Είναι κάτι άνθρωποι αόρατοι, μ’ έναν μανδύα θλίψης καλυμμένοι. Δεν τους προσέχεις στη δουλειά, κι όμως, τις περισσότερες φορές, είναι οι μόνοι που εργάζονται, αλλά οι πρώτοι που θα χάσουν τη δουλειά τους. Φταίει που δεν μιλούν πολύ, που δεν γελάνε δυνατά, που δεν τραβούν την προσοχή με ρούχα κραυγαλέα και μπογιές και χρώματα.
Είναι κάτι άνθρωποι που όλο τους κλέβεις τη σειρά τους στην ουρά στην Τράπεζα, στο σούπερ μάρκετ και ποτέ δεν διαμαρτύρονται.
Είναι κάτι άνθρωποι που σηκώνονται από τη θέση τους στο αστικό για να καθίσεις και δεν θα σε καρφώσουν με τα μάτια για να απαιτήσουν το «ευχαριστώ» σου. Είναι κάτι άνθρωποι που σου κρατούν την πόρτα για να προλάβεις το ασανσέρ, στον όροφό σου να ανέβεις και «καλημέρα» δεν τους λες.
Είναι κάτι άνθρωποι που υποφέρουν τις γιορτές από τα γέλια σου και τα τραγούδια, αλλά ποτέ τους δεν θα τρέξουν στον διαχειριστή να κάνουνε παράπονα.
