Η θειά του Καραγκιόζη και η παρένθετη μητρότητα

Της Μαριάννας Τζιαντζή

Εκτός από τις παιχνιδομηχανές, υπάρχουν και οι παιδομηχανές. Είναι οι επί πληρωμή παρένθετες μητέρες. Ή μάλλον τα επί πληρωμή σκεύη αναπαραγωγής (και όχι ηδονής).

Αρκετές φωνές, που δεν προέρχονται από το συντηρητικό στρατόπεδο, υποστηρίζουν ότι ο  νόμος περί παρένθετης μητρότητας είναι βαθιά ταξικός, αντιδραστικός και εκμεταλλευτικός όπου και όπως και αν εφαρμόζεται. Το ζήτημα δεν είναι η επέκτασή του ή μη στα ομόφυλα ζευγάρια  αλλά η κατάργησή του για όλες και για όλους… όμως το ποτάμι της εμπορευματοποίησης δεν γυρίζει πίσω. Και ασφαλώς άλλο τεκνοθεσία και άλλο παρένθετη μητρότητα (ή παρένθετη κύηση, όπως έχει επισημανθεί).

Ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό, είχε πει ένας φωστήρας της Νέας Δημοκρατίας. Και στην Ελλάδα, η παρένθετη μητρότητα είναι από το 2002 νόμιμη. Απαιτείται δικαστική άδεια ενώ οι όροι για την εφαρμογή της είναι συγκεκριμένοι και αυστηροί. Μια ελεύθερη συναλλαγή ελεύθερων ανθρώπων σε μια ελεύθερη αγορά ενστίκτων και συναισθημάτων. Πουθενά στον σχετικό νόμο δεν αναφέρεται η λέξη “αμοιβή”, υπάρχει μόνο η λέξη “αποζημίωση”.
Η παρένθετη μητέρα νοικιάζει το σώμα της. Η μίσθωση είναι βραχεία, λήγει με το πρώτο κλάμα του μωρού που έρχεται στον κόσμο. Από κει και πέρα, μην την είδατε την παιδομηχανή, μην την απαντήσατε. Aυτού του είδους η εμβρυομεταφορά είναι μια “πράξη αλτρουισμού”, λέει κάποιος ειδικός. Αλτρουισμού με το αζημίωτο, καθώς κανείς δεν ξέρει πόση αποζημίωση καταβάλλεται κάτω από το τραπέζι. Και όσο ο οικονομικός ορίζοντας σκοτεινιάζει, όσο η γυναικεία ανεργία καλπάζει, όσο ο πόλεμος ρημάζει χώρες και λαούς, τόσο θα πολλαπλασιάζονται αυτές οι όχι και τόσο αφιλοκερδείς πράξεις αλτρουισμού.

«Γονέας 1» και «Γονέας 2»

Η φύση, όταν παραβιάζονται οι νόμοι της λειτουργίας της, τιμωρεί σκληρά…

Του Θάνου Βασιλόπουλου *

Στις 14/12/23 ψηφίστηκε από το Ευρωκοινοβούλιο το λεγόμενο πιστοποιητικό γονεϊκής σχέσης. Με πρόσχημα την προστασία του παιδιού, μεταξύ άλλων απαλείφει οποιαδήποτε αναφορά στις έννοιες μητρότητα, πατρότητα και τις αντικαθιστά με τον όρο γονέας 1 και γονέας 2, αλλά και στην απαίτηση αναγνώρισης γονικής σχέσης του παιδιού με περισσότερους από δύο γονείς. Επίσης ανοίγει τον δρόμο για την μετατροπή της έννοιας της παρένθετης μητρότητας από αλτρουιστική σε εμπορική πράξη, με χρηματικό αντάλλαγμα, μετατρέποντας έτσι το σώμα της γυναίκας και τη γέννηση του παιδιού σε κερδοσκοπική επιχείρηση και εμπόρευμα. Επιχειρείται πέραν αυτών να συνδυαστεί μέσω νομικίστικων αυθαιρεσιών, ως ενιαίο δικαίωμα, ο γάμος μεταξύ ομόφυλων ανθρώπων και η δυνατότητα τεκνοθεσίας. Είναι δύο εντελώς διαφορετικά και ξεχωριστά πράγματα. Ο γάμος μεταξύ ομόφυλων ανθρώπων είναι προφανώς δικαίωμα και πρέπει να νομοθετηθεί. Η τεκνοθεσία πρέπει να γίνεται στη βάση αυστηρών, κυρίως ιατρικών αλλά και κοινωνικών κριτηρίων και προϋποθέσεων. Δύο είναι αυτά τα κριτήρια.

