Ο Γκεόργκι Ντιμιτρόφ και ο εθνικός μηδενισμός ( national nihilism)

Του Δημήτρη Μπελαντή 

Ορισμένες φορές στην συζήτηση για την εθνική ταυτότητα και την σχέση  εργαζομένων και έθνους, δίνεται η εντύπωση ότι ο όρος "εθνομηδενισμός" ή "εθνικός μηδενισμός" αποτελεί πρόσφατη κατασκευή κάποιων εθνικιστικών κύκλων ή ακόμη της Ακροδεξιάς. Συνεπώς, όποιος υπερασπίζεται την πατρίδα από αριστερή σκοπιά είναι τραμπικός, εθνικιστής κλπ 

Και όμως, όχι !!!  

Ο όρος "εθνικός μηδενισμός" ανήκει ιστορικά στον Γκεόργκι Ντιμιτρόφ για πολλά χρόνια ηγέτη του ΚΚ Βουλγαρίας, διεθνή ηγέτη του αντιφασισμού, και επίσης για κάποιο διάστημα ηγέτη της Κομμουνιστκής Διεθνούς.

Στην Εισήγησή του στο Έβδομο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς ( Αύγουστος 1935, Μόσχα), όπου εγκαινιάσθηκε η στρατηγική του Λαϊκού  Μετώπου κατά του Φασισμού, ο Ντιμιτρόφ είπε μεταξύ άλλων, στο υποκεφάλαιο " Η ιδεολογική πάλη κατά του φασισμού" τα ακόλουθα πολύ ενδιαφέροντα:

"Εμείς οι κομμουνιστές είμαστε οι ασυμφιλίωτοι αντίπαλοι, από θέση αρχής του αστικού εθνικισμού σε όλες του τις μορφές. Αλλά δεν είμαστε υποστηρικτές του εθνικού μηδενισμού (national nihilism) και ποτέ δεν θα έπρεπε να ενεργούμε με αυτόν τον τρόπο. Το καθήκον να  εκπαιδεύουμε  τους εργάτες και όλους τους εργαζόμενους στο πνεύμα του  προλεταριακού διεθνισμού αποτελεί ένα από τα θεμελιώδη "καθήκοντα" κάθε κομμουνιστικού κόμματος. Αλλά κάθε ένας που ισχυρίζεται ότι αυτό του επιτρέπει, ή τον υποχρεώνει κιόλας, να περιφρονεί όλα τα εθνικά  συναισθήματα των πλατιών μαζών του εργαζόμενου λαού βρίσκεται πολύ μακριά από τον γνήσιο μπολσεβικισμό, και δεν έχει αντιληφθεί τίποτε από τις διδαχές του Λένιν για το εθνικό ζήτημα. 

Ο Λένιν για την ειρήνη και την ουδετερότητα. ΚΚ Κούβας – ΚΕΚΡ – ΚΚΕ και το διεθνές δίκαιο σήμερα

Του Διονύση Περδίκη

Το διεθνές δίκαιο

Χωρίς ο γράφων να είναι ειδικός στο διεθνές δίκαιο, εκτιμώ ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία παραβιάζει βασικές διατάξεις του διεθνούς δικαίου από την πλευρά της Ρωσίας. Η κυβέρνηση της Ρωσίας, βέβαια, επικαλείται άλλες διατάξεις που αφορούν την εθνική ασφάλεια κάθε χώρας, όπως και την τυπική πρόσκληση των ανακηρυγμένων ως ανεξάρτητων λαϊκών δημοκρατιών της ανατολικής Ουκρανίας, για να δικαιολογήσει την εμπλοκή της. Ωστόσο, η ουσία δεν είναι σε μια νομικίστικη συζήτηση.

Το διεθνές δίκαιο πρέπει να τυγχάνει υπεράσπισης ως ένα όπλο που έχουν οι μικρές και αδύναμες χώρες, ενάντια στην καταπίεση και εκμετάλλευση από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ή και άλλες μικρότερες, περιφερειακές δυνάμεις. Δεν πρέπει, όμως, να χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει, ή διευκολύνει τη στρατηγική του ιμπεριαλισμού ενάντια σε λαούς, εθνότητες και κράτη που δεν υποτάσσονται στην κυριαρχία του.

