Η ανάθεση είναι το μπανιστήρι του ανέραστου

Του Κίμωνα Ρηγόπουλου

Στο κύκνειο άσμα του Άρθουρ Μίλερ ένας αποσβολωμένος από την πραγματικότητα που τον πνίγει άνθρωπος ψελλίζει συνεχώς: ποιο είναι το θέμα; Ακριβώς εδώ βρισκόμαστε. Πνιγμένοι στην αφόρητη ύλη των δελτίων ειδήσεων, σε μια έκθεση ιδεών των ανίδεων, χωρίς πρόλογο, κυρίως θέμα και επίλογο, αλλά με πολλά know how, σηκώνουμε τα χέρια ψηλά και αναφωνούμε κι εμείς: ποιο είναι το θέμα; Ανάμεσα σε Βαρουφάκειους γρίφους και τακτικισμούς χωρίς στρατηγική προσπαθούμε να αρθρώσουμε την άποψή μας, που καταλήγει να είναι η ολοένα και πιο ασθενική επιθυμία μας. Μεταξεταστέοι ισοβίως στο πάθημα που δεν γίνεται ποτέ μάθημα. Έτοιμοι να αναθέσουμε την ονείρωξή μας στα πιο ρωμαλέα κορμιά γιατί «αυτοί ξέρουν» Επιλέγουμε τον ρόλο του ανήμπορου και εξαπατημένου. Είμαστε τα φτωχόπαιδα σε μελό του 60, που βλέπουμε τον γιο του βιομήχανου να φεύγει βολίδα με την κουρσάρα του έχοντας στο πλευρό του την αγαπημένη μας κι εμείς τρώμε την σκόνη του. Κι αυτό αρχίζει να μας αρέσει. Γιατί θα τα λέμε αργότερα πιωμένοι στο καφενείο και όλο και κάποιος θα μας χτυπήσει με κατανόηση στην πλάτη. Ένα θλιβερό αντίγραφο των αντιηρώων του Βάρναλη. Η αυτολύπηση σε όλο της το μεγαλείο και «άντε να περάσει η νύχτα και να΄ρθει το πρωινό»

Πώς να βουτάμε στον Καιάδα με τρόπο πολιτικώς ορθόν

Του Κίμωνα Ρηγόπουλου

Με αφορμή τη δολοφονία του 19χρονου «τζαμπατζή» από τους κεφαλοκυνηγούς των ΜΜΜ, το κτηνώδες σχόλιο της Λένας  Αντουανέτας Διβάνη και την συνηγορία που παρείχε στη σχολιάστρια από τη θέση του πολιτικώς ορθού ο ομόσταυλός της και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ  Τατσόπουλος, έχω να επισημάνω τα εξής:

1. Το ψυχρό αίμα των προαναφερομένων δεν έχει σχέση με την έννοια ψυχραιμία αλλά αποτελεί τον ευφημισμό της χοντροπετσιάς.
2. Η νόσος που διαπερνά και μολύνει την ελληνική κοινωνία έχει χαρακτηριστικά ανθρωπολογικού εκφυλισμού και ο διαχωρισμός αριστερά-δεξιά δεν μπορεί πλέον να αναγνώσει επαρκώς το πρόβλημα και να ανιχνεύσει την έξοδο από την βαρβαρότητα.
3. Το σύνθημα «ή αυτοί ή εμείς» καταντά κενό περιεχομένου αν η πολιτική μας μοναξιά τεντώσει το εμείς μέχρις εκεί που ενδημούν τα σάπια φρούτα της απάνθρωπης πολιτικής «νηφαλιότητας»
4. Αν ο δωσιλογισμός  είναι εκκωφαντικός και αποκρουστικός, η σιωπή των αμνών είναι εθελοντικός ευνουχισμός και νομιμοποιεί τον δωσιλογισμό.