Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ “αργοσβήνει”

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Όταν κάποιος χάσει ένα αγώνα και καταλάβει σε βάθος της αιτίες της ήττας έχει ελπίδες να κερδίσει στο τέλος. Στον ΣΥΡΙΖΑ αρνούνται να καταλάβουν, αρνούνται καν να ερευνήσουν τις αιτίες της ήττας. Δεν έχουν την παραμικρή ελπίδα ανάκαμψης. Τα κόμματα γεννιούνται για να καλύψουν ανάγκες της Πολιτικής, δηλαδή τις ανάγκες της χώρας σε όλους τους τομείς, από την Άμυνα και την Υγεία, ως την ανεργία, την ακρίβεια και ιδίως την κάλυψη των εθνικών θεμάτων, ελληνοτουρκικά, Σκόπια κλπ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ καταψηφίστηκε για την κωλοτούμπα στο δημοψήφισμα, την περιφρόνηση της θέλησης του ελληνικού λαού, και για τις Πρέσπες, την περιφρόνηση του Έθνους. Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κουτσό άλογο. Ο αναβάτης έφυγε και το άλογο τρεκλίζει, όπου να ‘ναι θα πέσει. Σ’ αυτό βασίζουν μερικοί την πρόβλεψη (και την επιθυμία) ότι ίσως ο Τσίπρας έχει ακόμα πολιτικό μέλλον. Έχει ξανασυμβεί να επιστρέψουν στην σκηνή πολιτικά πρόσωπα που είχαν περάσει στο περιθώριο πχ ο Γεώργιος Παπανδρέου ως επικεφαλής της Ένωσης Κέντρου, ο Κων/νος Καραμανλής μετά τη Χούντα και φυσικά ο Ελ. Βενιζέλος μετά την Μικρασιατική Καταστροφή. Κανείς, ωστόσο, δεν είχε θεωρηθεί υπεύθυνος εθνικής ζημίας. Ούτε κωλοτούμπας. Γι’ αυτό επέστρεψαν ως σωτήρες.

Αδιαφορία για τα εθνικά

Ο ΣΥΡΙΖΑ τώρα, προσυνεδριακά, ούτε καν αγγίζει αυτά τα κρίσιμα εθνικά ζητήματα. Λες και λύθηκαν. Λες και οι εκλογές δεν έγιναν γι’ αυτά ακριβώς τα προβλήματα. Λες και η Τουρκία έπαψε να μας απειλεί. Οπότε τι απομένει να κριθεί στο Συνέδριο; Οι ίντριγκες του Φίλη, του Τσακαλώτου και του Παππά, η ευφράδεια της κ. Αχτσιόγλου, ο αντρισμός του κ. Τζανακόπουλου, και ο αδιάφορος χορός των δευτεροκλασάτων. Δίκιο είχε ο κ. Παπαδημούλης που, τακτοποιημένος ο ίδιος, μπορεί να βλέπει από τις Βρυξέλλες με ήρεμο μάτι τα δρώμενα και αποφάνθηκε: ο κόσμος «δεν ενδιαφέρεται για τα εσωκομματικά μας».

Να μην αλλάξει τίποτα για να μείνουν όλα ίδια

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Είναι γνωστό το απόφθεγμα «να αλλάξουν όλα για να μείνουν τα ίδια» από τον ιταλικό «Γατόπαρδο». Στην Ιταλία δεν στερούνται φαντασίας αλλά εδώ έχουμε την πετυχημένη συνταγή της πεπατημένης. Στο Μάτι ο Τσίπρας δεν ήξερε τίποτα για θύματα (άλλο αν μαθεύτηκε ότι ήξερε και παρα-ήξερε). Στις υποκλοπές ο Μητσοτάκης ακολούθησε την συνταγή του Τσίπρα: Δεν ήξερε τίποτα. Η διαφορά είναι, όπως όλοι ξέρουμε, ότι ο Τσίπρας πήγε στα τάρταρα ενώ ο Μητσοτάκης πήγε στα ουράνια. Γιατί;

Ρουσφέτια και επιδόματα

Η μόνη εξήγηση που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι ο κόσμος είναι ειλικρινής με τον εαυτό του, τον τρόπο που επιβιώνει. Ξέρουμε, δηλαδή ότι ο συντομότερος και πιο αποτελεσματικός τρόπος για να βρει δουλειά το παιδί σου (κι εσύ ο ίδιος) είναι το ρουσφέτι. Στο Μάτι και στα Τέμπη το ρουσφέτι (για να βολευτούν ανίκανοι) το πλήρωσαν αθώοι, δικοί μας άνθρωποι. Αλλά ο Τσίπρας πήρε φόρα, μια με τις Πρέσπες, μετά με το δημοψήφισμα και τη γνωστή κωλοτούμπα, το παράκανε, προκάλεσε, στο τέλος ο κόσμος τον βαρέθηκε και δεν έχει πιάσει ακόμα πάτο.

Το αποκορύφωμα μετά τις εκλογές, για την πιθανότητα να παραιτηθεί : «Δεν έχω δικαίωμα να αφήσω το 1,2 εκατ. ψηφοφόρους (του ΣΥΡΙΖΑ), να τους αφήσω μόνους (!) σε μια δύσκολη στιγμή». Αν αισθάνεται ότι «θα αφήσει μόνους» ένα εκατομμύριο ψηφοφόρους, μαζί και τους συντρόφους του στο κόμμα, μάλλον δεν χρειάζεται άλλες εξηγήσεις για τον κατακλυσμό. Τα ΜΜΕ προτίμησαν, δείχνοντας κατανόηση, να αναφέρουν άλλο σημείο της συνέντευξης που λέει ότι δεν είναι λιποτάκτης.

Ο νικητής των εκλογών και η τύχη των εθνικών θεμάτων

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Νικητής των εκλογών, αδιαμφισβήτητος, είναι πρωτίστως ο Μητσοτάκης και ακολούθως το κόμμα του, η ΝΔ. Είναι έτσι επειδή εξαρχής ο ΣΥΡΙΖΑ, συλλογικά, είχε προσωποποιήσει την κομματική αντιπαράθεση. Αντίστοιχα ο Τσίπρας εισπράττει εξ ολοκλήρου την αποτυχία του κόμματος. Με το κλείσιμο της κάλπης από εκεί που ήταν στο απυρόβλητο έχει μπει θέμα αντικατάστασης. Ο Μητσοτάκης θα σύρει το κόμμα σε νέα νίκη στις προσεχείς εκλογές.

