Αντι-λαϊκισμός, Λαϊκισμός και Γαλλικές Προεδρικές Εκλογές

Του Γρηγόρη Σουλτάνη

«Δε θα’ ταν τότε πιο απλό, η κυβέρνηση
να διαλύσει το λαό και να εκλέξει έναν άλλον…;» Brecht, «Die Lösung».

Ο νεο-λαϊκισμός απειλεί και θα απειλήσει δριμύτερα τα θεμέλια της ΕΕ.

Η αύξηση των ανισοτήτων, η αναδιανομή του πλούτου από τα χαμηλά στα ψηλά κοινωνικά στρώματα, ο σφετερισμός της εξουσίας από σκιώδη πολιτικο-οικονομικά και χρηματιστικά κέντρα, και η πρωτοφανής προλεταριοποίηση των εργαζόμενων αποτελούν κοινές διαπιστώσεις στην ευρωενωσιακή επικράτεια.

Ο όρος παγκοσμιοποίηση λειτουργεί αρκετά εξωραϊστικά για μια διαρκώς εντεινόμενη διαδικασία προς την ολιγαρχία με βάση το χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό που μέσω του πλανητικού δικτύου των πολυεθνικών επιβάλει τη νεοφιλελεύθερη τάξη πραγμάτων.

Σε αυτή τη διεργασία της «αντεπανάστασης των ελίτ», η ΕΕ πρωτοστατεί ως ένα πολιτικο-οικονομικό καθεστώς που με την επίκληση του ανταγωνισμού επεκτείνει συνεχώς τα πολιτικά και οικονομικά προνόμια της ολιγαρχίας και των ελίτ γενικότερα, σε βάρος των μη προνομιούχων.

Γενικότερα, στο ευρωπαϊκό πλαίσιο, η κυριαρχία των πολυεθνικών, η αποβιομηχάνιση, η υποχώρηση της εργατικής τάξης, η αποδυνάμωση του έθνους-κράτους, η νεοφιλελεύθερη συναίνεση και η ιδεολογική κυριαρχία του γερμανικού νεοφιλελευθερισμού επέφεραν σοβαρό πλήγμα στις συλλογικές ταυτότητες, με αποτέλεσμα τον κατακερματισμό τους. Χωρίς συλλογικό υποκείμενο, όχι μόνο τα σοσιαλδημοκρατικά, αλλά και τα αριστερά κόμματα εξανεμίστηκαν κυριολεκτικά και κατάντησαν κενοί γραφειοκρατικοί οργανισμοί ανίκανοι να προκαλέσουν οποιαδήποτε συλλογική κινητοποίηση. Τη λαϊκή κυριαρχία αντικατέστησε η κυριαρχία των ελίτ, τη Δημοκρατία η μετα-δημοκρατία και την πολιτική η μετα-πολιτική.

Περί Τεμένους, Θρησκευτικών Ελευθεριών και Φιλελευθερισμού

Του Γρηγόρη Σουλτάνη

Παρά το γεγονός ότι το Ιερό Μουσουλμανικό Δίκαιο (Σαρία) αποτελεί τμήμα της ελληνικής έννομης τάξης και η Ελλάδα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα στην οποία έχει ισχύ- στη Τουρκία έχει καταργηθεί από το 1926- και τα τζαμιά αφθονούν στις περιοχές της μουσουλμανικής μειονότητας, η ψήφιση της διάταξης για την ανέγερση τεμένους στην περιοχή του Ελαιώνα χαρακτηρίστηκε ως «Δικαίωση του αγώνα προάσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των θρησκευτικών ελευθεριών».

Ως εκ τούτου, η κοινή γνώμη έμεινε με την εντύπωση ότι οι έλληνες μουσουλμάνοι δεν έχαιραν θρησκευτικών δικαιωμάτων όπως οι υπόλοιποι πολίτες και αφετέρου, δόθηκε το μήνυμα στην παγκόσμια κοινότητα, ότι, η Ελλάδα, επιτέλους, από ένα μη-ανεκτικό καθεστώς αποφάσισε να εκσυγχρονιστεί.

Δημοκρατία και Ευρωδικτατορία

Του Γρηγόρη Σουλτάνη

Οι δημοκρατικές διαδικασίες είναι ασύμβατες με την ιδεολογία της ΕΕ. Η θεμελιώδη αντιδημοκρατικότητα που χαρακτηρίζει την ΕΕ- με εύσχημο τρόπο αποκαλείται «δημοκρατικό έλλειμμα»-δεν είναι ένα ζήτημα συγκυριακό, αλλά δομικό.

