Ο αγώνας των εργατών της ΛΑΡΚΟ κι ένα κεφάλαιο από το μυθιστόρημα του Τζον Στάινμπεκ «Τα Σταφύλια της Οργής»...
Της Δήμητρας Μυρίλλα
Όταν ένας εργάτης απολύεται, είμαστε όλοι απολυμένοι… σήμερα, αύριο, κάποια μέρα. Όταν το παιδί ενός απολυμένου εργάτη δεν έχει ψωμί και καινούργια παπούτσια, είναι το δικό μας παιδί. Όταν η οικογένεια του απολυμένου εργάτη ξεσπιτώνεται, όλοι εμείς είμαστε χωρίς σπίτι.
Ο αγώνας των εργατών της ΛΑΡΚΟ δεν είναι μόνο δικός τους αγώνας. Είναι και δικός μας. Κι αν δεν είναι… ΠΡΕΠΕΙ να γίνει. Οφείλουμε να τον κάνουμε δικό μας. Το οφείλει καθένας από εμάς και όλοι μαζί γιατί αυτό που κάνει τον άνθρωπο Ανθρωπο είναι μόνο η Αλληλεγγύη. Και εκείνο που τον εξυψώνει σε νου σκεπτόμενο η είναι συνείδηση του χρέους και της ιστορικής αναγκαιότητας.
Ετούτο το ξέφρενο και αγριεμένο τέρας που ονομάζεται «κεφάλαιο» και που πετάει οικογένειες στο δρόμο, δεν ξεχωρίζει εσένα, εμένα, εκείνον. Η ΛΑΡΚΟ, η COSCO, η e-food είναι μόνο κάποια από τα πολλά κεφάλια του ίδιου τέρατος και όλοι εμείς η τροφή για τα χρηματιστήριά τους.
Αυτές τις ώρες που οι εργαζόμενοι της ΛΑΡΚΟ, οι οικογένειές τους, τα παιδιά τους δίνουν μια μάχη της οποίας η έκβαση μας αφορά όλους θυμηθήκαμε και παραθέτουμε εκείνο το κεφάλαιο από το μυθιστόρημα του Τζον Στάινμπεκ «Τα Σταφύλια της Οργής»
