Ο Τσίπρας είτε μείνει είτε φύγει θα σύρει τον ΣΥΡΙΖΑ στην επισφράγιση της ήττας. Η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι συγκυριακή, με προοπτική ανάκαμψης. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν και είναι “κουτσό άλογο” με προβληματικό αναβάτη. Είναι προφανές ότι και οι δυο είναι προϊόντα εκτός τόπου και χρόνου. Αντικαταστάτης δεν υπάρχει. Ο “σημιτισμός” (σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη) δεν “φτουράει” στην Ελλάδα. Όσο για την ανασυγκρότηση της Αριστεράς σε κάτι που να θυμίζει έστω αμυδρά την Ιστορία της θέλει δουλειά πολλή. Και χρόνο.

Το ερώτημα είναι αν ο νικητής θα χαρεί τη νίκη του, όπως ελπίζει. Απάντηση σ’ αυτό μπορεί να δώσει μόνο ο μεγάλος απών αυτών των εκλογών. Δηλαδή τα εθνικά θέματα. Έστω ένας, σχολιαστής, δημοσιογράφος, πολιτικός, δεν ασχολήθηκε, δεν τα έθιξε, λες και είναι τριτοκλασάτα ζητήματα. Λες και δεν είχαν αφηνιάσει παραμονές εκλογών, τα εν λόγω ΜΜΕ για τις απειλές της Τουρκίας, τα σχέδια διαμελισμού του Αιγαίου, τις άγριες διαθέσεις των ΗΠΑ. Κυριολεκτικά “συνωμοσία σιωπής”.

Τι μας περιμένει μετά τις εκλογές στο Αιγαίο

Του Απόστολου Απστολόπουλου

Οι προσεχείς εκλογές θα είναι γέφυρα για κάτι διαφορετικό από τα σημερινά. Κάποιος παλιά έλεγε “θα αλλάξουν όλα για να μείνουν τα ίδια”. Μόνο που τώρα θα αλλάξουν για για τα καλά, δεν θα μείνουν ίδια. Θα πάνε προς το χειρότερο. Ο κόσμος το διαισθάνεται και εμμένει στα γνωστά ελπίζοντας ότι η ακινησία είναι καταφύγιο. Και ο Μητσοτάκης ελπίζει σ’ αυτό (στην ακινησία, τη συσπείρωση περί την κυβέρνηση) για να παραμείνει πρωθυπουργός. Μπορεί και να το πετύχει τουλάχιστον προσωρινά. Καθώς, όμως, αποφεύγει όπως ο διάβολος το λιβάνι να πει το παραμικρό για το άμεσο μέλλον το δικό μας και της χώρας, προδιαγράφεται άτσαλο και το δικό του μέλλον. Μαζί και το δικό μας, με ή χωρίς αυτοδυναμία.

Η πορεία προς τη λήθη είναι η μοιραία (αλλά και πιο ανώδυνη) κατάληξη πολλών από τους εφήμερους “ήρωες” και σωτήρες της πολιτικής μας ζωής. Όσο “η λήθη είναι λύση” για τους ιθύνοντες, αποδεκτή από τον κόσμο, μας περιμένουν τα λασπόλουτρα ως ιαματική μέθοδος αυταπατών.

Καθώς δεν εμφανίζεται κανείς καινούργιος “από μηχανής θεός” κάποιοι αναζητούν λύση στο πρόσφατο παρελθόν. Αλλά ο συμπαθής και πιθανόν βέλτιστος στην παρούσα κατάσταση πρώην πρωθυπουργός εγκατέλειψε την πολιτική ώστε να μην διακινδυνεύσει την προσωπική και οικογενειακή του ζωή, λόγω τολμηρών όσο και ανεπιθύμητων πρωτοβουλιών (έσωθεν και έξωθεν) που είχε αναλάβει. Απολύτως σεβαστό. Αλλά το ερώτημα είναι τι θα εκλείψει: Οι απειλές εναντίον του (και εναντίον μας) ή η διαφορετική αντιμετώπισή τους; Κανείς δεν μπορεί να απαιτήσει θυσία κάποιου άλλου. Αλλά όποιος διεκδικεί Εξουσία αναλαμβάνει τους κινδύνους, τις θυσίες, τα ρίσκα της.

Όποιος πιάνεται με “τη γίδα στην πλάτη” δεν πάει αναγκαστικά φυλακή…

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Πολύς λόγος γίνεται για σκάνδαλα, χρηματισμούς, ενόχους. Όποιος έχει πιαστεί με “τη γίδα στην πλάτη” δεν πάει αναγκαστικά δικαστήριο και φυλακή. Είναι, όμως, αιχμάλωτος αυτών που τον έπιασαν. Όσο πιο ψηλά ιστάμενος, τόσο πιο πολύ αιχμάλωτος. Χρήσιμος επειδή μπορεί να κάνει σημαντικές εξυπηρετήσεις. Κορυφαίο παράδειγμα η γνωστή κ. Λαγκάρντ. Ενόσω ήταν (ή είναι ακόμα;) υπόδικη κατείχε κορυφαίες θέσεις σε Διεθνείς Οργανισμούς και τράπεζες.

Συμβαίνει εις Παρισίους, αλλά και στην Αθήνα. Στον πάτο του παραδείγματος η κ. Καϊλή, τέταρτος τροχός της άμαξας. Μερικοί, που διατηρούν εξουσία, διαφεύγουν π.χ. ο Ερντογάν με τη γνωστή φωτογραφία του γιου του να μετράει το χρήμα κατά παραγγελία του πατρός. Όλα και όλοι έχουν αποθρασυνθεί ή απλοποιηθεί. Αυτός που πιάστηκε, δεν είναι χαζός, είχε ήδη σκεφθεί τις συνέπειες και αδιαφόρησε, έτοιμος να κάνει ό,τι του ζητήσουν. Ξέρει ότι οι άλλοι που τον έπιασαν δεν είναι “καλοί κ’ αγαθοί”. Ξέρει τι θέλουν και το έχει ήδη αποδεχθεί και πάντως είναι έτοιμος να κάνει ό,τι του ζητήσουν για να παραδοθεί σαν λευκή περιστερά στην κοινωνία.

Το ρίσκο με τη “γίδα” και άλλα τινά

Αν αυτά είναι αυθαίρετες, ασυνάρτητες ή απλώς ανόητες σκέψεις μου ας το σκεφθεί ο καθένας. Αρκεί να ταιριάξει τα πρόσωπα που κατηγορούνται για σκάνδαλο, δει τί δηλώσεις έκαναν πριν να τα πιάσουν κι αν έπαθαν κάτι, ή αν τίποτα δεν τα άγγιξε. Τα ίδια ισχύουν για κάθε είδους σκάνδαλα με “γίδες”, παρακολουθήσεις, μυστικές υπηρεσίες, όπλα και φυσικά το σεξ, πανταχού παρών και πάντα χρήσιμο.

