Όχι στη Mercosur - Όχι στην εξόντωση του Έλληνα αγρότη

ΟΧΙ ΣΤΗ MERCOSUR – ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΑΓΡΟΤΗ

Η Mercosur δεν είναι συμφωνία.

Είναι πόλεμος.

Πόλεμος απέναντι στον Έλληνα αγρότη που:

πληρώνει πανάκριβο ρεύμα και πετρέλαιο

πνίγεται από κανονισμούς και πρόστιμα

παράγει με ποιότητα και σεβασμό στο περιβάλλον

και τον βάζουν να ανταγωνιστεί φτηνά εισαγόμενα από χώρες χωρίς κανόνες.

Αυτό δεν λέγεται ελεύθερο εμπόριο.

Λέγεται ξεκλήρισμα.

Θέλουν χωράφια άδεια και ράφια γεμάτα εισαγωγές

Θέλουν τον αγρότη φτωχό ή ανύπαρκτο.

Θέλουν τα χωριά άδεια.

Θέλουν να τρώμε ό,τι εισάγεται — όχι ό,τι παράγουμε.

Δεν θα γίνουμε οι τελευταίοι της αλυσίδας.

Ο αγρότης δεν είναι αναλώσιμος

Χωρίς αγρότη:

δεν υπάρχει διατροφική ασφάλεια

δεν υπάρχει ύπαιθρος

δεν υπάρχει χώρα

Όποιος υπογράφει τη Mercosur υπογράφει την καταστροφή της ελληνικής αγροτιάς.

Από το αγροτοκτηνοτροφικό ζήτημα στην εντομοφαγία Ή «Μην φας! Έχουμε γρύλλο...»

Της Ευγενίας Σαρηγιαννίδη

Είναι έκδηλο ότι η καταστροφή του πρωτογενούς παραγωγικού τομέα γίνεται με τρόπο συστηματικό και επιδοτούμενο εδώ και πολλά χρόνια. Αφορά εξίσου τη γεωργία, την κτηνοτροφία, την αλιεία, την μελισσοκομία. Ο αγροτικός πληθυσμός διαρκώς συρρικνώνεται. Τα χωριά αδειάζουν. Προτείνεται ο εποικισμός τους από αλλοδαπούς και αλλόθρησκους πληθυσμούς, ενώ οι πόλεις γεμίζουν ασφυκτικά.

Τίθεται λοιπόν ένα πρώτο ερώτημα τι θα αντικαταστήσει τους παραγωγούς του πρωτογενούς τομέα; Αυτό που εύστοχα περιέγραφε ο Δερμεντζόγλου σε μια πρόσφατη γελοιογραφία του: «Rooms to let, Trolls, Influencers και Entrepreneurs»;

Άλλωστε, το πραγματικό υπαρξιακό πρόβλημα της Ελλάδας είναι συγκεκριμένο. Όχι αφηρημένο και αόριστο. Είναι αυτό που διέρχεται καταρχάς από τη διατροφική αυτοσυντήρηση ενός λαού. Διότι, για να έχουμε υπαρξιακό…. Πρέπει προηγουμένως να υπάρχουμε. Να υπάρχουμε βιολογικά, δηλαδή να έχουμε «να φάμε», αλλά να υπάρχουμε και πολιτισμικά. Διότι, οι διατροφικές συνήθειες ενός λαού συνιστούν συγκροτητικό στοιχείο της κοινωνίας. Ο κάθε λαός έχει την «κουζίνα» του. Και η κουζίνα αυτή, όχι μόνο δίνει πολλές πληροφορίες για τις συνήθειες, τις έξεις, τη νοοτροπία, την σχέση με το φυσικό περιβάλλον, την γεωγραφία, την ιστορία κλπ. του συγκεκριμένου λαού, αλλά είναι βασικό συστατικό στοιχείο του πολιτισμού του. Η παγκοσμιοποίηση μεταξύ πολλών άλλων στοχεύει στην ομογενοποίηση των λαών δια της κατάργησης της κουζίνας του καθενός. Μέσα από διάφορα προσχήματα (την οικολογία, τις ασθένειες των ζώων, την ακρίβεια, την ευκολία στην πρόσβαση και κατανάλωση τροφής, τις κουλτούρες vegan κλπ.), επιχειρείται να καταργηθούν οι τοπικές διατροφικές συνήθειες με τις ιδιαιτερότητές τους.

Τίθεται λοιπόν ένα δεύτερο ερώτημα: Τι θα τρώμε; Έντομα και μεταλλαγμένα, επεξεργασμένα «τρόφιμα»; Μήπως θα φτάσουμε άραγε στην πραγματοποίηση ταινιών επιστημονικής φαντασίας, όπως η ταινία «Soylent Green» του 1973, όπου ανακύκλωναν τους νεκρούς ανθρώπους διαθέτοντάς τους στην αγορά ως τρόφιμο υψηλής θρεπτικής αξίας; Σήμερα, αυτό ακούγεται ακόμα ακραίο. Πολύ ακραίο όμως πριν από ελάχιστα χρόνια ήταν να τρως σκουλήκια και γρύλλους.

