Αντί ανακήρυξη ΑΟΖ εξαγγελία Θαλάσσιων Πάρκων

 Του Νίκου Ιγγλέση

Η Τουρκία από καιρό έχει καταθέσει τα όρια της υφαλοκρηπίδας της που αποκαλεί «Γαλάζια Πατρίδα» και η Λιβύη, την περασμένη εβδομάδα, κατέθεσε τα, κατά την άποψή της, όρια της δικής της υφαλοκρηπίδας. Η Ελλάδα, όπως πάντα ένα βήμα πίσω, προσπαθεί να  απαντήσει με την εξαγγελία δύο θαλασσίων πάρκων, ένα στο Ιόνιο και ένα στο Αιγαίο. Το τελευταίο αμφισβητήθηκε ήδη από το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών.

Η Τουρκία και η, απόλυτα εξαρτημένη από αυτήν, κυβέρνηση της Τρίπολης στη Λιβύη έχουν εκδώσει χάρτες με τα σημεία βάσης, τις ευθείες γραμμές βάσης και τα εξωτερικά όρια της διεκδικούμενης υφαλοκρηπίδας τους σε συνάφεια βέβαια με το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019. Όλες οι ρηματικές διακοινώσεις, τα σχετικά έγγραφα και οι χάρτες έχουν κατατεθεί στο Γραφείο Ωκεάνιων Υποθέσεων του Δικαίου της Θάλασσας του ΟΗΕ (DOALOS).

Κοινά χαρακτηριστικά και στις δύο περιπτώσεις:

Πρώτον, Τουρκία και Λιβύη διεκδικούν υφαλοκρηπίδα και όχι ΑΟΖ, ώστε να μπορούν να επικαλεστούν αποτελεσματικότερα τη μεγάλη ηπειρωτική ακτογραμμή τους.

Δεύτερον, ισχυρίζονται ότι όλα τα ελληνικά νησιά δεν έχουν κυριαρχικά δικαιώματα στις θαλάσσιες ζώνες πέραν των χωρικών υδάτων τους, που σήμερα είναι στα 6 ν.μ. Κατά συνέπεια δεν έχουν ούτε υφαλοκρηπίδα ούτε, πολύ περισσότερο, ΑΟΖ η Κρήτη με τη Γαύδο, το Σύμπλεγμα της Μεγίστης, όπως και όλα τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου.

Τα καλά κρυμμένα μυστικά του Προϋπολογισμού

Του Νίκου Ιγγλέση

Στο νέο προϋπολογισμό που κατατέθηκε στη Βουλή, το έλλειμμα αυξάνεται από 5,7 δις το 2024 σε 5,9 δις το 2025. Αν συνυπολογιστούν όλοι οι φορείς του Δημοσίου, τα Νομικά Πρόσωπα, τα νοσοκομεία, τα Ασφαλιστικά Ταμεία (ΟΚΑ) και οι Δήμοι (ΟΤΑ), κάποιοι από τους οποίους έχουν προφανώς πλεόνασμα, τότε το έλλειμμα της λεγόμενης Γενικής Κυβέρνησης περιορίζεται σε 1,4 δις ευρώ.

Ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης, ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας Κ. Χατζηδάκης και τ’ άλλα στελέχη της Κυβέρνησης αρέσκονται να μιλούν για το ψευδώς αποκαλούμενο «πρωτογενές πλεόνασμα» του προϋπολογισμού που ανέρχεται σε 6 δις ή 2,4% του ΑΕΠ. Έτσι οι πολίτες νομίζουν ότι περισσεύουν χρήματα, η οικονομία πηγαίνει καλά και άρα μπορούν να ελπίζουν σε κάποια βελτίωση της ζωής τους.

Πρόκειται για στατιστικό τρικ, αφού στις δαπάνες του προϋπολογισμού δεν υπολογίζονται οι τόκοι του δημοσίου χρέους, ύψους 7,4 δις, ή 3% του ΑΕΠ που όμως θα πληρωθούν και μάλιστα κατά προτεραιότητα. Σ’ αυτό το πρωτογενές αποτέλεσμα, όπως πρέπει να λέγεται και όχι πλεόνασμα, μόλις προστεθούν οι τόκοι του χρέους τότε προκύπτει δημοσιονομικό έλλειμμα. Προς τι λοιπόν οι πανηγυρισμοί;

