Λύσαμε τα χέρια του Ερντογάν για να πνίξει Ελλάδα-Κύπρο

Eλλάδα και Κύπρος, μέσω των κυβερνήσεων τους «αυτοκτονούν», επιτρέποντας στην Τουρκία να εισέλθει ανενόχλητη στην ΕΕ και να επωφεληθεί τα μέγιστα για την αμυντική της βιομηχανία και την στρατιωτική της ισχύ! Με αυτή την τελευταία η Τουρκία απειλεί ευθέως την Ελλάδα και εξακολουθεί να κατέχει έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος είναι καταιγιστικός για τα όσα απίθανα διαπράττουν οι κυβερνήσεις Ελλάδος και Κύπρου στο «σχέδιο» της ΕΕ περί «πολεμικής οικονομίας» και «πολεμικής αμυντικής βιομηχανίας» για να αντιμετωπιστεί ο «μπαμπούλας» της Ρωσίας.

Γιατί συγκάλεσαν Πενταμερή για το Κυπριακό στη Γενεύη

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Είναι τέτοια η ταχύτητα των αποσυνθετικών εξελίξεων, αλλά και η βαρύτητα των εγκλημάτων κατά του ελληνικού λαού σε Ελλάδα και Κύπρο από την κυβέρνηση Μητσοτάκη και τον πρόεδρο Χριστοδουλίδη, σε συνθήκες συστηματικής απόκρυψης από τα ΜΜΕ και τα κόμματα της αντιπολίτευσης του τι ακριβώς συμβαίνει, που δεν ξέρει κανείς από που να αρχίσει και που να τελειώσει.

Στο προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε στην ένταξη της Τουρκίας στην ευρωπαϊκή άμυνα, που πρακτικά σημαίνει στραγγαλισμό Ελλάδας και Κύπρου, στρατιωτικά, γεωπολιτικά και οικονομικά και γράφει «τίτλους τέλους» για τα δύο ελληνικά κράτη.

Η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ και στη συνέχεια Ε.Ε. και η μη ένταξη της Τουρκίας, αν προηγουμένως δεν αρθούν οι απειλές και διεκδικήσεις της και δεν λυθεί το Κυπριακό (εννοείται με αξιοπρεπή τρόπο, όχι διαλύοντας το κυπριακό κράτος), δεν είναι απλά μια θέση εξωτερικής πολιτικής. Είναι μια από τις συνθήκες ύπαρξης και ασφάλειας του ελληνικού κράτους μετά το 1974. Ήταν το βασικότερο κίνητρο για τη διεκδίκηση από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ένταξης στην ΕΟΚ. Ήδη έχει γίνει ζημιά στο ζήτημα των ευρωτουρκικών αμυντικών σχέσεων και απειλείται και πολύ περισσότερη. Το ζήτημα αυτό είναι πολύ δύσκολο να ανατραπεί, αλλά και τα ελάχιστα περιθώρια που, ενδεχομένως, υπάρχουν δεν μπορούν βέβαια να αξιοποιηθούν με Μητσοτάκη στην Αθήνα και Χριστοδουλίδη στη Λευκωσία. Μόνο αν ξεσηκωθεί άμεσα ο ελληνικός λαός θα έχει ίσως μια τελευταία δυνατότητα να περισώσει ότι περισώζεται από τα δύο κράτη του.

Στο ζήτημα των ευρωτουρκικών και ελληνοτουρκικών σχέσεων θα επανέλθουμε δυστυχώς. Στο σημερινό άρθρο μας θα ασχοληθούμε με το επίσης σοβαρό θέμα της πενταμερούς για το Κυπριακό που συνήλθε στη Γενεύη στις 17 και 18 Μαρτίου και των αποτελεσμάτων της.

Το ΚΚΕ για το Κυπριακό: Στο απυρόβλητο το ΝΑΤΟ κι ο Ευρωατλαντισμός!

Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη

Στην 50η επέτειο του Αττίλα, διάλεξε το ΚΚΕ να επαναλάβει τις γνωστές, σχετικά πρόσφατα τροποποιημένες σε σχέση με το παρελθόν, θέσεις του για το Κυπριακό. Στις θέσεις αυτές έχουμε αναφερθεί, σχετικά αναλυτικά, στο παρελθόν (βλέπε άρθρο μας στις 30 Απρίλη 2021). Είναι, όμως, χρήσιμο να ξαναθυμίσουμε εδώ τις βασικές πλευρές εκείνης της κριτικής, εμπλουτισμένες από απαντήσεις σε νέα ζητήματα που έχει αναδείξει στο ενδιάμεσο η πολιτική και ιδεολογική πάλη.

