1970, σε μια από τις λεγόμενες Μεγάλες Σχολές της Γαλλίας, η έδρα της οποίας ακόμη βρίσκεται επί της λεωφόρου Maine, κοντά στην πλατεία Μontparnas έφθασαν οι προδιαγραφές ενός προγράμματος, τμήμα του οποίου ομάδα καθηγητών, ερευνητών και μεταπτυχιακών σπουδαστών κλήθηκε να εκπονήσει άμεσα.

Το πρόγραμμα δεν έφθασε από τις… Βρυξέλλες (άλλες εποχές τότε, προ αλώσεως δηλαδή…), αλλά από την Αλγερία. Αντικείμενο του προγράμματος η ανάλυση ενός καίριου ερωτήματος, τότε καθοριστικού για το νεαρό αυτό κράτος: «να ξεριζώσουμε ή να μην ξεριζώσουμε τ’ αμπέλια;»…

Το πρόγραμμα αφορούσε στα μεγέθη και στους συντελεστές της πραγματικής της οικονομίας, στην αποτίμηση της δυναμικής των παραγωγικών κλάδων, στις συναρτώμενες-παρελκόμενες δράσεις συναφών τομέων, στην ανάλυση των επιρροών και των τάσεων της εσωτερικής και διεθνούς αγοράς. Το πρόγραμμα εξέτασε ακόμη και τις επιπτώσεις -εκπεφρασμένες σε ποσοτικά οικονομικά μεγέθη- από βαθμιαίες μεταβολές στο γεωπολιτικό πλαίσιο.

«Πέρα από το Χρέος, τα Μνημόνια και τις Αυταπάτες: Η ανάγκη για μια Ενδογενή Παραγωγική Ανασυγκρότηση

Κοινοτικόν (Πάτρα) «Πέρα από το Χρέος, τα Μνημόνια και τις Αυταπάτες: Η ανάγκη για μια Ενδογενή Παραγωγική Ανασυγκρότηση»
Μίλησαν:

Γ. Καραμπελιάς (Οικονομολόγος – Συγγραφέας)

Α. Κυράνης (Αρχιτέκτονας)

Β. Πισσίας (Δρ. Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων)

Τη συζήτηση συντόνισε ο Θ. Ντρίνιας (Δημοτικός Σύμβουλος, «Κοινοτικόν»)

Η τοποθέτηση του Βαγγέλη Πισσία

Το Κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα

Την Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2015 στον χώρο πολιτισμού και πολιτικής «Ρήγας Βελεστινλής» πραγματοποιήθηκε εκδήλωση–συζήτηση με αφορμή την επέτειο 16 ετών από την παράδοση του Οτσαλάν στην Τουρκία. Συζητήθηκε ο ρόλος του κουρδικού απελευθερωτικού αγώνα ως παράγοντα σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή μας.

Ομιλητές:

Songul Karabulut, Yπεύθυνη Διεθνών Σχέσεων του Εθνικού Κουρδικού Κογκρέσου

Γιώργος Καραμπελιάς, εκδότης – συγγραφέας

Βαγγέλης Πισσίας, συντονιστής Διεθνούς Πρωτοβουλίας για την Ειρήνευση στη Συρία

Παναγιώτης Σγουρίδης, μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου των ΑΝΕΛ

Εκδήλωση για το κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα με αφορμή τα 16 χρόνια από την παράδοση του Οτσαλάν (19-2-15)

Χρέος, παραγωγή και Αριστερά (Μέρος δεύτερο)

Του Βαγγέλη Πισσία*

Τρία μεγάλα προβλήματα

Το αναποδογύρισμα του μαρξιανού παραδείγματος, που μόλις περιγράφτηκε (δείτε http://blogvirona.blogspot.gr/2015/01/blog-post_772.html ), φανερώνει έλλειψη -ή και άρνηση- κατανόησης τόσο της γενικής κίνησης του κεφαλαίου, όσο και της ειδικής του κίνησης, αυτής δηλαδή που συνδέεται με τις εκάστοτε προϋποθέσεις (γενικές και ειδικές) μετατροπής του χρηματικού κεφαλαίου σε παραγωγικό κεφάλαιο.

