Μετρό Θεσσαλονίκης

Έχετε νιώσει ποτέ ότι όταν αργεί κάτι πάρα πολύ να έρθει, μετά εσύ δεν το θέλεις; Σαν σιδεράκια στα γεράματα. Ή ποδήλατο. Ή το κάστρο του playmobil. Λοιπόν το μετρό δεν είναι καθόλου έτσι. Όποτε κι αν έρθει, σε πενήντα, σε εκατό χρόνια, όποτε κι αν φτιαχτεί έστω και ένας σταθμός ακόμα, εμείς θα πηγαίνουμε να το χαϊδεύουμε, θα το αγκαλιάζουμε, θα χτυπάμε και ένα και 2, και 3 εισιτήρια κάθε φορά για υποστήριξη και θα το λατρεύουμε σαν το δικό μας παιδί, που έφυγε επιτέλους από το σπίτι στα 50 του.

Στέφανος Κασσελάκης

Με λένε Κωνσταντίνο κι έχω να σας πω κάτι: Η Ανασκόπηση ασχολείται με τον νέο Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, Στέφανο Κασσελάκη και την κατάσταση στην αξιωματική αντιπολίτευση. Αυτά που θα ακούσετε πολλοί θα τα αμφισβητήσουν, πολλοί θα προσπαθήσουν να τα αρνηθούν ή να μας βγάλουν από τη μέση. Γιατί η αλήθεια πονάει σαν οσφυαλγία σε μετακόμιση. Η θέση μας είναι ότι ο Στέφανος Κασσελάκης δεν είναι άνθρωπος. Και δεν εννοούμε ότι δεν έχει ανθρωπιά και άλλα τέτοια αλληγορικά, εννοούμε ότι αν τον κόψεις, θα βρεις καλώδια και βαλβολίνες. Δείτε ένα επεισόδιο γεμάτο απρόσμενες επιστημονικές ανακαλύψεις και μαζί μια σκέψη για το πώς γίνεται 70.000 ψηφοφόροι να διαλέξουν κάποιον άγνωστο για να ηγηθεί του ΣΥΡΙΖΑ.

Ανασκόπηση: Πλημμύρες

Πέρασε πολύς καιρός χωρίς Ανασκόπηση. Κι όμως, είναι μερικά πράγματα που δεν μπορείτε να τα μάθετε από κάπου αλλού: δεν θα διαβάζατε τα παράπονα της ΕΕ για την αντιπλημμυρική προστασία μας, δεν θα σκεφτόσασταν ότι η Κιβωτός του Νώε βρώμαγε ζευγαρίλα, δεν θα δίνατε ποτέ συμβουλές στην κύρια Τζέλα για το πώς να εκκενώσει, με τη στάθμη του νερού στα δύο μέτρα. Σίγουρα δεν θα αντέχατε να δείτε ένα μικρό ανθολόγιο κυβερνητικών επιχειρημάτων, μαζί με την αποδόμησή τους. Αυτά θα τα κάνουμε εμείς για σας, γιατί η Ανασκόπηση επέστρεψε.

 

Σπαρτιάτες

ΣΥΡΙΖΑ: Οι αναμνήσεις

Η ζωή είναι απρόβλεπτη. Τη μία στιγμή κάνεις καινούργιους φίλους, την άλλη στιγμή κάνεις Ανασκόπηση που μιλάς για τον ΣΥΡΙΖΑ, οπότε τους χάνεις και σε βρίζουν. Απέναντι στο επιχείρημα «όλοι ίδιοι είναι» θα απαντήσουμε με κάποια λεπτομέρεια. Θα δούμε δηλαδή θέματα στα οποία η σύγκριση ευνοεί τον ΣΥΡΙΖΑ και θέματα που, λόγω των μνημονιακών δεσμεύσεων, οι διαφορές κινούνται στο ποιος γελάει υπογράφοντας και ποιος βάζει τα κλάματα.