Δεν είναι λίγοι οι σύντροφοι - και μάλιστα της πατριωτικής Αριστεράς - που βιάστηκαν να χαιρετίσουν αυτές τις θέσεις όταν πρωτοδιατυπώθηκαν, ως πράξη διαχωρισμού από την απροκάλυπτα φιλοϊμπεριαλιστική γραμμή του ΑΚΕΛ. Είναι άραγε έτσι τα πράγματα;

Στην πραγματικότητα, το ΚΚΕ κάνει - ΚΑΙ στο Κυπριακό - το ίδιο ακριβώς που κάνει σε όλα τα ζητήματα φλέγοντος πολιτικού ενδιαφέροντος, ακολουθεί την ΙΔΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ μεθοδολογία: ανάμιξη σωστών επιμέρους διαπιστώσεων ως προς τις επιπτώσεις της κυρίαρχης πολιτικής, με ένα βαθιά λαθεμένο πλαίσιο ανάγνωσης της συγκυρίας, διεθνώς και τοπικά και, στο τέλος, υποκατάσταση των άμεσων, πολιτικών συνθημάτων πάλης από αφηρημένα συνθήματα ιδεολογικής ζύμωσης, έξω από τόπο, χρόνο και συνθήκες. Αυτή είναι η γραμμή του Περισσού, κυριολεκτικά σε ΟΛΑ τα βασικά ζητήματα. Δε θα μπορούσε το Κυπριακό να είναι εξαίρεση...

Tα νομικά του σχεδίου Ανάν: Τι φοβερό μας μαθαίνουν για την Ελλάδα και την Κύπρο

Γνώμες ορισμένων εκ των πιο αναγνωρισμένων εκπροσώπων της νομικής επιστήμης στην Ελλάδα και διεθνώς.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Σε προηγούμενο άρθρο μου υποστήριξα ότι το σχέδιο Ανάν για την επίλυση του κυπριακού, ένα σχέδιο που υποστηρίχτηκε από τη μεγάλη πλειοψηφία του κατεστημένου Ελλάδας, Κύπρου και Ευρώπης (όλη τη «συλλογική Δύση»), ήταν ένα τερατώδες σχέδιο, σταθμός στην άνοδο του παγκόσμιου νεο-ολοκληρωτισμού, που θα κατέλυε το ίδιο το κυπριακό κράτος και θα δημιουργούσε τρομερά προβλήματα στον κυπριακό και τον ελληνικό λαό και την ίδια την Ε.Ε.. Σας υποσχέθηκα μάλιστα να σας το αποδείξω πέραν λογικής αμφιβολίας.

Μπορεί βέβαια, ένας καλόπιστος αλλά μη ενημερωμένος αναγνώστης να σκεφθεί, διαβάζοντας τα όσα γράφω, μήπως εγώ είμαι κάπως υπερβολικός, «ακραίος». Τέρας; Νέο-ολοκληρωτισμός; Τι συμβαίνει, έρχεται ο Χίτλερ, μπορεί να διερωτηθεί κάποιος. Και είναι δυνατόν οι περισσότεροι Έλληνες πολιτικοί, στην Ελλάδα και την Κύπρο, οι δημοσιογράφοι, και η Ε.Ε. ακόμα, να υποστήριξαν το 2004 ένα τέτοιο σχέδιο εις βάρος του λαού τους;

Επειδή λοιπόν μπορεί να αμφιβάλλετε για όσα γράφω εγώ, είπα, προτού αναφέρω οτιδήποτε άλλο, να παραθέσω τη γνώμη των πιο αναγνωρισμένων εκπροσώπων της νομικής επιστήμης στην Ελλάδα και διεθνώς.

Πρέπει να πω ότι αρχικά το σχέδιο αντιμετωπίστηκε σχεδόν από τους πάντες με αιδήμονα σιωπή. Θυμάμαι ότι έγραφα, ξανάγραφα στον Κόσμο του Επενδυτή τότε, μετά τον Νοέμβριο του 2002, υπογράμμιζα πόσο εξωφρενικό είναι το σχέδιο και από πολιτική και από νομική άποψη, ότι παραβιάζει τις πιο βασικές έννοιες του δικαίου, ουδείς φαινόταν να ενδιαφέρεται. Στο τέλος έγραψα και ένα σχετικό βιβλίο σε μια απελπισμένη προσπάθεια να επηρεάσω κάπως την κοινή γνώμη (Η Αρπαγή της Κύπρου, Λιβάνης 2004). Μόνο το τελευταίο δίμηνο πριν το δημοψήφισμα (ή και μετά από αυτό!) άρχισαν πια να ανοίγουν τα στόματα, ιδίως όταν φάνηκε ότι η κυπριακή κοινή γνώμη (ακολουθούμενη και από την ελλαδική) δεν θα έπρεπε να θεωρείται τόσο δεδομένη. Ο αμερικανικός έλεγχος στην Ελλάδα, σε όλους τους θεσμούς, ήταν ήδη πολύ προχωρημένος και κανείς στην «ελίτ» (της κακιάς ώρας που διαθέτουμε) δεν είχε διάθεση να τα βάλει μαζί τους.