Χρηματικό και παραγωγικό κεφάλαιο

Το αναποδογύρισμα αυτό εξηγεί το έλλειμμα τεκμηρίωσης των πρόσφατων εξαγγελιών του ΣΥΡΙΖΑ για την αντιμετώπιση της ανεργίας πάνω σε αξιόπιστα ποσοτικά και προπαντός ποιοτικά μεγέθη. Στην απουσία με άλλα λόγια εξειδικευμένης ανάλυσης της εσωτερικής σχέσης του παραγωγικού κεφαλαίου (εργασία/μέσα παραγωγής), με δεδομένη την χαμηλή δυνατότητα κινητοποίησης χρηματικού ή δανειακού κεφαλαίου. Ανάλυσης όπου η «εργασία» θα προσδιορίζεται τόσο ποσοτικά, ως το ένα τμήμα δηλαδή του παραγωγικού κεφαλαίου, και αφετέρου τεχνικά, ως ένα φάσμα μορφών-τύπων παραγωγικής εργασίας κατάλληλων για την ανάπτυξη ενός ιδιότυπου και οικονομικά αποτελεσματικού παραγωγικού μοντέλου. Όπου, παράλληλα, τα «μέσα παραγωγής» θα προσδιορίζονται και αυτά τόσο ποσοτικά, ως το έτερο τμήμα του παραγωγικού κεφαλαίου, όσο και τεχνολογικά, ως ένα κατάλληλα διαρθρωμένο φάσμα τεχνικών μέσων-εξοπλισμών, κατάλληλων επίσης για την αξιοποίηση των διαθέσιμων και δημιουργούμενων μορφών παραγωγικής εργασίας, με σκοπό την μεγιστοποίηση του οικονομικού και κοινωνικού αποτελέσματος.

Χρέος, παραγωγή και Αριστερά

Τρία μεγάλα προβλήματα

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Του Βαγγέλη Πισσία*

Τρία προβλήματα, μεταξύ τους αλληλένδετα, που αλληλοκαθορίζονται. Όμως, ένα από αυτά έχει τον πρώτο και τον τελευταίο, τον υπερκαθοριστικό, λόγο.

Όπου χρέος η παρούσα κατάσταση, η τάση αλλά και η δυναμική του ελληνικού χρέους. Όπου παραγωγή η παρελθούσα και παρούσα κατάσταση καθώς και η δυναμική της εγχώριας παραγωγής. Όπου Αριστερά, για το παρόν άρθρο τουλάχιστον, η «κυβερνώσα» Aριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ, η τάση και η δυναμική του.

Στην Γενική εισαγωγή της κριτικής της πολιτικής οικονομίας, στα Grundrisse, ο Μαρξ θέτει ως πρωταρχικό σκοπό τον καθορισμό της θεμελιώδους έννοιας της πολιτικής οικονομίας, κατ’ αυτόν της παραγωγής, νοούμενης ως ιστορικο-κοινωνικό φαινόμενο.

Το χρέος και η παραγωγή

Του Βαγγέλη Πισσία*

«Το χρέος δεν είναι βιώσιμο, αυτή ήταν και είναι η πάγια θέση μας, με αυτήν απαντάμε στην κυβέρνηση που υποκλίνεται στους τροϊκανούς… Αν δεν παραγραφεί, ολόκληρο ή κατά το μέγα μέρος του, ανάπτυξη στη χώρα δεν θα υπάρξει».

«Πάντων χρέος κρατεί» λοιπόν και όχι «νους», όπως έλεγε ο Αναξαγόρας… Και υπέρτατος σκοπός η βιωσιμότητα του χρέους, κατά την επικρατούσα πολιτική αντίληψη.

Αντίληψη η οποία δεν διαχέεται από μονεταριστές οικονομολόγους ή από ένα, κάποιο, νεοφιλελεύθερο κόμμα, αλλά από τη μείζονα αντιπολίτευση, αυτήν που αυτοαναφέρεται στον αριστερό, ριζοσπαστικό προσανατολισμό της. Ομως, η μονοσήμαντη, εμμονική και μάλλον ηττοπαθής αναφορά στο πρόβλημα του χρέους κι ο ισχυρισμός ότι χωρίς τη διαγραφή του η οικονομία της χώρας δεν θα μπορέσει να αναπτυχθεί, όχι μόνο υποβαθμίζουν τη διαπραγματευτική δυνατότητα της χώρας αλλά και εκτοπίζουν το, πράγματι, θεμελιώδες πρόβλημα της βιωσιμότητας της ελληνικής παραγωγής.