Το ΑΕΠ προβλέπεται να αυξηθεί το 2025 κατά 2,3%. Αυτή η αύξηση θα προέλθει από τις επενδύσεις, κυρίως σε ακίνητα, την ιδιωτική κατανάλωση και τις υπηρεσίες (τουρισμός). Η αποβιομηχάνιση της χώρας συνεχίζεται και ο πρωτογενής τομέας συρρικνώνεται με ταχύ ρυθμό. Μέσα σ’ ένα χρόνο (2^ο εξάμηνο ‘23 -1^ο εξάμηνο ‘24) η αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή μειώθηκε κατά 11%. Σε λίγο εκτός από τα βιομηχανικά προϊόντα θα εισάγουμε και τα περισσότερα τρόφιμα και θα τα πληρώνουμε με νέα δάνεια. Ήδη το εμπορικό έλλειμμα το πρώτο οκτάμηνο του 2024 ανέρχεται σε 22,8 δις. Με αυτό το παραγωγικό μοντέλο, που διαιωνίζει το παρόν πολιτικό σύστημα, δεν υπάρχει μέλλον γι’ αυτή τη χώρα και το λαό της.

Το εκλογικό bonus και η απατηλή Δημοκρατία

Του Νίκου Ιγγλέση

Οι έλληνες πολίτες θα προσέλθουν στις κάλπες την 25^η Ιουνίου για να αναδείξουν τη νέα Βουλή της χώρας από την οποία θα προέλθει η επόμενη κυβέρνηση. Μόνο που το παιχνίδι είναι εξ’ υπαρχής στημένο. Η ψήφος όσων προσέλθουν δε θα είναι ισότιμη. Κάποιων η ψήφος θα μετρήσει περισσότερο απ’ αυτήν κάποιων άλλων.

Οι νέες εκλογές θα διεξαχθούν μ’ ένα σύστημα ενισχυμένης αναλογικής που πριμοδοτεί το πρώτο κόμμα με ένα bonus που μπορεί να φθάσει μέχρι τις 50 έδρες. Αυτές οι έδρες αντιπροσωπεύουν το 16,7% των εγκύρων ψηφοδελτίων ή 986.000 ψηφοφόρους σύμφωνα με τη συμμετοχή στις προηγούμενες εκλογές της 21^ης Μαΐου.

Αυτοί οι, περίπου 1.000.000, εκλογείς θα ψηφίσουν διάφορα κόμματα, αλλά, οι βουλευτές που θα εκλεγούν δε θα προέρχονται από αυτά, αλλά μόνο από το πρώτο κόμμα. Συγκεκριμένα το πρώτο κόμμα, εφ’ όσον έχει τουλάχιστον 25% θα λάβει κατ’ αρχήν ένα bonus 20 εδρών και στη συνέχεια για κάθε επιπλέον 0,5% των ψήφων άλλη 1 έδρα. Αν υποθέσουμε ότι η Ν.Δ λάβει το ίδιο ποσοστό (40,79%) με αυτό των εκλογών της 21^ης Μαΐου, τότε θα πάρει συνολικό bonus 50 εδρών. Θα λάμβανε 51 αλλά δεν επιτρέπεται πάνω από 50. Πάλι καλά να λέμε.

Το bonus δίνεται μόνο σε αυτοτελή κόμματα και όχι σε συνασπισμούς κομμάτων. Έτσι αποτρέπεται η συνεργασία κομμάτων πριν από τις εκλογές, ενώ μετά από αυτές το δεύτερο με το τρίτο ή και το τέταρτο κόμμα δεν μπορούν να συνεργαστούν για το σχηματισμό κυβέρνησης γιατί δεν έχουν τις απαραίτητες έδρες, οι οποίες έχουν δοθεί με το bonus στο πρώτο.

Πως δημιουργείται το νέο χρέος

Του Νίκου Ιγγλέση

Την περασμένη Τρίτη (17-1-23) το ελληνικό Δημόσιο δανείστηκε, από τις «αγορές», 3,5 δις ευρώ. Το κρατικό ομόλογο που εκδόθηκε είναι δεκαετούς διάρκειας με επιτόκιο 4,4%. Το Δημόσιο, δηλαδή, θα πληρώνει κάθε χρόνο για τους τόκους αυτού του ομολόγου 154 εκατ. Σε δέκα χρόνια θα έχει καταβάλλει συνολικά 1,54 δις ευρώ για τόκους και το 2033 θα αποπληρώσει τα 3,5 δις. Οι τόκοι, δηλαδή, θα ανέλθουν στο 44% του αρχικού κεφαλαίου.

