Mors tua vita mea (Ο θάνατός σου, η ζωή μου)

Του Ρούντι Ρινάλντι

Δεν πέρασαν πολλές μέρες από τότε που οι ιθύνοντες ψέλλισαν ότι «όλοι μαζί θα αντιμετωπίσουμε την πανδημία» και αμέσως πέρασαν στα σχεδόν πολεμικά ανακοινωθέντα.

Πρώτος ο Τραμπ εμπόδισε κάθε κοινό ανακοινωθέν μιλώντας για «κινεζικό ιό», θεωρώντας τον δηλαδή πρόβλημα της Κίνας και σε λίγο της κακιάς Ευρώπης. Λίγο μετά, έκοψε όλες τις αεροπορικές συνδέσεις με την Ευρώπη.

Στη συνέχεια ο Άγγλος (και ασθενής επισήμως από χτες) Μπόρις Τζόνσον υποστήριξε με σθένος και ανοιχτά την «ανοσία της αγέλης», δείχνοντας ότι  αδιαφορεί για την απολίπανση ενός σημαντικού αριθμού του πληθυσμού. Την ίδια πολιτική εφάρμοσαν και Ολλανδία, Αυστρία, Γερμανία.

Η ιδέα ήταν να μη σταματήσουν οι παραγωγικές και οικονομικές δραστηριότητες, ώστε στον νέο κύκλο που θα άνοιγε να βρίσκονταν σε πολύ πιο ανταγωνιστική θέση από τους άλλους. Έτσι, όσοι λόγω καραντίνας θα επιβράδυναν το οικονομικό τους βήμα, θα αδυνάτιζαν σε σχέση με τους ισχυρούς (Γερμανία, ΗΠΑ κ.λπ.).

Το έθνος-κράτος επιστρέφει μετά την κρίση

Από εκδήλωση στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια των ΗΠΑ, 21/11/2016: 

Αριστερά ο καθηγητής ιστορίας Μαρκ Μαζάουερ. Δεξιά ο τούρκος συγγραφέας Ορχάν Παμούκ

Του Θοδωρή Αθανασιάδη

Το εθνικό κράτος κάνει την επιστροφή του; Σίγουρα έτσι φαίνεται. Παλιομοδίτικες διακρατικές συγκρούσεις εκτυλίσσονται στην Θάλασσα της Κίνας και τα δυτικά σύνορα της Ρωσίας. Οι διακρατικές συναντήσεις χαρακτηρίζονται από ασυνήθιστες εντάσεις. Η παραδοσιακή διπλωματία είναι εκείνη που μετράει σε ζητήματα από το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν μέχρι την υπερθέρμανση του πλανήτη.

Ωστόσο η κυρίαρχη άποψη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 ήταν ότι η παγκοσμιοποίηση θα φέρει την μεταμόρφωση του πλανήτη μέσα από μη κρατικούς παράγοντες. Η λήξη του ψυχρού πολέμου προκάλεσε μια, σχεδόν μαρξιστική προσδοκία, ότι το κράτος θα ατονήσει, υπό την σκιά τής ελεύθερης ροής χρήματος και αγαθών και υπονομευόμενο από εξω-κρατικούς παράγοντες, εκ των οποίων οι τρομοκρατικές ομάδες ήταν οι πλέον προφανείς αλλά όχι οι μόνοι. Ήταν μια προσδοκία την οποία μοιραζόταν όλο το πολιτικό στερέωμα.

Η αλήθεια για την κρίση και το χρέος

Του Τάκη Παπακωνσταντινόπουλου

Ποιοι ευθύνονται για την κατάντια της ελληνικής οικονομίας ή για να ακριβολογούμε ποιοι «τα έφαγαν» σύμφωνα με τον πρώην υπουργό Θ. Πάγκαλο;

Ας δούμε αρχικά την “ιστορική” δήλωση του εμπνευστή της περίφημης ατάκας, που χαρακτηρίστηκε ατάκα της δεκαετίας, Θ. Πάγκαλου για πολλά χρόνια υπουργού και κορυφαίου στελέχους του ΠΑΣΟΚ:

«Η απάντηση εις την κατακραυγή που υπάρχει εναντίον του πολιτικού προσωπικού της χώρας "πώς τα φάγατε τα λεφτά", που μας ρωτάει ο κόσμος είναι αυτή: Σας διορίσαμε. Τα φάγαμε όλοι μαζί. Μέσα στα πλαίσια μιας σχέσης πολιτικής πελατείας, διαφθοράς, εξαγοράς και εξευτελισμού της έννοιας της ίδιας της πολιτικής» (Θεόδωρος Πάγκαλος, Βουλή, 21.09.2010).