Η κυβέρνηση δεν θέλει και δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην αγωνία της αγροτιάς – στο τέλος πάλι στη βία θα καταφύγει

Οι κυβερνητικές εξαγγελίες την Τετάρτη απλώς θα δώσουν επίχρισμα νομιμοποίησης στην καταστολή που θα ακολουθήσει

Του Λευτέρη Θ. Χαραλαμπόπουλου

Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή τη φορά ο αγώνας της αγροτιάς είχε τόσο μεγάλη υποστήριξη, όχι μόνο στα αιτήματα, αλλά και στη μορφή πάλης. Ο λόγος είναι ότι αυτό που βγήκε ως στίγμα από τους αγρότες δεν ήταν ο «τσαμπουκάς» μιας «συντεχνίας», ούτε βεβαίως ότι «ζητούσαν και τα ρέστα» όσοι είχαν καλομάθει στις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις με πλασματικά στοιχεία – άλλωστε αυτοί μάλλον συμπεριλαμβάνονται σε όσους εξακολουθούν να στηρίζουν την κυβέρνηση. Αυτό που βγήκε στο προσκήνιο ήταν η αγωνία του αγροτικού κόσμου για ζωή, σε ένα περιβάλλον που γίνεται όλο και πιο αβέβαιο, την ώρα που η κυβέρνηση το μόνο σχέδιο που πραγματικά είχε για τον πρωτογενή τομέα ήταν πώς να πάρει μερικές ψήφους παραπάνω μέσω… ΟΠΕΚΕΠΕ, όπως είδαμε και στην εξεταστική επιτροπή.

Φαινόταν αυτό και στα αιτήματα των αγροτών, που ήταν σαφές ότι ήταν διαβαθμισμένα και ιεραρχημένα: ξεκινούσαν από το αυτονόητο, δηλαδή να τους καταβληθούν ποσά που τα δικαιούνται ούτως ή άλλως αλλά έχει καθυστερήσει η καταβολή τους, περνούσαν σε αιτήματα που θα βελτιώσουν την κατάσταση χωρίς προφανώς να οδηγούν σε… δημοσιονομικό εκτραχηλισμό και όντως κατέληγαν σε πιο συνολικά αιτήματα που στην πραγματικότητα απαιτούσαν μια άλλη διαπραγμάτευση της χώρας και σε ευρωπαϊκό επίπεδο αλλά και έναν άλλο συνολικό σχεδιασμό για την αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή στη χώρα μας.

Δυστυχώς, η συγκεκριμένη κυβέρνηση δεν υπήρχε περίπτωση να ικανοποιήσει πραγματικά τα αιτήματα των αγροτών, παρότι υποτίθεται ότι είναι ένα κομμάτι στο οποίο εκλογικά στηρίζεται σε πολλές περιοχές για να κάνει γαλάζιο τον εκλογικό χάρτη.

Και αυτό για μια σειρά από λόγους.

Βάϊος Γκανής : Ο προσχηματικός διάλογος της κυβέρνησης, ο "αιώνιος κοτζαμπασισμός"

Ο Πρόεδρος του Αγροτικού Συλλόγου Βόρειας Φθιώτιδας, Βάϊος Γκανής, εξηγεί στον 98.4 γιατί η κυβέρνηση έχει εγκαταλείψει κάθε προοπτική ουσιαστικού διαλόγου με τους αγρότες και επιχειρεί είτε με ένταση του κοινωνικού αυτοματισμού, είτε "κατασκευάζοντας" προνομιακούς συνομιλητές από "πρόθυμους" συνδικαλιστές του χώρου της, να εμφανίσει έναν προσχηματικό διάλογο που όμως ούτε απηχεί την πλειοψηφία των ανθρώπων του πρωτογενή τομέα, ούτε ακουμπάει την ουσία των αιτημάτων που τίθενται, ως ζητήματα εθνικής επιβίωσης και στρατηγικής βάθους στον πρωτογενή τομέα.

«Πως να μιλήσεις για το χώμα σ' αυτούς που λατρεύουν το τσιμέντο;»

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη *

Ένα απο τα πολλά παράδοξα τηης ελληνικής κοινωνικής πραγματικότητας είναι ότι η μισή Ελλάδα ψευτο-ζει μέσα στο τσιμέντο και η άλλη μισή εξαφανίζεται μέσα στα χωράφια.

Κι' όμως η μοίρα τους είναι η ίδια.

Η σημερινή αγροτική εξέγερση, τα μπλόκα, οι ξεσηκωμένες φωνές των κτηνοτρόφων και των παραγωγών, δεν είναι μια «συντεχνιακή διαμαρτυρία». Είναι η τελευταία προειδοποίηση μιας χώρας που έχει σχεδόν χάσει ολοσχερώς το πιο θεμελιώδες από τα αγαθά της, την ικανότητα να θρέφει τον εαυτό της.

