Οι δύο κόσμοι των ελίτ της παγκοσμιοποίησης
Από τη μία έχουμε ένα ακόμα παράδειγμα χυδαίας, καθαρματικής συμπεριφοράς από έναν άνθρωπο του θεάματος, και μάλιστα του δήθεν εναλλακτικού, που φανερώνει την ύπαρξη δύο παράλληλων κόσμων οι οποίοι παρά τη φαινομενική τους αντίθεση συνυπάρχουν με μεγάλη ευκολία μέσα στο σύμπαν της παγκοσμιοποιητικής τάξης πραγμάτων. Ξεφεύγοντας από τη στενή ελληνική πραγματικότητα και κοιτώντας και το γενικότερο πλαίσιο τέτοιων περιπτώσεων παρατηρούμε ότι, από τη μία, έχουμε τον κόσμο μιας πνευματώδους σαχλαμάρας, μια γελοίας ελαφρότητας που επιδιώκει να έχει μια αντιπολιτευτική τοποθέτηση (είτε με πολιτική είτε με καλλιτεχνική χροιά). “Καθωσπρέπει” άτομα της πολιτικής και της οικονομικής ζωής, στελέχη της βιομηχανίας του θεάματος, τα οποία ως αποτέλεσμα της εποχής (και της αντίστοιχης αλλαγής των συστημικών παραμέτρων) χειρίζονται πλέον έναν κουλτουριάρικο λόγο πλήρως, όμως, ενταγμένο στις απαιτήσεις της «χίπστερ» («εναλλακτικής και μοδάτης») διάστασης της παγκοσμιοποιητικής κουλτούρας. Υπερασπιστές των δικαιωμάτων σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης και υπέρμαχοι των διάφορων μειονοτήτων. Αυτή είναι η εικόνα που επιθυμούν οι ελίτ να σχηματίσουν για τους εαυτούς τους προς λαϊκή κατανάλωση.