Αυτή η κυνική δήλωση δεν έγινε σε μια φάση κρίσης συνείδησης και επιθυμίας αυτοκριτικής και αληθινής μεταμέλειας γιατί κάτι τέτοιο δεν αποδείχτηκε από τις επεξηγήσεις που έδωσε και την πολιτική στάση που τηρεί μέχρι σήμερα.

Η δήλωση έγινε για να μεταθέσει τις ευθύνες αλλού στους «κοπρίτες», όπως αποκάλεσε τους δημόσιους υπάλληλους, και να φορτώσει στα παιδιά, τους γονείς τους -που έστω κόντρα στην συλλογική και διεκδικητική συνείδηση που έπρεπε να είχαν, υπέκυψαν στον εκβιασμό και στην ανάγκη για μια “θέση στον ήλιο”- ίση ευθύνη με αυτούς που ασκούσαν πολιτική στο βούρκο της ρουσφετολογίας, της διαφθοράς και της αναξιοκρατίας.

Μικρά Mαθήματα Mάρκετινγκ σε Καιρό Κρίσης

Της Φωτεινής Μαστρογιάννη

Στη χώρα μας κλείνουν πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ο θάνατος του εμποράκου είναι πλέον γεγονός. Πολλές από αυτές κλείνουν γιατί δεν υπάρχει επαρκής ζήτηση για τα προϊόντα τους λόγω της κρίσης και της μειωμένης αγοραστικής ζήτησης ενώ  άλλες κλείνουν γιατί οι επιχειρηματίες απλά δεν είναι καλοί επιχειρηματίες συνεπώς το «λουκέτο» είναι μία φυσιολογική κατάληξη. Και στις δύο περιπτώσεις το πρόβλημα έχει και μάρκετινγκ διάσταση στην οποία θα εστιάσω αποκλειστικά στο παρόν κείμενο. 

Είναι γεγονός ότι οι καταναλωτές σε καιρό κρίσης αλλάζουν τις αγοραστικές τους προτιμήσεις δηλαδή στρέφονται σε φτηνότερα προϊόντα και σε εγχώρια προϊόντα, συνεπώς οι επιχειρήσεις που κλείνουν γιατί δεν υπάρχει επαρκής ζήτηση για τα προϊόντα τους, διέπραξαν το «λάθος» να μην αλλάξουν εγκαίρως την προϊοντική τους γραμμή και τις υπηρεσίες τους έτσι ώστε να γίνουν ανταγωνιστικές εκ νέου.

Την τελευταία 5ετία αγοράσαμε εισαγόμενα προϊόντα αξίας 240 δισ. ευρώ

Μόνο την τελευταία πενταετία οι Ελληνες δώσαμε συνολικά 240 δισ. για εισαγόμενα προϊόντα, ποσό που ισοδυναμεί με τα 2/3 του χρέους της χώρας! Το διάστημα αυτό η Ελλάδα διατηρεί σταθερά ελλειμματικό το εμπορικό ισοζύγιο κατά 23 δισ. ετησίως.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με όσα αναφέρει δημοσίευμα της εφημερίδας «Δημοκρατία» οι ετήσιες δαπάνες σε εισαγωγές περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων:

Οργάνωση: Κόλαση ή μήπως όχι;

Του Προκόπη Μπίχτα

Οι μηχανισμοί που ξεπηδούν από τις σημερινές σχέσεις παραγωγής και αντιστοιχούν σε αυτές - κράτος, κόμματα, ΜΜΕ, ΜΚΟ, Παιδεία, Εκκλησία, Δημόσια Διοίκηση, οικογένεια κ.λ.π. - είναι μορφές οργάνωσης που έχουν σαν σκοπό τη διατήρηση και αναπαραγωγή τόσο της οικονομικής βάσης του καθεστώτος, όσο και της απαραίτητης και αντιστοιχούσας σε αυτό ιδεολογίας. Είναι απαραίτητη για το σύστημα η διαμόρφωση της κοινής γνώμης, δηλαδή η διαμόρφωση της συνείδησης σε πλατιά στρώματα του πληθυσμού στην κατεύθυνση που το εξυπηρετεί.

Σήμερα η κυρίαρχη μερίδα στον Αστικό Συνασπισμό Εξουσίας είναι το χρηματικό (τοκοφόρο) κεφάλαιο – σε διάκριση από το “χρηματιστικό κεφάλαιο” - και ένας ελάχιστος αριθμός γιγαντωμένων παραγωγικών και εμπορικών επιχειρήσεων που είναι άμεσα συνδεδεμένες με την χρηματοπιστωτικό μπλοκ. Αυτή η κυριαρχία έχει πάρει παγκόσμιο (κοσμοπολίτικο) χαρακτήρα. Αναπόφευκτα, η κυριαρχία του χρηματικού κεφαλαίου στην οικονομική βάση του σημερινού κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού έχει ανακλαστεί σε εθνικούς και διεθνείς μηχανισμούς, στο κράτος, τα πολιτικά κόμματα, τον συνδικαλισμό, τα ΜΜΕ κ.λ.π., αλλά και στην συνείδηση μεγάλου μέρους του πληθυσμού.