4 χρόνια Νέα Δημοκρατία (ανασκόπηση)

Απλή αναλογική

Ιδιωτικοποίηση νερού

 

ΑνασκόπησηS09E12: Για 20 ευρώ

Ανασκόπηση S09E11: Νέος νόμος για το Ε.Σ.Υ.

Black Friday, η πεμπτουσία μιας χαμοζωής

Εσείς θα δίνατε τη ζωή σας για να ψωνίσετε πρώτοι μια φρυγανιέρα; Θα πατούσατε (κυριολεκτικά) πάνω στο πτώμα κάποιου για να πάρετε το καινούργιο iPhone κοψοχρονιά; Ισχυρίζομαι ότι η απάντηση είναι πολύπλοκη, ότι δεν πρέπει να βιαστούμε να απαντήσουμε. Αντιλαμβανόμαστε μόνο τους χονδροειδείς συμβολισμούς και αδυνατούμε να διακρίνουμε το μεδούλι της ζωής μας. Έτσι, μας φαίνεται φυσιολογική η ηθική του ανθρώπου που δαγκώνει το λαιμό της μάνας του για το χρήμα, αλλά δεν καταλαβαίνουμε γιατί στριμώχνεται για να ψωνίσει τηλεόραση με έκπτωση.

Tου Κωνσταντίνου Πουλή

Πρόκειται όμως για τη μόνη φροντίδα του σύγχρονου ανθρώπου, το βαθύτερο πιστεύω του. Είναι ικανός να αδικήσει και να ποδοπατήσει, καθημερινά. Και σε αυτή τη θρησκεία είναι εντελώς μόνος, είναι μια μάχη όλων εναντίον όλων. Όταν βλέπουμε πρόσωπα μέσα στην αγωνία να αντιμάχονται αγνώστους αγκαλιασμένοι με μια τηλεόραση, αυτό δεν είναι αποτέλεσμα μιας στρεβλής γιορτής: είναι ριζική εξαχρείωση. Προφανώς κανείς ευκατάστατος δεν θα καταδεχθεί να ποδοπατηθεί για να ψωνίσει. Θα το κάνουν όλοι εκείνοι που παρακολουθούν ξελιγωμένοι το διαφημιστικό όνειρο της αέναης κατανάλωσης και βασανίζονται γιατί δεν είναι αυτοί που νομίζουν ότι είναι. Γιατί η κατανάλωση βασίζεται σε αυτό το παράδοξο: ότι είναι και δεν είναι λαϊκή. Είναι για όλους χωρίς να είναι.

Η κατανάλωση θέλει να δημιουργεί σπανιότητα, αλλά πρέπει να αφορά τους πάντες, για να αποφέρει επαρκή κέρδη. Αυτή ήταν η μεγάλη ανακάλυψη της βιομηχανικής εποχής. Η Φορντ λανσάρει ένα χειροποίητο αμάξι το 1896. Το 1927, χάρη στο σύστημα της γραμμής παραγωγής, κατασκευάζει ένα αυτοκίνητο κάθε 24 δευτερόλεπτα, που κόστιζε 300 δολάρια, δηλαδή ήταν για πρώτη φορά προσιτό στους εργάτες που το έφτιαχναν. Η γραμμή παραγωγής έχει ως αποτέλεσμα για πρώτη φορά να μπορεί να φτιάξει δύο εκατομμύρια κομμάτια τον χρόνο, και φτάνουμε μεταπολεμικά από το 1 αυτοκίνητο ανά 201 άτομα, στο 1:5. Ταυτοχρόνως, πρόκειται για μια πυραμίδα αποκλεισμών, όπου ο καθένας οφείλει να κοιτάζει ταπεινωμένος το αυτοκίνητο που δεν μπορεί να έχει.