Η θέση του ΚΚ Κούβας

Η θέση της Επαναστατικής Κυβέρνησης της Κούβας για το ζήτημα αυτό είναι ένα θετικό παράδειγμα. Από τη μια, επισημαίνει τη σημασία που έχει για τις μικρές και αδύναμες χώρες η τήρηση του διεθνούς δικαίου και η ειρηνική διευθέτηση των διαφορών. Από την άλλη επισημαίνει το δίκαιο των κύριων αιτιάσεων της Ρωσίας σε αυτόν τον πόλεμο, τοποθετείται επί της ουσίας του πολέμου, δηλ. του «ποιας πολιτικής συνέχειας είναι», και δεν καταδικάζει τη Ρωσία γι’ αυτόν (βλ. εδώ για ολόκληρη την ανακοίνωση και σχετικό σχολιασμό):

Είναι η Ρωσία ιμπεριαλιστική;

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

1. Η δύναμη της Ρωσίας ανάμεσα στα διεθνή καπιταλιστικά μονοπώλια

Η παραγωγικότητα της εργασίας της Ρωσίας σε σύγκριση με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις Η.Π.Α.

Ρωσική παραγωγή

2. Ρωσικές εξαγωγές πρώτων υλών έναντι αγαθών υψηλής τεχνολογίας

Ρωσική κατάταξη στις εξαγωγές προϊόντων υψηλής τεχνολογίας8

3. Ρωσικός ρόλος στο διεθνές τραπεζικό και χρηματοοικονομικό κεφάλαιο

Ρωσική εξαγωγή κεφαλαίου

Ξένο ενεργητικό των Ρωσικών Πολυεθνικών

Ρωσικές Συμμετοχές Χρηματοδοτικού Κεφαλαίου σε σύγκριση με Ιμπεριαλιστικά Κράτη

4. Ρωσικό Παγκόσμιο Στρατιωτικό Βάρος

Ρωσικές στρατιωτικές εξαγωγές

Ρωσικές εταιρείες μεταξύ των παραγωγών όπλων

Ρωσικές Εξωτερικές Στρατιωτικές Βάσεις και Στρατιωτικός Προϋπολογισμός

Ρωσικές επεμβάσεις σε άλλες χώρες

5. Ρωσία και ιμπεριαλισμός σήμερα

Σημειώσεις

Ένα άρθρο του Stansfield Smith

Η Ρωσία λέγεται ότι είναι μια ιμπεριαλιστική παγκόσμια δύναμη, που βρίσκεται σε σύγκρουση με την ιμπεριαλιστική υπερδύναμη των Η.Π.Α. Η Ρωσία έχει χαρακτηριστεί κατά αυτόν τον τρόπο τόσο κατά την περίοδο της Σοβιετικής Ένωσης, όσο και μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και τη δημιουργία χωριστών κρατών. Η Ρωσία έχει κατηγορηθεί ότι είναι ιμπεριαλιστική δύναμη και όταν ήταν σοσιαλιστικό κράτος και τώρα ως καπιταλιστικό κράτος.

Ρόζα Λούξεμπουργκ: η κριτική στον λενινιστικό συγκεντρωτισμό

Του Σπύρου Κουτρούλη

Το 1904 η Ρόζα Λούξεμπουργκ δημοσίευσε δύο άρθρα με τον τίτλο “Λενινισμός ή μαρξισμός” ως απάντηση στο έργο του Λένιν “Τι να κάνουμε”. Η σημασία της έγκειται στο γεγονός ότι επισημαίνει τα βασικά χαρακτηριστικά της πορείας που θα οδηγήσει στον ολοκληρωτισμό. Πλέον η εργατική τάξη ως πολιτικό σύνολο αντικαθίσταται από τους επαγγελματίες επαναστάτες, ενώ στην ίδια την εργατική τάξη εισάγεται η επαναστατική ιδεολογία από έξω, από αστούς διανοούμενους. Οι επισημάνσεις της ενέπνευσαν και αξιοποιήθηκαν από άλλους σημαντικούς στοχαστές όπως η Χάνα Άρεντ και ο Κώστας Παπαϊωάννου. Το άρθρο της Ρ.Λ. περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Χέλμουτ Γκρούμπερ “Επανάσταση στην Ευρώπη (1917-1923)” (Εκδόσεις Κομμούνα, Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 1985).