Alain Badiou: Τίνος πραγματικού το θέαμα είναι αυτή η κρίση;

Το κείμενο που παρουσιάζουμε είναι αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα «Κοινωνικά Κινήματα Δίκτυα«. Eίχε γραφτεί από τον Alain Badiou στις 17.10.08 (De quel réel cette crise est-elle le spectacle?), στην αρχή της σημερινής κρίσης, όταν εκδηλώθηκε στις ΗΠΑ.  Η μετάφραση είναι του Μωυσή Μπουντουρίδη. Οι αναγνώστες που ενδιαφέρονται για το έργο του Alain Badiou μπορούν να βρουν μια μεγάλη συλλογή κειμένων (130 μέχρι σήμερα) στην ιστοσελίδα Radical Desire [εδώ]. Το αφιερώνουμε σε εκείνη την Αριστερά που αγωνιά για να σώσει την «πραγματική οικονομία» της χώρας και να διαχειριστεί την κρίση αναζητώντας εθνικές πολιτικές για το κεφάλαιο.

Η πλανητική οικονομική κρίση, όπως μας την παρουσιάζουν, μοιάζει με μια απ’ εκείνες τις κακές ταινίες, τις οποίες τις σκαρφίζεται η βιομηχανία των προσυσκευασμένων επιτυχιών του μεγάλου θεάματος, που σήμερα ονομάζεται “κινηματογράφος.” Τίποτε δεν λείπει: το θέαμα μιας σταδιακής καταστροφής, το σασπένς των μεγάλων κόλπων, ο εξωτισμός του πανομοιότυπου – το χρηματιστήριο της Τζακάρτα ζυγίζεται με τα ίδια μέτρα και σταθμά του θεάματος όπως και της Νέας Υόρκης, η διαγώνια γραμμή από τη Μόσχα στο Σάο Πάουλο, παντού η ίδια φωτιά που καιει τις ίδιες τράπεζες – οι τρομακτικές νέες εξελίξεις: αλίμονο, ακόμη και τα πιο μελετημένα “σχέδια” δεν μπορούν να αποτρέψουν τη Μαύρη Παρασκευή, όταν όλα καταρρέουν ή όλα θα καταρρεύσουν.. Αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία: μπροστά στη σκηνή, βλέπουμε βλοσυρούς και σκεφτικούς, όπως στα κινηματογραφικά έργα της καταστροφής, τα μέλη της μικρής παρέας των ισχυρών, τους πυροσβέστες της νομισματικής πυρκαγιάς – Σαρκοζύ, Πώλσον, Μέρκελ, Μπράουν, Τρισέ κ.λπ. – να ρίχνουν μέσα στην κεντρική Τρύπα χιλιάδες δισεκατομμύριων. Θα αναρωτηθούμε αργότερα (στα προσεχή επεισόδια του σήριαλ) από πού προέρχονται όλα αυτά τα δισεκατομμύρια, γιατί απέναντι και στην παραμικρή απαίτηση των φτωχών, για χρόνια ως τώρα, όλοι αυτοί απαντούσαν γυρνώντας τις τσέπες τους μέσα-έξω, για να πουν ότι δεν είχαν ούτε μια τσακιστή.

Προς το παρόν, δεν έχει σημασία. “Να σώσουμε τις τράπεζες!” Αυτή η ευγενική, η ουμανιστική και δημοκρατική κραυγή αναβλύζει από το στόμα κάθε δημοσιογράφου και κάθε πολιτικού. Να τις σώσουμε μ’ οποιοδήποτε τίμημα! Και πρέπει να το τονίσουμε, αφού το τίμημα δεν είναι μηδαμινό.

Η επιστολή της ντροπής

Του Ιάκωβου Ιωάννου

Η υποκρισία και η διχόνοια δεν βοηθούν καθόλου την Ελλάδα, αφού χρειάζεται ρεαλιστικές λύσεις – οι οποίες ασφαλώς δεν έχουν καμία σχέση με τη σκυταλοδρομία της ντροπής που έχουν πολύ έξυπνα οργανώσει οι δανειστές.