Κι όμως, πώς το εξηγείς αυτό σε έναν κάτοικο της πόλης;

• Πώς μιλάς για το χώμα σε έναν άνθρωπο που έμαθε να θεωρεί το φαγητό προϊόν logistics και όχι καρπό;
• Πώς μιλάς για τη γη σε εκείνον που εκπαιδεύτηκε να εμπιστεύεται μόνο το delivery;
• Πως μιλάς για το ελληνικό χώμα σε εκείνον που εκπαιδεύτηκε να λατρεύει την ευρωπαϊκή άσφαλτο; 

Η διατροφική αυτάρκεια δεν είναι αγροτικό ζήτημα, είναι εθνικό ζήτημα ασφάλειας

Όποιος δεν μπορεί να θρέψει τον λαό του, δεν μπορεί να τον προστατεύσει.

Σήμερα, πάνω από το 70% της τροφής μας έρχεται από πολυεθνικές, εισαγωγές, ενδιάμεσους.

Μια κρίση εφοδιασμού, ένα διεθνές σοκ, ένα γεωπολιτικό επεισόδιο και η Ελλάδα θα βρεθεί με άδεια ράφια.

Η διατροφική αυτάρκεια δεν είναι ρομαντική κουβέντα.

Είναι ο σκληρός δείκτης της εθνικής ανεξαρτησίας.

Οφείλουμε να χτυπήσουμε το κακό στη ρίζα του ...

Της Μαρίας Καρυστιανού 

Οι αγρότες στους δρόμους, φωνάζουν απεγνωσμένα για την επιβίωση και για τα αφανισθέντα ζώα τους. 

Όμως όλες αυτές οι  διαμαρτυρίες στους δρόμους καταλήγουν  κάθε φορά σε μία άκαρπη εκτόνωση: 

η κυβέρνηση προσφέρει ψίχουλα σε σχέση με όσα χρωστάει,  η αντιπολίτευση «στηρίζει» με παχιά λόγια, και τελικά ΚΑΜΙΑ ουσιαστική λύση στις παθογένειες που πληγώνουν τη χώρα.

Η ρίζα του κακού είναι σαφής: 

οι πολιτικοί υπεύθυνοι παραμένουν ΠΑΝΤΑ εκτός κάδρου, ΑΤΙΜΩΡΗΤΟΙ!, προστατευμένοι από το άρθρο 86 του Συντάγματος, ενώ πλέον εντείνεται και η επίσημη τρομοκρατία κατά των μαρτύρων που καταγγέλουν πολιτικούς.

Για αυτό οφείλουμε να χτυπήσουμε το κακό στη ρίζα του, 

να φωνάξουμε για την ουσία και την οριστική λύση στα προβλήματά μας. 

Δεν θα ξεγελαστούμε πάλι από υποσχέσεις και ψίχουλα.

Για αυτό απαιτούμε: 

(Α) Μη εφαρμογή  του Άρθρου 86, του άρθρου ξεπλύματος των πολιτικών, γιατί αντίκειται στο Κράτος Δικαίου. 

(Β) Πλήρη Λογοδοσία  ΟΛΩΝ των πολιτικών που ευθύνονται για τα Τέμπη, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τις Υποκλοπές, τη Novartis, το Μάτι, καθώς και για όλα τα άλλα οικονομικά και κατά ζωής εγκλήματα εις βάρος της χώρας και των Ελλήνων.

(Γ) Επιστροφή  των κλεμμένων χρημάτων πίσω στα δημόσια ταμεία και άμεση διανομή τους ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.

(Δ) Δήμευση Περιουσίας των ενόχων.

(Ε) Πληρωμή των προστίμων από τους υπαίτιους και ΟΧΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ τους πολίτες.  

H Ευρωπαϊκή Αγροτική Εξέγερση και οι Πόλεμοι των Αγροτών στην Ευρώπη του 16ου Αιώνα – Οι ομοιότητες που τρομάζουν

Του Ηλία Παπαναστασίου

Πολλά δημοσιεύματα των τελευταίων εβδομάδων αναφέρονται στην θυελλώδη Πανευρωπαϊκή Εξέγερση των Αγροτών και μάλιστα στις πλέον Δυναμικές –από αγροτο/οικονομική άποψη χώρες– όπως η Ολλανδία ή το Βέλγιο.

«Οι λανθασμένοι χειρισμοί των Ευρωπαίων ηγετών έχουν κατεβάσει τις δαπάνες του Κοινοτικού Προϋπολογισμού στον τομέα αυτόν περίπου στο 1/3, ενώ δύο δεκαετίες πριν υπερέβαινε τον μισό προϋπολογισμό ολόκληρης της Ένωσης. Οι αγρότες της Ε.Ε. αυτή τη στιγμή έχουν μειωθεί κατά 40%, ενώ η «αναγκαστική αγρανάπαυση» έχει ήδη οδηγήσει, όπως και στη χώρα μας, σε μεγάλη αύξηση των εδαφών σε μόνιμη αγρανάπαυση.