Κι όπως έλεγε ο Λένιν… – Έρχονται οι αστοί και μας παίρνουν τα τσιτάτα

Να καταλάβαιναν τουλάχιστον και τι λένε…

Του Σφυροδρέπανου

Δε θυμάμαι ποιος ήταν που έσπασε τον πάγο, χαράζοντας τον δρόμο. Μπορεί να ήταν ο Σαμαράς, την εποχή των μνημονίων, που έπιασε τους κλασικούς, για να τον πιάσει μετά το πενάκι του Ζάχαρη, με τον Λένιν να πιάνει το μέτωπό του από την απελπισιά.

Και κάπου εκεί αυτό έγινε meme, αντιγράφοντας μια σκηνή από το Σταρ Τρεκ, ως η πιο γλαφυρή έκφραση της αμηχανίας που σε αφήνει ανέκφραστο, όταν ακούς τέτοια πράγματα. Κι είναι κρίμα που δεν έχουμε λεξιπλάστες σαν τον Ζαχαριάδη να βγάλουν τον αντίστοιχο όρο στα ελληνικά: η αληθινή παλαμόφατσα, το αληθινό παλαμομέτωπο, ή κάτι τέτοιο…

Δικός μας είναι αυτός;

Απ’ τ’ αριστερά. Για την Πατρίδα!

Σε απάντηση αυτών που προσπαθούν να παραπλανήσουν το λαό παραποιώντας τα λεγόμενα των διαφόρων θεωρητικών και κρύβοντας την αλήθεια. Η μελέτη τους και η αντίληψή τους για την ιστορία και τα επαναστατικά κινήματα φτάνει τόσο μακριά, ώστε ταυτίζουν χωρίς δεύτερη σκέψη τον πατριωτισμό με το φασισμό, συμπεριφερόμενοι φασιστικά στη θέα και μόνο της Ελληνικής σημαίας, με τραγικό αποτέλεσμα να καταφέρουν να απομακρύνουν τόσον απλό κόσμο από το κίνημα, και να τον ρίξουν στην αγκαλιά της Χ.Α.

  

“Ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν επιφέρει στις συνειδήσεις μια μεταβολή που δημιουργεί νέα αδελφική στάση, τόσο πάνω στον ατομικό χώρο μέσα στην κοινωνία που οικοδομεί ή που έχει οικοδομήσει το σοσιαλισμό, όσο και στον παγκόσμιο χώρο, για όλους που υποφέρουν από την ιμπεριαλιστική καταπίεση“

(Ε. Τσεγκεβάρα. Ομιλία στο Αλγέρι – 1965)

Το βίντεο του ΚΚΕ για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή επανάσταση

Nτοκιμαντέρ της ΤΟ Βόρειου Τομέα της Οργάνωσης Αττικής της ΚΝΕ

Ένοπλος αγώνας, Λενιστικές αγκυλώσεις Σταλινικού τύπου και «παρανομία»…

«Με μόνη την πρωτοπορία δεν μπορούμε να νικήσουμε. Θα ήταν όχι απλώς ανοησία, αλλά και έγκλημα να ρίξουμε μόνη την πρωτοπορία στην αποφασιστική μάχη, προτού όλη η τάξη, προτού οι πλατιές μάζες να έχουν πάρει θέση ανοικτής υποστήριξης της πρωτοπορίας, ή τουλάχιστον ευμενούς ουδετερότητας απέναντί της και να έχουν δείξει ότι είναι εντελώς ανίκανες να υποστηρίξουν τον αντίπαλό τους […]. Για να γίνει αυτό χρειάζεται η πολιτική πείρα των ίδιων των μαζών. Τέτοιος είναι ο βασικός νόμος όλων των μεγάλων επαναστάσεων, που τον επιβεβαίωσε τώρα με καταπληκτική δύναμη και παραστατικότητα όχι μόνο η Ρωσία, αλλά και η Γερμανία». (Λένιν, Άπαντα)

Mια καθαρόαιμη λενινιστική πρωτοπορία, ένοπλη ή μη, αυτοπροσδιοριζόμενη ως τέτοια δεν υφίσταται, δεν νοείται έξω από την συγκρότηση και την λειτουργία ενός κόμματος.

