Η Λύσσα απέναντι σ' εκείνον που αντιστέκεται

Η επίθεση στην Καρυστιανού ως συμπτωματολογία μιας παρηκμασμένης πολιτικής κουλτούρας

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Ο Καμύ είχε εντοπίσει, με χειρουργική ακρίβεια, έναν από τους σκοτεινότερους μηχανισμούς του ανθρώπινου ψυχισμού και των κοινωνιών λέγοντας πως «Μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει, αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σ’ αυτό που σε συνθλίβει».

Αυτή η φράση δεν περιγράφει μόνο μια υπαρξιακή μάχη. Περιγράφει την αντίδραση των υποταγμένων απέναντι σε όσους αρνούνται να ζήσουν γονατιστοί.

Και αυτή η δυναμική εξηγεί σχεδόν τέλεια το φαινόμενο της επιθετικότητας απέναντι στη Μαρία Καρυστιανού.

Η Μαρία Καρυστιανού προκαλεί τόση εχθρότητα γιατί κάνει κάτι που οι περισσότεροι δεν αντέχουν να δουν. Αντιστέκεται εκεί όπου οι άλλοι έχουν παραδώσει τα όπλα.

Η δύναμή της, η καθαρότητά της, η επιμονή της, η αδιαπραγμάτευτη αναζήτηση της αλήθειας, ξεσκεπάζουν όχι απλώς το πολιτικό σύστημα, αλλά την υποταγή πολλών σε αυτό.

Γι’ αυτό η επίθεση δεν είναι απλώς πολιτική. Είναι υπαρξιακή.

Η παρουσία της υπενθυμίζει στον καθένα τι δεν έκανε, τι δεν τόλμησε, πότε υποχώρησε, πού ντράπηκε, πού βολεύτηκε. 

Η Καρυστιανού λειτουργεί σαν καθρέφτης της ατομικής και συλλογικής μας υποταγής και ανεπάρκειας.

Κι αυτό είναι αφόρητο για όσους έχουν χτίσει την ταυτότητά τους πάνω στη συμβατότητα, στην υποταγή, στην προσαρμογή.

Έλληνες της Κύπρου, το δίλημμα είναι απλό: Αντίσταση στην τουρκοποίηση ή υποτέλεια…

FILE PHOTO: Στιγμιότυπο από την επιμνημόσυνη δέηση υπέρ των πεσόντων αξιωματικών και οπλιτών κατά την τουρκική εισβολή του 1974 που τελέστηκε στο στρατιωτικό κοιμητήριο στον Τύμβο Μακεδονίτισσας, στη Λευκωσία. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΚΥΠΕ, ΚΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Στην Αθήνα και στη Λευκωσία το πολιτικό και κομματικό σύστημα αρνείται να βάλει φρένο στον κατήφορο…

Του Σάββα Ιακωβίδη *

Ζούμε ιστορικά δραματικές και πρωτοφανείς ημέρες ως Ελληνισμός και ως παγκόσμια κοινότητα. Πόλεμοι, συγκρούσεις. Άναρχο διεθνές σύστημα. Ισοπέδωση αρχών και αξιών. Τραγική ανεπάρκεια ηγετικών αναστημάτων. Εγκληματικές παραβιάσεις θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών. Συνεχής υπονόμευση του κράτους δικαίου και της Δημοκρατίας.

Ένας νέος αυταρχισμός και μια νέα τυραννία ανέτειλαν στον κόσμο όπου το συμφέρον, η ιδιοτέλεια, η αρπαγή και η λεηλασία, συνταιριαγμένα με την εντεύθεν παγκόσμια και περιφερειακή παρακμή, προαναγγέλλουν ήδη ένα απείρως χειρότερο «1984».

Ειδικά όσον αφορά τον Ελληνισμό, ένα θλιβερό κριτήριο της κατάπτωσης και της παρακμής του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα και στην Κύπρο δεν είναι μόνο η συμφεροντολαγνεία όσων διαχειρίζονται τον δημόσιο βίο. Ούτε η συντριπτική και κατακόρυφη πτώση «της κατά κεφαλήν καλλιέργειας», όπως πικρά υπεδείκνυε ο Χρήστος Γιανναράς.

• Ούτε ακόμα ο απεχθής πρωτογονισμός τηλεοπτικών κυμβάλων, η ανυπαρξία Παιδείας, η καλπάζουσα διαφθορά της κοινωνίας που έχει εγκυστωθεί στο DNA πολλών πολιτών.

Δεν είναι η ωρυόμενη άρνηση της πατρίδας, ο άθλιος «δικαιωματισμός», ο χαμερπής ραγιαδισμός, ο προκλητικός αρχοντοχωριατισμός. Ειδικά στην Κύπρο αυτό που ματώνει οδυνηρά είναι η ανέμελη κατάποση, χώνεψη και αποδοχή της τουρκικής κατοχής.

Οι εκπρόσωποι του πολιτικού και κομματικού συστήματος μηρυκάζουν γελοιωδώς το δηλητηριώδες ποιηματάκι της τουρκοδιζωνικής. Ανιστόρητοι, θλιβεροί κατευναστές του τουρκικού θηρίου, σύρουν τον κυπριακό Ελληνισμό προς τον διζωνικό όλεθρο: Στην κατάλυση και διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως υποκείμενο του Διεθνούς Δικαίου, κράτους-μέλους της ΕΕ, του ΟΗΕ και Διεθνών Οργανισμών, και στην τουρκοποίηση.

• Στην Αθήνα και στη Λευκωσία το πολιτικό και κομματικό σύστημα αρνείται να βάλει φρένο στον κατήφορο και ν’ αλλάξει στρατηγική για να διασωθεί ξανά η Κυπριακή Δημοκρατία.