Άποψη

Η Ελλάδα ευρίσκεται αφενός μεν υπό ξένη επιτροπεία, αφετέρου σε καθεστώς κυλιόμενης πτώχευσης – δηλαδή, συνεργεί μία άκρως επικίνδυνη και παράνομη καθυστέρηση της νομοτελειακής χρεοκοπίας της. Παράνομη επειδή επιδεινώνονται συνεχώς οι συνθήκες της οικονομίας της, με κίνδυνο να μετατραπεί σε ένα αποτυχημένο κράτος. Στις επιχειρήσεις κάτι τέτοιο απαγορεύεται, ενώ τιμωρείται ποινικά πάρα πολύ αυστηρά ο υπεύθυνος διαχειριστής τους – ο οποίος, στην περίπτωση των κρατών, είναι η εκάστοτε κυβέρνηση.

Δυστυχώς επτωχεύσαμεν...

Αυτοί που ήθελαν να γονατίσουν την Ελλάδα το κατάφεραν! Κρανίου τόπος η χώρα!Σε έρημο μετατράπηκε η Ελληνική αγορά… 

Της Ελένης Βογιατζή

Από το 2008-2016 έκλεισαν 250.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Στον δρόμο βγήκαν πάνω από 1.000.000 εργαζόμενοι και έπεται συνέχεια... Αιτία θανάτου: "οικονομική κρίση και η δυσκολία στην τραπεζική χρηματοδότηση". 

Στο Ελληνοβουλγαρικό επιμελητήριο το 2015 έγιναν 2.050 εγγραφές. Τα στοιχεία του Γενικού Εμπορικού Μητρώου δείχνουν ότι από τις αρχές του 2016 ως τα τέλη Μαρτίου διαγράφτηκαν 9.812 επιχειρήσεις, ενώ καθημερινά κλείνουν 100 επιχειρήσεις. 

Σύμφωνα με δήλωση του προέδρου της ΕΣΕΕ Βασίλη Κορκίδη 21000 βρίσκονται στο όριο της επιβίωσης και 63000 με χαμηλό δείκτη επιβίωσης. Εκτός απο τις μικρές επιχειρήσεις λουκέτο έβαλαν και μεγάλες εταιρείες, που συνέβαλαν καθοριστικά στην οικονομία της χώρας. Αλυσίδες καταστημάτων ηλεκτρικών ειδών (ράδιο Αθήναι, Κορασίδης, Σαραφίδης, Ηλεκτρονική Αθηνών, Συκάρης).

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: Σκοτώνουν τους Έλληνες

Το πολυαναμενόμενο βιβλίο του Φρεντερίκ Λορντόν – ενός από τους διανοούμενους που χαρακτηρίστηκαν σαν η ψυχή των κινητοποιήσεων του nuit debut στη Γαλλία – θα κυκλοφορήσει και στα ελληνικά την Τρίτη 21 Ιουνίου, από τις εκδόσεις Τόπος.

Το βιβλίο, με πρόλογο του δημοσιογράφου Π.Παπακωνσταντίνου και μετάφραση του πανεπιστημιακού Π.Σωτήρη, εξετάζει την επίθεση που δέχθηκε η Ελλάδα από την «Γερμανική Ευρώπη» και τη συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ, την οποία ο συγγραφέας αποδίδει στη στρατηγική ατολμία και την άρνηση να αντιμετωπίσει τη ρήξη.

Το info-war.gr παρουσιάζει σήμερα ένα μικρό απόσπασμα από το εξαιρετικό βιβλίο που είχαμε την χαρά να διαβάσουμε στα γαλλικά.

… Αυτά όμως δεν λένε και πολλά σε σχέση με ό,τι πρέπει να ανακατακτηθεί και να ανοικοδομηθεί από την Αριστερά: η κυριαρχία, όχι σαν φυλαχτό αλλά ως συνθήκη δυνατότητας κάθε προοδευτικής πολιτικής. Γιατί, ας το επαναλάβουμε, η έξοδος από το ευρώ είναι πάντα μόνο μια αναγκαία συνθήκη και σίγουρα όχι ικανή. Μπορούμε να βγούμε από το ευρώ με πολλούς τρόπους και από πολλές πλευρές – που δεν αξίζουν καθόλου.

Ένας στους πέντε Έλληνες ζει σε κατάσταση ένδειας

Σε κατάσταση ένδειας ζούσε το 22,2% του πληθυσμού της Ελλάδας το 2015, έναντι 8,2% του πληθυσμού της ΕΕ, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat που δόθηκαν στη δημοσιότητα.

Η Eurostat έδωσε στη δημοσιότητα το ποσοστό του πληθυσμού της ΕΕ που στερείται βασικών καταναλωτικών αγαθών ή αδυνατεί να αντεπεξέλθει σε στοιχειώδεις οικονομικές υποχρεώσεις. Βάσει αυτών των στοιχείων, το 2015 στην Ελλάδα ζούσαν σε κατάσταση ένδειας περίπου 2,37 εκατομμύρια άνθρωποι και συνολικά στην ΕΕ, 41 εκατομμύρια άνθρωποι.

