Του Κώστα Θεριανού
Οι επιχειρούμενες αναδιαρθρώσεις στην Ελλάδα που
συνθλίβουν τον κόσμο της εργασίας είναι μια πολιτική επιλογή του
νεοφιλελευθερισμού ή αποτελούν οργανική έκφραση του ιμπεριαλισμού; Εντός της
Ε.Ε. υπάρχουν αλληλοεξαρτώμενοι καπιταλιστικοί σχηματισμοί που οι καταπιεσμένες
τάξεις κάθε χώρας προσπαθούν να τους ανατρέψουν ή υπάρχει ιεραρχική διασύνδεση
αυτών των καπιταλιστικών σχηματισμών (ιμπεριαλισμός) όπου λίγες ισχυρές χώρες
εκμεταλλεύονται τις υπόλοιπες;
Θεωρούμε η απάντηση στα ερωτήματα αυτά αποτελεί τον
στροφέα στον οποίο ανοίγονται οι διαφορετικές γραμμές στην αριστερά και όχι
μόνο. Χαρακτηριστικό μιας απάντησης σε αυτά τα ερωτήματα είναι το κείμενο
των Βαμβουρέλη, Καλαμαρά, Μηλιού, Μπασκόζου, Μπουρνούς, Τζανακόπουλου
στην εφημερίδα Αυγή 21/9/2012 με τίτλο «Για το μαζικό
ριζοσπαστικό κόμμα της Αριστεράς»! Οι υπογράφοντες το κείμενο – και ελπίζοντας
ότι δεν διαστρεβλώνω την θέση τους – θεωρούν υπεύθυνο για τα δεινά της
ελληνικής κοινωνίας τον νεοφιλε- λευθερισμό, ο οποίος συνιστά μια επιθετική
πολιτική της καπιταλιστικής αναδιάρ- θρωσης στις δυνάμεις της εργασίας. Όμως,
μια εξίσου επιθετική πολιτική προς τις δυνάμεις της εργασίας θα μπορούσε να
είναι και ο κρατικός παρεμβατισμός προς όφελος των δυνάμεων του κεφαλαίου, ο
οποίος στο όνομα της καταδίκης των αγορών και του
νεοφιλελευθερισμού που απορύθμισαν το σύστημα θα μπορούσε να δημιουργήσει
συνθήκες κρατικού οικονομικού και κοινωνικού στρατοπέδου προκειμένου
να περισώσει συνολικά το σύστημα. Αυτή είναι στην ουσία της η
λύση του φασισμού. Τέτοιες εναλλακτικές λύσεις, που διασφαλίζουν και ταυτόχρονα
εκφράζουν με διαφορετικούς τρόπους το συνολικό προτσές της κεφαλαιοκρατικής
παραγωγής, αναλύει για την εποχή του και πριν από αυτή ο Μαρξ στον 3ο τόμο
του Κεφαλαίου.
