Η Ουνία - Πρόσωπο και Προσωπείο

Του π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού

Οδυνηρό «αγκάθι» στον διάλογο Ορθοδοξίας-Ρωμαιοκαθολικισμού, που μάταια πασχίζουν να το υποτιμήσουν οι δικοί μας Οικουμενιστές, είναι η ΟΥΝΙΑ.

1. Λέγοντας «Ουνία», εννοούμε ένα θρησκευτικοπολιτικό σχήμα, που επινοήθηκε από τον Παπισμό για τον εκδυτικισμό της (μη λατινικής) Ανατολής, την πνευματικοπολιτική υποταγή της στην εξουσία του Πάπα. Συνδέεται, δηλαδή με την επεκτατική πολιτική του Παπισμού, της συνεπέστερης έκφρασης του ευρωπαϊκού φεουδαρχισμού, ο οποίος με το Κράτος του Βατικανού συνεχίζεται ως τις ημέρες μας. Βέβαια πρέπει να γίνεται κάποια διάκριση σε διάφορες φάσεις, που παρουσιάζει ιστορικά η υπόθεση της «Ουνίας». Διότι του συγκεκριμένου ιστορικού σχήματος προηγείται η ιδέα και η μεθόδευση της υποταγής της Ανατολής-και μάλιστα των Ορθοδόξων-στον Πάπα, μια μόνιμη τάση της Λατινικής Εκκλησίας μετά την διαφοροποίηση και απόσχισή της από την Ορθόδοξη Ανατολή. Εκεί, που ο άμεσος εκλατινισμός αποδεικνύεται δυσεπίτευκτος, εφαρμόζει ο Παπισμός την μέθοδο της Ουνίας, η οποία αποδεικνύεται έτσι, πανούργα επινόηση, διότι η υποταγή επιτυγχάνεται με το πρόσχημα της συνέχειας και ελευθερίας.

Η επεκτατική αυτή κίνηση του Παπικού θρόνου ονομαζομένη ΟΥΝΙΑ ή ΟΥΝΙΤΙΣΜΟΣ στη γλώσσα μας, οφείλει το όνομά της στη λατινική λέξη UNIO (ένωση), αλλά μόλις το 1596 έλαβε στην Πολωνία επίσημα το όνομα UNIA (σλαβ. UNIJA). Το όνομα χρησιμοποιήθηκε τότε, για να χαρακτηρισθεί όχι μόνο η ενωτική κίνηση με τον Πάπα, αλλά και το συγκεκριμένο σώμα (κοινότητα) των Ορθοδόξων, οι οποίοι συνοδικά απεφάσισαν όχι την ολοτελή προσχώρησή τους στον Παπισμό, αλλά μόνο την αναγνώριση του Πάπα ως πνευματικής κορυφής των, διατηρώντας τα λατρευτικά και λοιπά έθιμά τους και δίνοντας, έτσι, εξωτερικά την εντύπωση της συνέχειας και παραμονής στο εθνικό πλαίσιό τους.

Από τη (Ρωμαϊκή) οικουμένη στο (Ελλαδικό) προτεκτοράτο

 

Του μακαριστού π. ΓΕΩΡΓΙΟΥ Δ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ  

 

ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ 

 

 

 

 

 Ποιος ήταν ο στόχος της επανάστασης του 1821; Η πλειοψηφία των ιστορικών συμφωνεί, ότι το ΄21 είχε μεγαλοϊδεατικό-οικουμενικό χαρακτήρα. «Να φτιαχτεί το ρωμαίικο» ήταν ο πόθος του Γένους από την πρώτη στιγμή της πτώσης του, όπως σώθηκε στα δημοτικά μας τραγούδια. Η μνήμη του Γένους δεν έπαυσε να προσανατολίζεται πάντα στην Αγια-Σοφιά, την Κωνσταντινούπολη-Νέα Ρώμη. Αυτή ήταν από το 1204 η Μεγάλη Ιδέα. ΄Ο,τι είχε χάσει, ονειρευόταν το Γένος να ξαναποκτήσει. Και αυτό που είχε πέσει στα 1453 ήταν η Ρωμανία. Οι Ρωμηοί επαναστατούσαν (από το 1473) για να ξαναγίνει κράτος η ορθόδοξη Ρωμανία με τον ορθόδοξο πολιτισμό της, που με υπερηφάνεια και θυσία τον διαφύλαξαν στα σκληρά χρόνια της αραβοκρατίας, της φραγκοκρατίας και της οθωμανοκρατίας.

 

 

 

 

 

Αυτή ήταν ή κυρίαρχη –στα ευρύτερα τουλάχιστον λαϊκά στρώματα –ιδεολογία. Οι μακροχρόνιοι λαϊκοί οραματισμοί ( «πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά σου (προς την Παναγιά ο λόγος) θάναι…»), ανταποκρίνονταν στη φαναριώτικη προοπτική για τη βαθμιαία υποκατάσταση των Οθωμανών στην άσκηση της εξουσίας και ελληνοποίηση του Οθωμανικού κράτους.

