Από το αγροτοκτηνοτροφικό ζήτημα στην εντομοφαγία Ή «Μην φας! Έχουμε γρύλλο...»

Της Ευγενίας Σαρηγιαννίδη

Είναι έκδηλο ότι η καταστροφή του πρωτογενούς παραγωγικού τομέα γίνεται με τρόπο συστηματικό και επιδοτούμενο εδώ και πολλά χρόνια. Αφορά εξίσου τη γεωργία, την κτηνοτροφία, την αλιεία, την μελισσοκομία. Ο αγροτικός πληθυσμός διαρκώς συρρικνώνεται. Τα χωριά αδειάζουν. Προτείνεται ο εποικισμός τους από αλλοδαπούς και αλλόθρησκους πληθυσμούς, ενώ οι πόλεις γεμίζουν ασφυκτικά.

Τίθεται λοιπόν ένα πρώτο ερώτημα τι θα αντικαταστήσει τους παραγωγούς του πρωτογενούς τομέα; Αυτό που εύστοχα περιέγραφε ο Δερμεντζόγλου σε μια πρόσφατη γελοιογραφία του: «Rooms to let, Trolls, Influencers και Entrepreneurs»;

Άλλωστε, το πραγματικό υπαρξιακό πρόβλημα της Ελλάδας είναι συγκεκριμένο. Όχι αφηρημένο και αόριστο. Είναι αυτό που διέρχεται καταρχάς από τη διατροφική αυτοσυντήρηση ενός λαού. Διότι, για να έχουμε υπαρξιακό…. Πρέπει προηγουμένως να υπάρχουμε. Να υπάρχουμε βιολογικά, δηλαδή να έχουμε «να φάμε», αλλά να υπάρχουμε και πολιτισμικά. Διότι, οι διατροφικές συνήθειες ενός λαού συνιστούν συγκροτητικό στοιχείο της κοινωνίας. Ο κάθε λαός έχει την «κουζίνα» του. Και η κουζίνα αυτή, όχι μόνο δίνει πολλές πληροφορίες για τις συνήθειες, τις έξεις, τη νοοτροπία, την σχέση με το φυσικό περιβάλλον, την γεωγραφία, την ιστορία κλπ. του συγκεκριμένου λαού, αλλά είναι βασικό συστατικό στοιχείο του πολιτισμού του. Η παγκοσμιοποίηση μεταξύ πολλών άλλων στοχεύει στην ομογενοποίηση των λαών δια της κατάργησης της κουζίνας του καθενός. Μέσα από διάφορα προσχήματα (την οικολογία, τις ασθένειες των ζώων, την ακρίβεια, την ευκολία στην πρόσβαση και κατανάλωση τροφής, τις κουλτούρες vegan κλπ.), επιχειρείται να καταργηθούν οι τοπικές διατροφικές συνήθειες με τις ιδιαιτερότητές τους.

Τίθεται λοιπόν ένα δεύτερο ερώτημα: Τι θα τρώμε; Έντομα και μεταλλαγμένα, επεξεργασμένα «τρόφιμα»; Μήπως θα φτάσουμε άραγε στην πραγματοποίηση ταινιών επιστημονικής φαντασίας, όπως η ταινία «Soylent Green» του 1973, όπου ανακύκλωναν τους νεκρούς ανθρώπους διαθέτοντάς τους στην αγορά ως τρόφιμο υψηλής θρεπτικής αξίας; Σήμερα, αυτό ακούγεται ακόμα ακραίο. Πολύ ακραίο όμως πριν από ελάχιστα χρόνια ήταν να τρως σκουλήκια και γρύλλους.

Η παραπληροφόρηση έχει πολλά πόδια

Δείτε στον χάρτη ποιές χώρες και σε τι ποσοστά αγοράζουν δημητριακά από την Ουκρανία. 

Ωστόσο, ακόμα και αν σταματήσουμε στα ποσοστά, πρέπει να ξέρετε ότι η Ουκρανία παράγει ΜΟΝΟ το 2,14% των σιτηρών παγκοσμίως.  (παγκόσμια παραγωγή 2.996.142.289 t. Παραγωγή Ουκρανίας: 64.342.357 t)

Δηλαδή, επισιτιστική κρίση λόγω πολέμου Ουκρανίας - Ρωσίας είναι μια καλή δικαιολογία για τους κερδοσκόπους και τους καραγκιόζ-ηγέτες.

Αναζητώντας το φαγητό του μέλλοντος

Με την ασιτία να θερίζει ένα μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας και με το πλούσιο τμήμα της να σφυρίζει αδιάφορα, οικολογικές ομάδες προσπαθούν να καλύψουν το κενό αναζητώντας νέους τρόπους που θα επέτρεπαν την σίτιση περισσότερων ανθρώπων, σχεδόν με την ίδια, σημερινή ποσότητα τροφής.