Σχέδιο Ανάν: Το βροντερό όχι των Ελληνοκυπρίων, η εξαγορά των συνειδήσεων και οι παραχαράκτες

Ο Μίκης και το δημοψήφισμα στην Κύπρο.

Της Ανδρούλας Γκιούρωφ

Πρώην μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΑΚΕΛ,
πρώην διευθύντρια της εφημερίδας Χαραυγή

Σαν σήμερα 20 χρόνια πριν, στις 24 Απριλίου του 2004 ο κυπριακός λαός θα γράψει μια από τις πιο λαμπρές σελίδες στις δέλτους της σύγχρονης ιστορίας του, το ανυπότακτο και περήφανο ΟΧΙ που πρόταξε στο δημοψήφισμα για την αποδοχή  ενός εκτρωματικού σχεδίου που έφερε την επωνυμία του τότε Γ. Γ. του ΟΗΕ Κόφι Ανάν.

Αφόρητες οι πιέσεις και όχι μόνο,  προκειμένου ο λαός να ψηφίσει υπέρ ενός σχεδίου που θα κατάλυε την Κυπριακή Δημοκρατία και θα νομιμοποιούσε ουσιαστικά την τουρκική εισβολή και κατοχή. Θα νομιμοποιούσε τον εκτοπισμό 200.000 Ε/κ, και το διαρκές έγκλημα της Τουρκίας κατά παράβαση  του Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Δικαίου όπως αναφέρονται στα ψηφίσματα του ΟΗΕ αλλά και στην 4η Διακρατική προσφυγή της Κύπρου κατά της Τουρκίας  με την δημιουργία δύο υβριδικών κρατιδίων τα οποία θα ελέγχονταν από τους κακούς δαίμονες της Κύπρου,  Βρετανίας και ΗΠΑ.

Όλα τα περί Κύπρου ψηφίσματα του ΟΗΕ και του Συμβουλίου Ασφαλείας θα ακυρώνονταν το  541 (1983) και αργότερα το 550 τα οποία  καταδίκαζαν την ανακήρυξη του ψευδοκράτους και καλούσε όλα τα κράτη μέλη του Διεθνούς Οργανισμού να μην το αναγνωρίσουν.

Πάνω από 350 εκατομμύρια δολάρια δαπανήθηκαν μέσω κρυφών διαδρομών από προγράμματα του ΟΗΕ, (UNDP, UNOPS) και του USAID, προκειμένου να περάσει ως ολετήρας το εκτρωματικό σχέδιο Ανάν, ακυρώνοντας το δικαίωμα του κυπριακού λαού να απαλλαγεί από τον τούρκο εισβολέα. Τα κονδύλια αυτά δαπανήθηκαν σε πολιτικούς, κόμματα, ΜΜΕ, ΜΚΟ, δημοσιογράφους και σε άλλους παράγοντες για να επηρεάσουν τον λαό.

Οι Κύπριοι άντεξαν στις πιέσεις και άναψαν κόκκινο

Δεκαεννιά χρόνια μετά το δημοψήφισμα: Με το Σχέδιο Ανάν απορρίφθηκε και η υπό συζήτηση μορφή της λύσης

Του Κώστα Βενιζέλου

Το Σχέδιο Ανάν ήταν ένα μοντέλο συμφωνίας για την Κύπρο, που θα διαιώνιζε την τουρκική παρουσία. Ήταν ένα Σχέδιο, το οποίο θα συντηρούσε εν πολλοίς το Κυπριακό, άφηνε την… προοπτική να ανοίξει ξανά, λόγω των ορατών προβλημάτων και των στρεβλώσεων, που χαρακτήριζαν τις πρόνοιες του.

Δεκαεννέα χρόνια μετά το δημοψήφισμα (24 Απριλίου 2004), το Σχέδιο εξακολουθεί να απασχολεί αλλά και να διχάζει. Ακόμη και σήμερα, με αφορμή την επέτειο υπήρξαν αντιπαραθέσεις, κυρίως στο πεδίο των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης.

Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων είχε, όπως είναι γνωστό, απορρίψει (76%) το Σχέδιο, επειδή δημιουργούσε ανασφάλεια, διασφάλιζε την τουρκική παρουσία, αλλά και την αγγλική στο νησί ενώ οι ρυθμίσεις ήταν δυσλειτουργικές. Η προτεινόμενη «νέα κατάσταση πραγμάτων» για να λειτουργήσει θα έπρεπε να ξεπερασθούν οι στρεβλώσεις ενώ τα αδιέξοδα θα μπορούσαν να επιλυθούν από ξένο δικαστή. Ήταν η πρώτη φορά που οι Κύπριοι καλούνταν να αποφανθούν για το περιεχόμενο μιας συμφωνίας στο Κυπριακό. Και απάντησαν με ηχηρό «όχι». Παρά τις έξωθεν πιέσεις και τους εκβιασμούς. Κι αυτό αφορά όχι μόνο το συγκεκριμένο Σχέδιο, αλλά και την μορφή, που συζητείται μέχρι σήμερα, τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία (ΔΔΟ).

Όταν μιλούν οι πρέσβεις...

Του Κ.Μ.

Οι πρέσβεις μίλησαν. Και είναι αποκαλυπτικοί. Οχι τόσο για το παρελθόν, όσο για το παρόν και το μέλλον. Αναφερόμαστε στις μαρτυρίες Αμερικανών πρέσβεων που πέρασαν από την Αθήνα τα τελευταία 80 χρόνια και καταγράφονται στο βιβλίο ενός διπλωμάτη των ΗΠΑ (αποσπάσματα δημοσιεύτηκαν στα ΝΕΑ).

* * *

Ο Τζ. Πάιατ, που θήτευσε σε όλη σχεδόν τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, «στάζει μέλι» για εκείνη την περίοδο (πριν ήταν πρέσβης των ΗΠΑ στο Κίεβο). Η αποστολή του - όπως την περιγράφει - ήταν να πάει ένα βήμα πιο πέρα την ελληνοαμερικανική στρατιωτική συνεργασία και να «επιστρέψουν» οι ΗΠΑ στον ανταγωνισμό με τη Ρωσία και την Κίνα στην περιοχή της Β. Ελλάδας.

Οπως γράφει, «ήταν όλα ενταγμένα σε ένα σχέδιο αναβίωσης της ιδέας της αμερικανικής παρουσίας. Να μη ζητάμε πια συγγνώμη για τη Σούδα, όπως είχαμε συνηθίσει, αλλά να ενισχύουμε τις στρατιωτικές συνεργασίες μας. Είμαι πολύ περήφανος τόσο για το πώς δουλέψαμε πολλές ελληνικές κυβερνήσεις πάνω σε αυτό, όσο και για το πώς αναβαθμίσαμε τη διευρυμένη συμφωνία αμοιβαίας αμυντικής συνεργασίας, ώστε να συμπεριλάβει διευρυμένες ασκήσεις, κυλιόμενες μεταθέσεις στο Στεφανοβίκειο και επιχειρήσεις που κάνουμε στη Λάρισα».

Ο πρέσβης ανακαλεί στη μνήμη την επίσκεψή του στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης το 2016. Επιστρέφοντας στην Αθήνα «είπα στον Εβαν Καλπαδάκη, στο γραφείο πρωθυπουργού: Θέλω να προσκληθούν οι ΗΠΑ ως τιμώμενη χώρα το 2018. Πήγα στο Ελληνοαμερικανικό Επιμελητήριο και είπα, τι αηδίες είναι αυτές, είναι δυνατόν η Κίνα και η Ρωσία να τη βγαίνουν στις ΗΠΑ στη Βόρεια Ελλάδα; Θέλω τη βοήθειά σας, θέλω να έρθουν οι καλύτερες εταιρείες μας στην έκθεση του 2018».

Μια σύμβουλος του Κληρίδη, στη Δερύνεια με το ΑΚΕΛ

Φωτογραφία: Christina Valanidou 

Του Αλέκου Μιχαηλίδη

Για τη «λύση» και την «επανένωση» πορεύθηκαν εκατοντάδες πολίτες την Κυριακή στο οδόφραγμα της Δερύνειας, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του ΑΚΕΛ. Χωρίς να προτάξουν κάτι καινούργιο, έδειξαν να διαδηλώνουν περισσότερο εναντίον των Ελληνοκυπρίων, παρά εναντίον της κατοχικής δύναμης.