 Με αφορμή το Brexit, το γεγονός αυτό ήρθε πάλι στην επικαιρότητα, αφού, στις δημόσιες δηλώσεις που ακολούθησαν διαφάνηκε με σαφήνεια η θεμελιώδη αντιδημοκρατικότητα της ιδεολογίας των ευρωκρατών.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου-του δημοκρατικότερου οργάνου που διαθέτει η ΕΕ-, ο οποίος, εν πολλοίς, ισχυρίστηκε ότι «υπάρχει κίνδυνος να διεξαχθούν δημοψηφίσματα και σε άλλες χώρες της ΕΕ», υπονοώντας σαφώς ότι τα δημοψηφίσματα, δηλαδή, η έκφραση της βούλησης των λαών, συνιστούν κίνδυνο για το καθεστώς της ΕΕ. Επιπλέον, γίνεται έμμεσα παραδεκτό το γεγονός ότι η ΕΕ είναι κατασκεύασμα των ευρωπαϊκών ελίτ, ενάντια σε κάθε έννοια δημοκρατικής νομιμοποίησης.

Σε ακόμη πιο δραματικούς τόνους, η γερμανίδα καγκελάριος δήλωσε ότι «…η ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης ήταν μια ιδέα ειρήνης. Βλέπουμε όλοι ότι ο κόσμος βρίσκεται σε αναταραχή. Η ειρήνη που έχουμε στην Ευρώπη εδώ και πολλά χρόνια, δεν είναι αυτονόητη».

2016-2115: Ενενήντα Εννιά Χρόνια Κατοχής και Λεηλασίας

Του Γρηγόρη Σουλτάνη

Το ξεκίνημα ενός μακρύ αιώνα κατοχής και λεηλασίας, που θα εκτείνεται από τον 21ο στον 22ο αιώνα, επισφραγίζει η ψήφιση του πολυνομοσχεδίου από την ελληνική βουλή, σε συνδυασμό με τις αποφάσεις του Eurogroup της 24ης Μαΐου.

Εντούτοις, ο αριθμός ενενήντα εννέα έχει περισσότερο συμβολικό παρά πραγματιστικό περιεχόμενο, θέλοντας να δηλώσει την ολοκληρωτική κυριαρχία του δανειστή, στη ζωή και το θάνατο του οφειλέτη, με μια δόση δελεαστικής έκπτωσης-όπως γίνεται στη λαϊκή αγορά-, αφού υπολείπεται ένα έτος για να ολοκληρωθεί ένας αιώνας.

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι συνέπειες του βιοπολιτικού πολέμου που εγκαινίασαν τα μνημόνια, θα έχουν αφανίσει, πολύ νωρίτερα, όχι μόνο τη χώρα, αλλά και το γηγενή πληθυσμό της.

Μετανάστευση, Πολιτική και Γεωπολιτική

Του Γρηγόρη Σουλτάνη

Οι μαζικές μεταναστευτικές ροές είναι ένα μέσο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την επίτευξη ετερόκλητων σκοπών. Μερικοί από αυτούς μπορεί να είναι: η οικονομική και στρατιωτική αποδυνάμωση της χώρας ή των χωρών από τις οποίες προέρχονται οι μεταναστευτικές ροές, η αμφισβήτηση της κυριαρχίας και των συνόρων της χώρας προορισμού, η πρόκληση πολιτικής αστάθειας, η πρόκληση οικονομικής κατάρρευσης και ο οικονομικός εκβιασμός, η χρήση των μεταναστών ως ταξικού όπλου εναντίον μιας εθνικής εργατικής τάξης, η ανθρωπολογική μετάλλαξη μιας κοινωνικής δομής με εθνική ομοιογένεια, η πραγμάτωση ιδεολογικών ή θρησκευτικών σκοπών και τέλος, η χρησιμοποίηση των μεταναστευτικών ροών ως άλλοθι για στρατιωτικές παρεμβάσεις γεωπολιτικού ή εθνικιστικού χαρακτήρα.

Για το σχέδιο μεταναστευτικού εποικισμού της ΕΕ

Του Γρ. Σουλτάνη

Το μεταναστευτικό, εκτός από μια αρκετά προσοδοφόρα και πολλά υποσχόμενη αγορά, είναι η πρώτη ύλη για την ευρωπαϊκή βιομηχανία.

Οι μεταναστευτικές ροές καθοδηγούνται με βάση ένα σχέδιο εποικισμού της ΕΕ, από σκλάβους που υπόσχονται την εκμηδένιση σχεδόν του εργασιακού κόστους.