Η κατάσταση στην Κύπρο είναι απείρως και πολλαπλασίως χειρότερη από το 2004, όταν, υπό καταιγισμό απειλών, «Μικρασιατικών» καταστροφών και ψευδολογιών, πολιτικοί και κόμματα, με τη συνέργεια και Ελλαδιτών, εκβίαζαν ξεδιάντροπα τους Έλληνες της Κύπρου να συναινέσουν ώστε να παραδοθεί αύτανδρη σε μια νέα τουρκοκρατία.

Η Ανεξάρτητη Συρία, η Συρία της Αντίστασης στο Ισραήλ, στις ΗΠΑ, στην Τουρκία, στον ISIS έπαψε να υπάρχει σήμερα το πρωί.

Του Γιάννη Ραχιώτη

Η Ανεξάρτητη Συρία, η Συρία της Αντίστασης στο Ισραήλ, στις ΗΠΑ, στην Τουρκία, στον ISIS έπαψε να υπάρχει σήμερα το πρωί. 

Η Συρία κέντρο του άξονα της αντίστασης, στυλοβάτης της ανεξαρτησίας του Λιβάνου, στρατηγικό βάθος της  Χεζμπολάχ  και της αντικατοχικής αντίστασης στο Ιράκ η σύμμαχος  του Ιράν ανήκει πλέον στο ηρωικό παρελθόν του αραβικού κόσμου.  

Μαζί της τελειώνει  και ο άξονας της αντίστασης και - τουλάχιστον για αυτή την ιστορική περίοδο- οι αραβικές ελπίδες για απελευθέρωση από τη δυτική νεοαποικιοκρατία. Η Μέση Ανατολή περνάει στον ολοκληρωτικό έλεγχο των ΗΠΑ  - Ισραήλ που θα προσφέρουν βέβαια το κατάλληλο αντάλλαγμα στη χώρα που αποδείχθηκε ο πολυτιμότερος σύμμαχός τους την κρίσιμη στιγμή. Στην Τουρκία. 

Το σχέδιο που είχε εξαγγείλει ο πατέρας Μπους στις αρχές τις 10ετίας του '90 για μιά νέα = υποτελή στις ΗΠΑ, Μέση Ανατολή ολοκληρώθηκε σήμερα.  Μετά τους αραβικούς λαούς, ο δεύτερος μεγάλος χαμένος είναι η Ρωσία, αλλά η ίδια δεν φαίνεται να το έχει καταλάβει ακόμη.

Κοινή Ανακοίνωση των οργανώσεων της Παλαιστινιακής Αντίστασης (Hamas, PFLP, PIJ, DFLP PFLP-GC )

Κοινή δήλωση που εξέδωσαν στη Βηρυτό στις  28/12/2023, το Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης (Χαμάς), το Λαϊκό  Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP),  το Παλαιστινιακό Κίνημα Ισλαμικής Τζιχάντ (PIJ), το  Δημοκρατικό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (DFLP),  το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης - Γενική Διοίκηση Βηρυτός 

Η ηγεσία των παρατάξεων της Παλαιστινιακής αντίστασης πραγματοποίησε συμβουλευτική συνάντηση στη Βηρυτό, όπου συζήτησαν τις εξελίξεις της πλημμύρας στο Al-Aqsa μάχη εν μέσω της συνεχιζόμενης σιωνιστικής επίθεσης στη γη, τους ανθρώπους και τους ιερούς τόπους μας, ειδικά στη Λωρίδα της Γάζας, στην Παλαιστινιακή Δυτική Όχθη και στο Αλ Κουντς. Η συνάντηση ολοκληρώθηκε με τα ακόλουθα αποτελέσματα: 

[1] : Με κάθε υπερηφάνεια και τιμή, οι παρευρισκόμενοι επαίνεσαν την ηρωική σταθερότητα του λαού μας στα κατεχόμενα εδάφη, ιδιαίτερα τη θρυλική σταθερότητα του λαού μας στη Λωρίδα της Γάζας, όπου τα παιδιά, οι γυναίκες και όλοι μας ο λαός μας, με γυμνό στήθος, αντιμετωπίζει τις βάναυσες ενέργειες του «ισραηλινού» εχθρού, ο οποίος στόχευσε καταφύγια εκτοπισμένων, σπίτια, τζαμιά, εκκλησίες, σχολεία, νοσοκομεία και τις γενικές εγκαταστάσεις υποδομής, ως μέρος της εφαρμογής μιας γενοκτονίας και καμένης- επίγεια πολιτική ενάντια στον ακλόνητο λαό μας, που ματαίωσε σθεναρά το σχέδιο μαζικών εκτοπισμών στους Άραβες γείτονες, για να αδειάσει την ακλόνητη Λωρίδα των κατοίκων της και να την προσαρτήσει στο κράτος κατοχής και μαζικών δολοφονιών. Αυτό το σχέδιο στοχεύει ξεκάθαρα στον τερματισμό της παλαιστινιακής εθνικής υπόθεσης και την εκκαθάριση των νόμιμων εθνικών δικαιωμάτων του λαού μας, στον καθορισμό της μοίρας, στην ίδρυση του ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους με πρωτεύουσα την Αλ Κουντς και στη διασφάλιση του δικαιώματος επιστροφής για τους πρόσφυγες του λαού μας. στα σπίτια και τις περιουσίες τους, σύμφωνα με το ψήφισμα 194, σε αντίθεση με την προσάρτηση εδαφών που κατέλαβαν στον επιθετικό πόλεμο του 1967 και την ίδρυση του «μεγάλου Ισραήλ» σε βάρος του εθνικού μας σχεδίου, της ταυτότητας του λαού μας και του δικαιώματός του στην κυριαρχία στη γη τους και στην ίδρυση του ανεξάρτητου κράτους τους με πρωτεύουσα την Αλ Κουντς. 

