Ο φόβος ήταν ο κύριος λόγος που τη γλιτώσαμε – ως τα τώρα – από την επέλαση του κορωνοϊού στην Ευρώπη και τον κόσμο όλο βέβαια. Ήταν οι εφιαλτικές απώλειες ζωών στην Ιταλία στις αρχές Μαρτίου, που έκανε την κυβέρνηση να πάει γρήγορα σε περιοριστικά μέτρα «κοινωνικής απομόνωσης» και φυσικά τους Έλληνες να τα εφαρμόσουν αμέσως και χωρίς την παροιμιώδη απειθαρχία, όπως αυτή έχει «καταχωρηθεί» στα εθνικά μας χαρακτηριστικά.
Ο φόβος είναι φύλακας και αναγκαίος σε πολλές περιπτώσεις και σίγουρα αυτό αποδείχθηκε και στην παρούσα δοκιμασία. Σε μία χώρα μάλιστα, όπως η Ελλάδα, που η συνειδητοποίηση, η εθελοντική προσφορά, η υπέρβαση του εγώ για το συλλογικό καλό, είναι σπάνια φαινόμενα, ο φόβος μοιάζει να λειτουργεί περισσότερο από κάθε άλλο. Ήταν ο φόβος και όχι η «ατομική ατομική», που κίνησε τα πράγματα και ο ιός περιορίστηκε σε σχέση με άλλες χώρες – το ξαναλέμε: τουλάχιστον μέχρι τα τώρα! Ήταν ο φόβος που έκανε τους Έλληνες να ξεχάσουν και συνήθειες και φίλους και χωριά!
