Μην ψωνίζετε Βόμβες και Συστήματα Παρακολούθησης στο σούπερ μάρκετ

Μποϊκοτάζ στα ΙΣΡΑΗΛΙΝΑ αγροτικά προϊόντα — ΤΩΡΑ!

Το BDS Greece καλεί σε μαζικό, μαχητικό καταναλωτικό μποϊκοτάζ και σε διαμαρτυρία την Πέμπτη 26 Μαρτίου, στις 13:00, έξω από το σούπερ μάρκετ Σκλαβενίτη (Αθηνάς 62, Αθήνα).

Το Ισραήλ δεν «παράγει» απλώς προϊόντα. Παράγει πόλεμο, καταστροφή και θάνατο. Η οικονομία του είναι άρρηκτα δεμένη με τη στρατιωτική κατοχή, το απαρτχάιντ και τη γενοκτονική βία κατά του παλαιστινιακού λαού.

Στη Γάζα, το Ισραήλ διεξάγει μια συστηματική εκστρατεία εξόντωσης: δεκάδες χιλιάδες νεκροί, ανάμεσά τους χιλιάδες παιδιά, εκτεταμένοι βομβαρδισμοί σε κατοικημένες περιοχές, καταστροφή νοσοκομείων, σχολείων και υποδομών. Έχει επιβάλει λιμό ως όπλο πολέμου, οδηγώντας έναν ολόκληρο πληθυσμό σε πείνα και άθλιες συνθήκες επιβίωσης σε σκηνές και χαλάσματα.

Στη Δυτική Όχθη, εντείνεται η εθνοκάθαρση: δολοφονίες, εκτοπίσεις, βία εποίκων με την κάλυψη του κατοχικού στρατού, καταστροφή σπιτιών και ολόκληρων χωριών, φυλακίσεις χωρίς κατηγορίες, ξερίζωμα χιλιάδων ελαιόδεντρων. Μεγάλο μέρος των αγροτικών προϊόντων που εξάγονται προέρχεται από αυτούς τους παράνομους ισραηλινούς εποικισμούς.

Επιστολές σε ελληνικά σούπερ μάρκετ που πωλούν προϊόντα γενοκτονίας

Στις 20/1/2026 στάλθηκαν επιστολές του BDS Greece στις διοικήσεις 7 μεγάλων αλυσίδων super market στην Ελλάδα με το αίτημα να αποσυρθούν όλα τα ισραηλινά προϊόντα από τα ράφια τους, αναλύοντας εκτεταμένα τους λόγους.

Μέχρι σήμερα δεν έχουμε λάβει απάντηση από καμία εταιρία. Από σήμερα επαναλαμβάνουμε την αποστολή των επιστολών ενόψει της έναρξης της καμπάνιας Καταναλωτικού Μποϊκοτάζ.

Η σημερινή ΕΠΙΣΤΟΛΗ (22.3.2026)

Αξιότιμες κυρίες και κύριοι,

στις 20 Ιανουαρίου τρέχοντος έτους σας αποστείλαμε την παρακάτω επιστολή με το αίτημα η εταιρία σας να επιδείξει την δέουσα κοινωνική ευαισθησία σε σχέση με τον θεσμικό της ρόλο, διακόπτοντας την προμήθεια και αποσύροντας από τα ράφια της όλα τα προϊόντα που προέρχονται από το γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ, εξηγώντας αναλυτικά τους σοβαρούς λόγους για τους οποίους προβήκαμε σε αυτή την κίνηση.

Έχουν περάσει πάνω από δυο μήνες από τότε και ενώ τα καταστήματα σας ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ να διαθέτουν ισραηλινά προϊόντα, δεν έχουμε λάβει οποιαδήποτε απάντηση από πλευράς σας.