Στους λανθασμένους χειρισμούς της βιαστικής Πράσινης Συμφωνίας προστέθηκε και η λανθασμένη απουσία ευρωπαϊκής διπλωματίας (δηλαδή, υπεράσπιση των ευρωπαϊκών συμφερόντων) στη δυτική αντίθεση με τη Ρωσία στον πόλεμο στην Ουκρανία. Η απόλυτη ευθυγράμμιση της ανύπαρκτης ευρωπαϊκής διπλωματίας με την Ουάσινγκτον (που τρίβει τα χέρια της) οδήγησε σε εκτίναξη των τιμών ενέργειας (ένα βασικό και ενιαίο αίτημα των αγροτών), («Antinews»– Κύρα Αδάμ, 17/2/2024). Αλλά και ο σωστότατος στις επισημάνσεις Γ. Χαρβαλιάς αναφέρει: 

 «Εκείνη την εποχή, οι ελληνικές κυβερνήσεις έδιναν σκληρές μάχες σε ευρωπαϊκό επίπεδο για να κατοχυρώσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερα μερίδια στις ελληνικές αγροτικές επιδοτήσεις. Το 1984, για παράδειγμα, ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν δίστασε να απειλήσει με βέτο φράζοντας την είσοδο στην Ισπανία και την Πορτογαλία, για να εξασφαλίσει τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα που, μεταξύ άλλων, αποσκοπούσαν στη στήριξη της πρωτογενούς παραγωγής. Ο Παπανδρέου προκάλεσε την οργή πανίσχυρων Ευρωπαίων ηγετών, όπως η Μάργκαρετ Θάτσερ, ο Χέλμουτ Κολ και ο Φελίπε Γκονζάλεθ, αλλά τελικά κατοχύρωσε τα ελληνικά συμφέροντα.

Οι αγρότες στα μπλόκα – προειδοποίηση για νέο Κίλελερ

Η Ευρωπαϊκή Ένωση καταστρέφει τους αγρότες, τους ψαράδες, κάθε μικρο-επαγγελματία και τα λαϊκά στρώματα συνολικά

Ποιος δεν ξέρει πλέον ότι το τι παράγουμε, το πόσο αγοράζουμε, το πόσο πουλάμε, το ρυθμίζουν οι δήθεν «ανοικτές αγορές» της ΕΕ ;

Ποιος δεν ξέρει πλέον ότι στην Ελλάδα έκλεισαν χιλιάδες εργοστάσια και επιχειρήσεις προς όφελος των Πολυεθνικών;

Ποιος δεν ξέρει ότι ο διαρκώς συρρικνούμενος αγροτικός τομέας αδυνατεί να καλύψει τις ανάγκες τόσο του ελληνικού λαού (με αποτέλεσμα να εισάγουμε σχεδόν τα πάντα), όσο και τις ανάγκες των ίδιων των αγροτών;

Ποιος δεν ξέρει ότι πληρώνουμε το τίμημα για να τροφοδοτούμε αδιάκοπα με όπλα την κυβέρνηση-μαριονέτα του Ζελένσκι, στον πόλεμο που έστησε η Δύση για να παγιδέψει και να υποτάξει τη Ρωσία (που δεν ήταν μέσα στο «μαντρί»), αλλά και κάθε αντιστεκόμενο;

Ποιος δεν ξέρει ότι η Ελλάδα κατάντησε σταδιακά να μην παράγει σχεδόν τίποτα και ότι στηριζόμαστε πλέον σχεδόν μόνον στον τουρισμό (δηλαδή έναν τομέα που εξαρτιέται απόλυτα από αστάθμητους παράγοντες όχι μόνο οικονομικούς –όπως βέβαια κάθε καπιταλιστικός τομέας– αλλά και κλιματικούς και πολιτικούς), γινόμενοι μία χώρα χωρίς μέλλον, εάν αυτό συνδυαστεί με την εντεινόμενη υπογεννητικότητα και το άνοιγμα των συνόρων σε μετανάστες κ.λπ., όπως επιβάλλει η ΕΕ;

“Η Ελλάδα πεθαίνει”. Καταστρέφεται η παραγωγική βάση της χώρας

Του Θανάση Πετράκου

Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ που δημοσιεύτηκαν πριν λίγες ημέρες για την περίοδο 2011- 2021 είναι απολύτως αποκαλυπτικά της καταστροφής του πρωτογενούς τομέα της χώρας. Τα στοιχεία αποκαλύπτουν ότι στην δεκαετία αυτή μειώθηκε ο πρωτογενής τομέας πάνω από 20% !!!. Συγκεκριμένα είχαμε μείωση των γεωργικών εκμεταλλεύσεων κατά 22% και των κτηνοτροφικών 20% ενώ στα αμπέλια είχαμε τρομακτική μείωση 41 % !!!.Το γιατί δεν είναι δύσκολο  να απαντηθεί. Οι αγρότες δεν μπορούν να επιβιώσουν λόγω της τρομακτικής αύξησης του κόστους παραγωγής, της  παντελούς στήριξης και προστασίας από το κράτος και της υποβάθμισης της ζωής στην ύπαιθρο η οποία στερείται  βασικές παροχές υγείας, παιδείας και πολιτισμού. Αυτά είναι τα αποτελέσματα  των μνημονιακών και νεοφιλελεύθερων πολιτικών τις οποίες αποτελείωσε η ακραία αντιαγροτική νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Αλήθεια τι έχουν να πουν μετά την απόλυτη αυτή καταστροφή όλες αυτές οι πολιτικές δυνάμεις που υπερηφανευόταν για την εφαρμογή των μνημονιακών  πολιτικών και φώναζαν “Βάστα Σόιμπλε ”, αλλά και αυτοί που έκαναν το «ΟΧΙ στα μνημόνια», «Ναι στο 3ο Μνημόνιο»;