Μαζί τους ήταν και η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Σία Αναγνωστοπούλου. Αυτή τη φορά δεν ενόχλησε κανέναν πως ήρθε εξ Ελλάδος ούτε ότι εκφέρει άποψη για το Κυπριακό - θυμηθείτε τι έγινε με τον Άγγελο Συρίγο, τον Γιώργο Δελαστίκ, τον Γιώργο Καραμπελιά και άλλους. Αυτή τη φορά πόζαραν μαζί της και επεσήμαναν ότι τους ενώνουν αγώνες (λογικά εννοούσαν το σχέδιο Ανάν).

Η ίδια η Σία Αναγνωστοπούλου δε, είναι μια τρανή απόδειξη του όρου «ΔΗΣΑΚΕΛ» -όπως και ο ευρωβουλευτής Νιαζί Κιζίλγιουρεκ. Κατά τα τρία τελευταία χρόνια της διακυβέρνησης Κληρίδη, λοιπόν, η Σία Αναγνωστοπούλου διετέλεσε «υπεύθυνη της ερευνητικής ομάδας του ΥΠΕΞ της Κύπρου για θέματα που αφορούσαν την Τουρκία και την τουρκοκυπριακή κοινότητα». Τότε έγινε γνωστή στην κυπριακή πολιτική σκηνή, όταν στο πλευρό του Γιαννάκη Κασουλίδη, έκανε τα πάντα για να επιβάλει το ρατσιστικό σχέδιο Ανάν. Εξάλλου, ακόμα και το 2010 έβλεπε «εκσυγχρονισμό της τουρκικής κοινωνίας» να επιχειρείται «κυρίως μέσω Ερντογάν». Έτσι θα «ρίξουν» τον Αναστασιάδη; Συγχέοντας το «παλιό» με ψευδαισθήσεις για το «καινούργιο»;

Η “απόβαση” του Ερντογάν προκαλεί πανικό πριν καν γίνει

Του Κώστα Βενιζέλου

Η επίσκεψη του ισλαμοφασίστα Ερντογάν, σήμερα και αύριο, στην κατεχόμενη Κύπρο δεν είναι μόνο προκλητική αλλά και παράνομη. Στα πρώτα χρόνια μετά την εισβολή η Κυπριακή Δημοκρατία κατάγγελλε επισκέψεις Τούρκων κι άλλων αξιωματούχων. Αυτό δεν ίσχυσε για πάντα. Κάποια στιγμή, αυτό σταμάτησε. Από την μια η ψευδαίσθηση πως αυτοί που θα επισκέπτονταν τα κατεχόμενα θα… πίεζαν, τότε, τον Ντενκτάς, από την άλλη ότι συνήθισαν, σιγά-σιγά, κάποιοι την κατοχή, οι επισκέψεις αυτές πέρασαν στο πεδίο της ρουτίνας.

Άλλωστε κάποια στιγμή η Κυπριακή Δημοκρατία είχε μετατραπεί σε τροχονόμο, στέλνοντας ξένους αξιωματούχους στο κατοχικό “προεδρικό”. Πάλιν γιατί υπήρχε η ψευδαίσθηση ότι θα “πίεζαν” τους εκάστοτε κατοχικούς ηγέτες. Το μόνο που κατάφερναν ήταν να αναβαθμίζουν το κατοχικό καθεστώς ενώ άφηναν εκτός της μεγάλης εικόνας την Τουρκία. Όλο αυτό ο χρόνος το μετέτρεψε σε μόνιμη “συνήθεια”. Γι’ αυτό και δεν αναμέναμε ότι θα υπήρχε αντίδραση από τα Ηνωμένα Έθνη, την Ευρωπαϊκή Ένωση για την επίσκεψη ως παράνομη ενέργεια.

Βέβαια οι μη αντιδράσεις σε μια παράνομη επίσκεψη δεν οφείλονται μόνο στο γεγονός ότι δεν αναδεικνύεται τόσο πολύ αυτή η πτυχή από την επηρεαζόμενη χώρα, αλλά και επειδή η Κύπρος δεν είναι Ουκρανία και η Τουρκία δεν είναι Ρωσία. Στην ΕΕ “σκίζονται” για την παραμικρή κίνηση της Ρωσίας. Αλλά και έχουν άγχος με το επίπεδο και την ποιότητα της δημοκρατίας σε μια σειρά από χώρες, αλλά αφήνουν ανενόχλητο τον φασίστα Ερντογάν.