Πώς καταστρέψαμε την πρωτογενή μας παραγωγή και πώς θα αναστήσουμε το ελληνικό brand name

Του Δημήτρη Κουρέτα*

Το 1980 το ποσοστό της πρωτογενούς παραγωγής στο ΑΕΠ ήταν 25% και της μεταποίησης 15%. Το 1983 τα ποσοστά έγιναν 19% και 14% αντίστοιχα. Το 1987, 11% και 15% αντίστοιχα. Εκεί παρέμειναν μέχρι το 2000. Μετά σιγά-σιγά άλλαξαν και σήμερα είναι πρωτογενής 3% και μεταποίηση 6%. Δηλαδή, τη δεκαετία 1981-1990 σημειώθηκε ραγδαία πτώση του ΑΕΠ της γεωργίας με μέσο ετήσιο ρυθμό -7,8%, τάση που αναστράφηκε μερικά την περίοδο 1991-1999, οπότε σημειώθηκε μέση ετήσια αύξηση 2,6%. Συνολικά όμως, για τη 19ετία ‘80-’99, η μέση ετήσια μεταβολή του ΑΕΠ του πρωτογενούς τομέα κινήθηκε στα επίπεδα του -3,0%, καθορίζοντας την πτωτική τάση του τομέα.

Λένε πολλοί σήμερα: E και; Και τι έγινε;

Διαβάστε χαρακτηριστικά από μια ομιλία του υπουργού Γεωργίας Στέφανου Τζουμάκα στο ΙΣΤΑΜΕ το 1998: Έλεγε ο Τζουμάκας: «Φέτος ο προϋπολογισμός είναι 15 τρισεκατομμύρια. Απ' αυτά έχουμε τα δέκα. Τα δέκα θα τα διαθέσουμε ως εξής: τρία τρισεκατομμύρια για χρεολύσια από τα προη­γούμενα δάνεια του κράτους, τρία τρισεκατομμύρια για τόκους των δάνειων αυτών. Έξι, λοιπόν, τρις για χρεολύσια και τόκους, που δανείζονταν οι προηγούμενες κυβερνή­σεις και έδιναν μέσα από το κράτος ενισχύσεις. Τρία τρισεκατομμύρια θα πάνε για μισθούς και για συντάξεις στο Δημόσιο. Και θα μείνει ένα τρισεκατομμύριο για να κάνει πολιτική η κυβέρνηση στην παιδεία, στην εκπαί­δευση, στον πολιτισμό, στα δημόσια έργα, σε όλες τις άλλες δραστηριότητες, στην άμυνα. Σε ό,τι άλλο διαμορφώνεται στο ελληνικό κράτος. Και επειδή δεν μπορούμε με ένα τρισεκατομμύριο να κάνουμε πολιτική, θα δανει­στούμε άλλα πέντε τρισεκατομμύρια σε ομόλογα, σε συνάλλαγμα, για να μπορέσουμε να εκτελέσουμε τον προϋπολογισμό».

Το τερμάτισε ο Μητσοτάκης στον ΣΚΑΪ… «Το ελληνικό γάλα πρέπει να είναι πιο ακριβό εφόσον είναι ελληνικό» (vid)

Μπορεί τα ελληνικά νοικοκυριά να στενάζουν από την εκτίναξη των ενεργειακών τιμών, και όλων σχεδόν των προϊόντων, μπορεί κάθε φορά που οι πολίτες πηγαίνουν στο σούπερ μάρκετ έστω για τα βασικά να φοβούνται μήπως δεν βγάλουν το μήνα, ο πρωθυπουργός ωστόσο βρήκε τη λύση! Ας μην αγοράζουμε ελληνικό γάλα, γιατί είναι πιο ακριβό και δικαιολογημένα…

Κι όμως, το τερμάτισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατά τη συνέντευξή του στον Γιώργο Αυτιά στον ΣΚΑΪ, που μεταδόθηκε το πρωινό του Σαββάτου. Μεταξύ άλλων, δήλωσε ανερυθρίαστα – αδιαφορώντας για την τραγική κατάσταση και τη φτώχεια που με τις νεοφιλελεύθερες τακτικές του, έχει σκορπίσει στον ελληνικό λαό – ότι «το ελληνικό γάλα είναι ακριβό, εφόσον είναι ελληνικό».

Χώρες στην ΕΕ νομοθετούν ώστε το 50% των προϊόντων στις αλυσίδες να είναι εγχώριας παραγωγής

Το πνεύµα της εποχής πριµοδοτεί κατά πώς φαίνεται το στοιχείο της εντοπιότητας στην παραγωγή τροφίµων, µε την τάση που διαµορφώνεται να δίνει εµπορικό πλεονέκτηµα στην εγχώρια παραγωγή, όσο η θεσµική έκφανσή της προκαλεί πονοκέφαλο στους Ευρωπαίους αξιωµατούχους.