Η μείωση του πρωτογενούς τομέα είναι προφανές, ότι μετατρέπει τη χώρα μας, σε χώρα χωρίς στοιχειώδη επάρκεια στα διατροφικά προϊόντα και την καθιστά, χώρα εισαγωγών ακόμη και στη διατροφή της. Μια χώρα όμως στην οποία μειώνεται η παραγωγική της βάση δεν έχει μέλλον. Εκτός και εάν γίνει, μια μεγάλη Ανατροπή των ασκούμενων πολιτικών. Εάν υλοποιηθεί μια σοβαρή παραγωγική ανασυγκρότηση, εάν η χώρα αποκτήσει εθνική πολιτική για τον Αγροτικό τομέα με στόχο την διατροφική επάρκεια της χώρας και την εύκολη πρόσβαση της κοινωνίας σε ποιοτικά, ασφαλή και φθηνά είδη διατροφής.

Αγρότες περιγράφουν πώς οι μεσάζοντες πολλαπλασιάζουν τις τιμές των προϊόντων τους – Διπλασιάζουν τις τιμές τα σούπερ μάρκετ

 Πάνω 1.750% οι ελιές, 750% τα μήλα, 600% τα αχλάδια, 400% τα λεμόνια.

Μιλώντας στον Open ο πρόεδρος του ΙΝΚΑ Γιώργος Λεχουρίτης και ο αγρότης Γιάννης Βάγγος περιγράφουν τις τερατώδεις αυξήσεις που σημειώνονται στα προϊόντα από το χωράφι. Τους παράγοντες που τροφοδοτούν την ακρίβεια ήδη πριν φτάσει το προϊόν στον λιανέμπορο περιέγραψε ο αγρότης Γιάννης Βάγγος. «Η ενέργεια που εκτοξευτεί. Όσο κάνει ένα φορτίο, κάνει η μεταφορά του. Το σούπερ μάρκετ ό,τι αγοράζει το πουλάει ακριβώς στο διπλάσιο, στο νωπό προϊόν, φυτικό και ζωϊκό. Στο γάλα και στο μανάβικο δηλαδή, αν αγοράζει π.χ. 40 λεπτά, πουλάει 80 λεπτά … και δεν σας λέω για τους μεσάζοντες, τους χονδρεμπόρους, την μεταφορά», είπε. Εξήγησε ότι «το κόστος εκτοξεύεται, μέρα με τη μέρα, το λίπασμα, όλο γενικά το κόστος, δεν μπορεί να το προϋπολογίσει ο αγρότης. Για ένα ψυγείο προϊόντων τον Αύγουστο του 2020 πληρώθηκε 7.500 ευρώ ρεύμα. Το 2021, 19.000 ευρώ ρεύμα. Το 2022 60.000 ευρώ ρεύμα».

«Θα δείτε τρελές αυξήσεις από εδώ και πέρα και στη ζωϊκή παραγωγή, γάλα και κρέας, έχουν εκτοξευτεί και οι ζωοτροφές. Σήμερα 31 Οκτωβρίου, σε σχέση με την τελευταία ημέρα του 2021, ό,τι έχει σχέση με ζωϊκή και φυτική παραγωγή έχει ένα +30%», είπε ο κ. Βάγγος.

Πώς καταστρέψαμε την πρωτογενή μας παραγωγή και πώς θα αναστήσουμε το ελληνικό brand name

Του Δημήτρη Κουρέτα*

Το 1980 το ποσοστό της πρωτογενούς παραγωγής στο ΑΕΠ ήταν 25% και της μεταποίησης 15%. Το 1983 τα ποσοστά έγιναν 19% και 14% αντίστοιχα. Το 1987, 11% και 15% αντίστοιχα. Εκεί παρέμειναν μέχρι το 2000. Μετά σιγά-σιγά άλλαξαν και σήμερα είναι πρωτογενής 3% και μεταποίηση 6%. Δηλαδή, τη δεκαετία 1981-1990 σημειώθηκε ραγδαία πτώση του ΑΕΠ της γεωργίας με μέσο ετήσιο ρυθμό -7,8%, τάση που αναστράφηκε μερικά την περίοδο 1991-1999, οπότε σημειώθηκε μέση ετήσια αύξηση 2,6%. Συνολικά όμως, για τη 19ετία ‘80-’99, η μέση ετήσια μεταβολή του ΑΕΠ του πρωτογενούς τομέα κινήθηκε στα επίπεδα του -3,0%, καθορίζοντας την πτωτική τάση του τομέα.

