Συνάντησα
προ ημερών έναν παλιό φίλο, ο οποίος (δεν είναι υπερβολή) έχει φάει τα νιάτα
του για την Αριστερά. Και όταν λέμε έχει φάει τα νιάτα του, δεν εννοούμε σε
λογίδρια και φωτογραφίσεις με λεζάντα «ο δρόμος του αγώνα είναι μπροστά μας»
λίγο πριν τα μεσημεριανά τσίπουρα της Κυριακής. Ο άνθρωπος σκέφτεται και
λειτουργεί ως αριστερός, αλλά κυρίως σκέφτεται γενικώς.
Καθώς
είχα να τον δω καιρό, βρήκα την ευκαιρία να τον ρωτήσω ποια είναι η άποψή του
για την Αριστερά σήμερα και κυρίως για τα φημολογούμενα για την ανασυγκρότησή
της και την επιστροφή όποιου Μαρμαρωμένου Βασιλιά. Γνωστός για το χιούμορ του ο
παλιός φίλος, σχολίασε πρωτίστως ότι δεν μπορεί να φανταστεί χωρίς να γελάσει,
πως η Αριστερά αναμένει μαρμαρωμένους Βασιλιάδες και μάλιστα ροζ απόχρωσης.
Αφού γέλασα ομολογώ με τα υπονοούμενα, επέμενα στην ερώτηση περί του πώς
αξιολογεί σήμερα την Αριστερά.
«Άκου να σου πω», μου είπε ο φίλος, χρησιμοποιώντας την φράση που συνήθιζε να
χρησιμοποιεί ο Χαρίλαος Φλωράκης όταν ήθελε να σε προϊδεάσει ότι αυτό που
ακολουθεί είναι άξιο προσοχής: «Παρακολουθώ, όσα λέγονται και γράφονται για την
Αριστερά και κυρίως τις υποσχέσεις ότι θα ξαναδώσει το κυβερνητικό παρόν. Έχω
πλέον σταματήσει να αναρωτιέμαι τι από αυτά που γράφονται είναι πραγματικές
προθέσεις και τι πηχτή ανοησία. Θα σου πω τι μου θυμίζει σήμερα η Αριστερά με
ένα ανέκδοτο που λέγαμε την παλιά εποχή χωρίς τον κίνδυνο να βγάλει ανακοίνωση
η Επιτροπή Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ για να μας καταγγείλει για σεξισμό».
Φυσικά
γέλασα και τον προέτρεψα να πει το ανέκδοτο χωρίς φόβο.
«Λοιπόν
αγαπητή μου Μπάμπουσκα, συναντήθηκαν κάποια στιγμή δυο παλιοί φίλοι και άρχισαν
να ρωτάνε ο ένας τον άλλον πώς τα πάνε. «Εγώ χάλια» , είπε ο ένας «γιατί μόλις
χώρισα μετά από χρόνια γάμου και συνεχών αντιπαραθέσεων με τη σύζυγο».
«Σοβαρά;» του λέει ο άλλος, «πολύ λυπάμαι. Κρίμα που είσαι σε τέτοια θέση. Εγώ
έχω κλείσει 15 χρόνια γάμου και είμαι σε πλήρη αρμονία με τη σύζυγο».
«Μα
πώς τα καταφέρνεις;» ήταν η απορία του φίλου του.
«Μα με τη γυναίκα μου έχουμε μοιράσει τους ρόλους και αυτό διευκολύνει να μην υπάρχουν συγκρούσεις». «Δηλαδή;» ρώτησε όλο ενδιαφέρον ο πάσχων.