Φυσικά η αγορά βλέπει ότι τα ντόπια προϊόντα πείθουν τους σύγχρονους καταναλωτές και η επικοινωνία των παραδοσιακών προϊόντων δοµεί ξεχωριστό κεφάλαιο στην τέχνη του σύγχρονου µάρκετινγκ. Ενδεικτικό αυτού είναι και η απήχηση που είχε διαφήµιση µεγάλης αλυσίδας λιανικής. Εκεί µπαίνει σε πρώτο κάδρο η ποιοτική και γευστική ανωτερότητα των προϊόντων που φέρουν και την υπογραφή του παραγωγού τους στη συσκευασία. Μέλι από τα Κύθηρα, χυλοπίτες από το Πήλιο και τσίπουρο από τον Τύρναβο.    

Γαστρονοµικός εθνικισµός

Σε πολιτιστικό και «µαρκετίστικο» επίπεδο ο αντίκτυπος στον καταναλωτή δείχνει αξιοσηµείωτος. Από την άλλη εµπίπτει σε αυτό που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φωτογραφίζει ως γαστρονοµικό εθνικισµό, που µε τη σειρά του προκαλεί ανησυχίες αφού συνεπάγεται κατακερµατισµό της ενιαίας αγοράς. Βέβαια είναι και οι νέες πολιτικές κατευθύνσεις της ίδιας της Κοµισιόν που υπαγορεύουν ένα στένεµα της διαµέτρου στις αλυσίδες εφοδιασµού.

Τούρκικα φουντούκια; ΟΧΙ, ευχαριστώ!

Φουντούκια παράγει όλη η Ευρώπη, η δυτική Ασία και η βόρεια Αφρική και βγαίνουν στην αγορά τον Αύγουστο. Είναι πολύ πλούσια σε λιπαρά και κυρίως σε «καλά» μονοακόρεστα (από τα συνολικά λιπαρά τους, το 76% είναι μονοακόρεστα). Μας δίνουν πρωτεΐνες και υδατάνθρακες, βιταμίνες του συμπλέγματος Β, καθώς και ιχνοστοιχεία, όπως κάλιο, μαγνήσιο και φώσφορο.

Η λέξη "φουντούκι" προέρχεται από τη φράση ποντικόν κάρυον, δηλ. "καρύδι του Πόντου", ονομασία που προέκυψε λόγω της καλλιέργειας της φουντουκιάς στον Πόντο τα αρχαία χρόνια. Από εκεί, η λέξη ποντικόν πέρασε στα αραβικά και μετέπειτα στα τουρκικά ως fındık (προφορά: "φουντούκ") και τελικά επέστρεψε στα Νέα Ελληνικά, με αντιδάνειο, ως "φουντούκι" κατά την Τουρκοκρατία.

Δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό ότι το 75% της παγκόσμιας παραγωγής φουντουκιών προέρχεται από την Τουρκία. Η ευρεία χρήση τους στην ζαχαροπλαστική είναι που οδήγησε τον πρώην ιταλό πρωθυπουργό Σαλβίνι να δηλώσει: "Άλλαξα συνήθειες. Δεν τρώω πια ιταλική κρέμα σοκολάτας, διότι ανακάλυψα ότι περιέχει τουρκικά φουντούκια. Προτιμώ να τρώω δικό μας φαγητό, να στηρίζω τις εταιρίες που χρησιμοποιούν ιταλικά προϊόντα και τους ιταλούς αγρότες".

Τουρκοπροϊόντα...

Α ΎΛΗ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Τουρκοπροϊόντα... αυτοί, τουρκοκαταναλωτές εμείς...