Η νέα τάση προς αυτήν την κατεύθυνση είναι τα εστιατόρια μηδενικής τροφικής σπατάλης και πιάτων με πρώτες ύλες όπως οι μέδουσες, ως εναλλακτικές λύσεις για τρόφιμα που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην άμβλυνση των συνεπειών της επισιτιστικής κρίσης.

Η κατάσταση έχει ως εξής: Με την παγκόσμια ζήτηση για τρόφιμα να υπολογίζεται ότι θα αυξηθεί κατά σχεδόν 70% μέχρι το 2050, η βιώσιμη, αειφόρα παραγωγή τροφίμων αναδεικνύεται ως μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για το μέλλον. Παράλληλα, η βιομηχανία τροφίμων είναι ένας από τους κλάδους που απειλούν περισσότερο την οικολογική ισορροπία.

Πώς χάθηκε η Aυτάρκεια στη Xώρα: To παράδειγμα της Θεσσαλίας

Στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας, στη λεκάνη απορροής των νερών του όρους Κόζιακα και ανάμεσα στις αγροτικές κοινότητες Κόκκινου Πύργου, Αγίων Αποστόλων, Ρογγίων, Διπόταμου και Πυργετού βρίσκονται οι φλέβες (κανάλια) με τρεχούμενο νερό ήπιας ροής.

 Οι φλέβες δημιουργήθηκαν κύρια από φυσικές πηγές (ανάβρες) που με τον καιρό διανοίχθηκαν από τους αγρότες, διοχετεύοντας σ’αυτές το νερό της βροχής και των αρτεσιανών.  Ο μικρός αυτός υγροβιότοπος αποστραγγίζει το νερό της περιοχής, κάνοντας τη γη καλλιεργήσιμη, επικοινωνώντας με τον Κουμέρκη  και τον Αγιαμονιώτη ποταμό, οι οποίοι με τη σειρά τους συνδέονται με τους παραποτάμους του Πηνειού, Ανάποδο και Σαλαμπριά.

Το κίνημα της αυτάρκειας

Του Κλεισθένη

Πως φτάσαμε απ' το “σκέπτομαι άρα υπάρχω” στο “καταναλώνω άρα ζω”; Πολύ δύσκολα απαντιέται αυτό το ερώτημα. Προφανώς δεν έγινε αυτή η αλλαγή απ' τη μια μέρα στην άλλη.

Πως τιθασεύεται ένας άνθρωπος έτσι ώστε να μην αντιδρά στα όσα κακά του επιβάλλονται;

Με πολλούς τρόπους, είναι η απάντηση.

Θα προσπαθήσω να ασχοληθώ με έναν. Αυτός είναι ύπουλος, χωρίς βία.

Αυτός ο τρόπος είναι η εξάρτηση.

Πρέπει όλοι να πειστούν ότι είναι εξαρτώμενοι είτε αυτό είναι αληθές είτε όχι.

Εξαρτάσαι αν πεινάς απ' αυτόν που έχει και διαχειρίζεται την τροφή.

Εξαρτάσαι αν διψάς ομοίως απ' όποιον κατέχει το νερό.

Εξαρτάσαι για στέγαση απ' όποιον έχει σπίτια για ενοικίαση.

Αυτές οι εξαρτήσεις και άλλες παρόμοιες είναι οι αλυσίδες με τις οποίες προσπαθεί η παγκοσμιοποίηση να σε καθηλώσει. Είναι τα εκβιαστικά της όπλα ενάντια στην ανθρωπότητα. Είναι τα μέσα πειθαναγκασμού των ανθρώπων να γίνουν απλά καταναλωτικά όντα όσων προσφέρουν για κατανάλωση οι πολυεθνικές και τα ισχυρά κράτη.

Είναι μύθος ότι η Ελλάδα δεν έχει επαρκή παραγωγή τροφίμων

Η προπαγανδιστική στρατηγική των ομάδων (τόσο των ξένων επικυρίαρχων ή άλλως "δανειστών", όσο και των ιθαγενών εντολοδόχων τους ή άλλως "ελληνικής κυβέρνησης" αποκαλούμενης) που στηρίζουν, επιβάλλουν κι εφαρμόζουν τα μνημόνια, αποβλέπει στην αποθάρρυνση των ελλήνων πολιτών ότι υπάρχει άλλη οδός από την καταστροφική ακολουθούμενη τα τελευταία τρία χρόνια. Βασικό μοτίβο τους, που δυστυχώς έχει πείσει όσους πολίτες δεν έχουν την απαραίτητη ενημέρωση, είναι ότι δεν υφίσταται ελληνική παραγωγική δραστηριότητα. Πρόκειται για έναν ακόμα μύθο που προβάλλεται από τα εξαρτημένα ΜΜΕ, τον οποίον έρχεται να διαψεύσει το παρακάτω άρθρο, με στοιχεία προερχόμενα από το δελτίο τύπου της ΠΑΣΕΓΕΣ του Ιανουαρίου 2012, δελτίο που εύκολα μπορεί να βρει οιοσδήποτε δύσπιστος στο διαδίκτυο.

