Του Κώστα Βενιζέλου
Παρακολουθώντας με κινηματογραφική ταχύτητα τη
διολίσθηση του Κυπριακού, διαισθανόμαστε το βάρος της ευθύνης όλων μας για το
κατάντημα, που έχουμε φθάσει. Ακόμη και όσοι δεν έχουμε άμεση σχέση με τη
διαχείριση του εθνικού θέματος, έχουμε ευθύνες για τον τρόπο με τον οποίο
αντιδρούμε ή δεν αντιδρούμε. Πώς έχουμε ξεκινήσει και πού οδηγούμαστε.
Από
τον μακροχρόνιο, την πρόταξη θεμάτων αρχής, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στην
επιμονή για αποκατάσταση της ενότητας της χώρας, την απελευθέρωση, σιγά-σιγά
χάλασαν τα φρένα και βρισκόμαστε στον πάτο. Βαθμηδόν έχουν μετατρέψει το
Κυπριακό ως ένα πρόβλημα ρύθμισης εξουσιών ή αναγνώρισης, νομιμοποίησης
οντοτήτων. Κάθε φορά που οδηγούμαστε σε αδιέξοδο, με τη νέα προσπάθεια η
κατοχική Τουρκία μεγάλωνε την προίκα της.
Από τις γενικότητες, τις διατυπώσεις κλισέ, την κατά το δοκούν επίκληση αποφάσεων του ΟΗΕ, φθάνουμε στο σημείο μηδέν. Όλοι πλέον ονοματίζουν... το μωρό. Από την "πολιτική ισότητα", διαφόρων εκδοχών, φαίνεται να οδηγούμαστε στην "κυριαρχική ισότητα". Μια απαίτηση της τουρκικής πλευράς, που δεν είναι νέα ως προς την τελική επιδίωξη. Εμφανίσθηκε, ωστόσο, σχετικά πρόσφατα και παρουσιάζεται από την κατοχική Τουρκία ως η τελευταία επιλογή, μετά τα αλλεπάλληλα αδιέξοδα, που ειρήσθω εν παρόδω, οφείλονταν στην ίδια.
