Η Απολιτικοποίηση της Πολιτικής στη Νέα Διεθνή τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης

Του Τάκη Φωτόπουλου

Ανάλυση στα Γεγονότα 

1. Η Νέα Διεθνής Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, όπως ήδη ανέφερα από τη στήλη αυτή, δεν χαρακτηρίζεται μόνο από την πρωτόγνωρη συγκέντρωση οικονομικής εξουσίας/δύναμης στα χέρια μικρού αριθμού πολυεθνικών επιχειρήσεων που ουσιαστικά διαφεντεύουν τις ζωές των περισσοτέρων κατοίκων του πλανήτη αυτού. Η πρωτόγνωρη αυτή συγκέντρωση οικονομικής δύναμης αναπόφευκτα συνοδεύεται και από αντίστοιχη συγκέντρωση πολιτικής και πολιτιστικής δύναμης. Αυτό δηλαδή που κάποτε συνέβαινε σε δακτυλοδεικτούμενα ολοκληρωτικά καθεστώτα, τώρα συμβαίνει σε πλανητικό επίπεδο, έστω και εάν κάποιες χώρες (π.χ. η Ρωσία) προσπαθούν ακόμη και με πόλεμο να διατηρήσουν την πολιτική τους ανεξαρτησία, που σε τελική ανάλυση είναι βέβαια ανέφικτη όσο διατηρούνται οι οικονομικοί δεσμοί τους με τις χώρες που ανήκουν θεσμικά, οικονομικά η πολιτικά, στη ΝΔΤ.

2. Εντούτοις, η σημερινή ρωσική απόπειρα αποκοπής της πολιτικής εξάρτησης της Ρωσίας από τη ΝΔΤ, εν δυνάμει, θα μπορούσε να οδηγήσει (και ήδη έχει αρχίσει να το κάνει) και σε αντίστοιχη μείωση της οικονομικής και πολιτιστικής εξάρτησής της, σε μια αντιστροφή της κλασικής μαρξιστικής θέσης ότι είναι η οικονομική δομή που σε τελική ανάλυση καθορίζει την πολιτική και πολιτιστική δομή. Είναι δηλαδή πιθανό, σε κάποιο στάδιο, ακόμη και ο Πούτιν, που δεν είχε διανοηθεί μέχρι τώρα να αποκοπεί από την ΝΔΤ, να εξαναγκασθεί εκ των πραγμάτων, σε μια ανεξάρτητη πορεία του Ρωσικού κράτους -έθνους, το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση μιας πραγματικής Ευρασιατικής Ένωσης κρατών-εθνών –σε αντίθεση με τη σημερινή Ευρασιατική Ένωση που απλώς στοχεύει σε μια (ανατολική) ΕΕ!

Εθνική Κυριαρχία, ΝΑΤΟ και ΕΕ στην Παγκοσμιοποιημένη Οικονομία της Αγοράς

Του Τάκη Φωτόπουλου

Ανάλυση στα Γεγονότα 

1. Θεμελιακή αρχή της εθνικής κυριαρχίας, η οποία στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία της αγοράς είναι «είδος υπό εξαφάνιση», είναι ο καθοριστικός εθνικός έλεγχος της οικονομίας. Αυτό σημαίνει ότι το σύστημα της οικονομίας της αγοράς που έχει σήμερα επιβληθεί παγκοσμίως από τις άρχουσες ελίτ (εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις – π.χ. της Βορείου Κορέας) είναι αυτό που καθορίζει τελικά, τι, πόσο και πώς θα παραχθεί για να καλυφθούν οι ανάγκες των λαών – όπως βέβαια εκφράζονται μέσω του χρήματος που επίσης ελέγχεται από την Υπερεθνική Ελίτ (δηλαδή τα οικονομικά συμφέροντα των πολυεθνικών επιχειρήσεων οι οποίες ελέγχουν την παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία της αγοράς).

2. Αυτή φυσικά είναι απλά η «θεωρία» που χρησιμοποιείται από τις οικονομικές ελίτ οι οποίες ελέγχουν τις αγορές, για να δικαιώσουν την κυριαρχία τους πάνω στις αγορές και έμμεσα στο πολιτικό γίγνεσθαι, πέρα από το οικονομικό. Και αυτό γιατί σε μια καπιταλιστική οικονομία της αγοράς, πολιτικό και οικονομικό γίγνεσθαι δεν είναι απλώς αλληλένδετα, εφόσον είναι το οικονομικό γίγνεσθαι –και οι δυνάμεις οι οποίες το ελέγχουν– αυτό που καθορίζει και το πολιτικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι, άμεσα ή έμμεσα.

3. Αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία της αγοράς, όπως η σημερινή, όπου ακόμη και όταν μια χώρα δεν είναι απόλυτα ενσωματωμένη στην καπιταλιστική οικονομία της αγοράς (για ιστορικούς λόγους αλλά και για λόγους μεγέθους της εσωτερικής αγοράς –π.χ. η «κομμουνιστική» Κίνα), στον βαθμό που η οικονομία της εξαρτάται από την παγκόσμια αγορά, χάνει αντίστοιχους βαθμούς ελευθερίας και στο πολιτικό γίγνεσθαι. Αυτό έγινε ιδιαίτερα φανερό με τον σημερινό άμεσο ή έμμεσο πόλεμο που έχει κηρύξει η Υπερεθνική Ελίτ εναντίον της Ρωσίας, ο οποίος, όπως εξήγησα αλλού, δεν άρχισε φέτος αλλά το 2014. Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι χώρες σαν την «κομμουνιστική» Κίνα τήρησαν και τηρούν μια μεσοβέζικη στάση έναντι της Ρωσίας, με προφανή στόχο να μην αποκλεισθούν οι κινέζικες επιχειρήσεις από την παγκόσμια καπιταλιστική αγορά, όπως για παράδειγμα γίνεται σήμερα με τις ρωσικές επιχειρήσεις.

H απόπειρα δολοφονίας Ντούγκιν ως τμήμα της γενικής επίθεσης της Υπερεθνικής Ελίτ

Του Τάκη Φωτόπουλου

1. Η στυγνή απόπειρα δολοφονίας του Ντούγκιν και μάλιστα στο κέντρο της Μόσχας, που σήμερα είναι ο μεγάλος εχθρός της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε), δεν είναι ούτε τυχαία ούτε συμπτωματική. Έστω και αν απέτυχε τον στόχο της, δηλαδή τη δολοφονία του ίδιου του θεωρητικού του Ευρασιατισμού. Δηλαδή του θεωρητικού και πολιτικού ρεύματος που (ανεξάρτητα από το σχετικά στενό γεωγραφικό προσδιορισμό του) προβάλλεται ως το κύριο εναλλακτικό θεωρητικό και πολιτικό ρεύμα πέρα από τον Φιλελευθερισμό και τον Φασισμό, δηλαδή, τις δύο κύριες μορφές της αστικής ιδεολογίας και πρακτικής, αλλά και τον Σοσιαλισμό και τον Κομμουνισμό, τις δύο κύριες μορφές εναλλακτικής ιδεολογίας και πρακτικής.

2. Ο Ευρασιατισμός επομένως σήμερα δεν είναι ούτε τυχαίος ούτε συμπτωματικός. Με μία έννοια ο Ευρασιατισμός μπορεί να θεωρηθεί ως μια σημαντική πρόταση εναλλακτικής οργάνωσης της κοινωνίας πέρα από τη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της Νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, η οποία έχει ήδη επιβληθεί στον οικονομικό και τον πολιτιστικό τομέα διεθνώς, αλλά όχι και στον πολιτικό τομέα. Το κίνημα για το Μπρέξιτ στη Βρετανία αλλά και αυτό που στηρίζει τον Πούτιν στη Ρωσία δεν είναι παρά οι πολιτικές εκφάνσεις του λαϊκού κινήματος αντίστασης στην απόπειρα επιβολής της ΝΔΤ παγκόσμια. Και ο μεν Βρετανικός λαός κατάφερε να βγει από τη «στρούγκα» της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πράγμα που είναι όμως μόνο το πρώτο βήμα για την αποδέσμευση από τη Νέα Διεθνή Τάξη —η αναγκαία προϋπόθεση θα λέγαμε αλλά όχι και η επαρκής για τον σκοπό αυτό—, ενώ ο Ρωσικός λαός ακόμη δεν έχει επιτύχει τον στόχο αυτό. Εάν όμως τελικά ο Ρωσικός λαός νικήσει στον πόλεμο που του επιβλήθηκε από τα μίσθαρνα όργανα της Υπερεθνικής ελίτ στην Ουκρανία τότε ένας νέος κόσμος πέρα από την ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης μπορεί ν’ ανατείλει για ολόκληρο τον κόσμο, που θα μπορούσε να ξεπεράσει και τα όργανά της στην ιδία τη Ρωσία.

Αθλιότητα χωρίς πάτο: Ένα σχόλιο πάνω σε μια δολοφονία

Του Κωστή Μηλολιδάκη

Μία διακεκριμένη νέα δημοσιογράφος, διδάκτωρ πολιτικών επιστημών του Πανεπιστημίου Λομονόσοφ, δολοφονήθηκε άνανδρα λίγο έξω από τη Μόσχα. Εν χορώ τα Δυτικά ΜΜΕ προσπαθούν να “ξεπλύνουν” τη δολοφονία με ιστορίες που ανεβάζουν τον πήχη της παραπληροφόρησης και δείχνουν πού είναι διατεθειμένοι να φτάσουν οι Αμερικανο-νατοϊκοί στον “γνωστικό” πόλεμο που έχουν κηρύξει.