Η Σούχα Μπεσάρα στο TPP: «Η Αντίσταση ενάντια στην κατοχή δεν είναι τρομοκρατία»

Η Λιβανέζα αγωνίστρια της Αντίστασης, Σούχα Μπεσάρα, μιλάει στον Παναγιώτη Παπαδομανωλάκη, στο TPP, για την κράτηση και την άρνηση εισόδου από τις ελληνικές αρχές. «Η Ελλάδα εμφανίζεται σαν εκτελεστής της βούλησης του Ισραήλ» καταγγέλει ο δικηγόρος Γιάννης Ραχιώτης.

Του Παναγιώτη Παπαδομανωλάκη

Το βράδυ της Τρίτης 11 Ιουλίου, οι ελληνικές αρχές κράτησαν επί ώρες στο αεροδρόμιο της Αθήνας τη Λιβανέζα αγωνίστρια της Αντίστασης Σούχα Μπεσάρα, επικαλούμενες λόγους ασφαλείας και θεωρώντας την persona non grata. Στη συνέχεια, την απέλασαν πίσω στη Βηρυτό, από όπου το επόμενο πρωί πέταξε στην Ελβετία, όπου διαμένει. Η Λιβανέζα κομμουνίστρια πέρασε 10 χρόνια στο στρατόπεδο κράτησης του Κιάμ, καθώς προσπάθησε ανεπιτυχώς να δολοφονήσει τον Αντουάν Λαχάντ, τον τότε αρχηγό του -υποστηριζόμενου από το Ισραήλ- κατοχικού Στρατού του Νοτίου Λιβάνου (SLA). Μετά την απελευθέρωσή της, το 1998, ζει μόνιμα στην Ελβετία, από όπου έχει λάβει υπηκοότητα.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Λιβάνου, η Συντονιστική Επιτροπή της Αραβικής Αριστερής Συσπείρωσης και η Χεζμπολάχ έχουν καταγγείλει ήδη το περιστατικό και καλούν τις αρχές του Λιβάνου να λάβουν τα κατάλληλα αντίμετρα, ενώ το ΚΚΕ προχώρησε σε διάβημα διαμαρτυρίας στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Η ίδια δηλώνει πως θα υπερασπιστεί τα δικαιώματα της.

Σούχα Μπεσάρα: «Ένα ευρωπαϊκό κράτος δεν μπορεί να είναι απέναντι σε πολίτες, επειδή είναι Λιβανέζοι ή Παλαιστίνοι ενάντια στο Ισραήλ»

Το TPP επικοινώνησε με τη Σούχα, η οποία είναι καλά και βρίσκεται στην Γενεύη. Η ίδια περιγράφει την περιπέτειά της με τις ελληνικές αρχές, αναφέρωντας πως:

Αντίσταση...

Η βία των αδυνάτων λέγεται αντίσταση

Του Γιώργου X. Παπασωτηρίου

Οι ένστολοι νταήδες του Μακρόν έδειξαν πάλι το αποκρουστικό πρόσωπό τους σε διαδήλωση χιλιάδων πολιτών στο λεκανοπέδιο του Sainte-Soline, στο Deux-Sèvres, όπου μεγαλοαγρότες επιχειρούν να ιδιοποιηθούν το νερό φτιάχνοντας τεράστιες δεξαμενές-ταμιευτήρες, σε βάρος της τοπικής κοινωνίας και των μικρών παραγωγών. «Η μάχη για το νερό είναι ίδια με αυτή για τις συντάξεις. Χρησιμοποιούν την ίδια βία εναντίον μας», δήλωσε ο εκπρόσωπος της Ένωσης Αγροτών, Ζαν Μπενουά. 

Κι εδώ ασκήθηκε η ίδια σαδιστική βία από την γαλλική στρατοχωροφυλακή όπως και στις διαδηλώσεις για το συνταξιοδοτικό. Αποτροπιασμό έχει προκαλέσει η καταγραφή απειλών αστυνομικών κατά νεαρών διαδηλωτών: «Θέλεις ίσως και άλλο χαστούκι για να “ισιώσει” και το δεξί σου σαγόνι. Μην ανησυχείς την επόμενη φορά δεν θα μπεις στο περιπολικό για να πας στο αστυνομικό τμήμα, θα σε βάλω σε ασθενοφόρο…», ακούγεται να λέει αστυνομικός που μόλις έχει χαστουκίσει διαδηλωτή. Έντονες αντιδράσεις προκαλεί και ο τραυματισμός σιδηροδρομικού υπαλλήλου, ο οποίος έχασε το αριστερό του μάτι, ενώ έφευγε από μία διαδήλωση.

Ο Μακρόν επιχειρεί να καταστείλει τη γενικευμένη εξέγερση με τους ένστολους σαδιστές του, αλλά και με τους τηλεοπτικούς αναλυτές του που επιχειρούν να συκοφαντήσουν το κίνημα, προβάλλοντας τη βία των διαδηλωτών. Ο υπουργός Εσωτερικών, Ζεράρ Νταρμανάν, κατηγόρησε την «άκρα αριστερά για θρασύτατες επιθέσεις» και εξέφρασε τη στήριξη του προς τους αστυνομικούς!