Πρώτο: Η  ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ και ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ του  ΠΑΙΔΙΟΥ.

Δεύτερο: Η ΜΗ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ των ΝΟΜΩΝ της ΦΥΣΗΣ για την αναπαραγωγή του ανθρώπου. Η Φύση έχει καθορίσει τους φυσικούς νόμους και παράγοντες που διέπουν την αναπαραγωγή και διαιώνιση του ανθρώπινου όντος. Έχει δημιουργήσει το θηλυκό και το αρσενικό ον με τα ιδιαίτερα σωματικά, γεννητικά και ορμονολογικά χαρακτηριστικά  το καθένα. Είναι τα λεγόμενα χαρακτηριστικά του φύλου, της γυναίκας και του άνδρα. Για την αναπαραγωγή και διαιώνιση του ανθρώπου, είναι απαραίτητη η σεξουαλική συνεύρεση της γυναίκας και του άνδρα.

Τα επαγγέλματα του μέλλοντος: Influencer, only fans, παρένθετες (Πώς το σύστημα καταδίκασε την επιστήμη σε ανυποληψία και την υγεία σε εμπόρευμα)

Του Πάνου Χριστοδούλου

Πριν από λίγα χρόνια δεν είχα ιδέα τι σημαίνει και τι είναι influencer. Όταν αργότερα έμαθα δεν μπορούσα να αντιληφθώ γιατί υπάρχει, πού χρησιμεύει ακριβώς. Αν και πιθανότατα δε χρησιμεύει ουσιαστικά πουθενά, το παραπάνω είναι κατά βάση μια απλοϊκή σκέψη, με βάση κάποια συγκεκριμένα κριτήρια. Ένα κριτήριο ότι η κοινωνία για να παραμένει υπό συνοχή και να εξελίσσεται χρειάζεται παραγωγικές δυνάμεις ενεργές και άρα χρειάζεται αφενός εργαζόμενους σε κάθε τομέα και αφετέρου επιστημονική πρόοδο και έρευνα. Όμως αυτό το κριτήριο δεν αφορά την κοινωνία στην οποία ζούμε.

Το βασικό κριτήριο στην κοινωνία του σήμερα, πολύ μακριά από τα αφηγήματα επιστημονικής φαντασίας, είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους, και ειδικά σε πιο περιφερειακές χώρες όπως η Ελλάδα ακόμα και αν αυτό δε συνοδεύεται από συγκροτημένη παραγωγή, αλλά από κατανάλωση και ανακύκλωση προϊόντων. Εξάλλου σε αυτό το πλαίσιο, η συγκροτημένη με σχέδιο κοινωνική παραγωγή και η έρευνα με βάση τις ανάγκες της κοινωνίας είναι όχι μόνο περιττό κόστος, αλλά και ζημιά ως προς την εμπορευματοποίηση κοινωνικών αγαθών.

Με αυτό τον τρόπο προκύπτει μια έντονη απαξίωση των επιστημών στην Ελλάδα. Καταρχήν η ερευνητική διαδικασία στα πανεπιστήμια είναι κυρίως άνευ αμοιβής, άρα ή γίνεται με κόστος του υποψηφίου διδάκτορα, ή γίνεται ως παράλληλη με μια βασική εργασία δραστηριότητα, με ό,τι περιορισμούς αυτό συνεπάγεται για την ποιότητα και το χρονικό πλαίσιο της ερευνητικής διαδικασίας. Όσον αφορά την βασική επιστημονική εργασία, συνεχίζει να είναι χαμηλά αμειβόμενη στον ιδιωτικό τομέα (μηχανικοί, δικηγόροι, καθηγητές, κλπ) είτε στο δημόσιο τομέα (γιατροί, δάσκαλοι, καθηγητές). Μάλιστα οι γιατροί που πολλές φορές θεωρούνται υψηλά αμειβόμενος κλάδος, έχουν βασικό μισθό μετά την ειδικότητα (δηλαδή κοντά στα τριάντα πέντε) μικρότερο πολλών σωμάτων ασφαλείας (τα οποία έχουν τη δυνατότητα εργασίας από τα είκοσι δύο).

Καμιά νομιμοποίηση του πρακτορικού "δικαιοματισμού" στο όνομα του κινήματος!

Επί τροχάδην, μερικές σκέψεις για το θέμα των ομόφυλων ζευγαριών κλπ.

Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη

Πρώτον. Δεν είναι ένα ζήτημα που προέκυψε από τα κάτω, από την κοινωνία,  ως μαζικό κοινωνικό αίτημα. Αντίθετα, συστηματικά προωθείται από συστημικούς μηχανισμούς και φορείς, από τα πάνω και με όρους, συχνά, εξοργιστικής προπαγάνδας, η οποία κάνει ότι μπορεί για να επιβάλλει την "identity politics" ατζέντα της κόντρα στη βούληση ποσοστών της κοινωνίας που αγγίζουν το 70%, όπως έδειξε ακόμα και πρόσφατη έρευνα της GPO - του κυβερνητικού παρατρεχάμενου Θεοδωρικάκου. Και ας μην αναρωτηθεί κανείς καν για το ταξικό "πρόσημο" αυτού του πλειοψηφικού ρεύματος: ανάμεσα στο Αιγάλεω και το Κερατσίνι από τη μια και την Κηφισιά και τη Φιλοθέη από την άλλη, υπάρχει κανείς που αμφιβάλλει σε ποιες περιοχές τα ποσοστά του "ναι" είναι υψηλοτέρα και σε ποιες χαμηλότερα;

Δεύτερον. Αν προς στιγμήν αφήσουμε εκτός συζήτησης το αν και κατά πόσο έχει "δικαίωμα" ή όχι ένα ομόφυλο ζευγάρι στο να ανατρέφει παιδιά (από τη στιγμή που η επιλογή του συνιστά άρνηση της φυσικής διαδικασίας γέννησης αυτών των παιδιών), τότε είναι φανερό ότι το δικαίωμα αυτό για τα ομοφυλόφιλα άτομα στην Ελλάδα είναι νομικά κατοχυρωμένο ήδη από το 1946, με την θέσπιση δικαιώματος υιοθεσίας σε κάθε μεμονωμένο άτομο, ακόμα και εκτός γάμου. Κανείς λοιπόν δε μπορεί να ισχυριστεί ότι η συζήτηση που γίνεται αφορά στην κάλυψη ενός πραγματικού νομικού κενού και στην κατοχύρωση ενός , τάχα, ανεκπλήρωτου ως σήμερα, ανθρώπινου δικαιώματος.

Τρίτον. Η δυνατότητα τεκνοθεσίας ενός ομόφυλου ζεύγους μέσω παρένθετης μητέρας είναι τουλάχιστον το ίδιο προβληματική όσο και για ένα ετερόφυλο. Στην ουσία μιλάμε για την απογείωση της λογικής της γυναίκας ως "συσκευής αναπαραγωγής". Και μην πει κανείς για το "δικαίωμα ενός ζευγαριού να αποκτήσει παιδί" γιατί εδώ το κυρίαρχο στοιχείο είναι το οικονομικό - ταξικό: το κόστος μιας εγκυμοσύνης μέσω παρένθετης μητέρας κυμαίνεται σε αρκετές δεκάδες χιλιάδες ευρώ (>70k), έτσι ώστε μόνο οικογένειες από πολύ συγκεκριμένα κοινωνικά στρώματα να έχουν τη δυνατότητα να ασκήσουν αυτό το "δικαίωμα". Να "νοικιάσουν" δηλαδή μια γυναικεία μήτρα για να κυήσει και να γεννήσει το παιδί τους. Μιλάμε για την πλήρη στρέβλωση της έννοιας της μητρότητας. Αντί λοιπόν να συζητάμε (και το γυναικείο κίνημα να απαιτεί!) την κατάργηση ή έστω τη θέσπιση πολύ αυστηρών προϋποθέσεων εφαρμογής του θεσμού της παρένθετης μητέρας, συζητάμε για την επέκταση του ώστε να καλύπτει και ζευγάρια των οποίων η επιλογή εξ ορισμού αποκλείει την έννοια της απόκτησης παιδιών με τη μόνη διαδικασία που γνωρίζει η φύση. Κι αυτό ορισμένοι, το ονομάζουν... "προοδευτισμό"!!!

Κασσελάκης και Μπέος, πλευρές στο ίδιο νόμισμα;

Οι δηλώσεις για την παρένθετη μητρότητα, οι αντιδράσεις και τα «δύο στρατόπεδα»

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

Ένας πλούσιος, «επιτυχημένος» εφοπλιστής ή μπρόκερ, λευκός άντρας άρτι αφιχθείς από τις ΗΠΑ και πρόεδρος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δήλωσε ότι σκοπεύει να αποκτήσει δύο αγόρια με παρένθετη μητέρα, ώστε να μεταφερθούν σε αυτά οι προσωπικότητες του ίδιου και του συντρόφου του.

Λίγο μετά, ένας πρώην προφυλακισμένος για υποθέσεις παράνομου στοιχηματισμού, μεγαλοπαράγοντας του ποδοσφαίρου, τραμπούκος ολκής και νυν δήμαρχος Βόλου, αφού πρώτα κι εκείνος προσγειώθηκε στην «πόλη του» πριν μια δεκαετία στηριζόμενος από τοπικά συμφέροντα αλλά και παράγοντες των μεγάλων κομμάτων, έκανε δηλώσεις του τύπου «θα υιοθετούμε παιδιά για να παράγουμε πούστηδες;».