Οικονομική κρίση και πραγματικότητα

Τις περισσότερες φορές τα πράγματα «μιλάνε» από μόνα τους. Αρκεί να σταματήσεις λίγο το σερφάρισμα στα κοινωνικά δίκτυα προς άγραν κλικ. Αλλά για κάποιον περίεργο λόγο οι άνθρωποι αδιαφορούν και επιμένουν σε μία ονειρική περιγραφή του φυσικού κόσμου, η οποία «απέχει παρασάγγας» από την πραγματικότητα.
Δεν έχετε παρά να κάνετε μία μικρή, πρόχειρη και τελείως επιφανειακή έρευνα στο Διαδίκτυο για να ανακαλύψετε την παγκόσμια οικονομική αλήθεια που κρύβεται σε κοινή θέα πίσω από τον ευκολοχώνευτο σανό των «μαχόμενων» ΜΜΕ:


1) Η Γερμανία, λόγω της γήρανσης του πληθυσμού, παρουσιάζει σταθερή έλλειψη εργατικών χεριών. (ΣΚΕΨΗ: Βλέπετε όσο πιο πολύ μορφώνεσαι και ανεβαίνει το βιοτικό σου επίπεδο, τόσο λιγότερο παριστάνεις το ζώο που αναπαράγεται). Το 2020 θα λείπουν στην γερμανική οικονομία 1,8 εκατομμύρια εργάτες (φθηνοί φυσικά και σε κατάσταση σκλαβιάς), παρά το γεγονός ότι θα απορροφήσει μέχρι τότε 3,6 εκατομμύρια πρόσφυγες. (ΣΚΕΨΗ: Προφανώς ανάλογα ποσοστά θα υπάρχουν και στις άλλες ψώρες της ΕΕ, αν βέβαια θα συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τότε)

Οι κρατικές δαπάνες λόγω του προσφυγικού θα αυξηθούν στη Γερμανία κατά 11 δις ευρώ. Όλα αυτά τα χρήματα θα επενδυθούν ΜΕΣΑ στην Γερμανία. (ΣΚΕΨΗ: Η Γερμανία έχει κάθε δικαίωμα να αυξάνει καί τα «καταραμένα» κρατικά έξοδα καί το «καταραμένο» δημόσιο, αλλά εμείς όχι)
(ΣΚΕΨΗ: Να γιατί η ΕΕ κόπτεται και αγαπάει τόσο τους μουσουλμάνους και αποσταθεροποιεί τις χώρες τους δημιουργώντας αυτό το τεράστιο κύμα προσφύγων από Ασία και Αφρική)

Η Ελληνική τραγωδία και η μονοδρομική κάθαρση

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Εισαγωγή

Η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, έξη χρόνια μετά την υπαγωγή  της  στα Μνημόνια, εμφανίζεται αδιέξοδη. Οι απάνθρωπες απαιτήσεις των δανειστών, όπως απεικονίζονται και  στο  τρίτο Μνημόνιο, που τώρα είναι σε ισχύ, παρότι  έγιναν δεκτές από την  Κυβέρνηση του Σύριζα, και όχι μόνο, ήταν ωστόσο ξεκάθαρο εξαρχής, ότι θα ήταν αδύνατον να υλοποιηθούν.

Η ανυπέρβλητη δυσκολία, που καθιστά μη βιώσιμο το ελληνικό χρέος,  και βυθίζει σε απόγνωση  και προϊούσα εξαθλίωση το λαό, δεν είναι τόσο το ύψος του,  (και σε απόλυτους, αλλά και σε   σχετικούς αριθμούς ) όσο η καταδίκη της χώρας σε συνεχή ύφεση. Με τις συνθήκες αυτές, έστω και αν υποτεθεί ότι το επιτόκιο μηδενίζεται, το χρέος  και πάλι δεν θα ήταν δυνατόν να αντιμετωπιστεί, εφόσον χρόνο με το χρόνο το ΑΕΠ καταγράφει σωρευτική πτώση. Ακριβώς αυτό συμβαίνει με  το ελληνικό ΑΕΠ, που μειώνεται συνεχώς, στο διάστημα των έξη τελευταίων ετών, με αποτέλεσμα  το χρέος να αναρριχάται.