Στηρίζουμε ελληνικά προϊόντα

Για γέλια και για κλάματα

Από 3,5 ευρώ το κιλό που είχε το λάδι εφέτος ο παραγωγός πουλά με 2 ευρώ.
Τιμή ασφαλείας έκοψε η Τυνησία με 1,80 και έτρεξε η ΕΕ ν αγοράσει και να εισαγάγει όλο της το λάδι... χωρίς δασμούς... για να φάει ο ευρωπαίος φτηνό λάδι, συμπαρασύροντας όλους τους ευρωπαίους παραγωγούς... στην καταστροφή.
Γνωστό από παλιά το τρικ της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τ αγροτικά προϊόντα και εδώ αρχίζουν οι ερωτήσεις:

Η σημασία της αγροτικής γης

Της Analyst Team

Μεταξύ των ετών 2000 και 2001, αγοράστηκε ή ενοικιάστηκε μία συνολική έκταση 2 εκ. τετραγωνικών μέτρων (οκτώ φορές όσο είναι η Αγγλία), εκ μέρους των μεγάλων επιχειρήσεων, ιδίως αυτών που παράγουν γενετικά μεταλλαγμένα τρόφιμα . Στην Ελλάδα δε θα συμβεί πιθανότατα κάτι ανάλογο, μέσω την υπαγωγής αγροτικών περιοχών στα σχέδια πόλεων – με αποτέλεσμα να μην είναι σε θέση οι αγρότες να πληρώνουν τον υψηλότερο ΕΝΦΙΑ, με τον οποίο θα επιβαρυνθούν, οπότε θα χάνουν τις ιδιοκτησίες τους.

«Καθημερινά στην Ευρώπη «χάνονται» 250 έως 275 εκτάρια γης, από την ανοικοδόμηση, ενώ σε 42.000.000 εκτάρια γης είναι ορατή η διάβρωση από τον άνεμο  – ο οποίος μεταφέρει τα καλύτερα οργανικά σωματίδια (οργανική ύλη πηλό και αργίλιο) πολλά χιλιόμετρα μακριά, ενώ μειώνει την ικανότητα του εδάφους να αποθηκεύει θρεπτικά συστατικά και νερό, καθιστώντας έτσι το περιβάλλον ξηρότερο. Περίπου το 25% δε της ευρωπαϊκής γης πλήττεται από τη διάβρωση μέσω του νερού, όπου η ποιότητα του γλυκού ύδατος επηρεάζεται αρνητικά.

Η αύξηση της κατάχρησης της γήινης επιφάνειας, από τον υποβιβασμό της ποιότητας του εδάφους και την αστικοποίηση, έχει οδηγήσει σε τεράστιες απώλειες όσον αφορά τη λειτουργία των εδαφών, με αποτέλεσμα το ένα τρίτο περίπου της ευρωπαϊκής αγροτικής γης να είναι κατακερματισμένο – με την Αυστρία να αποτελεί τον πρωταθλητή, όσον αφορά τις ζημίες που προκαλούνται στο περιβάλλον. Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι, σύντομα η Ευρώπη θα αντιμετωπίσει προβλήματα επισιτισμού των κατοίκων της – ενώ η ποιότητα των παραγομένων τροφίμων μειώνεται συνεχώς» (υπηρεσία περιβάλλοντος της ΕΕ).

Πικρό μείγμα: Η συγκλονιστική πραγματικότητα πίσω από τον καφέ

Υπάρχουν δύο βασικές ποικιλίες καφέ: η arabica και η robusta. Η πρώτη (που θεωρείται καλύτερης ποιότητας) προέρχεται κυρίως από τη Λατινική Αμερική, την Αιθιοπία και την Κένυα. Η δεύτερη από τη Βραζιλία, το Βιετνάμ και την Ουγκάντα. 

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, που αποτελούν το μεγαλύτερο καταναλωτή παγκοσμίως, αυτό που κάποτε ήταν μια εξωτική πολυτέλεια, έχει καταλήξει να είναι τόσο εμποτισμένο στην κουλτούρα ώστε να θεωρείται βασικό προϊόν. Δυστυχώς, ο καφές είναι συνδεδεμένος με τη μακρά ιστορία της αποικιοκρατίας και της δουλείας, και η παραγωγή του παραμένει μέχρι σήμερα ένα μελανό σημείο όσον αφορά την εκμετάλλευση και τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις.