Βέβαια, το ευρωπαϊκό «κεκτημένο», δεν επιτρέπει τη χρήση σκλάβων και συνεπώς, ούτε την αιχμαλωσία ιθαγενών· αλλά αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Είναι γεγονός ότι ο νεοφιλελευθερισμός έχει ιδιαίτερη σχέση με τη διαστροφή της γλώσσας: αλλάζοντας το όνομα σε ένα φαινόμενο, μεταβάλλει και τη φύση του.

Έτσι, ο δούλος, στις μέρες μας είναι αυτός που εξαναγκάζεται σε μετανάστευση ή προσφυγιά, αφού η πατρίδα του διαλύεται, ή από «μετριοπαθείς ισλαμιστές» και έξυπνες βόμβες, ή απλά βυθίζεται στη φτώχεια από την επέλαση των πολυεθνικών που πάνε χέρι-χέρι με τη «δημοκρατία».

Για τον «Αριστερό» Νεοφιλελευθερισμό

Του Γρηγόρη Σουλτάνη

Η επίκληση του ευρωπαϊσμού και της «Ευρώπης», από τα κόμματα της ελληνικής ευρωπαϊκής αριστεράς, υπήρξε ο δούρειος ίππος ώστε να αλωθούν από το νεοφιλελευθερισμό, ακυρώνοντας στην πράξη το σοσιαλδημοκρατικό τους πρόγραμμα.

Αυτή η ιστορική προδοσία δικαιολογείται με βάση ένα κατεξοχήν νεοφιλελεύθερο επιχείρημα: τα πολιτικά κόμματα- ισχυρίζονται- δεν είναι αυτοσκοπός· όταν διακυβεύονται εθνικά ζητήματα, το κόμμα πρέπει να θυσιάζεται για το έθνος!

Εν ολίγοις, τα «εθνικά ζητήματα» λύνονται με αποφάσεις που παίρνονται εκτός του δημοκρατικού παιχνιδιού της φιλελεύθερης Δημοκρατίας, αλλά και εκτός συνταγματικού πλαισίου.

Μια τέτοια θέση επιχειρεί να διασκεδάσει το γεγονός ότι τα κόμματα που ιδεολογικά θα όφειλαν να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των χαμηλών τάξεων, απροκάλυπτα, εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου, παραπλανώντας τους ψηφοφόρους τους, με τη δικαιολογία ότι διακυβεύεται κάποιο σοβαρό εθνικό ζήτημα-στη προκειμένη περίπτωση η «ευρωπαϊκή πορεία» και το ευρώ.

Το Ευρώ Και Η Νέα «Ιερά Εξέταση»

Του Γρηγόρη Σουλτάνη

Οι πολλαπλές όψεις του Ευρώ

Το ευρώ δεν είναι μόνο η «καθολική πόρνη, ο καθολικός μαστροπός ανθρώπων και εθνών», η «πόρνη της Βαβυλώνας».

Είναι το σύμβολο της αντεπανάστασης των ελίτ και της υποταγής των χαμηλών τάξεων.

Είναι σύμβολο αποθέωσης του φιλελευθερισμού, της ιδιοκτησίας και του ιδιωτικού.

Είναι σύμβολο της κυριαρχίας του χρηματιστικού και του ευρωπαϊκού κεφαλαίου.

Είναι νεο-αποικιοκρατικό όπλο λεηλασίας και εξαθλίωσης των χωρών της περιφέρειας.

Είναι εργαλείο πολιτισμικού εξανδραποδισμού και αυτοαποικισμού.

Είναι όργανο κατάλυσης της λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας.

Είναι ο «σατανικός μύλος» που εκποιεί τα έθνη.

Είναι το νόμισμα στο οποίο ομνύει η κάθε χρεοκοπημένη πολιτική τάξη, ολιγαρχία, διαπλοκή και η παρασιτική μικροαστική φάρμα.

Είναι, τέλος, μέσο κοινωνικού ελέγχου και στιγματισμού κοινωνικών ομάδων και ανθρώπων που αμφισβητούν τον ευρωπαϊκό ολοκληρωτισμό.