Η βασιλεία της αναξιοπιστίας

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Η αναξιοπιστία βασιλεύει σε όλο τον δυτικό κόσμο, φυσικά και στην Ελλάδα. Οι αναξιόπιστοι έχουν το πρόβλημα ότι αν ο κόσμος τους πάρει μυρουδιά, ξόφλησαν. Δυο παραδείγματα:

1.Η Μέρκελ με περισσή «αφέλεια» και θράσος δήλωσε ότι οι συμφωνίες του Μινσκ (για ειρήνη στην Ουκρανία το 2014) δεν έγιναν για να επιτευχθεί ειρήνη αλλά για να προλάβει να προετοιμαστεί η ανέτοιμη τότε Δύση να βοηθήσει την Ουκρανία στον πόλεμο που είχαν σχεδιάσει τα δυτικά (αμερικανικά) επιτελεία. Η Ρωσία έπεσε στην παγίδα (;) και την εμφάνισαν ως επιτιθέμενη όταν ολοκληρώθηκαν οι προετοιμασίες των Δυτικών. Οι δηλώσεις της πνίγηκαν στην αφάνεια. Η Μέρκελ ήταν καλή σε περίοδο ειρήνης αλλά έβγαλε την ουρά της (ή την έδιωξαν) όταν ήρθε η ώρα να βροντήξουν τα κανόνια. Η Μέρκελ μετείχε στη «συνομωσία», την προετοίμασε και την προώθησε. Τώρα εμφανίζεται ως κατήγορος, υπονομεύοντας το κύρος των Ευρωπαϊκών ηγεσιών που επίσης μετείχαν στην προετοιμασία του πολέμου. Εκδικείται και τους αμερικανούς για την όποια ευθύνη τους στην παραίτηση ή εκδίωξή της. Συνολικά ό,τι κι αν επιδιώκει εκθέτει δημοσίως την αναξιοπιστία των πάντων, των Θεσμών, των πολιτικών ηγεσιών, των οικονομικών και κοινωνικών παραγόντων. Το πραγματικό θύμα, όμως, είναι το ανώνυμο πλήθος. Όταν η αθλιότητα φτάσει στα άκρα γίνεται πόλεμος. Ίσως και Επανάσταση όταν υπάρχει ηγέτης και ο κόσμος έχει χάσει εντελώς την εμπιστοσύνη του στους κυβερνώντες. Ο φασισμός, ο κομμουνισμός, τα κάθε είδους επαναστατικά κινήματα δεν πέφτουν από τον ουρανό. Ξεφυτρώνουν από την αγανάκτηση των ανθρώπων.

Τρεις ανατροπές φέρνει στην Ευρώπη ο πόλεμος – Προς νέα Γιάλτα;

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Όπως και αν βγει από τον πόλεμο η Ουκρανία, “τεμαχισμένη” ή “αρτιμελής” όπως την ξέρουμε, είναι το πρώτο “βαρύ” βήμα για θεμελιώδη ανακατάταξη στην Ευρώπη μετά τη Γιάλτα. Θα νόμιζε κανείς πως τα ουσιαστικά ζητήματα είχαν τελειώσει μετά την πτώση της ΕΣΣΔ. Η Δύση, οι ΗΠΑ και ο καπιταλισμός είχαν νικήσει. Τα ιμάτια του ηττημένου τα είχαν μοιράσει οι νικητές, με τις ΗΠΑ να πέρνουν τη μερίδα του λέοντος. Τέλος καλό. Αλλά όχι όλα καλά.

Η Γιάλτα ήταν εντάξει όσο υπήρχε η Σοβιετική Ένωση. Όταν έπεσε η ΕΣΣΔ, οι συσχετισμοί και τα κριτήρια άλλαξαν. Στις νέες “κτήσεις” των ΗΠΑ, ο Μπους είδε μια “νέα Ευρώπη”, που θα μπορούσε σε ώρα ανάγκης να αντιπαρατεθεί στην παλιά Αγγλία, τη Γαλλία και λοιπές πρώην αποικιακές δυνάμεις, θλιβερά απομεινάρια του “ένδοξου” παρελθόντος, που τρέφουν ακόμη κρυφούς πόθους παλινόρθωσης, όπως και η ηττημένη Γερμανία. Οι ΗΠΑ σ’ αυτές τις συνθήκες μπορούσαν να θεωρούνται δικαίως υπερδύναμη, όχι απλώς η πιο ισχυρή, αλλά η μία και μοναδική. Το “Τέλος της Ιστορίας” προεξόφλησε ο βιαστικός Φουκογιάμα, ο πιο αδαής στην υπηρεσία του “αφεντικού”.

Τώρα έχουμε μπει στην τρίτη φάση για τη νέα Γιάλτα. Όπου οι ΗΠΑ αγωνίζονται να κρατήσουν τον τίτλο της υπερδύναμης. Όχι πια της μόνης, αλλά τουλάχιστον, της πιο ισχυρής. Η Κίνα και η Ρωσία το αμφισβητούν. Η Ευρώπη έχει πέσει σε πολιτική ανυποληψία και είναι χαρακτηριστική η επαναλαμβανόμενη αποστροφή “fuck Europe”. Ο εφιάλτης της αμερικανικής ηγεσίας ήταν και είναι να μην υπάρξει άλλη χώρα στον δυτικό χώρο, στην Ευρώπη, ικανή να διεκδικήσει τα πρωτεία. Ούτε καν να προβάλλει προσκόμματα στις θελήσεις των ΗΠΑ.

“Μεγάλα πορτοφόλια”, κόμματα και διανοούμενοι στην Ελλάδα της παρακμής

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Όσοι ελπίζουν στις μονομαχίες στη Βουλή για να αρχίσει η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, να νεκραναστηθεί το ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ και να επέλθει η πτώση της ΝΔ και του Μητσοτάκη είναι μακριά νυχτωμένοι. Κι όταν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης φτάνει στο σημείο να δηλώσει με περισσή αυτοπεποίθηση «είμαι ο αυριανός πρωθυπουργός»(!) (το άκουσα άναυδος στην τηλεόραση) είναι βέβαιο ότι η απελπισία έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της.