Αναμενόμενα οι δηλώσεις Μπέου προξένησαν τη γενική κατακραυγή. Όλο το κομματικό φάσμα τις καταδίκασε και από πολλούς διατυπώθηκε η απορία πώς είναι δυνατόν μεγάλο τμήμα πολιτών να ψηφίζει «Μπέους». Το Τμήμα Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ έκανε λόγο για «έκφραση ρατσιστικού και ομοφοβικού ακραίου μίσους» και η εισαγγελέας Αρείου Πάγου διέταξε να διερευνηθεί αν η δήλωση Μπέου εμπίπτει στις διατάξεις του αντιρατσιστικού νόμου, ενώ η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και η οργάνωση Orlando LGBT+ έκαναν συμπληρωματική αναφορά στην Εισαγγελία.

Για τις αρχικές δηλώσεις Κασσελάκη δεν «έπεσε το διαδίκτυο», δεν υπήρξε σχεδόν καμιά διαμαρτυρία από χώρους ή άτομα που υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν καταδικάστηκαν από προσωπικότητες του προοδευτικού και αριστερού χώρου, και δεν έβγαλε ανακοίνωση το τμήμα δικαιωμάτων κανενός κόμματος. Κάποιοι σχολίασαν αρνητικά την επιλογή φύλου των μελλοντικών τέκνων, αλλά μέχρι εκεί.

Ο Κασσελάκης και η παρένθετη Μητέρα

Της Κατερίνας Μάτσα

Δυο αγόρια με παρένθετη μητέρα θέλει να αποκτήσει ο “αριστερός επιχειρηματίας” Στέφανος Κασσελάκης, ο νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν επιθυμεί να είναι κορίτσια για να τα μεγαλώσουν μαζί με τον σύντροφό του. Η προτίμηση αποτελεί μια «ενσυναίσθηση»(!), όπως δήλωσε ο ίδιος στην τηλεοπτική εκπομπή του πρώην “Ποταμίσιου” και νυν δεξιότατου μητσοτακικού Σταύρου Θεοδωράκη. Ελπίζει, πρόσθεσε, ότι τα παιδιά θα πάρουν και την προσωπικότητα του ίδιου και του συντρόφου του.

Η παρένθετη μητέρα είναι μια κερδοφόρα επιχείρηση που έχει αναπτυχθεί τις τελευταίες δεκαετίες στην Αμερική και σε πολλές χώρες μαζί και στην Ελλάδα από ασφαλιστικές εταιρείες, μεγαλογιατρούς και διεφθαρμένους δικηγόρους σαν μια εμπορευματική μηχανή, που δίνει τη δυνατότητα σε ευκατάστατα ζευγάρια να αποκτήσουν παιδί. Φτωχές γυναίκες από ρημαγμένες χώρες που βρίσκονται τώρα στη μαύρη προσφυγιά δέχονται να γονιμοποιήσουν ωάρια και να γεννήσουν παιδί για να πληρωθούν από αδίστακτους εκμεταλλευτές στην υπηρεσία πλούσιων ζευγαριών. Είναι γι’ αυτές ένα μέσον επιβίωσης. Γι’ αυτό και δέχονται τους όρους τού συμβολαίου που απαγορεύει οποιαδήποτε επαφή της βιολογικής μητέρας με το παιδί που θα γεννηθεί. Συχνά ο τοκετός γίνεται με καισαρική, ώστε όταν η μητέρα ξυπνήσει να έχει ήδη απομακρυνθεί από αυτήν το νεογέννητο. Η γυναίκα, αντιμετωπίζεται καθαρά ως μηχανή αναπαραγωγής, χωρίς κανένα δικαίωμα.

Σε κάποιες περιπτώσεις, για να μην δημιουργηθούν προβλήματα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, οι μέλλουσες μητέρες υποχρεώνονται να παραμείνουν εσώκλειστες μέχρι τον τοκετό. Τα παιδιά που γεννιούνται συνήθως μεταφέρονται μακρυά από τη χώρα που γεννήθηκαν για να διοχετευθούν στην αναπαραγωγική αγορά ή ακόμα και στην αγορά ζωτικών οργάνων. Κανένας θεσμικός φορέας δεν εποπτεύει αυτές τις γεννήσεις, κανένας νόμος δεν προστατεύει αυτά τα παιδιά, που αντιμετωπίζονται σαν κοινά εμπορεύματα στην καπιταλιστική αγορά.