Ανασκόπηση S09E10: ΜΟΥΝΤΙΑΛ 2022

Επιδόματα

Τα επιδόματα είναι σαν να σπας αυτά τα σακουλάκια με τις φούσκες. Είναι μια χαρά όταν το κάνεις εσύ, αλλά όταν το κάνει άλλος σου σπάει τα νεύρα. Η κυβέρνηση έχει πολύ εχθρική σχέση με τα επιδόματα, εκτός όταν τα δίνει η ίδια, από την τσέπη του Κυριάκου Μητσοτάκη, οπότε είναι δείγμα απαράμιλλης γενναιοδωρίας. Δείτε μαζεμένα όλα τα επιδόματα που έχετε πάρει τη χρονιά που πέρασε και σκεφτείτε ποιος άλλος σας έχει αγαπήσει ποτέ όσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης.  

«Αρκετά τεμπελιάσατε, αποτελειώστε τους!» Η κοινωνία ως αρένα

Η βία εναντίον φοιτητών και αναρχικών, ή όποιων τους μοιάζει, ή όποιων βρίσκονται εκεί κοντά, ή όποιων τέλος πάντων μπορούν να μπουν στο ίδιο τσουβάλι, είναι ένας πολύ καλός αντιπερισπασμός για την κυβέρνηση.

Του Κωνσταντίνου Πουλή

«Θυμάστε τους αρχαίους Ρωμαίους στην αρένα; Τα κυνήγια όπου σκοτώνονταν σε μία μέρα τρακόσια λιοντάρια και καμιά εκατοστή άνθρωποι; Θυμάστε πώς ογδόντα χιλιάδες θεατές χτυπούσαν τα χέρια τους; Φρόνιμες νοικοκυρές φέρνανε τις κόρες τους που ήταν σε ηλικία γάμου, κι εκείνες οι αγνές παρθένες με τα λευκά χέρια έκαναν με τον αντίχειρά τους ένα μικρό χαριτωμένο νεύμα προς τα κάτω, που σήμαινε: “Εμπρός, αρκετά τεμπελιάσατε! Για αποτελειώστε επιτέλους εκείνον εκεί και τον άλλον, εκείνον τον μισοπεθαμένο!”»

Αλέξανδρος Δουμάς, Κόμης Μοντεχρήστος

Παρακαλώ να παραβλέψουμε την αναφορά στην παρθενική αθωότητα, πρόκειται για μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά από το 1844.  (εκδ. Gutenberg, μετφρ. Αρκομάνη Ωρ.). Η ελαφρότητα αυτή με την οποία αποφασίζεται ο θάνατος των άλλων είναι ένα σταθερό και πάντοτε σοκαριστικό συστατικό αυτού του όχλου που δεν χορταίνει την απόλαυση για τα βάσανα των άλλων. Αρκεί να δώσεις σε αυτόν τον κόσμο έναν συνάνθρωπο για να τον φάνε τα λιοντάρια και θα συνεχίσει να λατρεύει τους άρχοντές του σα θεούς.

Ο βαθυστόχαστος

Oι πατημασιές του αυτοκράτορα

Του Κωνσταντίνου Πουλή

«Χτένισε με τα δάχτυλα τα μαύρα του μαλλιά, τα στρωσε στο μέτωπο, χαμογέλασε στο είδωλό του, χαμογέλασε ο αυτοκράτορας στον αυτοκράτορα που έβλεπε στον καθρέφτη, ο ένας μεγάλος και τρανός στον άλλον. Ικανοποιημένος με τον εαυτό του. Έκανε δύο βήματα πίσω, κοιτάχτηκε πάλι. Ήταν μόνος, δυνατός, νέος, υγιής. Δεν φοβόταν κανέναν προδότη».