H φωτογραφία είναι του Ρώσου φιλοσόφου και πολιτικού σχολιαστή Aleksandr Dugin και της κόρης του Darya Dugina και τραβήχτηκε σε ένα φεστιβάλ λίγες ώρες πριν το αυτοκίνητο του πρώτου ανατιναχθεί από βόμβα λίγο έξω από τη Μόσχα στις 9:30 μ.μ. το Σάββατο 20 Αυγούστου. Αν και ο Dugin επρόκειτο να επιστρέψει με το αυτοκίνητό του, την τελευταία στιγμή αποφάσισε να φύγει με ένα φίλο και το αυτοκίνητό του οδηγούσε η κόρη του, η οποία διαμελίστηκε από την έκρηξη.

Πέρα από το τραγικό γεγονός, το πολιτικό ενδιαφέρον βρίσκεται στο ότι ο Dugin έχει στοχοποιηθεί ως ο …πνευματικός πατέρας του Πούτιν, αυτός που διαμορφώνει την κοσμοθεωρία του Ρώσου ηγέτη, ένα είδος “πατέρα του πατέρα” που κινεί τα νήματα της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία καθώς και διαμορφώνει τους προσανατολισμούς της Ρωσικής εξωτερικής πολιτικής. Αν κάνετε αυτή τη στιγμή μια πρόχειρη αναζήτηση στο Google, θα δείτε όλα τα μεγάλα και “έγκυρα” (ο Θεός να τα κάνει) ειδησεογραφικά πρακτορεία να επαναλαμβάνουν σαν παπαγαλάκια το τροπάρι του “Ρασπούτιν” Dugin, που φυσικά έμμεσα καλύπτει τέτοιες μαφιόζικες πρακτικές δολοφονιών και τρομοκρατίας. Αν μη τι άλλο, οι εξελίξεις δείχνουν ότι θα δούμε πολλά ακόμη–οι Δυτικοί δείχνουν να τα παίζουν όλα για όλα στην Ουκρανία.

Οι επιπτώσεις της δολοφονίας Ντούγκινα στη ρωσική πολιτική

Του Δημήτρη Τριανταφυλλίδη 

Η δολοφονία της Ντάριας Ντούγκινα (1992), κόρης του Αλεξάντρ Ντούγκιν, γνωστού θεωρητικού της Ευρασιανικής προοπτικής της Ρωσίας, όπως ήταν φυσικό, ήταν μία πρώτης μεγέθους έκπληξη όχι μόνο για εκείνους που παρακολουθούν από κοντά τις πολιτικές εξελίξεις στην αχανή αυτή χώρα, μα και για εκείνους που πιστεύουν πως όλα βαίνουν καλώς στην ανατολική αυτή δεσποτεία.

Με σπουδές στη Φιλοσοφία και διδακτορικό στον Νεοπλατωνισμό στη Γαλλία, η Ντάρια Ντούγκινα από νεαρή ηλικία εντάχθηκε στο κίνημα του «Ρωσικού κόσμου», μία επινόηση του πατέρα της και ένα από βασικά προπαγανδιστικά εργαλεία του Κρεμλίνου τα τελευταία είκοσι χρόνια.

Συμμετείχε ενεργά είτε στις δυναμικές εκδηλώσεις των Ρώσων εθνικιστών, είτε με διαλέξεις, άρθρα στην ακραία συντηρητική εφημερίδα «Τσάργκραντ» («Βασιλεύουσα»), εμφανίσεις σε προπαγανδιστικές εκπομπές του Russia1 (Βλ. Σολοβιόφ). Με την πάροδο του χρόνου, απέκτησε δικό της κανάλι στο Youtube, όπου διέδιδε τις ιδεολογικές προσταγές του πατέρα της και, γενικά, πολλοί τη θεωρούσαν ανερχόμενο αστέρι της ακραίας συντηρητικής παράταξης ή του «κόμματος του πολέμου», όπου μετονομάστηκε μετά την 24η Φεβρουαρίου 2022.

Σύμφωνα με δηλώσεις στελεχών προσκείμενων στον Αλεξάντρ Ντούγκιν, ο ίδιος τελευταία στιγμή, μετά από κάποια εκδήλωση, αποφάσισε να επιστρέψει σπίτι του με ένα άλλο αυτοκίνητο, απόφαση μοιραία για την κόρη του, η οποία αφού οδήγησε λίγα λεπτά ανατινάχθηκε καθ’ οδόν.