«Το κόμμα [σύμφωνα με τον Λένιν] είναι η οργανωμένη πρωτοπορία της εργατικής τάξης, ο καθοδηγητικός-υποβοηθητικός μοχλός της σχέσης μάζες-επανάσταση. Ούτε υποκαθιστά την εργατική τάξη, ούτε την ακολουθεί, ούτε συγχέεται μ’ αυτήν. Ξεχωρίζει απ’ αυτήν και γιατί είναι αυτόνομη οργάνωση και γιατί πολιτικοϊδεολογικά είναι ο πιο συνειδητός εκφραστής των αντικειμενικών ταξικών συμφερόντων της τάξης αυτής. Είναι η οργανωμένη και συνειδητή πρωτοπορία της εργατικής τάξης».

Θα θεωρούσε κάποιος αυτονόητο ότι οι αναρχικές ιδέες και πρακτικές είναι αδύνατον να συγχέονται με τα παραπάνω. Όχι μόνο στα λόγια, αλλά και στην πράξη. Όχι με μισόλογα, αλλά με ειλικρινείς και καίριες τοποθετήσεις. Όχι βαπτίζοντας το κρέας ψάρι, αλλά με θάρρος και αποφασιστικότητα.

ΚΥΠΡΙΑΚΟ: Να μην μας διαφεύγουν...

Του Λευτέρη Ριζά

   ...Ουσιαστικές «λεπτομέρειες». Έχουμε επιμείνει στην αρθρογραφία μας για το κυπριακό πως η παραμικρή απομάκρυνση από την ουσία του προβλήματος, οδηγεί και σε λάθος προτάσεις για την λύση του. Αυτή η απομάκρυνση, διαστρέβλωση του, έγινε ήδη πριν από 48 χρόνια. Όταν για τους γνωστούς λόγους η τότε κυβέρνηση της ΕΡΕ (Κωνσταντίνου Καραμανλή πρωθυπουργού και Ευάγγελου Αβέρωφ υπ. Εξωτερικού) αποδέχτηκε την πρόταση / παγίδα της Αγγλικής κυβέρνησης για λύση του Κυπριακού σε συνεργασία με την Τουρκία. 

       Το πρόβλημα από αγώνα ενάντια στην Αγγλική κυριαρχία, από αποτίναξη της Βρετανικής αποικιοκρατικής κυριαρχίας, από αντίθεση δηλαδή της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού της Κύπρου που ήταν Έλληνες, παρουσιάστηκε σαν πρόβλημα συνύπαρξης Ελλήνων και Τούρκων!! Έγινε δηλαδή πρόβλημα δικοινοτικό!! Στην βάση αυτή που διαστρέβλωνε πλήρως την φύση του αγώνα των Κυπρίων (ΕΟΚΑ κλπ) οδηγηθήκαμε στην προδοσία του αγώνα με τις Συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου και στην κολοβή ανεξαρτησία του νησιού, στον αποκλεισμό της Αυτοδιάθεσης-Ένωσης, το καθεστώς των εγγυητριών δυνάμεων (όπου οι 2 από τις τρείς ήτανε αυτές ενάντια στις οποίες αγωνίστηκε ο κυπριακός ελληνισμός) και σε ό,τι ακλούθησε μέχρι σήμερα. 

       Έτσι η «προστασία» της τουρκοκυπριακής μειοψηφίας που υπήρξε το μακρύ χέρι της Οθωμανικής κυριαρχίας στην Κύπρο για αιώνες, αναγορεύτηκε στο υπ. αριθμό ζητούμενο της λύσης του προβλήματος. Η Τουρκία εν τω μεταξύ απαλλαγμένη από τον Σουλτάνο και «δημοκρατική» τώρα πια, είχε παραιτηθεί κάθε αξίωσης στην παλιά «κτήση» της με τη Συνθήκη της Λοζάνης. 

       Ο Λένιν μάλιστα είχε ενθουσιαστεί με τον «επαναστάτη» Κεμάλ Αττατούρκ που σε τηλεγράφημα του έγραφε:

Να τελειώνει η πλάκα

 

Μια ωραία ατμόσφαιρα. Στο κέντρο του τραπεζιού ο Αλέξης Τσίπρας με τον πρόεδρο του ΣΕΒ Θόδωρο Φέσσα στα δεξιά του και την Ιωάννα Παπαδοπούλου της γνωστής φίρμας μπισκότων αριστερά του