Μύθος η διατροφική εξάρτηση της Ελλάδας από άλλες χώρες

Του Νίκου Παπαδόπουλου

Ίσως τα πιο δημοφιλή σλόγκαν τον καιρό της κρίσης να είναι τα εξής: «Η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα» ή «Αν πάψουν οι εισαγωγές, τελειώσαμε, θα πεινάσουμε». Οι παραπάνω φράσεις, εκτός από ενδείξεις εθνικής μειονεξίας, μαρτυρούν και ένα τεράστιο έλλειμμα πληροφόρησης ή, καλύτερα, μια συστηματική παραπληροφόρηση του κοινού σχετικά με τις πραγματικές δυνατότητες της χώρας.

Ποια είναι τα 10 τρόφιμα που δέχονται βροχή από φυτοφάρμακα - Τι βάζουμε στο τραπέζι μας

Η χρήση φυτοφαρμάκων ξεκίνησε το '70. Σαράντα χρόνια αργότερα αυτή η πρακτική έγινε κανόνας και επικίνδυνα υπολείμματα φυτοφαρμάκων βρίσκονται στα τρόφιμα που καταναλώνουμε τακτικά.

Κάθε χρόνο η Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφάλειας Τροφίμων (ΕFSA) αναλύει περίπου 70.000 τρόφιμα για να διαπιστώσει το πόσα φυτοφάρμακα περιέχουν. Στο βιβλίο του ο Γάλλος αγρονόμος-μηχανικός Claube Aubert, «Manger bio, c'est mieux!» (Φάτε bio, είναι καλύτερα!) έχει συγκεντρώσει τα ακόλουθα αποτελέσματα:

Υπάρχουν υπολείμματα από 338 φυτοφάρμακα στα λαχανικά

Σχέδιο MONSANTO

Πως θα σωθούμε...

Του Βάσου Φτωχόπουλου

Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε κι εδω και στην Ελλάδα για να αποφύγουμε τα χειρότερα. Εμείς θα προτείνουμε κάθε λίγες μέρες μερικά, γράψτε κι εσείς τα δικά σας για να τα δημοσιεύσουμε.

Α) Κυκλοφορεί στο διαδίκτυο ένα κάλεσμα για να μην ψωνίζουμε απ’ τα LIDL. Πρέπει όλοι να σαμποτάρουμε, όχι μόνο το LIDL, αλλά όλες τις ξένες εταιρίες και ειδικά των βορείων χωρών της Ευρώπης. Θα πρέπει όλοι να αγοράζουμε μόνο ελληνικά και κυπριακά προϊόντα και να αποφεύγουμε προϊόντα βαριάς βιομηχανίας που δεν παράγουμε εμείς. Δεν είναι καιρός τώρα, ούτε για να αγοράζουμε καινούργια αυτοκίνητα, ούτε για καινούργιους υπολογιστές, ούτε για οικιακές συσκευές. Ας τα βγάλουμε πέρα με αυτά που έχουμε, ώσπου να ‘ρθουν καλύτερες μέρες.

Το πέρασμα στην διατροφική αυτάρκεια

Του Νίκου Ντάσιου

Η κατάργηση των μεσαζόντων με πρωτοβουλία των ίδιων των πολιτών

Στη συζήτηση για την ψήφιση από την Βουλή του νέου Μνημονίου, σύσσωμη η μνημονική πλειοψηφία, με επικεφαλής τον κο Βενιζέλο, απειλούσε και εκφόβιζε την ελληνική κοινωνία για τις τεράστιες ελλείψεις τροφίμων, καυσίμων και φαρμάκων που θα αντιμετωπίζαμε σε περίπτωση άτακτης χρεοκοπίας και εξόδου από το Ευρώ.
Ο ισχυρισμός  αυτός που αναπαραγόταν ενορχηστρωμένα από τα ΜΜΕ επί μέρες, για την εξασφάλιση της ανοχής των υπό εξαφάνιση μεσαίων στρωμάτων ήταν απόλυτα ανεδαφικός, αφού δεν υπάρχει μηχανισμός για τον εξαναγκασμό της εξόδου μιας χώρας από την Ευρωζώνη ωστόσο λειτούργησε εκφοβιστικά για την επιτυχή έκβαση της υποταγής της χώρας  και της εξαθλίωσης του λαού. Παρ’ όλα αυτά η επίκληση των ελλειμμάτων στα τρόφιμα και στα ήδη πρώτης ανάγκης ηχεί τουλάχιστον προσβλητικά σε μια χώρα  που είχε πετύχει τη διατροφική αυτάρκεια μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1970.