Αρθρο της Πρέσβειρας της Κούβας για τον Ημεροδρόμο – “Κρατάμε ψηλά τα λάβαρα της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, της εθνικής κυριαρχίας, του σοσιαλισμού και της αλληλεγγύης με τους λαούς του κόσμου”

(Μετάφραση: Σαπφώ Διαμάντη)

Αρθρο για τον Ημεροδρόμο της Σέλμυς Μαρία Ντομινγκες Κορτίνα – Πρέσβειρας της Κούβας στην Ελλάδα: 

Η Κουβανική Επανάσταση αγωνίζεται εν μέσω πανδημίας ενάντια στο εμπάργκο και την εκστρατεία ψευδών ειδήσεων 

Εξήντα δύο χρόνια Επανάστασης απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες, που συμπληρώθηκαν την 1 η Ιανουαρίου, προσδίδουν παγκόσμια βαρύτητα στον ηρωικό αγώνα του κουβανικού λαού. Σε αυτό το διάστημα μπόρεσε να καταγραφεί η ικανότητα του λαού της Κούβας και των ηγετών της να κρατήσουν ψηλά, απέναντι στην άγρια και ακατάπαυστη εχθρότητα του προπυργίου του ιμπεριαλισμού, τα λάβαρα της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, της εθνικής κυριαρχίας, της ενότητας και ολοκλήρωσης της Λατινικής Αμερικής και Καραιβικής, της δημοκρατίας, του σοσιαλισμού και της αλληλεγγύης με τους λαούς του κόσμου. Το κλειδί της νίκης στη διάρκεια αυτών των έξι δεκαετιών της Επανάστασης υπήρξε η αδιάρρηκτη ενότητα του λαού γύρω από την πρωτοπορία και την ηγεσία της Επανάστασης, από τις μορφές του Κομαντάντε Φιδέλ Κάστρο, του Αρχιστράτηγου Ραούλ Κάστρο, ως τη σημερινή ιστορική συνέχεια των νέων γενεών Κουβανών, στο πρόσωπο του Προέδρου Μιγκέλ Δίας-Κανέλ.

Σήμερα, η ενότητα του λαού, το Κομμουνιστικό Κόμμα και η ηγεσία της Επανάστασης εξακολουθούν να είναι αναγκαία και συνεχίζουν να προωθούν την παγίωση και εμβάθυνση της επαναστατικής διαδικασίας, προκειμένου να αντιμετωπιστεί ο εγκληματικός οικονομικός, εμπορικός και χρηματοπιστωτικός αποκλεισμός των ΗΠΑ κατά της Κούβας, αλλά και να αναπτυχθεί η χώρα προς όφελος της ευημερίας του κουβανικού λαού.

Ελληνική γλώσσα: το πολυτίμητό μας τζιβαϊρικό

Του Δημήτρη Νατσιού

«….Στα χρόνια μας, πρέπει να μην το ξεχνάμε, το ζήτημα δεν είναι πια αν θα γράφουμε καθαρεύουσα ή δημοτική. Το τραγικό ζήτημα είναι αν θα γράφουμε, ή όχι, ελληνικά». Είναι του Σεφέρη η προειδοποίηση, για την εισβολή των ξένων λέξεων, φαινόμενο που έλαβε ανεξέλεγκτες διαστάσεις στις μέρες μας.

Ποιοι είναι όμως οι λόγοι που οδηγούν στην άλωση της γλώσσας μας από τους λεγόμενους ξενισμούς; Πού οφείλεται αυτή η αδικαιολόγητη χρήση ξένων λέξεων και φράσεων; Εν τάχει απαριθμούμε κάποιους απ’ αυτούς.

Πρώτον: Η κάμψη των παραγωγικών και αφομοιωτικών ικανοτήτων της γλώσσας μας. Δείγμα ευρωστίας μιας γλώσσας είναι να εντάσσει και να προσαρμόζει στο δικό της κλιτικό σύστημα ξένες λέξεις ή να πλάθει ελληνολεκτικά αντίστοιχα στοιχεία. Χάρις στον παλαιότερο αφομοιωτικό δυναμισμό της γλώσσας μιλούμε σήμερα για καουμπόηδες, τρακτέρια, βιταμίνες, γκοφρέτες, πλατφόρμα, τεστάρω, καφετζής, ρουσφέτι, μπελάς, μουσαφίρης, λιντσάρω και εκατοντάδες εξελληνισμένες ονομασίες ξένων πόλεων, ποταμών, χωρών. (Βρυξέλλες, Λονδίνο, Αυστρία, Παρίσι, Ρήνος, Βολταίρος, κλπ). Έξοχα δείγματα της ικανότητας της λόγιας κυρίως γλώσσα να πλάθει νέες λέξεις, αντλώντας από τα αστείρευτα γλωσσικά μας κοιτάσματα, και να αντικαθιστά ξένες, έχουμε σε πάμπολλες περιπτώσεις. Έτσι  η πόστα έγινε ταχυδρομείο (ταχύς+δρόμος), ο μίνιστρος έγινε υπουργός, ο αβοκάτος έγινε δικηγόρος (δίκη+αγορεύω), το σπιτάλι έγινε νοσοκομείο (νόσος+ κομώ=φροντίζω), η γαζέτα έγινε εφημερίδα (επί +ημέρα), ο κόνσολος έγινε πρόξενος (προ+ξένος), το καπιτάλι έγινε κεφάλαιο, το ρομάντζο έγινε μυθιστόρημα, το γκουβέρνο έγινε κυβέρνηση, και χιλιάδες άλλες.

Η αποκοπή μας από την αρχαία γλώσσα, η περιθωριοποίηση της λεγόμενης καθαρεύουσας, που ταυτίστηκε με τον στείρο συντηρητισμό (αν και συνιστούσε μια ανεξάντλητη, δανειοληπτική γλωσσική δεξαμενή) κατάντησαν την νεοελληνική “να εκλιπαρεί” τις ξένες γλώσσες, για να καλύψει την ανεπάρκειά της και να μεταφυτεύει, ανεξέλεγκτα και αθρόα, ξένα στοιχεία, χωρίς, επαναλαμβάνουμε, να τα εξελληνίζει ή να τα προσαρμόζει στο δικό της τυπικό.

Γραφή, ήθος, αντίσταση…

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου

Δρ. Θεολογίας, αρχισυντάκτης του περιοδικού «Σύναξη»

Α.