Η αδυναμία ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, στο κρίσιμο διάστημα της εφαρμογής των Μνημονίων,  ουδόλως  οφείλεται στην άρνηση ή στην αργοπορία της χώρας να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις[if !supportFootnotes][1][endif] ή, ακόμη, στην αδυναμία των Ελλήνων να εφαρμόσουν σωστά ένα "πολύ καλό  πρόγραμμα", όπως επαναλαμβάνει, συνεχώς, ο   Γερμανός υπουργός Οικονομικών. Αντιθέτως, οφείλεται  πρώτον, στο τραγικά εσφαλμένο πρόγραμμα του ΔΝΤ που επιβλήθηκε στην Ελλάδα[if !supportFootnotes][2][endif], και που πολλαπλασίασε την ένταση της ύφεσης, δεύτερον στην ηθελημένη αγνόηση αυτού του σφάλματος, σε συνδυασμό με την  παράλογη  εμμονή των δανειστών για τη συνέχισή του,  και βέβαια τρίτον στην πολιτική  λιτότητας, που εφαρμόζεται  σε ολόκληρη  την Ευρώπη, όχι μόνον ως απόρροια της ιδεολογικής προσήλωσης στον φιλελευθερισμό, αλλά  και επειδή το σαθρό οικοδόμημα  του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος είναι αδύνατον να επιβιώσει χωρίς αυτήν[if !supportFootnotes][3][endif]. 

Η ατέρμονη ελληνική συμφορά

Του Κώστα Λαπαβίτσα

Είναι πλέον οκτώ χρόνια από τότε που Ελλάδα μπήκε σε ύφεση και έξι από τότε που υιοθέτησε τη στρατηγική «διάσωσης» σχεδιασμένη από το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, η οποία εξελέγη τον Ιανουάριο του 2015 με τη μεγάλη προσδοκία ότι θα απορρίψει τη λιτότητα, έχει συνθηκολογήσει και εφαρμόζει πιστά τις πολιτικές «διάσωσης». Η οικονομία δεν δείχνει σημάδια ανάκαμψης και μάλιστα επέστρεψε στην ύφεση το 2015.

Παράλληλα η κατάσταση της χώρας το 2016 έχει επιδεινωθεί δραματικά από ένα κύμα προσφύγων και μεταναστών. Η Ελλάδα είναι ουσιαστικά μια χώρα διέλευσης για ανθρώπους που έρχονται από την Τουρκία και επιδιώκουν να κινηθούν προς τη βόρεια Ευρώπη. Ίσως 800.000 πρόσφυγες και μετανάστες να πέρασαν το 2015. Τον Φεβρουάριο του 2016, μετά από πιέσεις της Αυστρίας και άλλων χωρών της ΕΕ, τα ελληνικά σύνορα ουσιαστικά σφραγίστηκαν και έχουν πλέον αρχίσει να εμφανίζονται καταυλισμοί απελπισμένων ανθρώπων. Αν δεν βρεθεί μια ανθρώπινη και λογική ευρωπαϊκή λύση μέσα στις επόμενες εβδομάδες, οι κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές πιέσεις στην εξαντλημένη Ελλάδα θα μπορούσαν να αποδειχθούν καταστροφικές, απειλώντας την ίδια τη σχέση της με την ΕΕ.

“Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε”

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Τελικά η οδός διαφυγής απ’ ό,τι ζούμε περνάει από εκείνο το «είναι η εφαρμογή (των Μνημονίων), ηλίθιε» του Σόιμπλε; Ναι, υπό την προϋπόθεση ότι θα ξεχάσουμε πως ο Σόιμπλε είναι ένας κυνικός εκπρόσωπος των ισχυρών. Άρα οι δικές του απαντήσεις ναι μεν συνιστούν λύση, αλλά για το σινάφι του. Όχι για τους αδύναμους στους οποίους με ιταμότητα απευθύνεται.

    Μήπως από την άλλη η διέξοδος βρίσκεται σε εκείνο το «είναι η κοινωνία, ηλίθιε» του κ.Τσακαλώτου. Προφανώς. Αλλά κι εδώ υπάρχει μια προϋπόθεση: Ότι δεν θα παραβλέψουμε πως υπάρχει ένα είδος πολιτικής (που συνηθίζει να παριστάνει την «αριστερή»), η οποία διαπρέπει στο σπορ «άλλα λέω κι άλλα εννοώ, άλλα προφασίζομαι κι άλλα πράττω». Η πραγματική σχέση αυτής της πολιτικής με την κοινωνία είναι οι «αριστεροί» ΕΝΦΙΑ, τα «αριστερά» χαράτσια, οι «αριστεροί» πλειστηριασμοί  και τα «αριστερά» Μνημόνια που συνεχίζουν να φορτώνονται στις πλάτες της κοινωνίας.

