Οιστρογόνες και Αγία Φανφάρα τραγουδάνε για την Γη - Βενζινάδικο

Μουσικός διάλογος δύο γενιών για το εφήμερο της υποκριτικής τέχνης

Του Κώστα Γάκη

Το τραγούδι «Για τον ηθοποιό» φέρει πια την ανεξίτηλη σφραγίδα του μοναδικού Στέφανου Ληναίου. Αλλά μια μικρή ιστορία κρύβεται πίσω από τους στίχους και τη μουσική...

Η ιστορία αυτή ξεκινά τη νύχτα που βραβεύτηκα με το βραβείο «Δημήτρης Χορν». Από εκείνη τη νύχτα με στοίχειωσε για έναν ολόκληρο χρόνο η «παρουσία» του Χορν, με στοίχειωσε η ποιητική πνοή του και μέσα από εκείνον όλη η ιστορία της νεότερης Ελλάδας καθώς και η εξέλιξη της θεατρικής τέχνης μέσα σε αυτό το μεταβαλλόμενο σκηνικό. Με στοίχειωσαν λοιπόν οι προηγούμενες γενιές των ηθοποιών που πέρασαν, έδρασαν και σιώπησαν και κάπως έτσι αισθάνθηκα κι εγώ το ρίγος του εφήμερου. Αλλά αισθάνθηκα ξαφνικά  και οργανικό, ζωντανό κομμάτι της αλυσίδας αυτής που είναι τώρα η ώρα του να δράσει, να μιλήσει, να τραγουδήσει. Να συνδεθεί.

Κάπως έτσι θέλησα να γράψω ένα τραγούδι που να περιγράφει το εφήμερο της τέχνης του ηθοποιού και εκείνη τη στυφή ματαιότητα που το συνοδεύει. Και σκέφτηκα ότι κάθε παράσταση για κάθε θεατρίνο είναι ένας μικρός θάνατος. Κι ότι ακριβώς αυτή η σκέψη, που τόσο είναι κοινή σε όλους τους ηθοποιούς, συνομιλεί με τη θνητότητα όλων μας ως ανθρώπων. Κι ότι ζωντανοί και νεκροί βρίσκονται πάντα σε μια αέναη δυναμική διαλεκτική  που ορίζεται από ένα σπαραξικάρδιο συναίσθημα παρούσης απουσίας.

Παράλληλη δισκογραφία

Του Κώστα Πατλακίδη

Σαν την ζωή μάλλον. Που την βιώνουμε πολλαπλώς, όσο πιο πολύ δεν την ζούμε, σε παράλληλα, κοντινά ή απομεμακρυσμένα, μήκη και πλάτη. Στ’ αλήθεια ή και στα ψέματα. Απαλλοτριώνεσαι στην δουλειά και «ταξιδεύεις» ταυτόχρονα, φαντάζεσαι και ξεφεύγεις, γίνεσαι κάτι που κι εσύ δεν μπορείς να καταλάβεις… Έτσι κι αλλιώς φανταστικά ζούμε. Ζήση χωρίς ελευθερία, χωρίς βούληση, χωρίς το δικαίωμα να είσαι.., μπορεί να προβιβαστεί σε ύπαρξη; Και ποιος είναι ελεύθερος σήμερα; Ποιος δεν διατελεί εν κηδεμονία; Πού κατοικεί, σε ποια χώρα και με ποιόν τρόπο αυτοκαθορίζεται; Μονάχα στην φαντασία μας. Που κι αυτή απέκτησε μέτρα και σταθμά, αυτοπροβάλλεται και αυτοπραγματώνεται δεκάδες φορές την ημέρα, χωρίς να αποφεύγει την εξαΰλωση. Ναρκισσευόμενη αλλά πάντα παραποιημένη, ασφυκτιά εγκλωβισμένη στους ρυθμούς μιας ζωής που την καθορίζει η αεικίνητη ροή της εικόνας, του κέρδους… Υπάρχει λύση άραγε σ’ αυτόν τον λαβύρινθο; Ίσως ναι, αλλά δύσκολα με τα ίδια εργαλεία, μ’ εκείνα που προκαλούν δηλαδή την παραμόρφωση. Μόνο αν η φαντασία ξαναγίνει ανυπότακτη, ίσως και γίνει κάτι. Πράγμα που προϋποθέτει να επαναδιαμορφώσουμε την ζωή μας με όρους σχέσης… Που εκείνο όμως, έχει προαπαιτούμενο μια κοινωνία παραγωγών και όχι καταναλωτών…