Κάτι που επιβεβαίωσε και τουλάχιστον μια δημοσκόπηση της επόμενης μέρας όπου καταγράφεται, υποτίθεται, πλειοψηφική δυσαρέσκεια, γενικώς, του κοινού για την κυβέρνηση, αλλά ταυτόχρονα οι ερωτώμενοι στηρίζουν με σαφή πλειοψηφία κάθε κυβερνητικό μέτρο. Συνοψίζοντας, αυτοί που πάνε στις κάλπες αδιαφορούν για τις σαχλαμαρίτσες των δημοσκοπήσεων (το αποτέλεσμά τους είναι “ό,τι θέλει ο πελάτης”, είχε πει προ καιρού γνωστός δημοσκόπος, σαρκάζοντας τη δουλειά του).

Ο καθένας κάνει αβαρίες για το ψωμί του αλλά αυτό τελικά καθρεφτίζεται στη γενική εικόνα του δημόσιου βίου και ειδικότερα στη χαμηλή εκτίμηση που έχει ο κόσμος για τα ΜΜΕ (εξαίρεση το ραδιόφωνο) και τους εργαζόμενους σ’ αυτά, πάντα σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Όλα τα παραπάνω, όμως, δεν είναι παρά, χαριτωμένες ή άνοστες, λεπτομέρειες ίσα-ίσα για να μην πλήττουμε.

Η ψευδοαριστερά στα αζήτητα, η δήθεν ακροδεξιά καρκινοβατεί

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Σε Ελλάδα και Ευρώπη κυριαρχούν οι καθεστωτικές, συντηρητικές, πολιτικές δυνάμεις αν και περιστασιακά εκδηλώνεται ποικίλη διαμαρτυρία, υπαρκτή αλλά ανήμπορη, αμήχανη, σε αδιέξοδο πολιτικό και ιδεολογικό. Το φαινόμενο εκτείνεται από τη Γερμανία, κέντρο των εξελίξεων στην Ε.Ε., έως τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ελλάδα, τελευταίο τροχό της ευρωάμαξας.

Θεωρητικά, ένα από τα πιο σημαντικά πρόσφατα πολιτικά γεγονότα στην Ε.Ε. θα ήταν η Σύναξη, στις αρχές Ιουλίου, και το Μανιφέστο 16 λεγόμενων ακροδεξιών κομμάτων. Πέρασε, όμως, στα ψιλά, κανείς δεν ίδρωσε. Τα καθεστωτικά κόμματα της Δεξιάς και της Αριστεράς δεν ένιωσαν την παραμικρή απειλή. Δεν υπάρχει ούτε Διεθνής του Φασισμού, ούτε συμμαχία τους ούτε καν υποκατάστατο, μια σημαιούλα με τη φάτσα του Σαλβίνι, (ως κακέκτυπο του Ντούτσε) να ενοχλεί το πολιτικό/οικονομικό ιερατείο του Μιλάνου, του Βερολίνου και των Βρυξελλών.

Ανύπαρκτοι και ανυπόληπτοι

Η πάλαι ποτέ κραταιά ιστορική Αριστερά κινείται μεταξύ ανυπαρξίας και ανυποληψίας. Στην Ιταλία και Γαλλία τα άλλοτε ισχυρά Κ.Κ. βυθίστηκαν στην ανυπαρξία. Η «άλλη» Αριστερά, η «προοδευτική», PODEMOS/ΣΥΡΙΖΑ, Μελανσόν, εντελώς ανυπόληπτη, όπως «η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή». Στην Ελλάδα ο κ. Κούλογλου (σε επιστολή του προς τον κ. Τσίπρα) αναρωτιέται μήπως οι ψηφοφόροι δεν αγαπάνε πια τον ΣΥΡΙΖΑ ενώ αυτό που χάθηκε είναι η εκτίμησή τους.

Η λεγόμενη ακροδεξιά άφησε στο ερμάριο το τρομοκρατικό (και τρομακτικό) της πρόσωπο ελπίζοντας να ρίξει από τον θρόνο την κατεστημένη κοινοβουλευτική Δεξιά. Παίζοντας σε ξένο γήπεδο, το Κοινοβούλιο, κατάφερε να γίνει ένα πλαδαρό και ανίκανο πολιτικά κατασκεύασμα. Αντί να προτείνει μια ενιαία Ευρώπη, ανεξάρτητη από Ρωσία και ΗΠΑ, (από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια, έλεγε ο Ντε Γκολ) ζήτησε να αποχωρήσει κάθε χώρα-μέλος, δηλαδή να διαλυθεί η Ε.Ε. Ο κόσμος τους γύρισε την πλάτη γνωρίζοντας ότι όλη η Ευρώπη είναι με το ζόρι μια επαρχία της Κίνας. Όσο πιο μικρός και μόνος τόσο πιο αδύναμος.

Αν δεν έχεις και βούληση και στρατηγική, τα όπλα είναι πεταμένα λεφτά...

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Ο πόλεμος δεν είναι πια υπόθεση των μικρών και αδύναμων χωρών. Δεν μπορούν να ξεκινήσουν (ούτε να ολοκληρώσουν) πόλεμο, χωρίς να έχουν προϋπολογίσει τις αντιδράσεις των μεγάλων δυνάμεων. Τελευταίο παράδειγμα (για όλους εμάς, όπως θα δούμε) είναι ο πόλεμος στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Το Αζερμπαϊτζάν νίκησε, επειδή η Ρωσία δεν στήριξε την Αρμενία, ενώ η Τουρκία βοήθησε αποφασιστικά τους Αζέρους με όπλα κι όχι μόνο.

O πρόεδρος και ο στρατός στην Αρμενία ζητούν να παραιτηθεί ο πρωθυπουργός Πασινιάν ως υπεύθυνος της ήττας. Ο Πασινιάν κάνει τον κουφό, επειδή η Ρωσία σφυρίζει αδιάφορα. Είναι εντελώς περιττό να θυμίσουμε ότι σε μας είναι άκρως διαδεδομένη η άποψη, μάλλον η ευχή που μας καθησυχάζει, ότι αν υπάρξει σύγκρουση με την Τουρκία θα κρατήσει, το πολύ, τρεις μέρες. Μετά οι Αμερικάνοι θα βάλουν τάξη. Κατά τις επιθυμίες τους. Να μας σώσουν; Να μας καταστρέψουν; Άγνωστες οι βουλές του Κυρίου.