17 χρόνια μετά το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν

Το σχέδιο Ανάν υποβλήθηκε στις 24 Απριλίου 2004 σε δύο ξεχωριστά δημοψηφίσματα, απορρίφθηκε από τους ελληνοκυπρίους, με ποσοστό 76% καθώς μόνο 24% το υπερψήφισε, ενώ εγκρίθηκε από την τουρκοκυπριακή κοινότητα σε ποσοστό 65%.

Όταν ο ελληνισμός της Κύπρου είπε ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν

“Όχι στο Σχέδιο Ανάν”: Πώς ετοιμάστηκε το διάγγελμα Τάσσου

Πώς ετοιμάστηκε το διάγγελμα του Τάσσου Παπαδόπουλου το 2004 που έμελλε να καθορίσει την τύχη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Την εικόνα της εποχής όπως και αποκαλυπτικά στοιχεία για τις πιέσεις που ασκήθηκαν και υπό ποιες συνθήκες διαμορφώθηκε το τελικό κείμενο του τότε Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας παρατίθενται μέσα από το τετράτομο Αρχείο Τάσσου Παπαδόπουλου, που πρόσφατα κυκλοφόρησε.

Στο Αρχείο επισημαίνεται: «Η απόφαση του Τάσσου Παπαδόπουλου να απευθύνει διάγγελμα δεν ήταν ούτε αυθόρμητη, ούτε συναισθηματική απόφαση. Ήταν μια ιστορική, καλά υπολογισμένη και ζυγισμένη πολιτική πράξη, με πλήρη επίγνωση της σημασίας της».

Στο 4ο τόμο αναφέρεται: «H 7η Απριλίου, Μεγάλη Τετάρτη του 2004, άφησε το εντονότερο αποτύπωμα στην πολιτική ιστορία του Τάσσου Παπαδόπουλου. Ήταν η μέρα του διαγγέλματος, με το οποίο κάλεσε σε απόρριψη του Σχεδίου Ανάν. Η σημαντικότητα της στιγμής εκείνης, δεν συνίσταται μόνο στο περιεχόμενο και το μήνυμα του διαγγέλματος, αλλά κυρίως στην ανάδειξη, μέσω εκείνου του διαγγέλματος, της ψυχικής ταύτισης του Τάσσου Παπαδόπουλου με την αγωνία, τον πόθο και την αποφασιστικότητα των Ελλήνων της Κύπρου να αγωνιστούν για την αξιοπρέπειά τους και να προασπίσουν την πατρίδα τους. Αυτό το σπάνιο και σπουδαίο γεγονός καταμαρτυρείται από τις χιλιάδες των επιστολών, τηλεγραφημάτων και μηνυμάτων που στάλθηκαν στον Τάσσο Παπαδόπουλο. Στο Αρχείο διασώζονται όλα αυτά τα χιλιάδες ντοκουμέντα της συλλογικής επικοινωνίας του λαού, ανθρώπων όλων των τάξεων, πολιτικών πεποιθήσεων και ηλικιών, με τον Πρόεδρο. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος απάντησε σε όλους όσοι του απέστειλαν γραπτές επιστολές, με τις απαντήσεις να βρίσκονται επίσης στο Αρχείο. Στην ιστορία της Κύπρου δεν υπήρξε προηγούμενο μιας τόσο αθρόας και μαζικής, άμεσης γραπτής επικοινωνίας, ενός ηγέτη με τον λαό.

Ηγέτης

Η ιδεολογική παρακμή της ανανικής Αριστεράς

Του Αλέκου Μιχαηλίδη 

Δεν είναι ψέμα πως το ΑΚΕΛ πέρασε δύσκολα. Ειδικά μετά την τραγωδία στο Μαρί και τις ευθύνες του Δημήτρη Χριστόφια, η αμφισβήτηση ήταν τεράστια και τα ποσοστά θα έφθαναν κάτω του 20% αν δεν βοηθούσε η αποχή και η ανυπαρξία καθαρού πολιτικού λόγου από τους υπόλοιπους. Ήταν εποχές που ο σκεπτικισμός διαχύθηκε έντονα στους κύκλους της Αριστεράς, ενώ μια ακομμάτιστη μάζα που έσπρωχνε τη βάση του κόμματος και έδινε ώθηση στις εκλογικές διαδικασίες, απομακρύνθηκε.

Έφθασε, μάλιστα, σε σημείο –αυτή η κρίσιμη μάζα– να προσκολληθεί στην ιδεολογικά αντίπαλη δεξιά και να στηρίξει Αναστασιάδη ή τους υποψήφιους εκείνους που είχαν ξεκάθαρη γραμμή στο Κυπριακό –υπέρμαχοι κάποιου συμβιβασμού– αλλά και στα ζητήματα ταυτότητας, πολιτισμού και ιστορίας, στο πλευρό εκείνων που έβλεπαν με δυσφορία την ελληνικότητα της Κύπρου. Επιβεβαιώνοντας, έτσι, τον όρο ΔΗΣΑΚΕΛ και ό,τι αυτός συνεπάγεται.