Δεν είναι λίγες οι φορές που τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να δικαιολογήσουν το νέο αντιλαϊκό μνημόνιο που φέρνουν καταφεύγουν στον Λένιν!
Και ο ίδιος ο πρωθυπουργός «θυμήθηκε» τι έλεγε ο Λένιν για τους συμβιβασμούς.
Χτες, από τις στήλες της «Αυγής» ο Θ. Καρτερός θυμήθηκε και αυτός με τη σειρά του τα όσα έλεγε ο Λένιν κατά την εισήγησή του για την εφαρμογή της Νέας Οικονομικής Πολιτικής (ΝΕΠ) το 1921 στη Σοβιετική Ρωσία.
Θα ήταν ανάξιο λόγου να ασχοληθεί κανείς με το θέμα και τις συγκρίσεις. Αφού, όμως, ξύνονται οι ΣΥΡΙΖΑίοι στην γκλίτσα του τσοπάνη πρέπει να τ' ακούσουν για να τελειώνει η πλάκα.

Ο Λένιν για το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα

Κάποτε κατηγορούσαν τους κομμουνιστές ως εχθρούς του έθνους. Σήμερα φαίνεται να είναι στη μόδα το αντίθετο, τους κατηγορούν ως εθνικιστές. Γιατί; Επειδή καταγγέλουν τον ιμπεριαλισμό και τις επεμβάσεις του, επειδή πολεμούν την εξάρτηση και παλεύουν για εθνική ανεξαρτησία, επειδή στηρίζουν τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα.

Σε μεγάλος μέρος της αριστεράς υπάρχει σύγχυση επί του θέματος και υιοθετούνται αυτούσιες αυτές οι κατηγορίες, μερικές φορές μάλιστα με επίκληση του Λένιν. Στην πραγματικότητα ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι διέκριναν τους πολέμους σε δίκαιους και άδικους και πολεμούσαν τη γραμμή υπεράσπισης της πατρίδας μόνο στην πρώτη περίπτωση, όπως στην περίπτωση ενδοϊμπεριαλιστικού πολέμου. (Ντεφετισμός = επαναστατική ηττοπάθεια, η τακτική του να στρέφεσαι σε περίπτωση πολέμου ενάντια στην κυβέρνηση της δικής σου χώρας με στόχο την επαναστατική ανατροπή της. Την τακτική αυτή ακολούθησαν με επιτυχία οι μπολσεβίκοι κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και την Οκτωβριανή Επανάσταση).

Πώς, με "επιστημονικό" τρόπο, διορθώνεται ο Λένιν

Το ζήτημα της οικονομικής και πολιτικής εξάρτησης της Ελλάδας και το περιεχόμενο που δίνεται στην έννοια του ιμπεριαλισμού, αποτελούν κομβικά ζητήματα για την τακτική και τη στρατηγική των κομμάτων της αριστεράς. Κάποια κόμματα και ρεύματα σκέψης υποστήριξαν και υποστηρίζουν πως ο όρος  της εξάρτησης δεν ανταποκρίνεται σε μια γνήσια μαρξιστική έννοια, αλλά σε ένα κίβδηλο λενινισμό, ενώ άλλα υποστήριξαν και υποστηρίζουν το αντίθετο. Οι της πρώτης σχολής είχαν τη συγκεκριμένη άποψη γιατί αμφισβήτησαν ευθέως ή πλαγίως τη λενινιστική, περί ιμπεριαλισμού, άποψη.
Στην Ελλάδα ο φορέας που με συνέπεια πρεσβεύει αυτή την πρώτη άποψη και που με λυσσώδη τρόπο απαντά στη δεύτερη, είναι το περιοδικό «Θέσεις» και ο Γ. Μηλιός (μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και υπεύθυνος οικονομικής πολιτικής του Συνασπισμού). Το περιοδικό ξεκίνησε την πολεμική του απέναντι στο ζήτημα της εξάρτησης, το 1983 και φτάνει μέχρι και τις ημέρες μας.  Ίσως, μάλιστα, η συγκεκριμένη θεματική να κέρδισε τη μεγαλύτερη έκταση από κάθε άλλη. Το πλήθος των άρθρων, η πληθώρα των συγγραφέων, η εμμονή για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, δείχνουν την ιδιαίτερη προτίμηση των «Θέσεων» και το πόσο κομβικό θεωρήθηκε και θεωρείται το ζήτημα της εξάρτησης από μια πολιτική ομάδα που είναι φορέας ευρωκομμουνιστικών και νεοτροτσκιστικών αντιλήψεων.