Κάποιος με απλή λογική θα αναρωτιόταν: μα για έναν καυγά τριών ημερών θα ξοδέψουμε τόσα λεφτά “για τανκς και για κανόνια” αντί να τα κάνουμε “εργαλεία να δουλεύει η εργατιά;”. Με κάποια τέτοια λογική έγιναν, υποτίθεται, τα Ίμια, όταν ο κ. Σημίτης αναρωτήθηκε «μα θέλετε πόλεμο;». Αλλά αντί να δουλεύει η εργατιά, επί Σημίτη χρεοκόπησε το xρηματιστήριο. Τελικά ο ίδιος κοιμάται ήσυχος σπίτι και ο κόσμος έκλαιγε τα λεφτά του. Οι φίλοι και ομοϊδεάτες του διαχύθηκαν σε όλο το πολιτικό σκηνικό και η ιδεολογία του, ο εθνομηδενισμός, κυριάρχησε από τα δεξιά ως τα αριστερά.

Ούτε για δεύτερους ρόλους δεν είναι άξιες οι ελληνικές ελίτ

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Προϋπόθεση ανεξαρτησίας των μικρών και αδύναμων χωρών είναι η εξασθένηση των ισχυρών παικτών οπότε αποδυναμώνεται ο έλεγχός τους. Με τους απελευθερωτικούς αγώνες απαλλάχθηκαν οι χώρες του Τρίτου Κόσμου από τις ευρωπαϊκές αποικιακές Δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία κ.α.) αλλά αρχικά επωφελήθηκαν οι ΗΠΑ που εμφανίστηκαν ως αντι-αποικιοκράτες, "ελευθερωτές των λαών".

Μετά το Βιετνάμ και την αποτυχία τους να ελέγξουν τη Ρωσία, όταν έπεσε η ΕΣΣΔ, αποδυναμώθηκαν, σχετικά, και οι ΗΠΑ. Για τους Αμερικανούς, όταν έφτιαχναν το ΝΑΤΟ, η Ελλάδα και η Τουρκία ήταν ένας ενιαίος στρατηγικός χώρος, στη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Η Τουρκία ήταν στην πρώτη γραμμή άμυνας απέναντι στην ΕΣΣΔ (Ρωσία) και η Ελλάδα στα μετόπισθεν με το αντίστοιχο, δευτερεύον, βάρος.

Ο έλεγχος των ΗΠΑ και στις δυο χώρες ήταν απόλυτος. Η πειθαρχία τους ήταν η πρώτη προϋπόθεση για να λειτουργεί ομαλά στην περιοχή το αμυντικό σύστημα.

Η δεύτερη προϋπόθεση ήταν οι δυο xώρες να μην τρέφουν ιδιoτελείς, "προσωπικές" φιλοδοξίες, για ανεξάρτητη πολιτική από την αμερικανική στρατηγική. Στην Τουρκία για να το πετύχουν κρέμασαν τον πρωθυπουργό Μεντερές. Στην Ελλάδα έγινε η Χούντα.

Το "ναι σε όλα" υποβαθμίζει, δεν αναβαθμίζει την Ελλάδα

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Οι ΗΠΑ αναβαθμίζουν την Ελλάδα, διαλαλούσαν τα ΜΜΕ επειδή, ας πούμε, ο Πομπέο κοιμήθηκε στο σπίτι του πρωθυπουργού, ενώ αγνόησε τον Σουλτάνο. Ωστόσο, μόλις ο Κύπριος Πρόεδρος Αναστασιάδης συνεπικουρούμενος από τον Μητσοτάκη, αντιστάθηκαν στα δύο πρώτα, επαίσχυντα, σχέδια για τις (μη) κυρώσεις στην Τουρκία, και έβαλαν τους Εταίρους/Βερολίνο στον μπελά να φτιάξουν το –ελάχιστα υποφερτό– σχέδιο Γ', ο ΟΗΕ πρωτοκόλλησε τη συμφωνία Άγκυρας-Τρίπολης για την ΑΟΖ.

Ο κ. Μητσοτάκης μίλησε για σύμπτωση. Φίλοι, "παροικούντες την Ιερουσαλήμ", υπενθύμιζαν στοχαστικά ότι στην πολιτική συμπτώσεις δεν υπάρχουν. Και ότι το μεθοδικό και αλαζονικό Βερολίνο, εντεταλμένο από την Ουάσιγκτον, τιμώρησε την Αθήνα με την ΑΟΖ και τη Λευκωσία με την Αμμόχωστο, για την αποκοτιά τους. Η "ατυχία" μας είναι ότι ειδικά για την Τουρκία ο Τραμπ συγκλίνει με την πολιτική Ομπάμα. Οι προαναφερθέντες φίλοι μου υπενθύμισαν ότι ούτε "ατυχίες" υπάρχουν στην πολιτική. Με ψέματα περί αναβάθμισης, κανείς δεν είδε προκοπή. Αναβάθμιση γιοκ.

Ο Πομπέο μίλησε περί γεωπολιτικής ενώ ο Μητσοτάκης αναφέρθηκε σε δικαιώματα και Διεθνές Δίκαιο. Ό,τι μπορεί ο καθένας. Όχι ότι ο Μητσοτάκης δεν σκαμπάζει από γεωπολιτική, κάθε άλλο. Η oικογένειά του έχει κλείσει πλέον ένα αιώνα στην πολιτική ζωή του τόπου και ο εκλιπών πατριάρχης Κωνσταντίνος δίδαξε στα παιδιά του τα μπρος και τα πίσω της πολιτικής.

Πομπέο και Μητσοτάκης είναι αυτονόητο ότι τα είπαν για τα τρέχοντα οι δυο τους και συνεπώς τι να του έλεγε δημοσίως ο πρωθυπουργός του Αμερικάνου; Γιατί, ρε φίλε και μεγάλε σύμμαχε, τα αμερικανικά καράβια κάνουν ασκήσεις, τώρα που μιλάμε, στη Μαύρη Θάλασσα μαζί με τα τούρκικα; Ο Πομπέο, από μόνος του, του έδωσε να καταλάβει: εχθρός, για μας, είναι η Ρωσία και η Κίνα, όχι η Τουρκία, είπε. Εσείς να προσέχετε για να σας μείνουν μερικά από όσα έχετε τώρα. Αυτό δεν το είπε, αλλά τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται.

Δεν είμαστε μόνοι, έχουμε πάτρωνες που μας δέρνουν

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Τα ιστορικά επιχειρήματα αποκτούν ιδιαίτερο βάρος όταν υιοθετούνται από τις σύγχρονες κοινωνίες και θεσμούς. Για παράδειγμα ο Όμηρος είχε λύσει το δίλημμα αν υπερέχει ο Νόμος ή η Άμυνα της Πατρίδας στην Ιλιάδα, όταν ακόμα οι οιωνοί, σημάδια των θεών, το εθιμικό δίκαιο και το Ήθος, λειτουργούσαν ως υπέρτατος Νόμος μιας και οι Νόμοι με τη σημερινή έννοια εμφανίστηκαν πολύ αργότερα.