Λένε πολλοί σήμερα: E και; Και τι έγινε;

Διαβάστε χαρακτηριστικά από μια ομιλία του υπουργού Γεωργίας Στέφανου Τζουμάκα στο ΙΣΤΑΜΕ το 1998: Έλεγε ο Τζουμάκας: «Φέτος ο προϋπολογισμός είναι 15 τρισεκατομμύρια. Απ' αυτά έχουμε τα δέκα. Τα δέκα θα τα διαθέσουμε ως εξής: τρία τρισεκατομμύρια για χρεολύσια από τα προη­γούμενα δάνεια του κράτους, τρία τρισεκατομμύρια για τόκους των δάνειων αυτών. Έξι, λοιπόν, τρις για χρεολύσια και τόκους, που δανείζονταν οι προηγούμενες κυβερνή­σεις και έδιναν μέσα από το κράτος ενισχύσεις. Τρία τρισεκατομμύρια θα πάνε για μισθούς και για συντάξεις στο Δημόσιο. Και θα μείνει ένα τρισεκατομμύριο για να κάνει πολιτική η κυβέρνηση στην παιδεία, στην εκπαί­δευση, στον πολιτισμό, στα δημόσια έργα, σε όλες τις άλλες δραστηριότητες, στην άμυνα. Σε ό,τι άλλο διαμορφώνεται στο ελληνικό κράτος. Και επειδή δεν μπορούμε με ένα τρισεκατομμύριο να κάνουμε πολιτική, θα δανει­στούμε άλλα πέντε τρισεκατομμύρια σε ομόλογα, σε συνάλλαγμα, για να μπορέσουμε να εκτελέσουμε τον προϋπολογισμό».

Για γέλια και για κλάματα

Από 3,5 ευρώ το κιλό που είχε το λάδι εφέτος ο παραγωγός πουλά με 2 ευρώ.
Τιμή ασφαλείας έκοψε η Τυνησία με 1,80 και έτρεξε η ΕΕ ν αγοράσει και να εισαγάγει όλο της το λάδι... χωρίς δασμούς... για να φάει ο ευρωπαίος φτηνό λάδι, συμπαρασύροντας όλους τους ευρωπαίους παραγωγούς... στην καταστροφή.
Γνωστό από παλιά το τρικ της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τ αγροτικά προϊόντα και εδώ αρχίζουν οι ερωτήσεις:

Προσοχή αγρότες!

Σε σημαντική ανακοίνωση διευκρίνισης προέβη ο τηλεοπτικός σταθμός SSKAI σχετικά με τον διπλασιασμό των ασφαλιστικών εισφορών για τους αγρότες από τα 110€ στα 220€!

Οι «Μελίτακες» αγωνίζονται για την αυτάρκεια και την οικολογία

Του Παναγιώτη Γεωργουδή

O Mανόλης Βαρδάκης, η Στέλλα Χατζηγεωργίου και ο Νίκος Ανδριανάκης είναι τρία από τα μέλη της ΚοινΣΕπ «Μελίτακες». Ο οραματιστής Μανόλης Βαρδάκης μάς λέει: «Πριν από ενάμιση χρόνο ιδρύθηκε η ομάδα “Μελίτακες”, από δέκα άτομα, που είμαστε φίλοι από παλιά. Τώρα ετοιμάζονται να μπουν και πολλοί άλλοι που θέλουν να προσφέρουν ουσιαστικά. Πιστεύουμε πως η ζωή είναι ένα ταξίδι γνώσης και λειτουργούμε ως συνταξιδιώτες. Υπάρχει το όραμα για μια αρμονική συνύπαρξη με τη Φύση και αυτάρκεια».

Για τις καλλιέργειες της ομάδας του, ο Βαρδάκης τονίζει:

«Εχουμε βάλει περίπου διακόσια στρέμματα σιτηρά και όσπρια (ρεβίθια, κουκιά, φάβα, παπούλες, φακές κ.λπ.). Η καλλιέργεια αυτή έχει γίνει μέσα στις ελιές με το σκεπτικό της αγροτικής οικολογίας που εμπεριέχει τη φυσική λίπανση της γης και την επανατροφοδότησή της, με σκοπό την αυτάρκεια τη δική μας και ό,τι μένει το διαθέτουμε στην αγορά: όλα είναι οικολογικά.

Βιολογικές αγορές: Ώθηση στην απευθείας ανάθεση

Συνέντευξη του Μαΐστρου Καραμπάση, Πρόεδρου του Συλλόγου Βιοκαλλιεργητών Αγορών Αττικής, στον Νίκο Ντάσιο

Πείτε μας κάποια πράγματα για τον σύλλογό σας: πότε ξεκίνησε; ποιος είναι ο σκοπός του, ποιοι και πόσοι είναι μέλη του; Υπάρχουν αντίστοιχες συλλογικότητες στην υπόλοιπη Ελλάδα;
Ο ΣΥΒΑΑ ιδρύθηκε το 2002 από βιοκαλλιεργητές από όλη την επικράτεια με αρχικό σκοπό την οργάνωση και λειτουργία αγορών βιοκαλλιεργητών στον νομό Αττικής. Μέλη του Συλλόγου είναι βιοκαλλιεργητές επαγγελματίες αγρότες, οι οποίοι παράγουν και πιστοποιούν τα προϊόντα τους σύμφωνα με τις εθνικές και ευρωπαϊκές προδιαγραφές των κανονισμών και τις νομοθεσίες ως αυτές ισχύουν σχετικά με τη βιολογική παραγωγή. Στον ΣΥΒΑΑ μέλη μπορούν να γίνουν βιοκαλλιεργητές από όλη την Ελλάδα – αυτή τη στιγμή στον σύλλογο είναι εγγεγραμμένοι 250 βιοκαλλιεργητές-. Επίσης σε Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Καλαμάτα και αλλού υπάρχουν αντίστοιχοι φορείς με ίδιο σκοπό. Το σύνολο των βιοκαλλιεργητών ανά την επικράτεια ξεπερνά τους χίλιους.