Παιδική εργασία

Η παιδική εργασία είναι ευρέως διαδεδομένη στην καλλιέργεια του καφέ. Όταν ανεβαίνει η τιμή του καφέ, μεγαλώνει και η ανάγκη των οικογενειών που τα βγάζουν δύσκολα πέρα, να πάρουν τα παιδιά τους από το σχολείο και να τα στείλουν να δουλέψουν. Την ίδια στιγμή, η πτώση των τιμών του καφέ αυξάνει τα επίπεδα της φτώχειας σε περιοχές που εξαρτώνται από την καλλιέργειά του, γεγονός που επίσης αποτρέπει τα παιδιά από το να πάνε στο σχολείο. Καθώς, μακροπρόθεσμα, όσο ανώτερη είναι η εκπαίδευση, τόσο μεγαλύτερες είναι και οι πιθανότητες για υψηλότερο εισόδημα, και καθώς τα παιδιά των φτωχών οικογενειών είναι πιθανότερο να σταλούν για δουλειά αντί να πάνε στο σχολείο, η παιδική εργασία συντηρεί τον κύκλο της φτώχειας για πολλές γενιές. Και για το λόγο αυτό είναι σημαντικό για τα παιδιά να πάνε στο σχολείο και για τους καλλιεργητές να πληρώνονται ένα βιώσιμο εισόδημα.

Σε Αμερικάνικη πολυεθνική παραδίδει η κυβέρνηση τον «εθνικό θησαυρό» του λαδιού- Έλληνες πιέζουν την κυβέρνηση να βάλει «λουκέτο» σε 2750 Ελληνικά ελαιοτριβεία.

Της Ζωής Χειμωνίδου

Μορφή «χιονοστιβάδας» παίρνουν οι αποκαλύψεις του newx.gr για την άμεση παρέμβαση Αμερικάνικης πολυεθνικής εταιρείας, με τη βοήθεια μάλιστα Ελλήνων, που επιχειρεί να βάλει στο… χέρι, τον εθνικό «θησαυρό» της χώρας, που είναι το ελαιόλαδο.

Στις αρχές Ιανουαρίου ο γνωστός αγροτοσυνδικαλιστής από τη Φθιώτιδα Βάιος Γκανής, αποκάλυψε στο newx.gr πως τα τελευταία 4 χρόνια έχουν κατατεθεί σε συγκεκριμένες Περιφέρειες, προτάσεις για την κατασκευή τριών «mega factories» ελιάς και ελαιολάδου.

Μάλιστα, χορηγός αυτής της προσπάθειας φαίνεται να είναι η Εθνική Τράπεζα, σύμφωνα με τον κ. Γκανή.

Ποιες θα είναι οι επιπτώσεις από την κατασκευή των τριών «mega factories»; Ο Βάιος Γκανής περιγράφει την κατάσταση, με τα μελανότερα «χρώματα», δηλώνοντας χαρακτηριστικά:
«Θα σβήσουν σε μία νύχτα 2.750 μικρά ελαιοτριβεία, στις περιοχές που θα λειτουργήσουν τα mega factories».
Οι τρεις περιοχές, τις οποίες «στοχεύει» η Αμερικάνικη πολυεθνική, είναι η Δυτική Ελλάδα, η Πελοπόννησος και η Κρήτη. 

Το καλαμπόκι που μου άλλαξε τη ζωή

Του Παναγιώτη Σαϊνατούδη

Στις 30/12/2017 προσπαθώντας να βρω πάρκινγκ, πάρκαρα μπροστά σ’ ένα κατάστημα που έχει τοπικά προϊόντα (στη Δράμα).

Με τράβηξε την προσοχή μια μεγάλη κολοκύθα, που υπήρχε στη βιτρίνα του μαγαζιού.

Μπήκα και έπιασα κουβέντα με τον ιδιοκτήτη του καταστήματος, έναν συμπαθέστατο νεαρό.

Στη βιτρίνα του εκτός από τις κολοκύθες είχε και χρωματιστά καλαμπόκια.

Του είπα ποιος είμαι, με γνώριζε.

Του ζήτησα να μου δώσει ένα μαύρο καλαμπόκι που το έκανε πολύ ευχαρίστως.

Ένα τέτοιο μαύρο καλαμπόκι μου άλλαξε τη ζωή τον Αύγουστο του 1992 στο χωριό μου Βαμβακούσα Σερρών. Παραθέτω μια δημοσίευση μου, του 2009 όταν τιμήθηκα ως φύλακας της βιοποικιλότητας της Μεσογείου, που αναφέρομαι σε αυτό το καλαμπόκι.

