Οι τελευταίες πορείες διαμαρτυρίας στο Κέντρο της Αθήνας, με τους εργαζόμενους στην Eldorado-Μπόμπολα από τη μια, και τους διαδηλωτές ενάντια στην εξόρυξη από την άλλη, έφτασαν την πόλωση αλλά και τις αντιφάσεις στα άκρα, ιδιαίτερα ύστερα από τη συγκρότηση της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Εργάτες εναντίον εργατών; Ξεπουλημένοι εναντίον υπερασπιστών γης; Βιομηχανισμός εναντίον μικρομεσαίας τουριστικής οικονομίας; Ο φόβος της ανεργίας ενάντια στην εξασφάλιση του μεροκάματου μέσα από παρασιτικές μικροδουλειές; Καταστροφείς της φύσης στο όνομα της επιβίωσης και του Μπόμπολα και ντόπιοι που αγαπούν τον τον τόπο τους και τη φύση του; Σίγουρα όλα αυτά συμβαίνουν και μάλιστα θεωρώ ότι η πιο αντιστασιακή μορφή που εκδηλώθηκε τα προηγούμενα χρόνια στην Ελλάδα, αφορούσε υπεράσπιση τόπων (Κερατέα, Σκουριές, Θράκη, αντιστασιακοί Δήμοι ενάντια στον Φούχτελ, κ.α) που φόβιζε περισσότερο τους ντόπιους και ξένους δυνάστες σε σχέση με επαναλαμβανόμενες κομματικές λιτανείες στο κέντρο της πόλης οι οποίες δεν εντάσσονταν σε ένα συνολικό πλαίσιο αμφισβήτησης του μοντέλου ζωής και ανάπτυξης.