Για τη Χρεοκοπία της Ευρωπαϊκής «Αριστεράς» και του ΣΥΡΙΖΑ

Του Γρηγόρη Σουλτάνη

Οι θετικές συνέπειες της επαίσχυντης συνθηκολόγησης της κυβέρνησης με τους δανειστές είναι: η ανάδειξη της ιδεολογικής ένδειας και του συστημικού ρόλου της ευρωπαϊκής «αριστεράς», η αποκάλυψη του ολοκληρωτικού χαρακτήρα της ΕΕ, αλλά και η ανάδυση της γεωπολιτικής διάστασης, ως του καθοριστικού παράγοντα στα τρέχοντα πολιτικά ζητήματα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προγραμματικά ανήκει στο κόμμα της ευρωπαϊκής αριστεράς (ΚΕΑ) που ως ευρωπαϊκό κόμμα διαθέτει χρηματοδότηση από την ΕΕ, με σκοπό την προώθηση της «ευρωπαϊκής ιδέας».

Σύμφωνα με το σχετικό νομικό πλαίσιο: «Ρόλος του ευρωπαϊκού κόμματος είναι να βοηθήσει στην ανάπτυξη ευρωπαϊκής πολιτικής συνείδησης εκφράζοντας τη θέληση των πολιτών».

Εδώ, η ΕΕ λογίζεται ως ένα είδος μετα-ιδεολογίας, στο πλαίσιο της οποίας, τα κόμματα που εκπροσωπούν επιμέρους ιδεολογικές προσεγγίσεις, οφείλουν να χειραγωγούν τη βούληση των...πολιτών, εγγράφοντας στη συνείδησή τους την αδυνατότητα άσκησης πολιτικής εκτός της «ευρωπαϊκής» μετα-ιδεολογίας.

Συμφωνία Πολιτικής Αυτοκτονίας

Του Γρηγόρη Σουλτάνη

Η συμφωνία της κυβέρνησης με τους δανειστές στο Eurogroup της 20/2, δεν αποτελεί μόνο θρίαμβο των δανειστών και ταπεινωτική ήττα-υποταγή της ελληνικής πλευράς. Επιπλέον, σηματοδοτεί την ήττα της ευρωπαϊκής αριστεράς, που λόγω των ιδεοληψιών της αδυνατεί να εκπροσωπήσει τον κοινωνικό ριζοσπαστισμό και το συνακόλουθο πατριωτισμό που γεννά το ολοκληρωτικό μόρφωμα της ΕΕ.

Η ελληνική κυβέρνηση διάψευσε και πρόδωσε τους ψηφοφόρους που τη στήριξαν, όσο και τα ευρωπαϊκά κινήματα αλληλεγγύης, ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να έχει υπογράψει την πολιτική του αυτοκτονία, αφού η απεμπόληση της αντιμνημονιακής ρητορικής και του σοσιαλδημοκρατικού λόγου του, θα οδηγήσει τα ριζοσπαστικοποιημένα και πατριωτικά ενεργοποιημένα κοινωνικά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας σε αναζήτηση άλλου πολιτικού φορέα για την πολιτική τους εκπροσώπηση.

Προεκλογική Αντιπαράθεση με Οσμή Εμφύλιου

Του Γρηγόρη Σουλτάνη

Η ταύτιση της προεκλογικής σύγκρουσης μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, με τη μεταπολεμική εμφύλια σύρραξη, από ηγετικά στελέχη της ΝΔ, μπορεί να ερμηνευθεί από δύο οπτικές γωνίες- που η μια δεν αποκλείει την άλλη. Η πρώτη έχει να κάνει με την αδυναμία της ΝΔ να προκαλέσει την συσπείρωση των οπαδών της, ενώ η δεύτερη, με τους ταξικούς συσχετισμούς που έχουν διαμορφωθεί στην ελληνική κοινωνία μετά την υπαγωγή της χώρας υπό καθεστώς μνημονίου.

Η προεκλογική ρητορική της ΝΔ

 
Η  αδυναμία της όποιας κινητοποίησης οπαδών και η βέβαιη πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ, εξαναγκάζει τη ΝΔ στην δαιμονοποίηση του αντίπαλου με βάση το παραδοσιακό δεξιό σχήμα: δεξιός ίσον πατριώτης, αριστερός ίσον άπατρις. Με βάση αυτή την εξίσωση επιβάλλεται ένας γενικός δεξιός/ακροδεξιός συναγερμός ως τείχος αποτροπής του επί τας πύλας κόκκινου στρατού, που θα μετατρέψει τη χώρα σε σοβιέτ!

Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις Βορίδη, ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ, ανέφερε : « Ό,τι υπερασπίστηκαν οι παππούδες μας γενναία με τα όπλα θα το υπερασπιστούμε εμείς με την ψήφο μας.(.)… Η δικιά μας η γενιά δεν θα παραδώσει τη χώρα στην Αριστερά, ό,τι και αν χρειαστεί να κάνουμε".