Ο Λένιν για το έθνος και τον πατριωτικό αγώνα

Του Γιάννη Τζιάλλα

Επειδή τα τελευταία χρόνια η σχέση Αριστεράς και πατριωτικού αγώνα έχει αμφισβητηθεί από πολλούς, έχει καταγγελθεί κάθε λόγος περί “πατρίδας” ως εθνικισμός, έχει σουρθεί στηλάσπη μέχρι και το ΕΑΜ ως “λάθος” κι όλα αυτά στο όνομα των “κλασικών” του μαρξισμού, από “σκληρούς Λενινιστές”, ας δούμε λίγο τί έγραφε ο Λένιν για αυτά τα ζητήματα.

«Στο “Κομμουνιστικό Μανιφέστο” λέγεται ότι οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Όμως, εκεί δεν λέγεται μόνο αυτό. Εκεί λέγεται ακόμη ότι με τη διαμόρφωση των εθνικών κρατών, ο ρόλος του προλεταριάτου γίνεται κάπως ιδιόμορφος. Αν πάρουμε την πρώτη θέση (οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα) και ξεχάσουμε τη σ ύ ν δ ε σ ή της με το δεύτερο (οι εργάτες διαμορφώνονται ως τάξη εθνικά, όχι όμως με την ίδια έννοια που διαμορφώνεται η αστική τάξη), θα κάνουμε πολύμεγάλο λάθος.

Πού βρίσκεται η σύνδεση αυτή; Κατά τη γνώμη μου, ακριβώς στο γεγονός ότι, όταν έχουμεδημοκρατικό κίνημα (σε μια τέτοια στιγμή, σε μια τέτοια συγκεκριμένη κατάσταση), το προλεταριάτο δεν μπορεί να μην το υποστηρίξει (συνεπώς δεν μπορεί να μην υπερασπίσει και την πατρίδα σε ένα εθνικό πόλεμο)».

Λένιν: «Γράμμα προς την Ι. Φ. Αρμάντ»

Άπαντα, τομ. 49, σελ. 329

Οι προλετάριοι ότι έχουν και δεν έχουν είναι αυτή ταύτη η πατρίδα τους

Του Γιώργου Ιεροδιάκονου

Μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΕΠΑΜ

Είναι πραγματικά απορίας άξιον το νεότευκτο φαινόμενο των τελευταίων ετών, «αριστεροί» να εμφανίζονται ως αρνητές της πατρίδας και του έθνους. Την ίδια στιγμή που τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα της λατινικής Αμερικής (όλα κομμουνιστικά) έχουν ως κεντρικό σύνθημα το «patria o muerte» (Πατρίδα ή θάνατος), εδώ στην δική μας πατρίδα κάτι νέο-«αριστεροί» της πλάκας να βγάζουν σπυριά μόνο με το άκουσμα της λέξης «πατρίδα».

Μάλλον κάτι διεστραμμένο συμβαίνει στη χώρα μας. Σε μια χώρα που ιστορικά όλα τα λαϊκά κινήματα είχαν σαν λάβαρο το εθνικό μας
σύμβολο (την ελληνική σημαία), σήμερα να χαρίζεται τόσο εύκολα στους νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Κάτι στραβό συνέβη από την μεταπολίτευση και ύστερα.

Φτηνό κρέας-Για το λαό!

Φτηνά τρόφιμα για το λαό δεν μας είπαν ότι θα διαθέτουν τα σούπερ μάρκετ, με τη βούλα του νόμου, σε ειδικά ράφια όπου θα πωλούνται τα ληγμένα τρόφιμα; Δείτε τι έγραφε ο Λένιν πριν 99 χρόνια για ένα παρόμοιο θέμα: 
Τι εντυπωσιακό Νέο! Ποια ζωτική ανάγκη των εργατών βρίσκει την ικανοποίησή της! Φτηνό κρέας για το Λαό - που; τι; πως;
Του Βλαδίμηρου Ίλιτς Λένιν 
Στα δημοτικά σφαγεία της Μόσχας άνοιξε ένα "φράιμπανκ", δηλαδή ένα μαγαζί για την πώληση φτηνού, ακίνδυνου, σχετικά κατάλληλου κρέατος. Αυτά έγραψε η "Ρούσκογε Σλόβο".
Φτηνό κρέας, πάει καλά. Τί σημαίνει όμως αυτό το "ακίνδυνο", το "σχετικά κατάλληλο" (επομένως, μπορεί να πει κανείς: "σχετικά ακατάλληλο!") κρέας;
Να τι σημαίνει: