Είναι Δημοκρατικές οι εκλογές με απόλυτα ελεγχόμενη Τηλεόραση και μαζικό εκμαυλισμό συνειδήσεων ;

Του Ηλία Παπαναστασίου

Παρακολουθώντας τα Μέσα Ενημέρωσης στη χώρα μας και ειδικότερα την τηλεόραση όταν αναφέρονται στα τρέχοντα γεγονότα – ενημερωτικές εκπομπές, ειδησεογραφικά δελτία, εκπομπές πολιτικής και εκλογικής ανάλυσης – παρατηρούμε πως εκτός από τα δελτία ειδήσεων, όλα τα υπόλοιπα «πολιτικά» προγράμματα αναφέρονται με έναν συγκεκριμένο τρόπο και με μια συγκεκριμένη άποψη ή κοσμοαντίληψη σε όλα τα θέματα. Ταυτόχρονα, «κάτι» ανάλογο συμβαίνει και με τα δελτία ειδήσεων. Τι ακριβώς; Και τα μεν και τα δε –πολιτικά/ενημερωτικά προγράμματα, δελτία ειδήσεων– διακατέχονται από τον ίδιο τρόπο σκέψης, ανάλυσης και παρουσίασης, είναι του «ιδίου φυράματος» πολιτικής και ιδεολογικής σήμανσης. Αφορούν τις ίδιες επαναλαμβανόμενες απόψεις και αντιλήψεις συν όλα τα ιδεολογήματα της φιλελεύθερης/νεοφιλελεύθερης αντίληψης περί ανταγωνιστικότητας και ελληνικής οικονομίας αλλά και εξωτερικής πολιτικής,  στηριγμένης στον έξαλλο και νοσηρό αντιρωσισμό, στον ψυχοπαθολογικού τύπου «αμερικανισμό» και στον ιδεολογικό μεταπρατισμό.

 

Όταν λέμε «ιδεολογικό μεταπρατισμό» απλά αναφερόμαστε σε μια χώρα που ουσιαστικά δεν παράγει αλλά μόνο εισάγει λειτουργώντας σαν μεταπράτης, μεταπωλητής και μεσάζων άλλων προϊόντων, παραγόμενων στο εξωτερικό. Με άλλα λόγια, μια παρόμοια χώρα όπως η Ελλάδα λειτουργεί σαν εισαγωγέας και έμπορος προϊόντων άλλων χωρών και όχι σαν παρασκευαστής δικών του προϊόντων και φυσικά το ίδιο αφορά και τις ιδέες, τρόπο ζωής και πολιτισμό. Ένας μεταπρατισμός που αντανακλάται σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας και ειδικότερα της τηλεοπτικής. Κατεξοχήν στις πρωινές και μεσημεριανές εκπομπές –«πρωινάδικα» και μεσημεριανάδικα»– κυριαρχεί ατόφια η νεοελληνική κακογουστιά με όλες τις εισαγόμενες «αμερικανιές» της γλώσσας, της προπαγάνδας και της αμερικάνικης ηλιθιότητας «επί το ελληνικότερον».

Φοβάμαι…

Του Σωκράτη Μαντζουράνη

Τα τελευταία χρόνια βλέπω την κοινωνία, τη συλλογική συνείδηση, την ατομική στάση, να αλλάζουν γρήγορα, δραματικά, ριζικά και μόνιμα.

Λες και ξαφνικά ο χρόνος έκανε ένα άλμα και περάσαμε σε μια άλλη ιστορική περίοδο.

Νοιώθω πως ζω σε μιαν άλλη ζωή.

Μια ζωή που δεν έμαθα να τη ζω, αλλά να την αντιμάχομαι.

Και συχνά, νοιώθω μετέωρος και «αλλού».

Λες και ξαφνικά όλα αυτά για το οποία πάλευα, αυτά που «ζούσα», φαντάζουν σαν μια ουτοπία, ένα κατασκεύασμα του μυαλού μου.

Δεν είναι έτσι.

Ό,τι «όνειρο» κι αν ζούσα, αυτό που αντιπάλευα, το ξέρω με σιγουριά, πως ήταν η πραγματικότητα.

Μια σκληρή και απάνθρωπη πραγματικότητα.

Σκλαβιά του νου και του κορμιού.

Ένας καπιταλισμός που αναδιοργανώνεται και ξεσαλώνει.

"Την ημέρα που ο συνειδητός άνθρωπος"

Ανάρτηση από: http://kinisienergoipolites.blogspot.gr

Η κοινωνία έχει ανάγκη ένα νέο πρότυπο

Ζητούμενο μια συγκροτητική πολιτική πρόταση

Του Ρούντι Ρινάλντι

Σε προηγούμενα αφιερώματα, στα τελευταία φύλλα του Δρόμου, εξετάστηκαν ορισμένες σειρές θεμάτων που σχετίζονται: α) με την ανάγκη ενός πολιτικού κινήματος διεξόδου, β) με τα πολιτικά καθήκοντα και τα ειδικά γνωρίσματα της συγκυρίας μετά την ήττα του 2015, γ) με το ποιες είναι ή μπορούν να θεωρηθούν ζωντανές δυνάμεις του τόπου και δ) με το ζήτημα του τούρκικου επεκτατισμού και την ανάγκη αντιμετώπισής του. Το τελευταίο θέμα εξετάστηκε με την έννοια της ανάγκης για συνδυασμένη αντιμετώπιση δύο παραγόντων που απειλούν την εθνική κυριαρχία της χώρας («Δανειστές» και τα Μνημόνια από τη μια μεριά, διεκδικήσεις της Τουρκίας από την άλλη, στη συγκεκριμένη συγκυρία του πολέμου στη Συρία και της γιγάντωσης του προσφυγικού ζητήματος). Στο φύλλο αυτό θα εξετάσουμε μια άλλη περιοχή, αυτήν της κοινωνικής συνείδησης και του ρόλου που έχει για μια πολιτική συνολικής διεξόδου της χώρας.

Η περιοχή της κοινωνικής συνείδησης είναι ένα σύνθετο πεδίο όπου συνυπάρχουν και αντιμάχονται, στοιχεία τόσο των κυρίαρχων ιδεολογικών σχημάτων, όσο και των υποτελών στρωμάτων και τάξεων. Αν ενδιαφερόμαστε για μια πολιτική, οικονομική και κοινωνική διέξοδο της χώρας, σημαίνει ότι πρέπει να ορίσουμε και τα στοιχεία της. Να προσδιορίσουμε δηλαδή και να διαμορφώσουμε αξιακά πρότυπα και αναφορές που θα τείνουν να συγκροτούν την κοινωνία σε κάτι διαφορετικό από αυτό που συμβαίνει σήμερα. Σε ανταγωνιστική κατεύθυνση προς αυτό που επιβάλλει ο κυρίαρχος τρόπος ζωής και οι εξαναγκασμοί του σε όλες τις διαδικασίες εσωτερίκευσης των κυρίαρχων ιδεών και συμβόλων.

Περί κοινωνικής συνείδησης και αξιοπρέπειας

(Ή αλλιώς πράγματα για τα οποία μπορούμε να νιώθουμε καλά)

Του Τάσου Βαρούνη

Ας πούμε ότι αφήνουμε παραπέρα την ανθρωπολογική συνθήκη –ή δυνατότητα- που εκφράζει το «όσο ζεις ελπίζεις» και το «η ελπίδα πεθαίνει τελευταία». Κι ας αναρωτηθούμε –λίγο πιο πεζά- για το εάν η ιστορία των τελευταίων χρόνων μάς προσφέρει «υλικά», «φορτία» και «δυνάμεις» που επιτρέπουν μια πιο αισιόδοξη ματιά. Με λίγα λόγια, που μπορούμε να στηριχτούμε; Ή, για να παραμείνουμε στο θέμα μας, ποιες είναι οι πτυχές και οι ποιότητες μιας κοινωνικής συνείδησης που πιθανά να καθοδηγήσουν, να επηρεάσουν, να «συμμαχήσουν» με το αίτημα μιας διεξόδου απ’ αυτήν τη δύσκολη κατάσταση;

Παρένθεση: Κοινωνική συνείδηση. Ποτέ καθαρή και δίχως αντιφάσεις. Διακριτή από τα «μυαλά» του καθενός αλλά διαρκώς παρούσα σε αυτά. Σε ώσμωση, διεμβολίζοντας και υπερβαίνοντας ιδεολογικούς χώρους. Με βαθιές ρίζες σε ιστορικές διαμορφώσεις αλλά και με άγκυρες ή βέλη σε όλο το φάσμα των κοινωνικών διακυμάνσεων, καταστάσεων, συγκρούσεων. Εν υπνώσει ή με ταρατατζούμ, σε απλές καθημερινές εμφανίσεις ή με το πάθος των μεγάλων στιγμών.  

Εκβιασμοί συνείδησης

Του Καρτέσιου

(σχετικά με τον Στάθη Δρογώση)

Την πάτησε ο Στάθης Δρογώσης. Τον κρέμασαν στα μανταλάκια. Γιατί; Επειδή είναι οργισμένος με την εξαπάτηση, την κοροϊδία, τη συνέχιση του αφανισμού. Δεν τον γνωρίζω τον Δρογώση, πέρα από τα τραγούδια του. Όμως βρίσκω το θράσος να του πω: «Γραψ’τους στ΄ αρχίδια σου και συνέχισε με τα τραγούδια σου».

Αυτό το παιχνιδάκι με το αν κάνεις κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ είσαι αυτομάτως με τους «άλλους» είναι καλό για τα γουρούνια που κυλιούνται στην ίδια λάσπη, αλλά δεν αξίζει μία για όσους αρνήθηκαν το λασπόλουτρο των γουρουνιών. Έγραψε ο Δρογώσης στο twitter «Ο ΕΝΦΙΑ έριξε τον Σαμαρά. Κι ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν τον καταργεί, αλλά τον αυξάνει. Νομίζω τον αδικήσαμε τον Σαμαρά. Χωρίς πλάκα» κι έσπευσαν από το Πρώτο Φλέμα μέχρι το enikos  να λένε ξεκάθαρα ή να αφήνουν υπονοούμενα ότι ο Δρογώσης στηρίζει Σαμαρά.

Η παγκόσμια φυσική σταθερά της κοινωνικής συνείδησης

Του Νώντα Κούκα

Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες στο μεγάλο βιβλίο της Ιστορίας, διαπιστώνουμε πως κάθε μεγάλη οικονομική και κοινωνική επανάσταση συνοδεύεται και από μια νέα εξήγηση τόσο της δημιουργίας της ζωής όσο και της λειτουργίας της φύσης. Η νέα αντίληψη για τη φύση αναπαριστά ανέκαθεν το σπουδαιότερο υφάδι της θεμελιώδους σύνθεσης που συμπυκνώνει κάθε νέα κοινωνική τάξη πραγμάτων. Διότι αυτή πρέπει να αισθάνεται άνετα ως σύννομη με τη φυσική τάξη των πραγμάτων και να δικαιολογεί έτσι την ορθότητα των πεπραγμένων της. Συνεπώς, μια νέα κοσμολογία, σε κάθε συγκεκριμένη στιγμή, αποτελεί την καλύτερη καταφυγή της.

Περισσότερο από έναν αιώνα, οι ιδέες του Δαρβίνου επηρέασαν τις ιδέες της βιομηχανικής κοινωνίας. Εξάλλου είναι τοις πάσι γνωστό πως η δαρβινική θεωρία της εξέλιξης αποδείχτηκε εξαιρετικά συμβατή με τη βιομηχανική εποχή. Οι διδαχές της για το πώς συμπεριφέρονται οι οργανισμοί στη φύση παρουσιάζουν συμμετρικές αναλογίες με τις οικονομικές ιδέες του Άνταμ Σμιθ για το πώς συμπεριφέρονται οι αγοραστές και οι πωλητές στην αγορά. Το «αόρατο χέρι» που ρύθμιζε την προσφορά και τη ζήτηση στη θεωρία του Σμιθ συμφωνούσε με το «αόρατο χέρι» που ευνοούσε τη φυσική επιλογή του Δαρβίνου.

Διαφήμιση: Επιστήμη καθοδήγησης και διαμόρφωσης συνειδήσεων

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Οι διαφημίσεις χρησιμοποιήθηκαν αρχικά από τις επιχειρήσεις για να ενημερώσουν και να κάνουν γνωστά στους υποψήφιους αγοραστές τα πλεονεκτήματα των προϊόντων τους.

Σιγά-σιγά η διαφήμιση μεταλλάχτηκε, κατά τη γνώμη μου, σε επιστήμη καθοδήγησης και διαμόρφωσης συνειδήσεων.

Πλέον οι επιχειρήσεις δεν αρκούνται στο να διαλαλούν απλώς τα πλεονεκτήματα των όσων παράγουν. Πατάνε σε πτυχές της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης και βλέπουν μακριά προσπαθώντας να διαμορφώσουν μια μόνιμη σχέση με τους αγοραστές που δεν μπορεί να κτιστεί αν δεν επέμβουν στις συνειδήσεις τους.

Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις και εταιρείες, βοηθούμενες από σχεδιασμένες πολιτικές, ιδεολογικές επιλογές των εκάστοτε κυβερνήσεων, εμφανίζουν ένα πρόσωπο προς τον κόσμο, τόσο ελκυστικό και ουδέτερο που καμία σχέση δεν έχει με το πώς λειτουργούν στην πραγματικότητα.