Το νόμισμα και η παραγωγή προϊόντων τα βασικά στοιχεία της ανεξαρτησίας

Του Πέτρου Χασάπη

Ο αγώνας ανεξαρτησίας των Αμερικανών έγινε για δύο λόγους: Γιατί η μαμά Αγγλία δεν τους επέτρεπε να έχουν: πρώτον δικό τους νόμισμα και δεύτερον δικά τους εργοστάσια.

Εξανάγκαζε δηλαδή η μαμά Αγγλία να έχει η αποικία της το αγγλικό νόμισμα που καθόριζε η ίδια και να αγοράζουν αποκλειστικά τα δικά της παραγόμενα προϊόντα.

Βέβαια τον αγώνα εκείνον τον άρχισε η αμερικανική ελίτ, η οποία ασφυκτιούσε κάτω από την αποικιοκρατική μπότα και επένδυσε έξυπνα τον αγώνα με εθνικά χαρακτηριστικά, με ιδέες για ελευθερία, δημοκρατία κ.λ.π. Δυστυχώς η δική μας ελίτ είναι και η "πέμπτη φάλαγγα" της χώρας. Επομένως εδώ έχουμε σοβαρό πρόβλημα ηγεσίας.

Μικρά Mαθήματα Mάρκετινγκ σε Καιρό Κρίσης

Της Φωτεινής Μαστρογιάννη

Στη χώρα μας κλείνουν πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ο θάνατος του εμποράκου είναι πλέον γεγονός. Πολλές από αυτές κλείνουν γιατί δεν υπάρχει επαρκής ζήτηση για τα προϊόντα τους λόγω της κρίσης και της μειωμένης αγοραστικής ζήτησης ενώ  άλλες κλείνουν γιατί οι επιχειρηματίες απλά δεν είναι καλοί επιχειρηματίες συνεπώς το «λουκέτο» είναι μία φυσιολογική κατάληξη. Και στις δύο περιπτώσεις το πρόβλημα έχει και μάρκετινγκ διάσταση στην οποία θα εστιάσω αποκλειστικά στο παρόν κείμενο. 

Είναι γεγονός ότι οι καταναλωτές σε καιρό κρίσης αλλάζουν τις αγοραστικές τους προτιμήσεις δηλαδή στρέφονται σε φτηνότερα προϊόντα και σε εγχώρια προϊόντα, συνεπώς οι επιχειρήσεις που κλείνουν γιατί δεν υπάρχει επαρκής ζήτηση για τα προϊόντα τους, διέπραξαν το «λάθος» να μην αλλάξουν εγκαίρως την προϊοντική τους γραμμή και τις υπηρεσίες τους έτσι ώστε να γίνουν ανταγωνιστικές εκ νέου.