Τα μηνύματα από το συλλαλητήριο των Κρητικών αγροτών στην Αθήνα και η προοπτική της ανατροπής της νέας τάξης στην Ελλάδα

Οι αγρότες από την Κρήτη κυρίως, ήταν οι μόνοι από όλη την Ελλάδα που κατέβηκαν οργανωμένα στην Αθήνα για να αντισταθούν – και όχι απλά να «διαμαρτυρηθούν» – στην κοινοβουλευτική χούντα των Σύριζα-Ανελ που επιβάλει την καθολική εξόντωση της μικρομεσαίας αγροτικής παραγωγής, μέσω της πλήρους ενσωμάτωσης της χώρας στις ανοιχτές και απελευθερωμένες αγορές όπου το τι, πώς και πόσο παράγεται ορίζεται από τον διεθνή ανταγωνισμό και το κέρδος των πολυεθνικών, και όχι από τις πραγματικές βασικές ανάγκες των λαών.

Τιμάμε και υποστηρίζουμε τον αγώνα των αγωνιζομένων αγροτών, όχι απλά επειδή έκαναν ένα ακόμα συλλαλητήριο στην Αθήνα ή κάπου αλλού, αλλά γιατί η δυναμική τους παρουσία ήταν μήνυμα προς κάποιους αγροτοπατέρες που έχουν οδηγήσει άλλες ομάδες αγροτών από την επαρχία στον συμβιβασμό – ήταν αυτοί οι ίδιοι ινστρούχτορες που κατέστρεψαν «ταξικά» το προηγούμενο αγροτικό συλλαλητήριο με τα «πανηγύρια» στο σύνταγμα και τα «τσίπουρα» στο Μαξίμου. Ακόμα ήταν μήνυμα αντίστασης προς την υπόλοιπη κοινωνία και ηχηρό χτύπημα στην «νέο-θρησκεία» της ειρηνικής αποβλάκωσης, του «γκαντισμού», το να δέχεσαι δηλαδή τα πάντα σαν δούλος με το πρόσχημα της «ειρηνικής διευθέτησης» σε συνθήκες προτεκταροποίησης της χώρας, ξεπουλήματος ολόκληρης της δημόσιας περιουσίας με κυβερνήσεις μαριονέτες της Υπερεθνικής Ελίτ, που όχι απλά δεν έχουν καμία νομιμοποίηση από τον Ελληνικό λαό, αλλά φρόντισαν σαν γνήσια κοινοβουλευτική χούντα μαζί με τα υπόλοιπα ευρώδουλα κόμματα της βουλής να μετατρέψουν τις εντολές της κοινωνίας για αντίσταση, σε καθολικό ξεπούλημά της.

Αγροτικές κινητοποιήσεις: Επικυριαρχία σ’ αυτές των αγροτοπατέρων - ή λύτρωση της μικρομεσαίας αγροτιάς σε εθνικοαπελευθερωτική βάση

Στο ίδιο έργο θεατές χαμένης νύχτας εραστές, αυτό το έργο είναι παιχνίδι φαντασίας

Του Γιώργου Βαζάκα*

Η εμφάνιση των αγροτικών τρακτέρ και εφέτος στους δρόμους της Ελλάδας είναι ήδη γεγονός. Σκόπιμα παραθέσαμε ως εισαγωγή το αναγραφέν δίστιχο γνωστό κι ως τραγούδι. Το νόημα των λέξεών του με την ποιητική τους πνοή αποδίδει παραστατικά την επαναλαμβανόμενη ατελέσφορη προσπάθεια, όσων επιχειρούν διαρκώς και με τον ίδιο τρόπο…

Και ακούμε τον κόσμο: «Άντε, πάλι τα τρακτέρ», χωρίς κατ’ ανάγκη υπόνοια ικανοποίησης ή δυσφορίας, τουλάχιστον στην αρχή, αλλά με ουσιαστική επίγνωση, ότι το έργο αυτό το ξαναείδαν χρόνια τώρα. Ξαναπροβάλλουν λοιπόν τα τρακτέρ και θα τολμήσουμε να αναρωτηθούμε, βασισμένοι στα δρώμενα ανάλογων κινητοποιήσεων, -δε μας αρέσει να προκαταλαμβάνουμε- πάμε για νέα εκτόνωση της έντασης των προβλημάτων της αγροτιάς; Πολύ φοβούμαστε, πως ναι.

Ο κ. Μπούτας πρώτος έσυρε τον τρακτεροχορό και μάλλον θέλει και εφέτος να κάνει το καθήκον του, δηλ. να εκτονώσει την αγανάκτηση και την οργή των αγροτών. Όπως κάθε χρόνο βγάζουμε τους αγρότες στους δρόμους, κάνουμε ένα πανηγυράκι, άντε και κατεβάζουμε και καμιά εικοσαριά τρακτέρ στο Σύνταγμα, όπως πέρσι κατόπιν συμφωνίας και τσικουδιές με τον κ. Τσίπρα και τελειώσαμε, τελειώσαμε ρε παιδιά, σχόλασε το πανηγύρι, η αποστολή εξετελέσθη. Η επιχείρηση κέρδισε και τις επιδοκιμασίες όλων των μέσων μαζικής εξημέρωσης.