Το 135 μ.Χ. οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την πόλη Μπετάρ και το οχυρό της, έντεκα χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Ιερουσαλήμ και τελευταία εστία των εξεγερμένων Εβραίων. Μια ραβινική παράδοση λέει:

Στην Μπετάρ υπήρχαν πεντακόσια σχολεία, και το μικρότερο απ’ αυτά είχε πάνω από πεντακόσιους μαθητές. Κι έλεγαν οι μαθητές: «Αν έρθουν κατά δω οι εχθροί, θα βγούμε να τους πολεμήσουμε με τα κοντύλια μας και θα τους βγάλουμε τα μάτια».

Οι Ρωμαίοι νίκησαν, κατέλαβαν την πόλη, τύλιξαν κάθε μαθητή με τον πάπυρό του (το βιβλίο του ή το τετράδιό του, σα να λέμε) και τους έκαψαν όλους [*].

Οι Ρωμαίοι ήταν άραγε οι νικητές;

Β.

Τα μολύβια (τα κοντύλια, τα πληκτρολόγια – τέλος πάντων τα εργαλεία που ικανώνουν τα δάχτυλά μας να εκπνεύσουν τη σκέψη μας) δεν είναι για να βγάζουν μάτια˙ είναι για να ανοίγουν μάτια.

Ωστόσο, το άνοιγμα των ματιών έχει να κάνει και με μια περίεργη περίπτωση «βγαλσίματος» των ματιών!

Είναι το να αχρηστεύει κανείς τα μάτια του, κάνοντάς τα γλόμπους χωρίς ενδοχώρα. Είναι το να κοιτάζει μεν αυτά που του λέει το μολύβι του άλλου, μα να μην το βλέπει. Απλούστατα, διότι εκ των προτέρων έχει κατεβάσει ρολά απέναντι στον απέναντι λόγο. Γλόμπος χωρίς ενδοχώρα, ίσον κοίταγμα που δεν εισπράττει τίποτα για να το πάει παραμέσα – στην παλαίστρα του νου και της καρδιάς.  «…Ἵνα βλέποντες βλέπωσι, καὶ μὴ ἴδωσι», που λέει και το ευαγγέλιο (Μάρκ. 4:12).

Σαν σήμερα, Γλέζος και Σάντας κατεβάζουν τη σβάστικα από την Ακρόπολη

Σαν σήμερα ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας κατέβασαν τη σημαία των ναζί από την Ακρόπολη. Πώς είχαν εκτελέσει το παράτολμο σχέδιό τους, ταπεινώνοντας το Γ' Ράιχ...

Οι φοιτητές τότε Μανώλης Γλέζος και Απόστολος Σάντας, με μία παράτολμη ενέργειά τους, κατεβάζουν από την Ακρόπολη τη γερμανική σημαία στις 30 Μαΐου 1941.

Ξημερώματα της 30ής Μαΐου 1941 και δύο 19χρονοι νέοι σκαρφαλώνουν στον Ιερό Βράχο και κατευθύνονται προς τον Παρθενώνα με στόχο να κατεβάσουν τη γερμανική σημαία του Γ' Ράιχ.

Είχε συμπληρωθεί ένας μήνας από την παράδοση της Αθήνας στους Γερμανούς, που ολοκλήρωναν τις επιχειρήσεις τους στην Ελλάδα με την κατάληψη της Κρήτης.

Ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας συλλαμβάνουν το παράτολμο σχέδιο ένα ανοιξιάτικο σούρουπο, όταν από το Ζάππειο αντίκρισαν  την Ακρόπολη. Αποφασίζουν να το υλοποιήσουν, φροντίζοντας μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια, αφού τυχόν αποτυχία σήμαινε θάνατο.

Οι δύο φοιτητές πηγαίνουν στην Εθνική Βιβλιοθήκη και διαβάζουν ό,τι σχετικό υπάρχει με τον Ιερό Βράχο: τις σπηλιές, τις τρύπες και κάθε λογής χάρτες της Ακρόπολης.  Γρήγορα, αντιλαμβάνονται ότι η μόνη διαδρομή που έπρεπε να ακολουθήσουν για να μην γίνουν αντιληπτοί από τους Γερμανούς φρουρούς ήταν μέσω του Πανδρόσειου Άντρου.

Αντίσταση ή εξαφάνιση – Η ώρα της αλήθειας

Του Γιώργου Καραμπελιά

Τελικώς ήρθε η ώρα της αλήθειας για τους Έλληνες. Για χρόνια καλύπτονταν πίσω από ψέματα, αυταπάτες και απάτες ως προς την απειλή –κυριολεκτικά θανάσιμη– που αποτελεί η Τουρκία για το ελληνικό κράτος και το ελληνικό Έθνος. Χρόνια και χρόνια κρυβόμασταν πίσω από το δάχτυλό μας και ανεχόμασταν πολιτικές ηγεσίες, δημοσιογράφους, πανεπιστημιακούς και ψευτοδιανοούμενους να κρύβουν την πραγματικότητα πίσω από αναρίθμητα ψεύδη.

Και όσοι τονίζαμε εδώ και 45 χρόνια, μετά την εισβολή και την κατοχή της Κύπρου, πώς το κυριότερο πρόβλημα για την Ελλάδα είναι ο τουρκικός επεκτατισμός,– και μάλιστα όσοι τα τονίζαμε κινούμενοι στον ευρύτερο δημοκρατικό χώρο, πόσο μάλλον στον εξωκοινοβουλευτικό χώρο–, εισπράτταμε λοιδορίες, συκοφαντίες ων ουκ εστί αριθμός και κυριολεκτικά τρώγαμε “βρώμικο ψωμί”. Και τα πράγματα χειροτέρευσαν απελπιστικά από τη δεκαετία του 90 και μετά. Διότι η μεταπολίτευση αρχικώς είχε σφραγιστεί από δύο προτάγματα και ιδεολογικές κατευθύνσεις ταυτόχρονα.