Η Ναόμι Κλάιν και το μάνατζμεντ της επώνυμης κουλτούρας …

Του Θανάση Μπαντέ

Η Ναόμι Κλάιν στο βιβλίο της «No Logo» καθιστά σαφές ότι οι προσπάθειες των εταιρειών να επιβάλλουν την επωνυμία τους ως μόδα για την προώθηση προϊόντων δεν αφορούν τις τελευταίες μόνο δεκαετίες: «Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, είχε δημιουργηθεί ήδη η επίγνωση ότι τα εμπορικά επωνύμια δεν ήταν απλώς κάποιες μασκότ, κάποιες πιασάρικες λέξεις ή μια εικόνα τυπωμένη πάνω στην ετικέτα του προϊόντος μιας εταιρείας. Οι εταιρείες στο σύνολό τους μπορούσαν ν’ αποκτήσουν μια επώνυμη ταυτότητα ή μια “εταιρική συνείδηση” όπως ονομάστηκε αυτή η εφήμερη ιδιότητα εκείνη την εποχή». (σελ. 38).
Η αντίληψη αυτή έμελλε να απογειώσει την έννοια της επιθετικότητας στη διαφήμιση φέρνοντας μια πραγματική επανάσταση: «Και καθώς η εν λόγω ιδέα αναπτυσσόταν, οι διαφημιστές έπαψαν να βλέπουν τους εαυτούς τους σαν απλούς πωλητές, και άρχισαν να τους θεωρούν “φιλοσόφους – βασιλείς μιας εμπορικής κουλτούρας”, για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του κριτικού διαφημίσεων Ράνταλ Ρόθμπεργκ. Η αναζήτηση του αληθινού νοήματος των επωνυμίων – ή αλλιώς της “ουσίας τους” όπως συχνά λέγεται – απομάκρυνε σταδιακά τις εταιρείες από τα μεμονωμένα προϊόντα και τα χαρακτηριστικά τους και τις κατεύθυνε προς μια ψυχολογική/ανθρωπολογική εξέταση της σημασίας των επωνυμίων στην κουλτούρα και τη ζωή των ανθρώπων. Κι αυτό θεωρήθηκε αποφασιστικής σπουδαιότητας, εφόσον οι εταιρείες μπορεί να κατασκευάζουν προϊόντα, οι καταναλωτές όμως αγοράζουν επωνύμια (“ονόματα”). (σελ. 38).
Όσο όμως οι εισπράξεις συνδέονταν με την παραγωγή και την πώληση των προϊόντων, η κατασκευή του επωνυμίου δε θα μπορούσε παρά να είναι μια απαραίτητη συμπληρωματική διαδικασία που θα ενίσχυε τη διείσδυση του προϊόντος στις προτιμήσεις των καταναλωτών. Η μετατροπή του προϊόντος σε επωνύμιο δε θα μπορούσε να γίνει από τη μια μέρα στην άλλη: «Χρειάστηκαν πολλές δεκαετίες μέχρις ότου ο κόσμος των κατασκευαστών να προσαρμοστεί σ’ αυτή την αλλαγή. Παρέμενε προσκολλημένος στην ιδέα ότι κύρια εργασία του ήταν η παραγωγή και ότι η επωνυμιοποίηση των προϊόντων ήταν απλώς μια σημαντική προσθήκη». (σελ. 38).

Οι εταιρείες στο σύνολό τους μπορούσαν ν’ αποκτήσουν μια επώνυμη ταυτότητα ή μια “εταιρική συνείδηση” όπως ονομάστηκε αυτή η εφήμερη ιδιότητα εκείνη την εποχή

Το «έγκλημα» της φέτας…

Ποια είναι η αλήθεια για την ελληνική φέτα; Τι συνέβη στην Ευρωβουλή; Πόσο κινδυνεύει η ελληνική φέτα στις αγορές του εξωτερικού; Ο καθηγητής Δημήτρης Κουρέτας απαντά σε όλα τα εύλογα ερωτήματα και ξεκαθαρίζει τον μύθο από την πραγματικότητα, σε μία άκρως διαφωτιστική συνέντευξή του στον Θανάση Μαυρίδη.

- Κύριε Κουρέτα τι χάσαμε από την ψηφοφορία στην  Ευρωβουλή. Θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι όσοι δεν παρακολουθούμε τα πράγματα από πολύ κοντά έχουμε μία συγκεχυμένη εικόνα για το τι πραγματικά συνέβη. Χάσαμε τη φέτα;

Δεν συνέβη απολύτως τίποτα! Δεν χάσαμε την ελληνική φέτα κι αυτό που συνέβη με τον Καναδά δεν δημιουργεί κάποιου είδους ουσιαστικό πρόβλημα για τους Έλληνες παραγωγούς. Κάποιοι όμως έχασαν πολιτικά κι αναφέρομαι στους ευρωβουλευτές της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού, επειδή υπάκουσαν στα ευρωπαϊκά κόμματα στα οποία ανήκουν και ψήφισαν υπέρ της CETA,  που περιελάμβανε και το θέμα της φέτας.

Νομίζω ότι οι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ενήργησαν πιο έξυπνα. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε συμφωνήσει πέρυσι να ψηφίσει την CETA και τελικά ψήφισε «όχι», θέλοντας έτσι να εξαργυρώσουν το θέμα αυτό πολιτικά στο εσωτερικό της χώρας. Επί της ουσίας, πάντως, πρόκειται για μία μάχη εντυπώσεων και όχι ουσίας. Για να είμαστε περισσότερο δίκαιοι, η ουσία βρίσκεται μακριά από εκεί που την αναζητούν οι λαϊκιστές.