Αγροτική επανεκκίνηση

Του Ντίνου Παπαντωνίου

Από το καρότο (επιδοτήσεις), το καμουτσί (ποσοστώσεις), επιστροφή στη ριζική αποκέντρωση της παραγωγής και της κατανάλωσης.

Είκοσι χρόνια έχουν περάσει από το 1996 (μια γενιά στους δρόμους) και τα προβλήματα του αγροτικού κόσμου παραμένουν άλυτα.Προβλήματα που δεν αφορούν απλώς την πρόσκαιρη βελτίωση των αγροτικών εισοδημάτων και τον γόρδιο δεσμό (φορολογία,ασφαλιστικό),αλλά την ίδια την ύπαρξη της αγροτικής οικογένειας.

Τώρα που έσβησαν οι μηχανές και οι προβολείς, ας σκεφτούμε όλοι μας ότι το πρόβλημα είναι πέρα από τα μπλόκα και τις διεκδικήσεις.Το πρόβλημα ξεπερνά τους αγρότες, ξεπερνά την συγκεκριμένη οικονομική κοινωνική τάξη και μας αφορά όλους.

Τα πραγματικά αίτια της αγροτικής κρίσης, η αριστερά των Αθηνών υποστηρίζει ότι μας έρχονται από τις «κακές» αγροτικές πολιτικές των κυβερνήσεων του ΠΑ.ΣΟ.Κ., της Ν.Δ. και την κακοδιαχείριση των επιδοτήσεων.Αυτή ειναι η μια όψη του νομίσματος η άλλη και πιο ουσιαστική έχει να κάνει με την «αγοραιοποίηση» της οικονομίας γενικά (δηλ. την βαθμιαία απελευθέρωση των αγορών) και της γεωργίας ειδικότερα, μετά την ένταξη μας στην ΕΟΚ. Έτσι, από τις αρχές της δεκαετίας του ‘80 άρχισε η βαθμιαία άρση των εσωτερικών κοινωνικών ελέγχων πάνω στην αγορά των αγροτικών προϊόντων (προστατευτικοί δασμοί, επιδοτήσεις από τον Προϋπολογισμό, καθορισμός τιμών κ.λπ.).

Αγρότες: «Πολλά ήταν τα ψέματα…»

Ένας χρόνος ΣΥΡΙΖΑ, ένας χρόνος ψέματα

Του Γιάννη Ξένου από τη Ρήξη φ. 121

Οι πρόσφατες αγροτικές κινητοποιήσεις ήταν σίγουρα οι πιο δυναμικές των τελευταίων ετών, γιατί οι αγρότες (για πρώτη φορά τόσο επιτακτικά) παλεύουν για την επιβίωση του κλάδου.
Το διπλό χτύπημα σε φορολογικό και ασφαλιστικό απειλεί να αποτελέσει ταφόπλακα για δεκάδες χιλιάδες από αυτούς. Η κυβέρνηση, για να τους αντιμετωπίσει, κατέφυγε, όπως συνηθίζει, στη διαστρέβλωση της πραγματικότητας και την κατασυκοφάντηση των αγροτικών αγώνων.

Η 'Βάρκιζα' του αγροτικού - Το πόκερ με σημαδεμένη τράπουλα και το σχέδιο 'Greece 20/20'

- Ξεκίνησαν αγρότες... επιστρέφουν στα χωράφια με την απειλή να γίνουν κολίγοι.

- "Στην τρέχουσα "στοιχηματζίδικη" ορολογία, το αποτέλεσμα λέγεται "άχαστο"... Είναι το ακλόνητο στάνταρ. Αυτό που δεν χάνεται με τίποτα.

Ακόμη και μεταξύ των πιο αισιόδοξών και δυναμικών στοιχείων στα αγροτικά μπλόκα, από τον Γενάρη ακόμη που γίνονταν οι προεργασίες, ένα ερώτημα υπήρχε πίσω από το κάθε βλέμμα: Πόσο θ' αντέξουμε πάλι;

Η ομίχλη μιας ακόμη "ήττας" που θα βαφτιζότανε νίκη. Με τους αγρότες να γυρίζουν στα χωράφια με κατεβασμένα τα κεφάλια, πνιγμένοι όλο και πιο βαθιά στα προβλήματα.

Κάποιοι βιάστηκαν να πούνε ότι η επιλογή του Τσίπρα να συναντηθεί με τους αγρότες και η συνάντηση να καταλήξει σε ναυάγιο, ήταν ακόμη ένα λάθος του πρωθυπουργού. Σε "πρώτη ανάγνωση" έτσι φάνηκε. Όμως δεν ήταν έτσι... 

Ο κ. Τσίπρας έκανε αυτό που έπρεπε... Έκανε αυτό που όφειλε να κάνει... 

Αυτό που όφειλε όχι απέναντι στους αγρότες, αλλά απέναντι στα "αφεντικά"...