Το πρώτο και κυρίαρχο ήταν ο εκδημοκρατισμός, τα κοινωνικά δικαιώματα, ο λεγόμενος “προοδευτικός εκσυγχρονισμός”. Το δεύτερο ήταν η πατριωτική εθνική συνείδηση και εγρήγορση, τέτοια που την είχε επιβάλει η ανάγκη αντιμετώπισης του τουρκικού επεκτατισμού μετά την εισβολή στην Κύπρο και το χουντικό φιάσκο απέναντί της. Έτσι για την πλειοψηφία του ελληνικού λαού, τουλάχιστον τότε, τα δύο αυτά ζητήματα έμοιαζαν αλληλένδετα.

Καλά Χριστούγεννα, μια ευχή αντίστασης

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Πάνε χρόνια πλέον που έχουμε μια συνεχή εκφυλιστική πορεία σε αρκετά θέματα της πνευματικής, πολιτιστικής αλλά και της καθημερινής πρακτικής μας. Ούτε τα μνημόνια, ούτε οι δυσκολίες λένε να μας ταρακουνήσουν και να μας επαναφέρουν σε μια άλλη οπτική. Το μεταμοντέρνο και κυρίως η μετανεωτερική άποψη, δήθεν ως εκσυγχρονισμός, φαίνεται να κυριαρχούν. Αυτή η διολίσθηση ψηλαφιέται έντονα στις μέρες μας, κυρίως σε ό,τι έχει να κάνει με την προετοιμασία της μεγάλης γιορτής της Γέννας του Χριστού.

Είτε από θρησκευτική ευλάβεια, είτε από παράδοση, η περίοδος που διανύουμε, χαρακτηριζόταν και χαρακτηρίζεται από προετοιμασίες στολισμού και από ευχές για το Άγιο Δωδεκαήμερο και νοηματοδοτείται κυρίως από την πρώτη γιορτή, αυτή των Χριστουγέννων.

Αποστολή: Δολοφονία χαρακτήρα

Του Χριστόφορου Τριαντάφυλλου

Η δολοφονία χαρακτήρων είναι ένα εξελιγμένο πρόγραμμα εξόντωσης προσωπικοτήτων, με μοναδικό στόχο την εξαφάνιση των φωνών της αντίστασης στην χώρα μας και σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Είναι ένα πρόγραμμα που εντάσσεται στον πόλεμο επικοινωνίας σκοπεύοντας να καταστείλει την αντιπροπαγάνδα και να συνεχίσει ανενόχλητο την χειραγώγηση των μαζών. Ένα πρόγραμμα που με προτάγματα την ειρωνεία και τον χαβαλέ, χρησιμοποιεί την δύναμη της μάζας και δουλεύει με την συμμετοχή της συντριπτικής πλειοψηφίας ενός κόσμου που δεν έχει κανένα αντανακλαστικό σε λειτουργία, ακόμα και ατόμων που αυτοαποκαλούνται πολιτικοποιημένοι ή και επαναστάτες.
Και στην Ελλάδα αυτό το πρόγραμμα δουλεύει με αμείωτο ρυθμό!

Ιστορικό
Πριν μπω στο κυρίως θέμα του άρθρου είναι απαραίτητο να κάνω μία ιστορική αναδρομή και να περιγράψω βήμα προς βήμα το τι έχει συμβεί στην Ελλάδα τα τελευταία 11 χρόνια στον πόλεμο επικοινωνίας.
Το 2008 η χώρα μας εισχωρεί στην μνημονιακή περίοδο και παράλληλα μία νέα μαύρη περίοδος ξεκινάει για τον ελληνικό λαό. Η νέα τάξη πραγμάτων των καπιταλιστών και η εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης ατζέντας της παγκοσμιοποίησης, ήρθε για να υποδουλώσει τους Έλληνες και να κάνει την Ελλάδα προτεκτοράτο των Ιμπεριαλιστών.

Δ. Κουφοντίνας: Αν, ιστορικά, η καταστολή είναι εγγεγραμμένη στο DNA της Δεξιάς, ιστορικά στο DNA της Αριστεράς είναι εγγεγραμμένη η αντίσταση, η ρήξη.

Του Δημήτρη Κουφοντίνα

Το πρώτο ταξίδι του νέου υπουργού των Εξωτερικών ήταν στις ΗΠΑ, το δεύτερο στο Ισραήλ. Έτσι, για να μην μείνει αμφιβολία ποιοι είναι οι γεωπολιτικοί κύριοι της χώρας, και σε ποιους εκχωρείται η εξωτερική πολιτική.
Ακόμη πιο στενή θα είναι η πρόσδεση στο άρμα των ΗΠΑ, ακόμη πιο μεγάλη η δέσμευση στον άξονα Ισραήλ-Κύπρος-Ελλάδα, ακόμη πιο γρήγορες (γεωπολιτικά, στρατιωτικά, οικονομικά) οι εξελίξεις στην περιοχή – για να πάρει και ο ελληνικός καπιταλισμός ένα τμήμα των κερδών, αδιαφορώντας για τις συνέπειες για τον ελληνικό λαό. Όσο για τη δήλωση του υπουργού, «ο αντιαμερικανισμός στην Ελλάδα έχει ολοσχερώς εξαλειφθεί», και μόνο που ένιωσε την ανάγκη να την κάνει, σημαίνει ότι αυτό δεν ισχύει, ότι δεν έχουν καταφέρει τόσα χρόνια να σβήσουν τη συλλογική μνήμη.