Τα πράγματα φαίνεται να αλλάζουν, εξαιτίας της αποτυχίας στο Κραν Μοντανά και όλων εκείνων που καταλογίζουν την αποτυχία στον Αναστασιάδη, όσοι χώνεψαν τη διατήρηση της κατοχής και όσοι εναπόθεσαν προσφάτως τις ελπίδες τους στο άστρο του μεγαλύτερου στηρίγματος του ενδοτικού μετώπου, Προέδρου της Δημοκρατίας. Το ΑΚΕΛ δείχνει να απορροφά τους σκεπτικιστές της Αριστεράς κι αν δεν ήταν βουτηγμένο στη διαφθορά, θα απορροφούσε και εκείνους που σκέφτονται να ψηφίσουν… Οικολόγους (Θεανώ Καλαβανά, Αλεξάνδρα Ατταλίδου). 

«Παρέλαβα κράτος, δεν θα παραδώσω κοινότητα»!

Δεν πουλήθηκε όπως το σύνολο των εθνοκτόνων των Αθηνών... 

20 Ιούλη 1974 - 20 Ιούλη 2019: 45 χρόνια Κατοχής, 45 χρόνια Αντίστασης!

"Πάντως εμείς θα τους αντισταθούμε. 

Όποιοι κι αν είναι. 

Όσο δυνατοί κι αν είναι" 

Δώρος Λοίζου

Δύο αδύναμες κοινότητες στην Κύπρο

Όποιος δεν θέλει λύση τύπου Ανάν δεν πάει σε συζητήσεις «ανανικών» σχεδίων

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Το κλειδί στο Κυπριακό πρόβλημα είναι αν θα εξακολουθήσει να υπάρχει το Κράτος με τη διεθνώς αναγνωρισμένη υπόσταση και ονομασία του: Κυπριακή Δημοκρατία. Αν πάψει να υπάρχει αυτό το ανεξάρτητο κράτος, αν αντικατασταθεί από ένα «Ανανικό» κράτος, όπου δεν θα κυβερνούν οι κάτοικοι αλλά κάποιοι διορισμένοι ξένοι, τότε τα περί εγγυήσεων κ.λπ., παύουν να έχουν νόημα, είναι κούφια λόγια.

Το Σχέδιο Ανάν (και οι μεταμφιέσεις του) δεν έχει στόχο να πάρει την εξουσία από τους Ελληνοκύπριους και να τη δώσει στην τουρκική πλευρά. Αυτό θα το ήθελε η Τουρκία αλλά δεν το θέλουν οι ισχυροί διεθνείς παίκτες.

Οι Ελληνοκύπριοι χάνουν την εξουσία και οι Τούρκοι αν χάσουν εγγυήσεις και στρατό κατοχής μένουν ξεκρέμαστοι. Το κράτος μετατρέπεται σε δυο αδύναμες κοινότητες. Αυτός ο ευρηματικός συνδυασμός αμοιβαίας αποδυνάμωσης των δυο κοινοτήτων αλλά και της Τουρκίας εξυπηρετεί απολύτως τους επικυρίαρχους, ΗΠΑ, Αγγλία και το Ισραήλ – ο νέος ισχυρός παίκτης. Οι ντόπιοι, Τούρκοι και Έλληνες, θα τσακώνονται για τα λιλιά, το μισθό και τις μπανάνες που τους αναλογούν. 

Ερντογάν, Σέδιο Ανάν 2004 και… Κρας Μοντάνα 2017

Του Λάζαρου Μαύρου

ΤΟ  ΚΑΜΑΡΙ του κ. Ερντογάν το 2004 που υποστήριξε τότε το Σχέδιο Ανάν για μετατροπή της Κύπρου σε τουρκικό προτεκτοράτο, ξέροντας ότι δεν μπορούσαν παρά να το απορρίψουν οι Έλληνες Κύπριοι, ήταν, σύμφωνα με τις δικές του μετέπειτα δημόσιες καυχησιές ότι, κατάφερε «να κερδίσει διεθνώς [την… αθώωσή της] η Τουρκία, χωρίς να φύγει ούτ’ ένας στρατιώτης, ούτε να επιστρέψει έστω και μια σπιθαμή εδάφους»…