Η Κληρονομιά της Κουκουβάγιας- ΜΟΥΣΙΚΗ - Επεισόδιο 8

Ενεργοποιήστε τους Ελληνικούς υπότιτλους στα Settings

Ανάρτηση από: geromorias.blogspot.com

Ροκ και Κούβα: «Αντε... εσύ και ο salsa γρύλος σου»..!

Οταν τα συστημικά ΜΜΕ «κουνάνε» το «πολιτιστικό» τους «δάχτυλο»

Του Γρηγόρη Τραγγανίδα

Η έρμη η ροκ μουσική έχει γίνει, ως μη ώφειλε, ένα άτυπο – ακόμα; – «κριτήριο δημοκρατίας»: Υπάρχει ροκ σε κάποια χώρα; Είναι ελεύθερη στην δημιουργία και την διανομή της; Αν η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα είναι θετική, τότε αυτή η χώρα «καταχωρείται» στην συλλογική συνείδηση, ως «δημοκρατική», «ελεύθερη», «πλουραλιστική». Εχει, δηλαδή, πολλές πιθανότητες να μην πέσουν βόμβες πάνω της ή να «φάει» κανένα εμπάργκο. Αν η απάντηση είναι αρνητική, τότε καταγράφεται στην «λίστα» των εν δυνάμει στόχων. Δεν έχει σημασία αν σε αυτήν την χώρα πεθαίνουν παιδιά από την πείνα. Σημασία έχει να μπορεί να «ροκάρει» ελεύθερα. Είναι σαν την «λογική» του γνωστού ανεκδότου με το «άει… εσύ και ο γρύλος σου».

Φυσικά και η παραπάνω οπτική είναι προβληματική: Δηλαδή, αν δεν υπάρχει πείνα σε μια χώρα, «νομιμοποιείται» η κυβέρνησή της να απαγορεύσει μουσικά είδη; Σε καμία περίπτωση. Αντίθετα, ο ιμπεριαλισμός είναι αυτός που έθεσε αυτήν την εντελώς παράλογη λογική, αντεστραμμένη, ως «αξίωμα» στις διεθνείς σχέσεις. Ακριβώς αυτή η εντελώς ανελεύθερη, αντιδημοκρατική, αντιπλουραλιστική, αντικαλλιτεχνική και βαθειά αντιλαϊκή «λογική» είναι που αναμασούν τα συστημικά ΜΜΕ, με αφορμή την συναυλία των Rolling Stones στην Αβάνα και την προπαγάνδα περί «απαγορευμένου» ροκ στην Κούβα.

"...Δεν είναι ορχήστρα, είναι επανάσταση..."

Το βλέπεις και σού έρχεται να κλάψεις. Από συγκίνηση ; Από θαυμασμό; Από θλίψη για τα δικά μας; Δεν ξέρω. Πριν απο πολλά χρόνια ένας άνθρωπός στη Βενεζουέλα ξεκίνησε να πραγματοποιήσει ένα όνειρο. Ηταν ο Χοσέ Αμπρέου που μάζεψε παιδάκια απο κάθε φτωχή γωνιά της χώρας του κι άρχισε να τα μαθαίνει μουσική για να τα τραβήξει μακριά απο το έγκλημα, τα ναρκωτικά, τη μιζέρια και τους κινδυνους που κουβαλάει μαζί της!!!

El Sistema - Σώζοντας ζωές