Η νηπενθής κοινωνία, η ουτοπία και η ελπίδα

 Tης Φωτεινής Τσαλίκογλου

«Ο άνθρωπος του 21ου αιώνα θα είναι θρησκευόμενος ή δεν θα υπάρξει». Η προφητεία του Μαλρό δεν ήταν λανθασμένη. Η κακοδαιμονία του σύγχρονου, μη θρησκευόμενου και όλο και πιο βαθιά δυστυχισμένου και ανήμπορου ανθρώπου είναι εμφανής.

Ο Ιγνάσιο Ραμονέ αναφέρει την ιστορία ενός χρεοκοπημένου μικροεπενδυτή που κρεμάστηκε σε ένα δημόσιο πάρκο στη Μαδρίτη, καταγγέλλοντας τον κανιβαλισμό του συστήματος. Στο γράμμα που άφησε έλεγε πως έδωσε μια ύστατη ελπίδα στον Θεό: «Είχα κάτι σαν όραμα, ότι ο Θεός υπάρχει και ότι ίσως η μοίρα μου δεν ήταν η αυτοκτονία». Αγόρασε λοιπόν με όσα χρήματα του είχαν απομείνει λαχεία και Λόττο. «Για να δω αν ο Θεός θα παρενέβαινε και θα με βοηθούσε να ζήσω». Αλλά ο ουρανός παρέμεινε απελπιστικά σιωπηλός, η τύχη δεν του χαμογέλασε και ο άνθρωπος στο τέλος κρεμάστηκε.

"Τα βλέπω όλα μαύρα"

"Τα βλέπω όλα μαύρα". Τα  γνώριμα λόγια της κατάθλιψης έγιναν κυριολεξία. Η αλληγορία έχασε την αλληγορία της. Ο μεταφορικός λόγος έχασε τη μεταφορικότητα του. Δεν είναι "σαν" να τα βλέπεις μαύρα. Eίναι μαύρα. Το μαύρο κάδρο στην οθόνη της ΕΡΤ δηλώνει το τέλος του μεταφορικού λόγου. 

Της Φωτεινής Τσαλίκογλου

 Ολα πλέον γίνανε δυνατά και ενδεχόμενα.
Σιωπή και Σκοτάδι. Στον παγκόσμιο χάρτηιδού οι νέες συντεταγμένες της χώρας μας.
Οι λέξεις χάσανε τα όρια και τη σημασία τους.
Η λέξη  "εξυγίανση" μυρίζει αρρώστια,  η "θεραπεία" γίνεται  "ευθανασία" και η "ευθανασία"  "αργός και βασανιστικός θάνατος", ο "ορθολογισμός" ισοδυναμεί  με παράνοια και παραλογισμό,  η "αναδιάρθρωση" με αφανισμό, κι  όσο για το "κοινό καλό" ποτέ άλλοτε δεν θύμιζε τόσο πολύ το "έκτακτο κακό".
Όσοι επιχαίρουν, όσοι λένε "Μπράβο Σαμαρά, που βάζεις το μαχαίρι στο κόκαλο", όσοι πανηγυρίζουν με την απόλυση των "άχρηστων" εργαζομένων, όσοι απολαμβάνουν τη διχοτόμηση της κοινωνίας σε άξιους εργαζόμενους και ανάξιους απολυμένους, πειραματίζονται με τηνεκκόλαψη ενός νέου είδους ανθρώπου.