    Αλλού,  επομένως, θα πρέπει να αναζητηθεί η απάντηση – λύση στο πρόβλημα. Όμως για να βρούμε τι είναι σωστό, καλό είναι προηγουμένως να έχουμε προσδιορίσει που βρίσκεται το λάθος. Μια ασφαλής, δε, μέθοδος αναζήτησης λύσεως στα προβλήματα είναι η όσο το δυνατόν σαφέστερη καταγραφή των δεδομένων. Ας δούμε ορισμένα από αυτά:

Αυτοί είναι οι 117 πρώην βουλευτές που ζητούν αναδρομικά εκατομμυρίων ευρώ (ονόματα)

Τα ονόματα των 117 βουλευτών που αφορά η διάταξη με την οποία το Δημόσιο αποδέχεται δικαστικές αποφάσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου που δίνουν αναδρομική αύξηση (έως και 100.000 ευρώ ανά περίπτωση) σε συνταξιούχους βουλευτές, η οποία περιλαμβάνεται σε νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών) είχαν δημοσιευθεί στον Τύπο το 2011.

Νωρίτερα σήμερα, η Βουλή εξέδωσε ανακοίνωση κάνοντας λόγο για «μεμονωμένες περιπτώσεις προσφυγής πρώην βουλευτών», ενώ η κυβέρνηση αντιδρώντας στον θόρυβο που δημιουργήθηκε πέρασε στην αντεπίθεση, στέλνοντας το μήνυμα «καλό θα ήταν, λοιπόν, αν θέλουν να βοηθήσουν τη χώρα, να "τραβήξουν το αυτί" στους πρώην βουλευτές τους προκειμένου να παραιτηθούν από την διεκδίκηση των αναδρομικών, σε αυτή την κρίσιμη περίοδο που υποφέρει όλη η κοινωνία». 

Αδέρφια, η νίκη είναι κοντά!

Του πιτσιρίκου

Αισιοδοξία πρέπει να γεμίζει όλους τους Έλληνες η νέα έκθεση του ΔΝΤ που προβλέπει -μεταξύ άλλων- την ανάγκη λήψης πρόσθετων μέτρων ύψους 1,35 δισ. ευρώ, πρωτογενές έλλειμμα 0,5% για το 2015 και μηδενικό πρωτογενές πλεόνασμα για το 2016, εκτίναξη του χρέους στο 206,6% του ΑΕΠ για το 2016, νέα συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας και αύξηση της ανεργίας στο 27,1% για το 2016.

Το αισιόδοξο μήνυμα στην έκθεση του ΔΝΤ είναι πως η συνέχιση της ελληνικής κρίσης -που δεν είναι κρίση μετά από 6 χρόνια αλλά μόνιμη κατάσταση- θα επεκταθεί σε όλη την ευρωζώνη.

Αδέρφια, είμαστε ένα βήμα από το να διαλύσουμε την ευρωζώνη.

Πάμε γερά. Τους έχουμε. Εύκολα!

Με ανταλλακτική οικονομία και απόδειξη ποτέ και πουθενά, θα φέρουμε τούμπα όλη την Ευρώπη.

Θα αλλάξουμε την οικονομική πολιτική όλης της Ευρώπης. Και του πλανήτη!

Αυτή τη στιγμή αγωνιζόμαστε για όλη την ανθρωπότητα.

Έχουμε ένα Μνημόνιο που είναι ανεφάρμοστο.

Ας βοηθήσουμε να γίνει ακόμα πιο ανεφάρμοστο.

Λίγες μπουνιές και κλωτσιές χρειάζονται.

Πάμε να τις ρίξουμε.

«Η λύση, με μη βιώσιμα χρέη, δεν θα έρθει ποτέ»

«Το ανώτερο σημείο της οικονομικής κρίσης θα έρθει το 2020, αλλά το άμεσο αποτέλεσμα της κρίσης θα δημιουργήσει καταστάσεις-σοκ το 2017» δηλώνει στην «Εφ.Συν.» ο Αρμστρονγκ

Συντάκτης: Νόρα Ράλλη
Δεν είναι ακόμη ένας οικονομολόγος. Ο Αμερικανός Μάρτιν Αρμστρονγκ κατόρθωσε να γίνει εκατομμυριούχος στα 15 του, να βρει ένα μοντέλο που προβλέπει τις διεθνείς οικονομικές κρίσεις και να μπει φυλακή για 12 χρόνια, χωρίς να δικαστεί ποτέ. Το 1999, το FBI έκανε έφοδο στο γραφείο του και κατέσχεσε τον υπολογιστή του. «Το έκαναν γιατί μπορούσαν» απαντά στην «Εφ.Συν.». «Οταν απολογούμουν μπροστά στο Κογκρέσο, είχα περιουσία άνω των 3 τρισ. δολαρίων, τη στιγμή που το χρέος των ΗΠΑ ήταν 6 τρισ.! Με εγκαλούσαν ακριβώς γιατί μελετούσα το χρήμα, χωρίς να το λαμβάνω υπόψη».