Σημειώνουμε ότι πριν από περίπου ένα χρόνο (22-2-22) το ελληνικό Δημόσιο είχε εκδώσει επίσης ένα δεκαετές ομόλογο 3,7 δις αλλά με επιτόκιο 1,75%. Το νέο επιτόκιο είναι αυξημένο κατά 151% σε σχέση με αυτό πριν από ένα χρόνο. Ο υπουργός Οικονομικών Χ. Σταϊκούρας δήλωσε ότι η επιτυχής έκδοση του νέου ομολόγου αποδεικνύει ότι οι «αγορές» εμπιστεύονται την αναπτυξιακή πορεία της ελληνικής οικονομίας!

Τώρα τίθεται το ερώτημα: Τι θα κάνει τα 3,5 δις το Δημόσιο; Με αυτά θα πληρώσει ένα μέρος μόνο των υποχρεώσεων του. Μέσα στο 2023 πρέπει να πληρωθούν 4,5 δις για ένα ομόλογο που λήγει στο τέλος Ιανουαρίου, 2,6 δις από τα δάνεια GLF (1ο Μνημόνιο), 1,7 δις από τα δάνεια EFSF (2ο Μνημόνιο) και άλλα δάνεια 1 δις. Συνολικά 9,8 δις ευρώ. Στο ποσό αυτό δε συμπεριλαμβάνεται η αναχρηματοδότηση των Εντόκων Γραμματίων και των Repos  Τέλος πρέπει να πληρωθούν πάνω από 6 δις για τους τόκους του συνολικού δημόσιου χρέους των 395 δις ευρώ.

Ορυκτά καύσιμα: Αλλαγή στρατηγικής ή επικοινωνιακή τακτική;

Του Νίκου Ιγγλέση

Σε μια μεγάλη κυβίστηση (κοινώς κωλοτούμπα) προχωράει το τελευταίο χρονικό διάστημα η «πράσινη» κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη. Τα λιγνιτικά εργοστάσια της ΔΕΗ αρχίζουν σιγά-σιγά να επαναλειτουργούν (ευτυχώς δεν πρόλαβαν να τα κάνουν σκραπ) και προχωρούν ορισμένες σεισμικές έρευνες για τον εντοπισμό κοιτασμάτων υδρογονανθράκων. «Ανάγκα και θεοί πείθονται». Η εκτίναξη των τιμών των καυσίμων, η ενεργειακή ανασφάλεια και τα τεράστια ποσά που είναι αναγκασμένος να εκταμιεύει ο προϋπολογισμός για διάφορα επιδόματα οδηγούν σε αναθεώρηση του παραπλανητικού αφηγήματος της «κλιματικής κρίσης».

Τώρα αν πρόκειται για πραγματική αναθεώρηση ή επικοινωνιακή τακτική για να διασκεδαστούν η λαϊκή δυσαρέσκεια από τον υψηλό πληθωρισμό και να καλλιεργηθούν ελπίδες εν όψει των προσεχών εκλογών θα το δούμε στην πορεία. Πάντως υπάρχουν ελάχιστες προσδοκίες αν κρίνουμε από τις θέσεις των κομμάτων του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος στο αφήγημα της «πράσινης μετάβασης».

Αφού χάθηκε τουλάχιστον μια δεκαετία για την αξιοποίηση των εγχώριων πηγών ενέργειας, η σημερινή Κυβέρνηση έφτασε μέχρι το σημείο να απαγορεύσει την εξαγωγή καυσόξυλων. Παράλληλα όμως εξακολουθεί να επιδοτεί, με δανεικά χρήματα, τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα – ποδήλατα, τις ηλεκτρικές οικιακές συσκευές κ.α., όλα εισαγόμενα. Δεν είναι εύκολο να παραδεχτείς ένα τεράστιο λάθος, όταν αυτό έχει και μεγάλο πολιτικό κόστος.