Εκλεκτός των ΗΠΑ είναι και ο νέος αρχηγός της ΕΥΠ, μια υπαγορευμένη επιλογή που επαναφέρει μνήμες Αβρακότος και Πιουριφόι. Εκλεκτός και ο νέος υπουργός της Αστυνομίας,  παρασημοφορημένος από το FBI και με τα WikiLeaks να αποκαλύπτουν τις πολύ στενές σχέσεις του με την πρεσβεία. Όχι ότι η ΝΔ δεν είχε δικούς της με τέτοιες σχέσεις, όμως χρειάζονταν έναν χρήσιμο κεντρώο, «πρόθυμο» να υλοποιήσει το δόγμα Νόμος και Τάξις.

Συγκρότηση συλλογικής ταυτότητας, αντίστασης και ανατροπής

Του Γιάννη Δουλφή

Για να υπάρξει αποτελεσματική αντίσταση και ανατροπή του δυσμενούς για τα λαϊκά στρώματα συσχετισμού δυνάμεων στη χώρα μας που μπορεί να καταλήξει στην ανατροπή του νέου καθεστώτος «εξαίρεσης» που επιβλήθηκε από το 2010 με τα μνημόνια της συνεχώς αναβαλλόμενης επίσημης χρεοκοπίας του εξαρτημένου κράτους της με αντίτιμο τη ολική λεηλασία της, για να τη μετατρέψει στο σημερινό προτεκτοράτο των μεγάλων δυνάμεων, χρειάζεται μακροχρόνιος σκληρός και αδυσώπητος αγώνας με την ανάπτυξη ενός μαζικού, λαϊκού κινήματος.

Μέχρι σήμερα, οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που επιχείρησαν να αντιπαρατεθούν στο μνημονιακό καθεστώς, μέχρι να ηττηθούν και να σιωπήσουν με την εκλογική επικράτηση της «Αριστεράς» και τη συγκρότηση της αριστεροκεντροδεξιάς της κυβέρνησης, απέτυχαν παταγωδώς, είτε γιατί δεν κατόρθωσαν να αποφύγουν την αποσπασματικότητα των επιμέρους ποικίλων αγώνων, είτε γιατί δεν μπόρεσαν να αναγνώσουν τη σημερινή παγκόσμια και εγχώρια πραγματικότητα, εγκλωβισμένες σε στερεότυπα και αφηρημένα κληρονομημένα από το παρελθόν θεωρητικά σχήματα –εν πολλοίς πάσχοντα άλλωστε– είτε με την ανάθεση σε «φωτισμένες» πρωτοπορίες, που εν ευκολία τα διακινούσαν και σε διάφορους σωτήρες και δημαγωγούς, είτε με την πλάνη ότι θα ήταν ένας εύκολος αγώνας που θα μπορούσε να τελεσφορήσει συνδικαλιστικά και κοινοβουλευτικά, και μάλλον για όλους αυτούς τους λόγους.

Ο αντιφασισμός των ελίτ και η αντίσταση των λαών

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Οι περιφερειακές εκλογές στη Βαυαρία ήταν ισχυρό πλήγμα για τις συστημικές ευρωπαϊκές ελίτ. Τις ελίτ που, υπό τη γερμανική ηγεμονία, στηρίζουν την παγκοσμιοποίηση, υποθάλπουν τον πόλεμο στη Συρία, καλλιεργούν το μίσος για τη Ρωσία, υποδαυλίζουν τον ανυπόστατο Μακεδονισμό των Σκοπιανών, ανοίγουν τον τάφο της Ιταλίας όπως έθαψαν την Ελλάδα. Με τη διαφορά ότι ο Σαλβίνι δεν είναι Τσίπρας, οι Ιταλοί δεν έχουν φανταχτερούς μοδάτους αλά Βαρουφάκης, ούτε ευέλικτα ενδοτικούς αλά Τσακαλώτος. Και όπως φαίνεται δεν έχουν μόνο θέληση, αλλά διαθέτουν και στρατηγική αντίστασης στο ευρωιερατείο. Η Ιταλία αντί να διαλυθεί αυτή, μπορεί να πλήξει καίρια την εύθραυστη ηγεμονία της Μέρκελ με φαρμακερές επιπτώσεις στο οικοδόμημα της Ε.Ε.

Η ανησυχία για τη σταθερότητα του κυβερνητικού συνασπισμού στο Βερολίνο αποκαλύπτει ότι οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ φοβούνται ή μάλλον γνωρίζουν ότι καραδοκούν δυνάμεις έτοιμες και ικανές να σπρώξουν σε αλλαγές βαθύτερες από τις εκλογικές. Για παράδειγμα, ο Τραμπ απειλεί τη Γερμανία επειδή (δικαίως) προτιμά το φτηνό ρωσικό φυσικό αέριο (και όχι το ακριβό αμερικάνικο πετρέλαιο) ενώ ο Ομπάμα, αποχωρώντας, ανέθεσε στη Μέρκελ την ηγεσία του Δυτικού Κόσμου. Η Γερμανία είναι στόχος και αν εξαναγκαστεί, προσεχώς, σε αποχώρηση η Μέρκελ, οι συστημικές ελίτ θα έχουν υποστεί σοβαρή ήττα έχοντας πια μοναδικό νόμιμο εκπρόσωπο στο πολιτικό πεδίο τον ευφάνταστο αλλά αδύναμο Μακρόν, πρόεδρο μιας ανίσχυρης και χρεωμένης Γαλλίας. Ο Μακρόν έχει αποδεχθεί ρόλο κολαούζου. Σήμερα του Βερολίνου. Αύριο της Ουάσιγκτον. 

