Του Διονύση Δρόσου
Ποια στοιχεία του αγγλόφωνου κειμένου που δημοσίευσε
προσφάτως το ΕΛΙΑΜΕΠ μοιάζουν να έχουν “αριστερό” πρόσημο; Τί
κάνει τις ηγετικές παρέες της δικαιωματικής Αριστεράς να στρατεύονται με
ενθουσιασμό σε τέτοιες θέσεις; Δηλαδή για να εξηγούμαι: η αρνησιπατρία που για
κάποιους αποτελούν ψυχρή, κυνική επιλογή, η οποίη πρέπει να κρυφτεί πίσω από
ευφημισμούς και διπροσωπίες, για ποιο λόγο επενδύεται με ιδεολογικό ζηλωτισμό
και εκφέρεται ευθαρσώς και υπερηφάνως από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ;
Εντοπίζω τα εξής:
Πρώτον: Αποστροφή προς ό,τι μοιάζει “εθνικιστικό”,
εντέλει η ενοχοποίηση και της λέξης “εθνικό”. Η διασταλτική κατανόηση του
εθνικισμού που προκρίνουν καταντά αρνησιπατρία και τους επιτρέπει να
υποστηρίζουν πως η σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο υποστήριξη των κυριαρχικών
δικαιωμάτων της χώρας αποτελεί «μαξιμαλισμό» και
εξισώνεται με την αξίωση αναθεώρησης των συνόρων που προβάλει η γειτονική χώρα.
Δεύτερον: Ειρηνισμός. Αμφότερες οι στάσεις των γειτονικών χωρών υποτίθεται πως αποτελούν απλώς εκφράσεις κακής νοοτροπίας: προσήλωση στη national correctness (εθνική ορθότητα) και τους national myths (εθνικούς μύθους). Αρκεί, λοιπόν, οι δύο πλευρές (κατ’ επέκταση όλες οι χώρες) να απαλλαγούν από αυτά τα ανορθολογικά “πεισματάκια” και η παγκόσμια ειρήνη θα βασιλεύσει επί της γης, όπως ευχόμαστε κάθε Πρωτοχρονιά.