Ο ΟΗΕ, επαναλαμβάνει την ίδια Αρχή του Ομήρου. Αναγνωρίζει ως ανώτατη αξία την Άμυνα της πατρίδας με το άρθρο 51 του καταστατικού χάρτη του Οργανισμού. Αυτό επικαλέστηκε ο Α. Παπανδρέου όταν οι Τούρκοι είχαν θέσει, από τότε, ζήτημα αποστρατιωτικοποίησης των νησιών. Είπε: «είναι θέμα Άμυνας». Εννοώντας όχι μόνο ότι μας προστατεύει το Διεθνές Δίκαιο αλλά και ότι θα αμυνθούμε ένοπλα.

Αυτό ακριβώς έκανε ο Έκτορας καθώς έφευγε, ντυμένος με την πανοπλία του, για την ύστατη ένδοξη μάχη του. Η πράξη δικαίωσε το λόγο. Χωρίς ένοπλη στήριξη οι Νόμοι αξίζουν όσο τα κουρελόχαρτα.

Η προσφορά της Γαλλίας

Τώρα συζητάμε ότι ΗΠΑ και Γερμανία μας πιέζουν να αποστρατιωτικοποιήσουμε τα νησιά για το χατίρι της Τουρκίας. Το θέμα, όμως, θα είχε λυθεί αν η Αθήνα είχε δεχθεί την προσφορά της Γαλλίας για (αμοιβαία) στρατιωτική βοήθεια, αν, δηλαδή, μας επιτεθεί η Τουρκία. Η προσφορά της Γαλλίας εξουδετέρωνε τον Ερντογάν και έκανε περιττό όλο αυτό το κουβεντολόϊ. Δεν υπάρχει προηγούμενο μια χώρα που έχει συμφέροντα αλλά δεν μας έχει καθόλου ανάγκη για την άμυνά της, να μας προσφέρει τη στρατιωτική της βοήθεια αλλάζοντας τους συσχετισμούς ισχύος.

Η Δύση και τα ελληνοτουρκικά

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Πρώτη εικόνα: Ο Ερντογάν απειλεί την Ελλάδα.

Δεύτερη εικόνα: Παρεμβαίνει ο Μακρόν υπέρ της Ελλάδας και στέλνει το αεροπλανοφόρο Ντε Γκωλ, ως έμπρακτη απόδειξη υποστήριξης.

Τρίτη εικόνα: Ο Ερντογάν απειλεί να βυθίσει το γαλλικό αεροπλανοφόρο.

Τέταρτη εικόνα: Ο Μακρόν ανταποδίδει λέγοντας ότι ο Ερντογάν θα ψάχνει να βρει στο χάρτη πού είναι η Τουρκία. Ο Μακρόν τηλεφωνεί στον Τραμπ και του ζητάει (όπως και ο Μητσοτάκης) να συνετίσει τον Ερντογάν. Ο Τραμπ απορρίπτει τα πανομοιότυπα αιτήματα Μακρόν-Μητσοτάκη. Το Ντε Γκωλ στη Μασσαλία, το Oruk Reis στην Αττάλεια.

Πέμπτη εικόνα: Θα αρχίσουν, ως φαίνεται, οσονούπω, συνομιλίες. Η Τουρκία προσπαθεί να κερδίσει εντυπώσεις. Αλλά αν είχε αποκομίσει, όπως επιδίωκε, κάτι απτό και συγκεκριμένο θα το έλεγε. Αντιθέτως ο Ερντογάν βουβάθηκε για μέρες. Όλα όσα λένε συνεργάτες του είναι προς εντυπωσιασμό και εσωτερική κατανάλωση

Τρία σχόλια

Γαλλία, Τουρκία και Ελλάδα απευθύνονται στις ΗΠΑ ως καταλύτη της κρίσης. Καμία δεν είναι αυτόνομη (από τις ΗΠΑ) αν και κινούνται σε διαφορετική κλίμακα ισχύος και γεωπολιτικής αξίας. Ο Τραμπ απορρίπτει επισήμως το αίτημα Γαλλίας και Ελλάδας (να συνετίσει τον Ερντογάν) αλλά στην πράξη τον υποχρεώνει σε βήματα υποχώρησης με στόχο την Pax Americana στην περιοχή. Η Ελλάδα ικανοποιεί εν μέρει το αίτημα να σταματήσουν οι τουρκικές απειλές. Ο Ερντογάν ικανοποιεί εν μέρει την απαίτηση να καθίσει η Ελλάδα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με θέμα τα κεκτημένα της. Δεν υπάρχει ένδειξη, δημοσίως τουλάχιστον, για ελληνικές υποχωρήσεις επί της ουσίας, ως τώρα. «Κεκτημένο» της ελληνικής πλευράς είναι ότι επί τριάντα χρόνια αποδέχεται συζητήσεις για όσα της ανήκουν αλλά, με εξαίρεση μόνο τον Σημίτη στα Ίμια, δεν υποχωρεί στις τουρκικές απαιτήσεις. Το αποδεικνύουν τα σημερινά τουρκικά αιτήματα, παλαιές απαιτήσεις από τη δεκαετία του ‘80.

Ο Ερντογάν έκανε την κίνηση του, η σειρά του Μητσοτάκη

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Δεν είναι η πρώτη φορά που Ελλάδα και Τουρκία φαίνεται να φτάνουν στο χείλος του γκρεμού. Η μοναδική φορά που πράγματι υπήρξε κάποια αναμέτρηση ήταν στα Ίμια, με πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη, τον μόνο Έλληνα πρωθυπουργό που αναγνώρισε με την υπογραφή του τουρκικά συμφέροντα στο Αιγαίο. Το κατά πόσο υπήρξε πραγματική (και όχι υπονομευμένη) σύγκρουση στα Ίμια είναι άλλη υπόθεση.

Η προηγούμενη ελληνοτουρκική κρίση ήταν τον Μάρτιο του 1987 και αυτή έγινε, όπως είπε ο Κίσινγκερ στον Αντρέα Παπανδρέου, για να φοβηθεί ο κόσμος στις δυο χώρες και να αρχίσουν συνομιλίες. Έτσι κι έγινε. Αργότερα ο Παπανδρέου έκανε στη Βουλή αυτοκριτική. Η ιστορική αναφορά δεν έγινε για να προστεθούν λέξεις στο κείμενο. Πρόκειται για δυο "μοντέλα" αντιμετώπισης κρίσης. Με απολύτως και αποκλειστικά υπεύθυνο τον εκάστοτε πρωθυπουργό.

Αυτό ισχύει και τώρα. Μοναδικός υπεύθυνος για τον όλο χειρισμό είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εκ του Συντάγματος. Ο Έλληνας πρωθυπουργός είχε πει, λοιπόν, στον Τραμπ ότι «θα πολεμήσουμε αν οι Τούρκοι μας υποχρεώσουν». Ο Τραμπ τον ρώτησε, «κι αν χάσετε»; Η (αδημοσίευτη) απάντηση του Μητσοτάκη ήταν: «δεν θα χάσουμε» (την πληροφορία θεωρώ έγκυρη και δεν προέρχεται από πολιτικό φίλο του πρωθυπουργού).

Η παρακμή της Δύσης ούριος άνεμος στα πανιά του Ερντογάν

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Το ΝΑΤΟ έχει πάθει "εγκεφαλικό" επανέλαβε, για δεύτερη φορά, προ ημερών ο Μακρόν, χωρίς να προσθέσει ουσία και αποτέλεσμα. Αντίθετα ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας "έστριψε αλά γαλλικά", όταν τουρκικό πολεμικό πλοίο απαγόρευσε σε αντίστοιχο γαλλικό, να ελέγξει σκάφος που μετέφερε παράνομο οπλισμό στη Λιβύη.

Στο ΝΑΤΟ αδιαφορούν για τα καμώματα του Μακρόν. Όλοι, φίλοι και σύμμαχοι, βγάζουν πλέον τα απωθημένα τους ο ένας εναντίον του άλλου, χωρίς αναστολές. Η πειθαρχία και η αλληλεγγύη έχουν πάει διακοπές και το αφεντικό (οι Αμερικάνοι) θυμίζει μάλλον πυρομανή, παρά πυροσβέστη. «Το ΝΑΤΟ είναι ξεπερασμένο», είπε χαρακτηριστικά ο ίδιος ο Τραμπ.

Για τους Αμερικάνους το ΝΑΤΟ είναι χρήσιμο για να κρατάνε τους Ευρωπαίους μακριά από τους Ρώσους και τους Κινέζους. Επιπλέον, για να εμποδίζουν τους Ευρωπαίους να αποκτήσουν αυτοδύναμες ένοπλες δυνάμεις, με ηγέτιδα τη Γερμανία. Και φυσικά, για να πληρώνουν τα έξοδα της Συμμαχίας, γιατί οι ΗΠΑ δεν αντέχουν άλλο. Όμως, κατά το FORBES, οι Ρώσοι θα διαλύσουν κάθε νατοϊκή δύναμη στη Βαλτική μέσα σε 60 ώρες.

O ακήρυχτος πόλεμος της μετανάστευσης – Ολοταχώς για νεοφεουδαλικές κοινωνίες

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Το παγκόσμιο γεγονός της μετανάστευσης είναι πολλαπλής χρήσης και ερμηνείας ανάλογα με την οπτική, τα κίνητρα και τους υποκινητές. Άλλο οι μετανάστες-εισβολείς στον Έβρο κι άλλο οι μετανάστες εργάτες, συλλέκτες φράουλας στη Μανωλάδα. Για τον Έβρο μιλάμε ακόμα γιατί η απειλή δεν έχει τελειώσει και δεν είναι καθ’ αυτό οι μετανάστες, αλλά οι Τούρκοι. Οι Αφρικανοί και άλλοι στη Μανωλάδα που κοψομεσιάζονται να μαζεύουν τις φράουλες για "δυο δεκάρες" μεροκάματο ξεχάστηκαν.

Αν, όμως, οι μαύροι της Μανωλάδας έφευγαν ξαφνικά, οι Έλληνες "αγρότες" θα έπρεπε να γυρίσουν στα χωράφια, ύστερα από πολλά χρόνια, κι εμείς στις πόλεις θα πληρώναμε τις φράουλες χρυσάφι. Γράφτηκε στο διαδίκτυο προ ημερών ότι πολλοί αγρότες πήγαν ξανά στο χωράφι, ύστερα από 30 χρόνια που τα δούλευαν ξένοι (Αλβανοί μετανάστες που «δεν θα γίνουν Έλληνες ποτέ», το θυμόμαστε το "πανέξυπνο" σύνθημα). Οι Αλβανοί μετανάστες νοίκιασαν χωράφια Ελλήνων, τα δουλεύουν και ζούνε μια χαρά, συνολικά γύρω στις 150.000 ελληνοποιημένοι.

Αυτοί δουλεύουν και τα αφεντικά-"αγρότες" πάνε στο καφενείο για ούζο και μετά απ’ ευθείας στις κάλπες, ως Ηρακλείς της Δημοκρατίας και εισπράκτορες των ευρωπαϊκών επιδομάτων! Τα ίδια με τους ψαράδες. Οι Φούρνοι ήταν κάποτε "ψαρομάνα" της Ελλάδας. Τώρα, έμειναν λιγότεροι από τους μισούς ψαράδες, αλλά φτιάχτηκε ξενοδοχείο. Μερικοί έβαλαν και την άσπρη πετσέτα στο χέρι και περιμένουν τους τουρίστες, μάλλον μάταια για φέτος.

Φοβισμένοι "χωριάτες" λαός και Κολωνάκι – Κανείς δεν θα μας σώσει

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Βρισκόμαστε στη δίνη μεγάλων και ισχυρών διεθνών ανακατατάξεων και η χώρα μας είναι πλέον στην πρώτη γραμμή. Η διακομματική θεωρία ότι η Ελλάδα είναι όαση ειρήνης σε μια ταραγμένη γειτονιά ενός σεισμογενούς κόσμου, είναι παραπλανητική και ψευδής. Είναι λάθος! Είχαμε ηρεμία, όχι επειδή την επιβάλλαμε και μπορούμε να την υπερασπιστούμε, αλλά γιατί οι ισχυροί παίκτες δεν είχαν ασχοληθεί μαζί μας. Τώρα, όμως, ασχολούνται. Και δεν είναι για το καλό μας. Ποτέ δεν ήταν.

Το δεύτερο λάθος, μεγαλύτερο από το πρώτο, είναι η συνεχής υποτίμηση της Τουρκίας. Είναι οι φρούδες ελπίδες ότι ο θεός (της Ελλάδας) "θα μας σώσει". Κι αν αυτός καθυστερήσει, θα επέμβουν οι Αμερικάνοι και σε παραλλαγή (περί θεού) ότι ο Ερντογάν "είναι άρρωστος του θανατά". Υπάρχει και η τρίτη παραλλαγή ότι η Τουρκία είναι στα πρόθυρα χρεωκοπίας κλπ. Το κοινό σημείο όλων αυτών είναι ότι εμείς δεν χρειάζεται να κουνήσουμε ούτε το μικρό μας δαχτυλάκι.