Στη φυλακή μελέτησε Νομικά και κατόρθωσε το site του να έχει 3 εκατ. επισκέπτες τον μήνα. Με βάση το επιστημονικό του μοντέλο (όπως ο Μάντελμπροτ μίλησε για τη φράκταλ γεωμετρία στον χώρο, ο Αρμστρονγκ έκανε το ίδιο στον χρόνο. Παίρνει, δηλαδή, την εξέλιξη ενός μεγέθους στον χρόνο -φτιάχνει μια χρονοσειρά- και καταγράφει ομοιομορφίες σε διαφορετικές χρονικές κλίμακες), προέβλεψε ακριβώς τη μέρα της χρηματιστηριακής κρίσης του Nikkei το 1989, της Ρωσίας το 1998 κ.ά. Εχει σπουδάσει Ελληνική και Ρωμαϊκή Ιστορία, έχει κάνει ειδικές μελέτες για την οικονομία της αρχαίας Ελλάδας και βρίσκεται στη χώρα μας με αφορμή την προβολή του ντοκιμαντέρ «The Forecaster», για τον ίδιο.

Ευρωπαική-ελληνική κρίση: το πάντρεμα (νεο)μερκαντιλισμού και (νεο)φιλελευθερισμού

Του Δημήτρη Ναπ. Γ.

Είναι σαφές ότι η οικονομική κρίση, αποτελεί μια κρίση του παγκοσμιοποιημένου (ιδιαίτερα στην δυτική, γεωπολιτική του εκδοχή) καπιταλισμού, οι επιπτώσεις της οποίας, ποικίλουν και διαφοροποιούνται ανάλογα τα έθνη-κράτη που την υφίστανται. Οι επιπτώσεις αυτές, σχετίζονται με το οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης των εθνών-κρατών, την ιστορική τους διαμόρφωση και το κοινωνικό-πολιτισμικό πλαίσιο, εντός του οποίου συντελούνται.

Η συμβολική και ουσιαστική λέξη-κλειδί για το ξεπέρασμα της κρίσης, όπως την ονειρεύονται οι κυρίαρχοι είναι η λέξη, λιτότητα. Κατά βάση, η πολιτική και οικονομική εφαρμογή της, σχετίζεται με την κυριαρχία του νεο-φιλελευθερισμού. Συχνά, όμως και ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδας, πολλά μέτρα και επιλογές μπερδεύουν. Νεοφιλελευθερισμός με αύξηση φορολογίας; Χάλασε κι αυτός; Ελεύθερη αγορά με «προστασία» μεγάλων οικονομικών συμφερόντων;

Η ζώνη του ευρώ και η διεθνής οικονομική κρίση

Του Θεόδωρου Μαρίολη

Monthly Review Τεύχος Νο 53 Μάϊος 2009

Εισαγωγή

 Οι διεθνείς οικονομικές ολοκληρώσεις συνιστούν μορφές διευθέτησης και τρόπους ύπαρξης της αντίφασης ανάμεσα στην τάση διεθνοποίησης των «οικονομιών της αγοράς» και την εθνική συγκρότησή των, δηλαδή της βασικής, στο διεθνές επίπεδο, αντίφασης του υφιστάμενου συστήματος παραγωγής. Βρίσκονται, επομένως, σε μία κατάσταση δυναμικής ισορροπίας και χαρακτηρίζονται από τη μετατροπή των αποτελεσμάτων των σε νέα αίτια, στη βάση των οποίων τείνουν να αναπαράγονται σε μία υψηλότερη κλίμακα. Ωστόσο, όταν αδυνατούν, συνεπεία εσωτερικών ή μη εξελίξεων, να επιτύχουν την προαναφερθείσα διευθέτηση, γίνονται ασταθείς και, τελικά, μεταβαίνουν σε κατάσταση παραβίωσης ή αποσύνθεσης, όπως η Κοινή Αγορά Κεντρικής Αμερικής (1960) ή η Λατινική Νομισματική Ένωση (1865–1927), αντιστοίχως.
Η ύφεση στην οποία εισήλθε η παγκόσμια οικονομία, στα τέλη του 2008, και η οποία δεν αποκλείεται να μετατρέπεται, σύμφωνα με όλες τις διαθέσιμες ενδείξεις και εκτιμήσεις, σε βαθιά κρίση, αποτελεί μία –για να χρησιμοποιήσουμε την κυρίαρχη ορολογία– «διαταραχή» που δημιουργεί κλυδωνισμούς στο εσωτερικό της διεθνώς πιο προωθημένης ολοκλήρωσης, ήτοι της Ζώνης του Ευρώ (ΖΕ) και, κατ’ επέκταση, στην «Ευρωπαϊκή Ένωση των 27».