 Το ίδιο περίπου όραμα αναδύεται και στα σχέδια του εθνομάρτυρα Ρήγα, που είχε μεν επηρεαστεί από τη Γαλλική Επανάσταση, αλλά δεν απέβαλε τη φαναριώτικη προοπτική του οικουμενικού εθνισμού, μέσα στην οποία είχε δομήσει την προσωπικότητά του, πριν περάσει στην Ευρώπη. Ο Ρήγας είχε χρηματίσει γραμματέας (1782-85) του Ηγεμόνα της Βλαχίας Αλεξάνδρου Μαυροκορδάτου, που ήταν ο πατέρας της φαναριώτικης ιδέας. Ο «Θούριος» και το «Σύνταγμα» του Ρήγα εκφράζουν, με κάποια παραλλαγή, την πλατειά ιδέα της Ρωμηοσύνης, του ελληνορθόδοξου δηλαδή πολιτισμού με κέντρο την Κωνσταντινούπολη.

Ο πάπα-Γιώργης και με το θάνατό του ξεσκέπασε την «ενημέρωση» του 4ου Ράιχ…

Είναι γνωστό πλέον (και λεπτομερειακά αναλυμένο από το ΡΕΣΑΛΤΟ) ότι η «ενημέρωση» είναι υποταγμένη, ΠΛΗΡΩΣ, στους μαφιόζους του χρήματος, συνακόλουθα στις δυνάμεις του σύγχρονου φασισμού (Νέα Τάξη-4ο Ράιχ).
Τα πάντα φιλτράρονται στις μεγάλες βιομηχανίες της «ενημέρωσης»…
Τα μεγάλα προπαγανδιστικά λαρύγγια (ΜΜΕ) μας σερβίρουν όχι απλώς τις ειδήσεις και την «ψυχαγωγία» φιλτραρισμένα, αλλά και αλλοιωμένα, ΠΑΝΤΑ σύμφωνα με τις πολιτικές επιταγές και τα ιδεολογικά δόγματα της Παγκοσμιοποίησης και του 4ου Ράιχ.

Αυτό που κυριαρχεί ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΑ στα ΜΜΕ είναι ο Εθνο- Μηδενισμός και η αυθάδειά του, μια αχαλίνωτη «αντιρατσιστική» (στην πραγματικότητα άκρως ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ) και «αντιεθνικιστική» μυθολογία: Στην πραγματικότητα πλανητικά ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ, δηλαδή παραληρηματική ΥΠΕΡ της Παγκοσμιοποίησης, της ΕΕ και των ΥΠΕΡ-εθνικών ελίτ εξουσίας.

Εκκλησία και Πολιτεία

Του π. Γεωργίου Μεταλληνού από την Ρήξη φ. 148

Εχουν κορυφωθεί τελευταία οι συζητήσεις για τον «χωρισμό» Εκκλησίας – Πολιτείας σε συνδυασμό με την αναθεώρηση του Συντάγματός μας. Είναι δε πέρα για πέρα φανερό πώς νοείται, από την πλευρά τουλάχιστον, της Πολιτείας. Το σκοπούμενο είναι η πλήρης αποσύνδεση της Ορθοδοξίας από το Έθνος, η ιδιωτικοποίηση της παραδοσιακής μας Πίστης για τη μεταβολή του Έθνους –και όχι μόνο του Κράτους- σε ά-θρησκο και, τελικά, άθεο. Στην παγκοσμιοποίηση, που είναι ο τελικός προορισμός της ανθρωπότητας, κατά τους σχεδιασμούς της Υπερδύναμης, συμπορεύονται δύο τάσεις: η αθεΐα και η πανθρησκεία, που είναι πρακτική αθεΐα, ως πολυθεΐα.

Οι σχέσεις όμως Εκκλησίας και Έθνους (συνεπώς και της Πολιτείας) στην ελληνορθόδοξη παράδοση είναι ιστορικά διαμορφωμένες και αποτελούν ουσιώδες συστατικό της ταυτότητάς μας. Το σημαντικότερο δε, διακρατούν την ενότητα του Έθνους, κάτι που λειτουργεί σωτήρια σε δυσχείμερες περιόδους της ιστορίας του. Στην ουσία του Έθνους μας, που χαρακτηρίζεται στην παράδοσή μας ως Λαός του Θεού και Σώμα Χριστού, ήδη από την εποχή Αποστόλων (Πραξ. Κειμ. 2,4 και 6) καθιερώθηκαν δύο διακονίες (δεν λέμε εξουσίες) σύμφωνα με το δυσυπόστατο του ανθρώπου: διακονία του σώματος και διακονία της ψυχής, με όλα τα συναφή με τα δύο αυτά μεγέθη προβλήματα.

“Κρίση και διανόηση, ένα διαχρονικό μας πρόβλημα”’