Με αυτά τα λόγια περιγράφει ο Γιόζεφ Ροτ ένα στιγμιότυπο από τις τελευταίες εκατό μέρες πριν από την οριστική ήττα του Ναπολέοντα στο Βατερλώ. Μαζί με αυτή την «ανθρώπινη πλευρά», όπως λέμε συνήθως, παρουσιάζει και τη λατρεία μιας πλύστρας, της Αντζελίνας, για τον αυτοκράτορα:

«Δύο φορές την εβδομάδα έστελνε την Αντζελίνα να συγυρίσει τα λουτρά του παλατιού. Άρχιζε πάντα από το λουτρό του αυτοκράτορα. Έβλεπε στο πάτωμα τις φρέσκες πατημασιές του, μύριζε το κορμί του στις βρεγμένες πετσέτες και έμενε για λίγο ακίνητη, σαν ναρκωμένη, ξεχνώντας τη δουλειά της. Μερικές φορές, ωστόσο, έβρισκε το τρομερό κουράγιο: Έσφιγγε μια πετσέτα στο στήθος της και βιαστικά, κρυφά, φιλούσε το λινό πανί, κοκκινίζοντας μ’ όλο που ήταν μόνη της. Λάτρευε και το πιο ασήμαντο από τα σημάδια της αυτοκρατορικής παρουσίας».

Η Ελληνική δεξιά

Ο βιασμός ως «άγραφος νόμος» της φυλακής

Του Κωνσταντίνου Πουλή

Ο Αντωνίτσης έφαγε τον Σακαφλιά μπαμπέσικα εκεί στη φυλακή, στη στενή, τόνε ξαπόστειλε στον άλλο κόσμο και με την αβάντα της διεύθυνσης. Και εκεί στη φυλακή στα Τρίκαλα μόλις πήγε άρχισε να μανουριάζει με τον Αντωνίτση [...] αυτός ήτανε ο μόνος κατάδικος που έβγαινε έξω όποτε ήθελε. [...] και ο Αντωνίτσης πήγε να γαμήσει τον Σακαφλιά. Να τόνε γαμήσει για να τον ξεφτιλίσει. (Ν. Μάθεσης, Χατζηδουλής, Ρεμπέτικη ιστορία, 89-90)

Υπήρξαν αρχικά φήμες ότι ο ένας κατηγορούμενος για το περιστατικό του βιασμού στη Ρόδο, αυτός που τα Μέσα αποκαλούν «Αλβανό», βιάστηκε. Δεν επιβεβαιώθηκε αυτό από το νοσοκομείο, αλλά εδώ ενδιαφέρουν οι κοινωνικές στάσεις που συνοδεύουν αυτά τα γεγονότα. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, και ιδίως πάρα πολλές γυναίκες, που γράφουν ή δεν γράφουν για τα ζητήματα της κουλτούρας της πατριαρχίας, που εκφράστηκαν και προς τις δύο κατευθύνσεις: Θεώρησαν εύλογη ή σκανδαλώδη την υπεράσπιση ενός (αρχικά τουλάχιστον) καθ' ομολογίαν βιαστή-δολοφόνου. 

Με ενδιαφέρουν περισσότερο τα επιχειρήματα όσων υπερασπίστηκαν την πράξη των συγκρατουμένων του.  «Ό,τι και να πάθει λίγο είναι», αναφώνησαν, και ρωτούν τι θα κάναμε αν ήμασταν στη θέση των γονιών της κοπέλας. Είναι μια παράξενη ειρωνεία της συγκεκριμένης ιστορίας, ότι ο πατέρας της μίλησε με έναν τρόπο εντελώς απρόσμενο: είπε ότι ο δολοφόνος της κόρης του έχει και αυτός γονείς, που δεν διανοείται πώς είναι να βλέπουν ένα τέτοιο βίντεο.  «Αντιλαμβάνομαι τι θα τραβάει αυτός ο άνθρωπος βλέποντας να κάνουν έτσι στο παιδί του». Αυτό είναι ένα φάλτσο της ιστορίας, αυτός ο άνθρωπος κράτησε μια στάση που δεν συνιστά απλώς εξαίρεση, είναι δύσκολο να το χωρέσει ο νους μας αυτό που είπε.