Ελληνικός Αρμαγεδδών

Του Νίκου Ιγγλέση

Η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) ανακοίνωσε την οικονομική ύφεση για το 2020. Σύμφωνα με προσωρινά στοιχεία το ΑΕΠ, σε τρέχουσες τιμές, μειώθηκε κατά 17,6 δις, από 183,4 το 2019, σε 165,8 δις το 2020 ή κατά 9,6%.  Η κυβέρνηση προσπάθησε να απαλύνει τις εντυπώσεις και πρόβαλε τη μείωση του ΑΕΠ, σε αλυσωτούς δείκτες όγκου, κατά 8,2%. Μόνο που οι Έλληνες ζουν με βάση τις τρέχουσες τιμές και όχι με δείκτες όγκου.
Σημειώνεται ότι το ΑΕΠ το 2009, πριν τη λαίλαπα των μνημονίων, ήταν 237,7 δις, δηλαδή, μέχρι σήμερα η Ελλάδα έχει γίνει φτωχότερη ετησίως κατά 71,8 δις ή κατά 30,2%.
Χαρακτηριστικό είναι ότι, το 2020, η καταναλωτική δαπάνη των νοικοκυριών μειώθηκε κατά 6,4%, ο ακαθάριστος σχηματισμός κεφαλαίου μειώθηκε κατά 4,2% και μόνο η καταναλωτική δαπάνη της Γενικής Κυβέρνησης αυξήθηκε κατά, το τελείως ανεπαρκές, 2,7%.
Η μείωση του ΑΕΠ το Α΄ τρίμηνο του 2020, σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2019, ήταν 1,3% (όταν και ξεκίνησε το πρώτο lockdown), το Β΄ τρίμηνο ήταν 15,6%, το Γ΄ τρίμηνο  10,3% και το Δ΄ τρίμηνο 8,6%, πάντα σε τρέχουσες τιμές. Η ύφεση συνεχίζεται αμείωτη και το Α΄ τρίμηνο του 2021.

Αλλοεθνείς, αλλόδοξοι και η γαλανόλευκη με το σταυρό

Ένα έθνος χάνεται ολοκληρωτικά όταν δεν πολεμάει τον κατακτητή! Όταν στο όνομα της υπεράσπισης της ιστορικής του μνήμης και των συμβόλων του, παραδίνει την διαχείριση του παρόντος και του μέλλοντός του σε ξένα κέντρα αποφάσεων, όταν αφήνει την υπεράσπιση των εθνικών του συμφερόντων και των συνόρων του σε ισχυρούς «συμμάχους». 

Τότε και μόνο τότε, τόσο η ιστορική μνήμη του και τα σύμβολά του, όσο και οι εθνικές επετειακές εκδηλώσεις του θα λαμβάνουν φολκλορικό χαρακτήρα!

Του Γ. Γεωργή

Το άρθρο του κ. Ιγγλέση «Η μεταναστευτική απειλή και η εγκληματική διαχείρισή της» το  οποίο και παραθέτουμε παρακάτω, στις 11.11.2019 καίτοι παρουσιάζει ενδιαφέρον κι έχει ορισμένα δυνατά σημεία, όπως η ανάδειξη της συμβολής του Ευρώ στην αύξηση των μεταναστευτικών ροών, κατά την άποψή μου πάσχει από σύνδρομα του συρμού:

• Η στάση απέναντι στην ΕΕ και τους «θεσμούς» της δεν είναι τόσο ξεκάθαρη.
• Υπάρχουν αποφάσεις της ΕΕ που επιβάλουν όσα καταγγέλλει ο αρθρογράφος, που απαγορεύουν όσα προτείνει… και πολλά ακόμα.
• Η θέση για «εποίκους» κι «εποικισμό»…
• Ο φόβος μπροστά στο αλλόδοξο, που εύκολα μετεξελίσσεται σε μισαλλοδοξία.
• Το ίδιο το γεγονός της στόχευσης στον ξεριζωμένο κι όχι στον ξεριζωμό, στον μετανάστη κι όχι στην μετανάστευση.

Χωρικά ύδατα – A la carte

Του Νίκου Ιγγλέση

Αποχωρώντας, στις 20-10-18, από το Υπουργείο Εξωτερικών ο Νίκος Κοτζιάς ανακοίνωσε ότι παραδίδει στον αντικαταστάτη του – τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα – έτοιμο προεδρικό διάταγμα που προβλέπει την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων από τα έξι στα δώδεκα ναυτικά μίλια, για την περιοχή της Δυτικής Ελλάδας, δηλαδή, από τα Διαπόντια Νησιά (βόρεια της Κέρκυρας) μέχρι τα Αντικύθηρα (νότια της Πελοποννήσου). 