ΑΛΛΑ  ΣΤΗΝ Κύπρο και στην Ελλάδα, οι έκτοτε κυβερνήσεις και κομματικές ηγεσίες, διαρκώς αυταπατώμενες περί Ερντογάν, δεν είχαν την οξυδέρκεια, τη βούληση και την τόλμη, να δοκιμάσουν καν να στριμώξουν τον Ερντογάν και την Τουρκία του στο διεθνές εδώλιο κατηγορουμένου, ώσπου να φύγει κι ο τελευταίος Τούρκος στρατιώτης από την Κύπρο και να επιστραφεί στην Κυπριακή Δημοκρατία και η τελευταία σπιθαμή των σκλαβωμένων από τον Αττίλα εδαφών…

Ξανά, έκοντες-άκοντες, σε μια ακόμη «διαδικασία επίλυσης» του Κυπριακού

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Ξανά, έκοντες-άκοντες, σε μια ακόμη «διαδικασία επίλυσης» του Κυπριακού

 Παρέδωσε ο  κ. Άιντε την Τετάρτη στην Ελληνοκυπριακή πλευρά το «κοινό έγγραφο» για την Ασφάλεια και Εγγυήσεις  που περιλαμβάνει 7 σημεία. Εν συνεχεία την Πέμπτη θα το παραδώσει στους Τουρκοκυπρίους. Υπολογίζει δε -προκειμένου να κρατήσει στο Κρανς Μοντανά της Ελβετίας τους υπουργούς εξωτερικών των Εγγυητριών Δυνάμεων και να συντηρήσει την Διάσκεψη, να φέρει στις 30 Ιουνίου τον ΓΓ του ΟΗΕ κ.Γκουτιέρες για να ενημερωθεί για την  πρόοδο των συνομιλιών και να επιχειρηθεί παρουσία του, συνολική σύνοψη των συγκλίσεων. Την ίδια μέρα αναμένεται να φθάσει στο ελβετικό θέρετρο και η Ύπατη εκπρόσωπος της Ε.Ε.  κ. Μονγκερινι.

Για το έγγραφο αυτό, ο κ. Άιντε  δήλωσε ότι δεν  περιλαμβάνει «ιδέες του ΟΗΕ»  αλλά  προετοιμάζει τις «ιδέες» που έχουν παρουσιάσει τα μέρη  και θα συμβάλλει στο να έχουν δομημένη μορφή και να διευκολυνθεί η συζήτηση. Ο ίδιος πάντως παραδέχθηκε ότι οι «θέσεις εκκίνησης»  όλων των πλευρών είναι πολύ διαφορετικές σε αυτό το Κεφάλαιο των Εγγυήσεων και Ασφάλειας.

Κύπρος- Αιγαίο, Μέτωπο ενιαίο!

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

-Προς τι όλη αυτή η πρόσφατη παρατεταμένη επιθετικότητα στο Αιγαίο από την πλευρά της Τουρκίας; Έχει σχέση με το (προσωρινό)  «κενό εξουσίας» που έχει δημιουργηθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες; Θεωρεί η Άγκυρα ότι  δημιουργείται ένα βραχύβιο παράθυρο ευκαιρίας υπέρ της προκειμένου  να επιχειρήσει να αλλάξει το status quo στο Αιγαίο;

Σαφώς η Άγκυρα επιδιώκει  να ενισχύσει τις θέσεις της τόσο έναντι των ΗΠΑ όσο  και έναντι της Μόσχας, δεδομένου ότι η δυναμική της αφύσικης ρωσοτουρκικής (πρόσκαιρης) φιλίας πλησιάζει  στα όριά της. Ένας αναβαθμισμένος  τουρκικός έλεγχος του Αιγαίου θα προσέφερε στην Άγκυρα ένα ισχυρό χαρτί  απέναντι και στις δύο (πρώην) «Υπερδυνάμεις».

 Όσον αφορά την Ελλάδα, πιθανόν  οι Τούρκοι θεωρούν πως η Αθήνα, έχοντας να αντιμετωπίσει τα ζητήματα της ελληνικής οικονομίας και τη γενικότερη ευρωπαϊκή «επιτροπεία», θα αντιδράσει περιορισμένα σε κάποια «μικρής κλίμακας» επιθετική τουρκική ενέργεια. «Έτσι, η Άγκυρα θα πετύχει ένα μεγάλο βήμα στην διαρκή προσπάθειά της να καταστεί ο αναντίρρητος κυρίαρχος στο Αιγαίο και ο Ερντογάν θα καθιερωθεί ως μεγάλος ηγέτης.» (Κωνσταντίνος Γρίβας).