Black Friday, η πεμπτουσία μιας χαμοζωής

Εσείς θα δίνατε τη ζωή σας για να ψωνίσετε πρώτοι μια φρυγανιέρα; Θα πατούσατε (κυριολεκτικά) πάνω στο πτώμα κάποιου για να πάρετε το καινούργιο iPhone κοψοχρονιά; Ισχυρίζομαι ότι η απάντηση είναι πολύπλοκη, ότι δεν πρέπει να βιαστούμε να απαντήσουμε. Αντιλαμβανόμαστε μόνο τους χονδροειδείς συμβολισμούς και αδυνατούμε να διακρίνουμε το μεδούλι της ζωής μας. Έτσι, μας φαίνεται φυσιολογική η ηθική του ανθρώπου που δαγκώνει το λαιμό της μάνας του για το χρήμα, αλλά δεν καταλαβαίνουμε γιατί στριμώχνεται για να ψωνίσει τηλεόραση με έκπτωση.

Του Κωνσταντίνου Πουλή

Πρόκειται όμως για τη μόνη φροντίδα του σύγχρονου ανθρώπου, το βαθύτερο πιστεύω του. Είναι ικανός να αδικήσει και να ποδοπατήσει, καθημερινά. Και σε αυτή τη θρησκεία είναι εντελώς μόνος, είναι μια μάχη όλων εναντίον όλων. Όταν βλέπουμε πρόσωπα μέσα στην αγωνία να αντιμάχονται αγνώστους αγκαλιασμένοι με μια τηλεόραση, αυτό δεν είναι αποτέλεσμα μιας στρεβλής γιορτής: είναι ριζική εξαχρείωση. Προφανώς κανείς ευκατάστατος δεν θα καταδεχθεί να ποδοπατηθεί για να ψωνίσει. Θα το κάνουν όλοι εκείνοι που παρακολουθούν ξελιγωμένοι το διαφημιστικό όνειρο της αέναης κατανάλωσης και βασανίζονται γιατί δεν είναι αυτοί που νομίζουν ότι είναι. Γιατί η κατανάλωση βασίζεται σε αυτό το παράδοξο: ότι είναι και δεν είναι λαϊκή. Είναι για όλους χωρίς να είναι.

«Ήτανε νύχτα και τώρα είναι πρωί»

Ο καθηγητής-υπουργός

Του Κωνσταντίνου Πουλή

Ο υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης σχολίασε τις απόψεις που έχει εκφράσει στο παρελθόν για το παράλληλο νόμισμα λέγοντας: «Μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα ήμουν ακαδημαϊκός. Οι ακαδημαϊκοί μπορούν να λένε πολλά πράγματα. Όταν όμως καλούνται να υλοποιήσουν πρόγραμμα, βλέπουν ότι κάποια πράγματα που έχουν πει μπορεί να είναι λάθος».

Προσπαθώ να αποκρυπτογραφήσω αυτή τη φράση. Τι σημαίνει ακριβώς;  Ότι όταν εκφράζεσαι ως ακαδημαϊκός δεν έχεις αίσθηση ευθύνης; Ότι αντιλαμβάνεσαι τη δημόσια τοποθέτηση σαν κάτι που διατυπώνεται υπό τον όρο ότι κανείς δεν θα σε πάρει στα σοβαρά, γιατί αλλιώς θα χρειαστεί να σκεφτείς τις συνέπειες; Και τις συνέπειες τις σκέφτεσαι μόνο όταν σου προτείνουν υπουργείο, αλλιώς θεωρείς ότι απλώς «λες πολλά»; Και όταν φτάσεις στο σημείο που οι ιδέες σου έρχονται σε επαφή με την πραγματικότητα και ανακαλύπτεις ότι έλεγες ανοησίες (αν όντως αυτό πιστεύεις), μπορείς να αλλάξεις ρότα σαν να μη συνέβη τίποτα; Ομολογώντας απλώς ότι οι ακαδημαϊκοί «λένε διάφορα»; Και τι είναι αυτοί οι ακαδημαϊκοί; Έχουν τόσο λιγότερη ευθύνη από κάθε άλλον άνθρωπο που νιώθει το βάρος να μη λέει αρλούμπες τις οποίες θα αρνηθεί την πρώτη στιγμή που θα πιεστεί;