Επειδή στα χωρικά ύδατά της, σε αντίθεση με την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), μια χώρα ασκεί πλήρη κυριαρχία, όπως ακριβώς συμβαίνει στο έδαφος, ο αποχωρών Υπουργός Εξωτερικών υπερηφανεύτηκε ότι για πρώτη φορά μετά 70 χρόνια – από τότε που έγινε η ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων – η Ελλάδα επεκτείνει την κυριαρχία της, χάριν των δικών του προσπαθειών.

Το καίριο και αμείλικτο ερώτημα είναι γιατί η επέκταση των χωρικών υδάτων περιορίζεται μόνο στη Δυτική Ελλάδα και δεν επεκτείνεται σ’ όλο το μήκος των ηπειρωτικών και νησιωτικών  ακτών της χώρας μας; Βέβαια ο κ. Κοτζιάς πρόσθεσε ότι, σ’ ένα επόμενο στάδιο, θα γίνει επέκταση των χωρικών υδάτων της Κρήτης, της Ανατολικής Πελοποννήσου, στο Σαρωνικού, την Εύβοια και στον Παγασητικό κόλπο! Για τα χωρικά ύδατα βόρεια της Μαγνησίας, της Μακεδονίας, της Θράκης και όλων των νησιών του Αιγαίου Πελάγους ο πρώην υπουργός Εξωτερικών δεν είπε τίποτα. Γιατί άραγε;

Παγκοσμιοποίηση και Εθνική Κυριαρχία

Του Νίκου Ιγγλέση

Ένας αδυσώπητος πόλεμος διεξάγεται ήδη, σε διεθνές επίπεδο, μεταξύ των δυνάμεων της παγκοσμιοποίησης (globalization) και των επί μέρους  κοινωνιών, που αντιπροσωπεύονται από τα κράτη-έθνη. Το διακύβευμα  της σύγκρουσης είναι ο έλεγχος της κυβέρνησης κάθε κράτους από τις δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης ή απ’ αυτές που αντιτίθενται σ’ αυτήν. Ο έλεγχος της κρατικής δομής χρησιμοποιείται  προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση, δηλαδή, είτε προς την αποδυνάμωση της εθνικής κυριαρχίας είτε προς την ενίσχυσή της.

Η παγκοσμιοποίηση είναι το ανώτατο, μέχρι στιγμής, στάδιο του καπιταλιστικού συστήματος που προωθεί την ολοκλήρωσή του σε πλανητική κλίμακα. Η παγκοσμιοποίηση δεν είναι ο σύγχρονος ιμπεριαλισμός, όπως πιστεύουν κάποιοι μαρξιστές, αλλά ένα εντελώς νέο και διαφορετικό επίπεδο της εξέλιξης του καπιταλισμού. Ο Β. Ι. Λένιν στο κλασσικό έργο του «Ο ιμπεριαλισμός – ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού» που γράφτηκε πριν από 100 χρόνια, το 1916, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, επισημαίνει ότι ο ιμπεριαλισμός έχει πέντε βασικά χαρακτηριστικά:

Η Ελληνική πανωλεθρία και ο θρίαμβος των Σκοπιανών

Του Νίκου Ιγγλέση

«Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ», όπως είχε γράψει ο Κωνσταντίνος Καβάφης, η εθνομηδενιστική κυβέρνηση της «πρώτης φοράς Αριστεράς» εκχώρησε το όνομα της Μακεδονίας στους Σλάβο-Αλβανούς των Σκοπίων. Η ελληνική κυβέρνηση, δια του υπουργού των Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά και παρουσία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα υπέγραψε, στις 17 Ιουνίου 2018 στις Πρέσπες, μια κατ’ αρχήν Συμφωνία με την οποία η χώρα μας αναγνωρίζει το κράτος των Σκοπίων με την ονομασία «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας».

Οι Σκοπιανοί χωρίς κάποιο ιδιαίτερο κόστος αποδέχτηκαν την προσθήκη του γεωγραφικού προσδιορισμού (Βόρεια) στο σημερινό συνταγματικό όνομα του κράτους τους. Έτσι η χώρα μας αναγνωρίζει την υπόσταση ενός ανεξάρτητου κράτους με το όνομα Μακεδονία, ενώ την ίδια στιγμή η ελληνική Μακεδονία ως μια περιφέρεια της Ελλάδας, δεν αποτελεί διακριτή γεωπολιτική οντότητα. Εφ’ όσον δεν μπορεί να υπάρχει ανεξάρτητο κράτος με το όνομα «Νότια Μακεδονία» το όνομα της Μακεδονίας μονοπωλείται, εκ των πραγμάτων, από τους Σκοπιανούς. Το υποτιθέμενο μέρος οικειοποιείται το σύνολο. Χαρακτηριστικό είναι ότι σ’ όλο το κείμενο της Συμφωνίας δεν αναφέρεται ούτε μία φορά η ελληνική Μακεδονία, η οποία αποκαλείται «βόρεια περιοχή του Πρώτου Μέρους (σ.σ. της Ελλάδας)». 

Σύνορα ελληνικά ή ευρωπαϊκά;

Του Νίκου Ιγγλέση

Κάθε κράτος ασκεί κυριαρχία εντός των συνόρων του. Υπάρχουν σύνορα στο έδαφος, στη θάλασσα  (χωρικά ύδατα, Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη – ΑΟΖ) και στον αέρα (εναέριος χώρος). Τα εδαφικά σύνορα της χώρας μας αμφισβητούνται από την Τουρκία που διεκδικεί σημαντικό αριθμό νησιών και νησίδων του Ανατολικού Αιγαίου, χωρίς να λησμονούμε τις επιδιώξεις της στη Δυτική Θράκη που, με μοχλό τη μουσουλμανική  μειονότητα, επιδιώκει συν-κυριαρχία. 

Τα χωρικά ύδατα της Ελλάδας  επεκτείνονται  σε έξι ναυτικά μίλια  (11,1 χιλιόμετρα) από τις ακτές και μπορούν να αυξηθούν στα δώδεκα μίλια σύμφωνα με τη διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS  III) που υπογράφτηκε το 1982  στο Montego Bay της  Ιαμαϊκής. Θυμίζουμε ότι η Τουρκία, με ψήφισμα της εθνοσυνέλευσής της (1995), απειλεί τη χώρα μας με casus belli (αιτία πολέμου) αν επεκτείνουμε τα χωρικά ύδατά μας στα δώδεκα ναυτικά μίλια.

Η Αϊσέ δεν πάει διακοπές φέτος

Του Nίκου Ιγγλέση

Όσοι αναγνώστες αναρωτηθούν για τον  τίτλο του άρθρου αυτού, 

τους θυμίζουμε ότι το σύνθημα για την έναρξη 

της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, την 20η Ιουλίου

1974, ήταν: «Η Αϊσέ μπορεί να πάει διακοπές».

Πέρασαν 43 χρόνια από εκείνη την αποφράδα μέρα και ο εχθρός δεν έχει καταφέρει ακόμη να αλώσει το «οχυρό» που λέγεται Κυπριακή Δημοκρατία. Η τελευταία «πολιορκία» που άρχισε πριν περίπου τρία χρόνια, το 2014, με το κοινό ανακοινωθέν  Αναστασιάδη – Έρογλου, τερματίστηκε στο Κραν-Μοντάνα της Ελβετίας στις 7 Ιουλίου 2017. Μαζί με τα τουρκικά «στρατά» αποσύρθηκαν, προσώρας, και οι «πολιορκητικές μηχανές» που ακούν στα ονόματα: Έσπεν Μπαρθ Άϊντε, ειδικός σύμβουλος του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, βρετανικός παράγοντας, Ζαν-Κλωντ Γιουνγκέρ, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Φεντερίκα Μογκερίνι, ύπατη εκπρόσωπος εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής της ΕΕ, καθώς και πολλοί άλλοι «ταλιμπάν» της παγκοσμιοποίησης που επιδιώκουν να μετατρέψουν την Κύπρο σ’ ένα α-εθνικό μόρφωμα. 

Η αντίσταση στην ευρω-κατοχή: Με αφορμή μια αποκαλυπτική δημοσκόπηση (βίντεο)

Του Νίκου Ιγγλέση

Το 2002 η Ελλάδα παρέδωσε τη νομισματική κυριαρχία της στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και μετέτρεψε το 75% του τότε Δημόσιου Χρέους της, από δραχμές που ήταν, σε ευρώ. Έτσι το σύνολο του χρέους έγινε χρέος σε συνάλλαγμα, αφού η χώρα μας δεν έχει το δικαίωμα να εκδίδει ευρώ. Από τότε οι τόκοι και τα χρεολύσια του Δημόσιου Χρέους πληρώνονται υποχρε-ωτικά από νέα δάνεια που δεν αποπληρώνουν, αλλά ανακυκλώνουν αενάως το χρέος.