Αστική Μνημονιακή Επίθεση, Καπιταλιστική Ανασυγκρότηση και Διάπλασις των Ελληνοπαίδων

Του Γρηγόρη Σουλτάνη

Φαίνεται ότι πολύ σύντομα, η ιστορία θα κάνει λόγο για την επαχθή πενταετία του μνημονίου, με πολύ πιο σκοτεινά χρώματα από την επταετία της χούντας!

Οι δηλώσεις του προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου και επικεφαλή της ευρωομάδας των σοσιαλιστών Μ. Σούλτς, ότι «τα μέτρα λιτότητας στην Ελλάδα (τα μνημόνια) ήταν αποκλειστική επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης», επισύρουν βαριές κατηγορίες για τις κυβερνήσεις των μνημονίων, τα στελέχη των οποίων-αν είναι έτσι- πρέπει να προσαχθούν σε ειδικό δικαστήριο για εξαπάτηση του ελληνικού λαού, κατάχρηση εξουσίας, παράβαση θεμελιωδών άρθρων του συντάγματος και κατάλυση του πολιτεύματος, ηθική αυτουργία για τα θύματα των μνημονιακών πολιτικών και δόλο για την εκποίηση δημόσιων και ιδιωτικών αγαθών κτλ. κτλ..

Και φυσικά, αν οι κατηγορίες επιβεβαιωθούν, κάθε έλληνας πολίτης, θύμα των κακόβουλων πολιτικών, οφείλει να προσφύγει στη Δικαιοσύνη κατά των πρωταγωνιστών του μνημονίου, διεκδικώντας αποζημιώσεις για ηθική και υλική βλάβη.

(φυσικά οι δηλώσεις Σούλτς, ενδεχόμενα να σηματοδοτούν μια στρατηγική αποδέσμευσης της ΕΕ από τις ευθύνες της για την κοινωνική καταστροφή στην Ελλάδα, αν και είναι σύνηθες ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις χρησιμοποιούν την ΕΕ ως φόβητρο για την χειραγώγηση των κοινωνικών αντιδράσεων έναντι απεχθών μέτρων).

Η (νεο)Φιλελεύθερη Ουτοπία

Του Γρηγόρη Σουλτάνη

Ο «υπαρκτός φιλελευθερισμός».
Ο (νεο)φιλελευθερισμός, δεν είναι παρά ο «υπαρκτός φιλελευθερισμός» . Είναι η φυσική συνέπεια των ιδεών του κλασσικού φιλελευθερισμού, στις σύγχρονες ιστορικές συνθήκες. Ο πολιτικός και ο οικονομικός φιλελευθερισμός αποτελούν συμπληρωματικές και αδιαχώριστες όψεις της φιλελεύθερης ιδεολογίας, με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι αδύνατος ο διαχωρισμός της επέκτασης της ελεύθερης αγοράς με την μορφή της αρνητικής παγκοσμιοποίησης, από την επέκταση της φιλελεύθερης δημοκρατίας και του κρατικού θεσμού. Σε αυτό συνηγορεί το γεγονός ότι τόσο οι θεωρητικοί του υποτιθέμενου (νεο)φιλελευθερισμού, (σχολή του Freiburg, Αυστριακή σχολή, σχολή του Σικάγο), όσο και  όλα τα κόμματα που εφαρμόζουν τις ανάλογες πολιτικές, αυτοχαρακτηρίζονται ως φιλελεύθεροι. Έτσι, η αναφορά στην ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού, λειτουργεί παραπλανητικά- και ηθελημένα ή αθέλητα-επιτυγχάνει την απενοχοποίηση της φιλελεύθερης παράδοσης. Το γεγονός ότι ο (νεο)φιλελευθερισμός εμφανίζεται ως βαθειά ολιγαρχικός, ελιτιστικός και αντιδημοκρατικός, φαινομενικά έρχεται σε αντίθεση με την δήθεν δημοκρατική παράδοση του κλασσικού φιλελευθερισμού. Εντούτοις, ο κλασσικός φιλελευθερισμός υπήρξε εξίσου ολιγαρχικός και αντιδημοκρατικός. Η φιλελεύθερη ρητορεία περί ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, δεν ήταν παρά μια ιδεολογική τακτική ενάντια στην παλιά τάξη πραγμάτων που δεν πρέπει να εκλαμβάνεται κυριολεκτικά.