Αντίσταση ή υποταγή

Του Γιώργου Καραμπελιά

Οι τελευταίες τουρκικές προκλήσεις στα Ίμια και στην κυπριακή ΑΟΖ δεν αποτελούν παρά την προσωρινή κορύφωση μίας επιθετικής στρατηγικής η οποία κλιμακώνεται αδιάκοπα, τουλάχιστον σε όλη τη διάρκεια του 2017, και επιτείνεται κατά τους πρώτους μήνες του 2018.

Η Τουρκία δεν διεκδικεί πλέον την απλή υποταγή της Ελλάδας στη γεωπολιτική και στρατιωτική της ισχύ αλλά ανοίγει ένα νέο στάδιο, με την άμεση αμφισβήτηση της κυριαρχίας Ελλάδας και Κύπρου, ακόμα και με την απόσπαση εδαφών και τεράστιων θαλασσίων περιοχών. Ο Ερντογάν, κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα, αμφισβήτησε ανοιχτά τη Συνθήκη της Λωζάννης και κάλεσε τους Θρακιώτες μουσουλμάνους σε οιονεί ανταρσία, μιλώντας για «ένα έθνος και μία σημαία» –την τουρκική – απευθυνόμενος σε Έλληνες πολίτες! Τον Ιανουάριο του 2018, οι εναέριες τουρκικές παραβιάσεις στο Αιγαίο ξεπέρασαν κάθε ιστορικό προηγούμενο ενώ αυξήθηκαν κατακόρυφα και οι ναυτικές παραβιάσεις. Ο Τούρκος πρωθυπουργός Γιλντιρίμ ανήγγειλε πως Ελλάδα και Κύπρος δεν συνορεύουν, ενώ το Καστελόριζο αποτελεί οιονεί τουρκικό έδαφος μια και δεν ορίζει ούτε υφαλοκρηπίδα ούτε ΑΟΖ. Ακολούθησε ο εμβολισμός του ελληνικού σκάφους και η ανοιχτή κατάληψη της κυπριακής ΑΟΖ από τα τουρκικά πολεμικά, την ίδια στιγμή που τα Ίμια έχουν περικυκλωθεί από το τουρκικό ναυτικό και έχουν ανακηρυχθεί τουρκικό έδαφος από τους Τούρκους.

Ούρσουλα Λε Γκεν: «Αν δεν αντισταθείς, είσαι συνεργός»...

Σκέψεις της σπουδαίας δημιουργού, για την εξουσία, την καταπίεση και τον αγώνα για ελευθερία

Η Ούρσουλα Λε Γκεν μιλάει για την εξουσία, την καταπίεση, την ελευθερία και το πώς η ευφάνταστη αφήγηση ιστοριών διευρύνει τον ορίζοντα του εφικτού*.

«Δεν θα κατανοήσουμε την αδικία που ζούμε, αν δεν μπορούμε να φανταστούμε την δικαιοσύνη. Δεν θα είμαστε ελεύθεροι αν δεν μπορούμε να φανταστούμε την ελευθερία. Δεν μπορούμε να αξιώνουμε να κατακτήσει την δικαιοσύνη και την ελευθερία κάποιος που δεν είχε την ευκαιρία να τις φανταστεί ως εφικτές».

«Πρέπει πάντα να διαλέγεις πλευρά» παρότρυνε ο Ελί Βίζελ στην εντυπωσιακή ομιλία του για την αποδοχή του βραβείου Νόμπελ. «Η ουδετερότητα βοηθάει τον καταπιεστή, ποτέ το θύμα. Η σιωπή ενθαρρύνει το βασανιστή, ποτέ το βασανιζόμενο». Ωστόσο, κομμάτι της ανθρώπινης τραγωδίας είναι το γεγονός, ότι παρά τις καλές προθέσεις μας και τα φλογερά ιδανικά μας, συχνά επαναπαυόμαστε στην ουδετερότητα μπροστά στην αδικία, είτε από φόβο για τη δική μας σταθερότητα είτε από έλλειψη εμπιστοσύνης στην ικανότητά μας να κάνουμε τη διαφορά, είτε λόγω του πιο καταστρεπτικού ελαττώματος της ψυχής, το δικέφαλο φίδι του κυνισμού και της απάθειας. Πώς μπορούμε, λοιπόν, να απεγκλωβιστούμε από την παθητικότητα που εκλογικεύουμε με τόση τέχνη, ενθυμούμενοι ότι «η αδικία, οπουδήποτε και αν συμβαίνει, απειλεί τη δικαιοσύνη παντού»** και να κατακτήσουμε μία τέτοια επίγνωση με θάρρος και φαντασία;

«Με συγχωρείτε...»

Της Ευαγγελίας Τυμπλαλέξη

Μέρες που είναι κι όλοι μια «συγχώρεση» ζητούν!

Να με «συγχωρείτε» λοιπόν κι εμένα…

Που δεν αναρτώ τη «φιλοζωία» μου,

Τσακίζοντας ωστόσο τους μεζέδες στο οικογενειακό τραπέζι∙

Αφού το αγαπημένο μου φαγητό είναι το ρύζι.

Που δεν έχω ποτέ πιει Coca-Cola,

Που δεν καπνίζω ούτε πίνω∙

Όχι από πουριτανισμό αλλά από συνειδητή αντίσταση κατά των επιβαλλόμενων εξαρτήσεων.

Που κάνω τα ψώνια μου απ’ τον μικρό-παραγωγό, σηκώνομαι το πρωί και πηγαίνω στις λαϊκές αγορές, κι όχι στις μεγάλες αλυσίδες των σούπερ μάρκετ, οι οποίες απολύουν καθημερινά χιλιάδες εργαζομένους ανά τον Κόσμο.

Που δεν αναρτώ τη «συμπόνοια» μου για τους απαθλιωμένους,

Επιδεικνύοντας ταυτόχρονα τα ψώνια μου∙

Την παρουσία μου σε πολυτελή μέρη.