Οκτώ χρόνια μετά, το 2010, η Ελλάδα χρεοκόπησε, αφού δεν μπορούσε να δανείζεται από τις «αγορές», με βιώσιμο επιτόκιο, και μπήκε στα Μνημόνια, δηλαδή στο «αναμορφωτήριο», του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Οι δανειστές ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της χώρας, οι εγχώριες κυβερνήσεις έγιναν μαριονέτες τους, η εθνική κυριαρχία απωλέσθη και η Ελλάδα έγινε αποικία.

Μεταρρυθμίσεις, μεσοπρόθεσμα προγράμματα, προαπαιτούμενα και αξιολογήσεις τέθηκαν στην ημερήσια διάταξη. Η οικονομία συρρικνώθηκε δραματικά (χάθηκε το 26% της εγχώριας παραγωγής), η κοινωνία διαλύθηκε, η ανεργία έλαβε εφιαλτικές διαστάσεις (περισσότερο από το ένα τέταρτο του εργατικού δυναμικού είναι άνεργο ή υποαπασχολείται), εκατοντάδες χιλιάδες μορφωμένοι Έλληνες...
μετανάστευσαν και η δημόσια, καθώς και η ιδιωτική περιουσία λαφυραγωγούνται. Όλα αυτά έγιναν στο όνομα του ενιαίου νομίσματος και του ευρω-χρέους.

Ευρώ ή εθνική επιβίωση;

Του Νίκου Ιγγλέση

Το 2002 ένα ξένο νόμισμα, το ευρώ, αντικατέστησε το εθνικό νόμισμα της χώρας μας, τη δραχμή. Αποκαλούμε το ευρώ ξένο νόμισμα γιατί αυτό δεν το εκδίδει η Ελλάδα, όπως γινόταν με τη δραχμή, αλλά η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Το ελληνικό κράτος, από το 2002, δεν έχει καμία εξουσία στο νόμισμα που κυκλοφορεί στη χώρα και δεν μπορεί να εκδίδει την ποσότητα του χρήματος που απαιτείται (ρευστότητα) για τη λειτουργία της οικονομίας, ούτε να καθορίζει τα επιτόκια και τη συναλλαγματική ισοτιμία του.

Η νομισματική και συναλλαγματική πολιτική καθορίζεται από την ΕΚΤ, η οποία από τις Συνθήκες Ίδρυσης και Λειτουργίας της ΕΕ απαγορεύεται να δανείζει τα κράτη-μέλη, όπως κάνουν όλες οι κεντρικές τράπεζες των χωρών που διαθέτουν το δικό τους εθνικό νόμισμα (ΗΠΑ, Αγγλία, Ιαπωνία κλπ.). 

Χωρίς εθνικό νόμισμα το ελληνικό κράτος για να πληρώνει τους δημοσίους υπαλλήλους, να χρηματοδοτεί τα ελλείμματα των ασφαλιστικών Ταμείων και των νοσοκομείων, να ασκεί κοινωνική πολιτική, να εξασφαλίζει την αμυντική θωράκιση της χώρας, να κάνει δημόσιες επενδύσεις και να πληρώνει τα τοκοχρεολύσια του Δημόσιου Χρέους πρέπει είτε να εισπράττει περισσότερους φόρους είτε να δανείζεται. Γι’ αυτό αυξάνονται συνεχώς οι άμεσοι και έμμεσοι φόροι ενώ παράλληλα μειώνονται οι δαπάνες (μισθοί, συντάξεις κλπ.) προκειμένου να απαιτείται μικρότερος δανεισμός. ‘Ολη η πρόσφατη φοροεπιδρομή του τρίτου Μνημονίου αποσκοπεί στην επίτευξη ενός πρωτογενούς πλεονάσματος (3,5% του ΑΕΠ, το 2018) με το οποίο θα πληρώνονται μόνο οι τόκοι του Δημόσιου Χρέους. 