Κάποιος άλλος λοιπόν θα μας σώσει! Έτσι, καλλιεργούμε αυταπάτες, αντί να φροντίζουμε την παιδεία, την παραγωγή και την άμυνα της χώρας. Αυτό το τρίπτυχο συγκροτεί μια κυρίαρχη χώρα. Η αδιαφορία και η εγκατάλειψη αυτών των τριών αξόνων αποκαλύπτουν ένα προτεκτοράτο. Ο λαός αποχαυνωμένος, ενώ οι ιθύνοντες πωλούν τοις μετρητοίς ή με δόσεις τη χώρα και σαν καλοί πλασιέ βρίσκουν τρόπους να το πλασάρουν στον κοσμάκη.

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

«Είμαστε κομμουνιστές αλλά κομμουνισμός χωρίς λεφτά δεν γίνεται» είπαν στοχαστικά, αλλά ξεκάθαρα, οι Κινέζοι σύντροφοι στον Ορέστη Κολοζώφ, ανώτατο στέλεχος του ΚΚΕ, όταν αντιπροσωπεία του κόμματος πήγε στο Πεκίνο τη δεκαετία του 1990. Τότε η συσσώρευση πλούτου στην Κίνα είχε μόλις αρχίσει, αλλά ο στόχος ήταν σαφής.

Φυσικά, ούτε ο καπιταλισμός γίνεται χωρίς λεφτά. Από την εποχή του Δημοσθένη, «δει δη χρημάτων» ήταν το μοτίβο στην ειρήνη και στον πόλεμο, σε όλα τα καθεστώτα. Κομμουνισμός της φτώχειας δεν υπάρχει και κάπου εκεί σκόνταψε κι έπεσε η ΕΣΣΔ. Ο αδογμάτιστος φιλόσοφος της αριστεράς Κώστας Παπαϊωάννου (που μαζί με τον Καστοριάδη, τον Ξενάκη και άλλους είχε διαφύγει στο Παρίσι μετά τον πόλεμο) έγραφε, το 1948, ότι ο καπιταλισμός έχει την ικανότητα να παράγει πλούτο πολύ ταχύτερα από τον κομμουνισμό.

Οι Κινέζοι το διαψεύδουν. Τους χρειάστηκαν μόλις τρεις-τέσσερις δεκαετίες για να γίνουν, αν όχι η πρώτη, οπωσδήποτε η δεύτερη παγκόσμια οικονομική δύναμη, με την ταχύτερη ανάπτυξη και ο μεγαλύτερος εισαγωγέας στον πλανήτη. Και έτσι να σώσουν από συνεχείς κρίσεις υπερπαραγωγής την καπιταλιστική Δύση, απορροφώντας τα προϊόντα της.

Η Δύση ανέθρεψε τον κινεζικό δράκο

Ωρύεται ο Τραμπ και καταλογίζει ευθύνες στην Κίνα για τον κορονοϊό. Αλλά, ταυτόχρονα, απαιτεί από το Πεκίνο να απορροφήσει επί πλέον αμερικανικά προϊόντα αξίας 200δισ. δολαρίων ώστε να διασωθεί η παραπαίουσα αμερικανική οικονομία και να επιβιώσουν οι αγρότες, πολύτιμοι ψηφοφόροι στις προσεχείς εκλογές. Το αστείο είναι ότι η Κίνα αναπτύχθηκε με το περίσσευμα της δυτικής (αμερικανικής) πλεονεξίας στο κυνήγι του μέγιστου κέρδους.

Ε.Ε.: Ο καθένας για το τομάρι του

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Η Γερμανία δεν θέλει να διαλυθεί η Ε.Ε.. Θέλει την Ε.Ε. ενωμένη και τους εταίρους υπηρέτες της, οικονομικά και πολιτικά. Μόνη της είναι αδύναμη, σχεδόν ασήμαντη, στο πλανητικό πεδίο ενώ αν δέσει πίσω της την Ευρώπη θα έχει ρόλο και λόγο. Η διαίρεση της Ε.E. σε Νότιους και Βόρειους, λες και είμαστε οι Αμερικάνοι στον εμφύλιο, είναι παραπλανητική. Οι εταίροι δεν συμμαχούν με βασικό κριτήριο τον πλούτο αλλά με επίκεντρο την Εξουσία. Αλλιώς Γαλλία και Ιταλία θα ήταν με τη Γερμανία και θα εκμεταλλεύονταν μαζί τους άλλους. Αλλά αν υπάρχει στην Ευρώπη κάποιος «μοναχοφάης» που θα ‘λεγε ο Κοτζιάς, αυτός δεν είναι η Ελλάδα, αλλά η Γερμανία. Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, τρώνε διαρκώς καρπαζιές από τη Γερμανία που δεν θέλει επ’ ουδενί ομοτράπεζους.

ΟΙ ΙΣΠΑΝΟΙ Η ΟΙ ΙΤΑΛΟΙ, για να μην πούμε για τους λιπόψυχους Γάλλους, σφυρίζουν αδιάφορα όταν τον λογαριασμό τον πληρώνει άλλος, π.χ. η Ελλάδα, όπως άλλωστε το έκαναν ήδη όταν μας έβαλαν στα Μνημόνια. Όταν έχουν πρόβλημα οι ίδιοι ουρλιάζουν, ώσπου να τους πετάξουν κάποιο ξεροκόμματο, όπως στο τελευταίο Γιούρογκρουπ.

Η Ε.Ε. δεν θα διαλυθεί τώρα, ούτε στο μέλλον όσο αυτό εξαρτάται από τις κυβερνήσεις. Δεν θα διαλυθεί επειδή καμία κυβέρνηση δεν έχει βλέψεις, ούτε ικανότητες, να συγκροτήσει συμμαχίες για έναν αυτόνομο ρόλο εντός ή εκτός Ευρώπης. Οι ηγέτες τους είναι άνθρωποι χωρίς ανάστημα, χωρίς ιδεολογία, χωρίς όραμα και στρατηγική και χωρίς πατριωτισμό. Είναι ασήμαντοι. Αν είμαστε ειλικρινείς, αυτά ισχύουν και για τη χώρα μας από δεκαετίες. Η Ελλάδα είναι μικρή με μεγάλη Ιστορία. Αυτό θα είχε αξία αν το πιστεύαμε αντί να το παπαγαλίζουμε και κάναμε ό,τι χρειάζεται για να το πιστέψουν και οι άλλοι. Για να μη μας θεωρούν αμελητέους, όπως τώρα.