Τουρκική απειλή και συντελεστές ισχύος

Του Νίκου Ιγγλέση

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, η πολιτική ηγεσία της Τουρκίας, συμπεριλαμβανομένης της κεμαλικής – δυτικόφιλης αντιπολίτευσης, απειλεί τον Ελληνισμό στο Αιγαίο, τη Θράκη και την Κύπρο. Ο προαιώνιος εχθρός του Γένους δείχνει, για μια ακόμη φορά, τα «δόντια» και τις προθέσεις του.

Η Συνθήκη της Λωζάννης του 1923 υπήρξε μια αδικία για την Τουρκία, υποστηρίζει ο πρόεδρός της Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αφού τα εδάφη της συρρικνώθηκαν σε 750.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα από τα 2.500.000 της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο «Σουλτάνος» της Άγκυρας επανέφερε στην πολιτική επικαιρότητα τον «Εθνικό Όρκο» ή «Συμβόλαιο» των Οθωμανών του 1920 και δήλωσε ότι η Τουρκία δεν είναι μόνο τα 79 εκατομμύρια των πολιτών της αλλά και τα εκατομμύρια αδέλφια μας στη γύρω γεωγραφική περιοχή. 

Το νόμισμα και τα φετίχ του

(Φετίχ:  αντικείμενο που οι πρωτόγονοι λαοί του αποδίδουν μαγική ή υπερφυσική δύναμη / οτιδήποτε είναι αντικείμενο άκριτης λατρείας και θαυμασμού) 

Του Νίκου Ιγγλέση            

ΕΙΣΑΓΩΓΗ 

Το 2002 ένα ξένο νόμισμα, το ευρώ, αντικατέστησε το εθνικό νόμισμα της χώρας μας, τη δραχμή. Στην αρχή όλοι σχεδόν ήταν ενθουσιασμένοι που είχαν στα χέρια τους ένα «σκληρό» νόμισμα, που σε λίγο καιρό έγινε πιο «σκληρό» και από το αμερικάνικο δολάριο, μετά υποτιμήθηκε. Ελάχιστοι κατάλαβαν ότι μας φόρεσαν ένα «ζουρλομανδύα» και μας έβαλαν στο φρενοκομείο της «ευρω-Bαβέλ». Την πρώτη περίοδο οι τιμές των αγαθών αυξάνονταν, τα εισοδήματα επίσης, τα επιτόκια μειώθηκαν σημαντικά, τα δάνεια απογειώθηκαν, το χρήμα έρρεε, η εγχώρια παραγωγή άρχισε να συρρικνώνεται, οι εισαγωγές διογκώθηκαν και η κατανάλωση έφτασε στο ζενίθ. Οκτώ χρόνια μετά, το 2010, η Ελλάδα ουσιαστικά χρεοκόπησε και μπήκε στα Μνημόνια, δηλαδή, στο «αναμορφωτήριο», του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Ακόμη και σήμερα, που διανύουμε τον έβδομο χρόνο καταστροφής και λεηλασίας της χώρας, πολλοί δεν αντιλαμβάνονται τον καθοριστικό ρόλο του ξένου νομίσματος, του ευρώ, στην αποσάθρωση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.

Τις πταίει;

Του Νίκου Ιγγλέση

Διανύουμε ήδη τον έβδομο χρόνο κατοχής. Το 2010 φαντάζει μακρινό και οι Έλληνες φαίνεται – και μόνο φαίνεται – ότι προσαρμόστηκαν στη νέα τάξη πραγμάτων. 

Ξένοι επικυρίαρχοι διαφεντεύουν τη χώρα. Η εθνική κυριαρχία παραχωρήθηκε με τις Δανειακές Συμβάσεις και τα συνημμένα Μνημόνια. Οι ελληνικές κυβερνήσεις έγιναν τα εκτελεστικά όργανα της ξενοκρατίας. Περισσότερο από το 26% του πλούτου που παρήγαγε η χώρα χάθηκε. Το ένα τρίτο των Ελλήνων που μπορούν να δουλέψουν είναι άνεργοι ή υποαπασχολούνται, ενώ πάνω από 250.000 μετανάστευσαν σε αναζήτηση εργασίας. Οι τράπεζες αφελληνίστηκαν και μαζί τους πέρασαν σε χέρια ξένων οι περιουσίες των Ελλήνων. Σπίτια, αγροτική γη, βιοτεχνίες, βιομηχανικές μονάδες και ξενοδοχεία, με συνολικά «κόκκινα δάνεια» πάνω από 100 δις. ευρώ, ανήκουν τώρα στα «κοράκια» των αγορών.